BÖLÜM 7: STERİL BİR İNFAZ

Güneş henüz doğmadan Alaz hastanedeydi. Gözlerinin altındaki morluklar duruyordu ama bakışlarında en ufak bir tereddüt yoktu. Doğruca başhekimlik katına değil, hastanenin Bilgi İşlem ve Güvenlik birimine indi. Yanında, elindeki kahve kartonlarını sıkıca tutan ve heyecandan dudaklarını ısıran Peri vardı.
"Hocam," dedi Peri fısıltıyla. "Söyleyeceğiniz şeyleri sistemden çıkardım ama... gerçekten bunu yapacak mıyız? Bu başınızı belaya sokmasın?"
Alaz adımlarını bozmadan arkasına bakmadan yanıtladı: "Benim başım zaten belada Peri. Şu an yaptığımız şey ameliyattaki kanserli dokuyu kesip temizlemek. Neşteri ne kadar derin atarsan, hasta o kadar çabuk kurtulur."
Güvenlik odasına girdiklerinde Alaz, Karan’ın bahsettiği o "ameliyathanedeki titreyen eller" videosunun nereden çıktığını çok iyi biliyordu. Karan, hastanedeki tanıdık bir idari personeli besleyerek güvenlik kameralarına erişim sağlamıştı. Alaz, Bilgi İşlem’deki uzmanla konuşarak o personelin sisteme giriş iznini ve IP kayıtlarını tek tek belgeletti. Karan’ın hastane içine sızarak kişisel verileri yasa dışı ele geçirdiğini kanıtlayan resmi rapor artık elindeydi.
"Şimdi ikinci kısım Peri," dedi Alaz. "Dr. Vedat’ın yazdığı reçetelerin tüm dökümünü çıkar. Ama sadece benimkileri değil... Karan’ın son altı ayda kendi şirketi üzerinden aldığı ve evdeki ecza dolabına doldurduğu o ağır sakinleştiricilerin faturalarını da ekle."
Peri şaşkınlıkla gözlerini açtı. "Nasıl yani? O ilaçları size kendisi mi temin ediyordu?"
"Beni yavaş yavaş uyuşturup, sonra da o uyuşukluğu bana karşı silah olarak kullanıyordu," dedi Alaz. Sesi buz gibi bir histen ibaretti. "Ama bir cerrah, kendisine verilen dozun analizini yapmayı bilir."
Saat 10.00’a geldiğinde Karan’dan beklenen telefon geldi. Sesi her zamanki gibi üstenci ve emrediciydi.
"Avukatın odasındayım Alaz. İstifa protokolünü hazırlatıyorum. 15 dakikaya burada olursan çocukların velayeti konusunda 'anlaşmalı' davranırım. Gelmezsen... başhekimin kapısını çalarım."
Alaz hafifçe gülümsedi. Bu, aylardır yüzünde beliren ilk gerçek gülümsemeydi ama içinde bir damla bile sıcaklık yoktu.
"Başhekimin kapısını çalmana gerek yok Karan," dedi Alaz, odasının penceresinden dışarıdaki gri Ankara ayazına bakarak. "Çünkü ben şu an Başhekim’in odasındayım. Yanımda hastanenin hukuk müşaviri ve Emniyet’ten gelen iki polis memuru var."
Hattın diğer ucundaki sessizlik adeta bir çığ gibi büyüdü. Karan’ın o özgüvenli nefes alışverişi bir anda kesildi.
"Sen... ne saçmalıyorsun Alaz?"
"Hastane sistemine yasa dışı sızıp kamera görüntülerini çalmandan, şantaj yapmandan ve evde bana karşı uyguladığın sistematik psikolojik ve tıbbi manipülasyondan dolayı hakkındaki suç duyurusu dosyasını imzalıyorum," dedi Alaz. Sesi bir ameliyat neşteri kadar pürüzsüz ve keskindi. "Ayrıca çocukları benden kaçırma ihtimaline karşı tedbir kararı çıkarttım. Şu an avukatının yanından çıkarsan, kapıdaki polislerle karşılaşırsın."
"Alaz! Sen çıldırdın mı?! Çocuklarımı benden alamazsın, ben seni mahvederim!" Karan ilk kez kontrolünü kaybetmiş, telefonda bağırmaya başlamıştı.
"Beni mahvedemezsin Karan," dedi Alaz fısıltıyla. "Çünkü ben zaten yandım. Ve küllerinden doğan bir şeyi tekrar yakamazsın. Savaşı sen başlattın, ameliyatı ben bitiriyorum."
Alaz telefonu Karan’ın yüzüne kapattı. Masadaki resmi belgelere imzasını attı.
Başhekimlik odasından çıktığında koridorda onu bekleyen Peri’ye baktı. Peri gözleri parlayarak, "Hocam... başardınız mı?" diye sordu.
Alaz derin bir nefes aldı. Şakaklarındaki zonklama ilk kez hafiflemişti. Yeşil reçeteli hap kutusunu cebinden çıkardı ve çöp kovasına attı.
"Ameliyat başladı Peri," dedi Alaz. "Şimdi sıra o zehirli sarmaşığı kökünden sökmekte."