BÖLÜM 18: ŞÖMİNEDEKİ KÜLLER VE BUZUN ERİYİŞİ

Küçük Gece’nin hastanedeki son kontrolleri yapılıp taburculuk işlemleri tamamlandığında, Acil Servis ve Çocuk Servisi koridorlarında adeta bir sessizlik yemini edilmiş gibiydi.
Alaz, kucağında pembe battaniyeye sarılı küçük Gece ile hastanenin ana nizamiyesinden çıkarken, koridordaki tüm hemşireler, hasta yakınları, asistanlar ve hatta temizlik görevlileri bile durup onları izliyordu.
Bir yanda kocası tarafından senelerce psikolojik şiddete uğramış, mesleği ve çocukları elinden alınmaya çalışılmış dev bir kadın cerrah; diğer yanda ise onu yok etmeye çalışan o zehirli adamın patlamada kimsesiz kalmış yetim akrabası...
"Siz nasıl bir insansınız Dr. Alaz..." diye fısıldadı yaşlı bir hasta yakını, gözyaşlarını başörtüsünün ucuyla silerek. "O adam size cehennemi yaşattı, siz onun kanından gelen yetime kucağınızı açtınız... Kurban olayım senin gibi hekime, senin gibi anaya..."
Koridordaki genç hemşireler ve Peri gözyaşlarını tutamıyor, sessizce ağlıyorlardı. "Ayyy hocaya bak... Bu nasıl bir asalet, nasıl bir yürek!" fısıltıları koridorda bir ninnileşip yükseliyordu. Alaz ise kimseye bakmıyor, kucağındaki küçük kıza sıkıca sarılmış, Ankara’nın o dondurucu ayazına doğru adımlarını dik tutarak yürüyordu.
Gece yarısını geçmişti. Bağlum’daki o ıssız dağ evinde derin, ağır bir sessizlik hakimdir.
Alaz; kendi çocukları Defne ve Ateş ile yeni gelen küçük Gece’yi üst kattaki odalarına yatırmıştı. Üçünün de üzerini örtmüş, Gece’nin minik elini son bir kez tutup üzerini koklamıştı. Onlar mışıl mışıl uyuyordu.
Alaz ağır adımlarla alt kata indi. Salondaki tek ışık kaynağı, şömineden yükselen turuncu ve zayıf alevlerdi. Üzerindeki o jilet gibi siyah ceketi çıkardı. Cerrahi önlüğü yoktu. Başhekimlik unvanı yoktu. Buz Ankası zırhı yoktu.
Sadece Alaz vardı.
Şöminenin önündeki berjerin yanındaki halıya, dizlerinin üzerine yavaşça çöktü. Kucağına aldığı sıcak kahve kupasını yere bıraktı. Ellerine baktı... Yıllarca neşter tutan, yüzlerce insanı ölümün kıyısından çekip alan, tetikçinin bileğindeki siniri tek hamlede kesen o güçlü, çelik gibi ellerine...
Şöminenin çıtırtısı salonda yankılanırken, Alaz’ın göğsünden birden boğuk, yırtıcı bir iç çekiş koptu.
Gözlerinden süzülen ilk damla yaş, pürüzsüz yanağından akıp çenesinden yere düştü. Ardından bir damla daha... Ve bir damla daha...
Alaz sessizce, omuzları sarsıla sarsıla ağlamaya başladı. Bu ağlayış Karan’a bir ağıt değildi. Bu ağlayış korkudan ya da zayıflıktan da değildi.
Alaz, kendi kayıp gençliğine ağlıyordu.
Yıllarca o karanlık evde "Çocuklarım uyanmasın" diye sesini çıkaramadığı, Karan’ın hakaretlerine karşı gıkını bile çıkaramadan yuttuğu o zehirli gecelere ağlıyordu. Yıllardır bir cerrah olarak herkesi iyileştirmiş, herkesin yarasını dikmiş ama kendi ruhundaki o devasa yarığı tek bir neşterle bile kapatamamıştı. Kendine ağlamaya hiç vakit bulamamıştı.
Sırf çocukları yaşasın diye kendi kadınlığını, kendi neşesini, gençliğini o soğuk odalarda nasıl gömdüğünü hatıraladıkça gözyaşları hıçkırıklara dönüştü. Elleriyle yüzünü kapattı. Şöminenin alevleri Alaz’ın titreyen bedenine vuruyordu.
O gece, Ankara’nın en güçlü, en ulaşılmaz, en çelik kadın cerrahı; Bağlum’un o yalnız dağ evinde, şöminenin başında kendi çocukluğuna ve çalınmış yıllarına çocuk gibi ağladı.
Buz erimişti. Ama altından çıkan şey zayıflık değil, saf ve katıksız bir insandı.