BÖLÜM 11: ZEHİRLİ SARMAŞIĞIN SON HAMLESİ

Ankara’nın soğuk sabah pusunun ardında gün tamamen aydınlanmıştı. Alaz, nöbet odasından çıkıp koridora adım attığında şakaklarındaki o eski Zonklama yoktu ama içine doğan o karanlık his yerini koruyordu. Karan gibi narsist bir adam, bileklerine kelepçe takıldı diye pes etmezdi. O, yenilgiyi kabul etmek yerine etrafındaki her şeyi yakmayı seçerdi.
Koridorda adımlarken Peri koşar adımlarla yanına geldi. Yüzündeki ifade bu kez sadece yorgunluk değil, saf bir endişe taşıyordu.
"Hocam," dedi Peri sesini alçaltarak. "Avukatınız aradı. Karan Bey karakolda ifade verirken, çocukların velayeti ve ev üzerindeki tedbir kararı için usulsüzlük yapıldığını iddia etmiş. Hatta... Sizin hakkınızda 'akıl sağlığı yerinde değildir, ağır psikolojik tedavi görüyor' diye acil koruma kararı aldırmaya çalışıyormuş."
Alaz’ın adımları bir an bile yavaşlamadı. "Sertifikalı bir narsistin son çırpınışları Peri. Benim hastanedeki klinik raporlarım ve geçirdiğim başarılı ameliyatların kaydı ortadayken, hiçbir hakim o iddiayı ciddiye almaz."
"Ama sadece bu değil hocam..." Peri yutkundu. "Karan Bey’in avukatı hastanenin Yönetim Kurulu Başkanı ile irtibata geçmiş. Hastanenin itibarını zedelediğiniz gerekçesiyle hakkınızda idari soruşturma açılması için baskı yapıyorlar."
Alaz durdu. Bakışlarını hastanenin steril, uzun koridoruna dikti. Karan onun mesleğine, o neşteri tutan eline göz dikmişti. Yıllarca emek verdiği, gecesini gündüzüne kattığı bu hastaneyi ona karşı bir silah gibi kullanmaya çalışıyordu.
"Hukuk müşavirini ve Başhekim’i arayalım o zaman," dedi Alaz. Sesi buz gibi bir dinginlik taşıyordu. "Madem oyunu kurallarına göre oynamak istemiyorlar, ben de kendi kurallarımı koyarım."
Tam o sırada acil servisin kapıları gürültüyle açıldı. İçeriye sedyeyle giren sağlık görevlilerinin bağırtıları koridorda yankılandı:
"Ateşli silah yaralanması! Yakın mesafeden göğüs bölgesine tek el ateş! Hasta şokta, tansiyon alınamıyor!"
Alaz refleks olarak sedyeye doğru adımladı. Sedyede kanlar içinde yatan adama baktığı an, içindeki bütün cerrahi soğukkanlılık bir saniyeliğine yerle bir oldu.
Masada yatan adam, Alaz’ın hastanedeki en büyük destekçisi, ona her zaman bir baba gibi yaklaşan kıdemli Başhekim Dr. Haluk’tu.
Ve Haluk Bey’in ceketinin üzerinde, Karan’ın şirketine ait olan o özel lansman rozeti duruyordu.
Peri dehşet içinde çığlığını bastırdı: "Hocam... Bu... Bu Başhekim Haluk Bey!"
Alaz göğsünden fırlayacakmış gibi çarpan kalbine rağmen derin bir nefes aldı. Zihnindeki o çelik zırh anında kapandı. Karan, Alaz’ın sığınacağı son kaleyi, onu koruyan adamı hedef almıştı. Bu artık sadece bir hukuki savaş değil, doğrudan bir infaz hamlesiydi.
"Şok odasına!" diye kükredi Alaz. Sesi acil servisteki tüm gürültüyü bıçak gibi kesti. "Ameliyathaneyi hazırlayın! Torakotomi yapacağız! Haluk Hoca’yı o masada kaybetmeyeceğim!"
Peri bocaladı: "Hocam... Sizin birinci dereceden yakınınız sayılır, bu ameliyata girmeniz etik olarak—"
"Etik kuralları hastayı yaşattıktan sonra tartışırız Peri!" dedi Alaz, maskesini suratına geçirirken. "O neşteri elime alacağım ve bu adamı masadan canlı çıkaracağım. Karan’ın bu şehri kana bulamasına izin vermeyeceğim!"