BÖLÜM 27: İKİ NEŞTER, TEK YÜREK

Pazartesi sabahı hastane koridorlarında farklı bir rüzgar esiyordu. Doç. Dr. Neslihan Sancak’ın Kalp ve Damar Cerrahisi’nin başına geçmesiyle birlikte kliniklerdeki disiplin seviyesi tavan yapmıştı. Ancak iki güçlü kadın doktorun ameliyathanede nasıl bir uyum yakalayacağı, tüm hastane personelinin merak konusuydu.
O test, öğleden sonra saat 14.00’te kırmızı alana düşen acil kodla geldi.
Anadolu Bulvarı’nda meydana gelen ağır bir tır kazasında, 40’lı yaşlarında bir erkek hasta ameliyathaneye taşındı. Hastanın durumu kritikti: Direksiyon mili göğüs kafesini delip geçmiş, hem sağ akciğerde masif kanama hem de aort köküne yakın bir alanda yırtık oluşmuştu.
"Alaz Hocam!" diye bağırdı Asistan Dr. Murat panikle. "Hasta şoka giriyor, tansiyon alınamıyor!"
Alaz bir saniye bile tereddüt etmedi. "Ameliyathane 2’yi hazırlayın! Neslihan Hocaya haber verin, vakaya birlikte giriyoruz!"
Beş dakika sonra ikisi de yıkanmış, steril önlüklerini giymiş olarak ameliyat masasının iki yanında yerlerini almıştı. Masada zamana karşı ölümcül bir yarış vardı.
"Göğüs kafesini açıyorum," dedi Alaz, keskin bir hareketle sternotomiye başlayarak. "Neslihan, aorttaki kanama alanı çok derin. Görüş açısı sıfır."
"Sakin ol Alaz," dedi Neslihan. Sesi, Alaz’ın dondurucu soğukkanlılığıyla birebir örtüşen sarsılmaz bir güce sahipti. "Bikaval klemplemeyi yapıyorum. Sen akciğer parankimini aspire ederken ben damarı tamir edeceğim."
İki kadın cerrahın parmakları kan deryasının içinde milimetrik bir uyumla çalışmaya başladı. Ne bir tereddüt vardı aralarında ne de bir kelime fazlası. Biri neşteri uzatırken diğeri aspire ediyor, diğeri dikişi atarken öteki dokuyu sabit tutuyordu. Sanki yıllardır aynı masada omuz omuza hayat kurtarıyor gibiydiler.
Ameliyathane izleme camının arkasında toplanan asistanlar ve diğer uzmanlar, iki dev kadının ameliyattaki o büyüleyici ritmini nefeslerini tutarak izliyordu. Erkek egemen cerrahi dünyasında, iki kadın cerrahın tek bir vücut gibi hareket ederek ölmek üzere olan bir hastayı hayata döndürmesi adeta bir gövde gösterisiydi.
"Son dikiş tamam," dedi Neslihan, alnındaki teri silen hemşireye hafifçe başıyla teşekkür ederek. "Klempleri kaldırıyorum..."
Monitördeki düz hat yavaşça dalgalandı. Düzenli ve güçlü bip sesleri odayı doldurdu. Hastanın tansiyonu normale dönmüş, kanama tamamen durdurulmuştu.
İki saat süren devasa operasyonun ardından ikisi de eldivenlerini çıkarıp yıkama evyesine yürüdü.
Neslihan suyun altına ellerini tutarken Alaz’a döndü. Yüzünde ilk defa o mesafeli duruşun ötesinde, içten ve mesleki bir saygı tebessümü belirdi.
"Hızlısın Alaz Aksoy," dedi Neslihan, neşeli bir tonla. "Ankara’da bu tempoda neşter sallayan birini bulabileceğimi sanmıyordum."
Alaz havluyla ellerini kuruturken gülümsedi. İçindeki o dondurucu zırh, ilk defa bir meslektaşının yanında bu kadar zahmetsizce gevşemişti.
"Sen de fena değildin Neslihan Sancak," dedi Alaz, gözlerindeki o gururlu ışıkla. "Bu hastanede artık kural değişti. Neşter kimin elindeyse, hayatı o yönetir."
Neslihan elini Alaz’ın omzuna hafifçe vurdu. "Akşam kahvesini hak ettik o zaman Başhekimim. Benim odada, şekersiz?"
"Kabul," dedi Alaz.
İki güçlü kadın ameliyathaneden yan yana çıkarken, hastane koridorlarında artık sadece "Buz Ankası" değil, sarsılmaz bir Kadın Gücü hüküm sürüyordu.