BÖLÜM 20: YENİ BİR SAYFA VE SOĞUK GÖLGE

O sıcacık kahvaltının üzerinden birkaç hafta geçmişti. Bağlum’daki dağ evinin koridorları artık sadece soğuk rüzgarın sesiyle değil, üç çocuğun neşeli ayak sesleriyle yankılanıyordu. Gece, o eski utangaçlığını üstünden atmış; Alaz’ın gözlerinin içine bakarken gözlerinde korku değil, katıksız bir güven taşımaya başlamıştı.
Alaz, yıllık izninden dönüp Başhekimlik makamındaki koltuğuna yeniden oturduğunda, hastane koridorlarında artık bambaşka bir rüzgar esiyordu. O sadece bir cerrah ya da disiplinli bir yönetici değildi; kararlılığıyla, merhametiyle ve eğilmeyen başıyla bir efsaneye dönüşmüştü.
"Hocam," dedi Peri, odaya elinde bir dosyayla girerken. Yüzünde hem rahatlama hem de ciddi bir ifade vardı. "Adalet Bakanlığı'ndan ve Sosyal Hizmetler'den beklediğimiz resmi yazılar geldi. Gece’nin vasilik ve koruyucu ailelik işlemleri tamamen onaylandı. Artık hukuki olarak da sizin kanatlarınızın altında."
Alaz kalemi masaya bıraktı. Dosyaya şöyle bir baktı; belgedeki o mühürlü imzalar, Karan Soykan’ın geçmişinden kopartılıp kurtarılan masum bir hayatın tesciliydi.
"Güzel," dedi Alaz sakince. Sesi pürüzsüz ve gururluydu. "Gece artık bu ailenin ayrılmaz bir parçası."
"Bir gelişme daha var hocam..." dedi Peri, sesini biraz düşürerek. "Karan Soykan’ın avukatları cezaevindeki son taşkınlıkları ve akıl sağlığı iddiaları nedeniyle müvekkillerinin adli tıp gözlem ihtisas dairesine sevk edilmesini istemişlerdi. Ancak mahkeme, sunduğumuz tıbbi raporları ve son tetikçi olayındaki azmettirme delillerini göz önüne alarak bu talebi kesin olarak reddetti. Karar kesinleşti; müebbet hapis cezasını yüksek güvenlikli tek kişilik hücrede çekecek. Dış dünyayla, basınla ya da üçüncü şahıslarla iletişimi tamamen kesildi."
Alaz ayağa kalktı. Odasının büyük penceresinden dışarıya, Ankara’nın gri ama berrak gökyüzüne baktı. Karan Soykan, kendi kazdığı o karanlık kuyuda, kendi narsist zihninin duvarları arasında çürümeye mahkûm edilmişti. Alaz için o isim artık tamamen kapanmış, üzeri kalın bir neşter çizgisiyle çizilmiş bir geçmişten ibaretti.
"Onun karanlığı orada bitti Peri," dedi Alaz, pencereden yansıyan siluetine bakarak. "Biz önümüzdeki hayatlara bakacağız."
Tam o sırada masasındaki dâhili telefon çaldı. Acil Servis’ten arıyorlardı.
"Sayın Başhekimim, Trafik Kazası Dış Trikajından 1 numaralı ameliyathaneye acil müdahale gerekiyor. Toraks travması olan ağır bir hasta var, ekibin başında sizin olmanızı istiyorlar."
Alaz telefonun ahizesini kapattı. Siyah ceketini sandalyesinin arkasına astı, yeşil cerrahi formasının kollarını sıvadı ve maskesini eline aldı.
"Ameliyathaneyi hazırlayın Peri," dedi Alaz, gözlerinde o sarsılmaz ışıkla kapıya doğru yürürken. "Hayat devam ediyor."