BÖLÜM 23: İSİMSİZ BİR DOĞUM GÜNÜ VE GECE LAMBASI

Hastanedeki kesintisiz 16 saatlik ameliyat maratonu Alaz’ın tüm kemiklerini sızlatıyordu. Üst üste giren iki ağır travma vakası, Başhekimlik evrakları derken zihnini tamamen uyuşturmuştu. Takvimdeki tarihin, saatlerin ya da hangi günde olduklarının onun için hiçbir hükmü yoktu. O sadece yıllardır neşter tutan, hayat kurtarmaya programlanmış bir cerrahtı.
Akşam saat 22.30’da Bağlum’daki dağ evinin önüne arabasını park etti. Ankara’nın zifiri karanlığındaki o dondurucu ayaz yüzüne çarptığında derin bir nefes aldı. Cebinden anahtarını çıkarıp kapıyı sakince açtı.
İçeri adımını attığında, salondan süzülen hafif ve sıcak bir ışık karşıladı onu.
Alaz antrede ceketini çıkarırken kaşlarını çattı. Normalde bu saatte evde derin bir sessizlik olurdu. Yavaş adımlarla salona doğru yürüdü ve gördüğü manzarayla olduğu yerde donakaldı.
Yemek masasının üzeri rengarenk balonlar, konfetiler ve özenle hazırlanmış kanapelerle süslenmişti. Masanın tam ortasında, üzerinde 36 tane mumun dikili olduğu kocaman çikolatalı bir pasta duruyordu. Pastanın üzerindeki kurabiye hamurundan harflerle tek bir cümle yazılmıştı: "İyi ki doğdun Dünyanın En Güçlü Annesi..."
Alaz sersemlemiş gibi masaya yaklaştı. Tarih... 13 Ocak’tı.
Kendi doğum günü olduğunu tamamen unutmıştı. Yıllardır cerrah olarak hayat koşturmacasının, ameliyatların ve yaşadığı travmaların arasında 36 yaşına bastığı günü bile teğet geçmişti. Kalbine derin, pırıl pırıl bir sevinç dalgası yayıldı. Masadaki o minik hediye paketlerine, çocukların el yazısıyla yazılmış kartlara baktı. Yüzünde sıcacık bir tebessüm belirdi.
Ama hemen ardından, salondaki o derin sessizlik yüzüne çarptı. Masanın etrafındaki sandalyeler boştu. Kimse "İyi ki doğdun!" diye bağırarak boynuna sarılmamıştı.
Alaz’ın içindeki o sevinç anında yerini ağır bir üzüntüye ve vicdan azabına bıraktı. Gecenin bir yarısına kadar sırf onun için uykusuz kalıp beklemeye çalışan çocuklarını hayal etti. Onları bu saatte yapayalnız bırakmış olmanın verdiği o anne sızısıyla merdivenlere koştu.
Üst kata, çocukların odasına doğru sessizce tırmandı. Kapıyı yavaşça araladı.
Odadaki sarı gece lambasının cılız ışığı içeriye masalsı bir hava katıyordu. Defne, Ateş ve Gece yataklarında mışıl mışıl uyuyordu. Ama Alaz’ın gözleri Defne’nin yatağının ucuna takıldı.
Ela, yerde dizlerinin üzerine çökmüş, kafasını Defne’nin yatağının kenarına dayamıştı. Elinde yarısı açık kalmış bir masal kitabı duruyordu. Çocukları bekletirken masal okumuş, en sonunda kendisi de yorgunluktan oracıkta uyuyakalmıştı.
Alaz’ın gözlerinden pıtır pıtır yaşlar dökülmeye başladı. Hem masadaki o muazzam sevgiye hem de onları bu saatte uykularında yakalamış olmanın verdiği o burukluğa ağlıyordu.
Sessiz adımlarla içeri girdi. Yavaşça eğilip Ela’nın omzuna dokundu, onu nazikçe sarstı.
"Ela abla ... Ela abla , uyan," diye fısıldadı Alaz, sesi pürüzlü ve kısıktı.
Ela gözlerini kırpıştırarak aniden sıçradı. Elindeki masal kitabını düşürür gibi oldu. Alaz’ı karşısında görünce hemen doğrulmaya çalıştı.
"Alaz! Geldin mi?" dedi Ela, mahcup bir sesle üzerini düzelterek. "Kusura bakma, uyuya kalmışım..."
"Abla, neden bana haber vermedin?" dedi Alaz, gözlerindeki yaşları silerken. "Nöbetimin ne zaman biteceğini bilseydiniz beni beklemezdiniz. Neden söylemediniz doğum günü hazırladığınızı?"
Ela gülümsedi. Alaz’ın elini tutup şefkatle sıktı.
"Çocuklar tembihledi Alaz," dedi Ela fısıltıyla. "Ateş de Defne de 'Anneme sakın söyleme Ela Abla, sürpriz olacak' dediler. Gece bile akşamdan beri o pastanın başından ayrılmadı, 'Annem ne zaman gelecek?' diye yollarını gözledi. Saate kadar direndiler ama minik bedenleri dayanmadı işte... Seni beklerken uyuyakaldılar."
Alaz yataklarda yatan üç çocuğuna tek tek baktı. Eğilip üçünün de alnına uzun, derin öpücükler kondurdu.
"En güzel doğum günü hediyem zaten buradalar Ela abla" dedi Alaz fısıltıyla. "Şimdi aşağı inelim. O pastayı onlar uyanmadan kesmek yok. Sabah hep birlikte üfleyeceğiz."