BÖLÜM 30: MÜHÜRLENEN KADER VE ADALETİN NEŞTERİ

Eskişehir yolundaki o büyük kaza gecesinin ardından Alaz ve Neslihan’ın adı tıp çevrelerinde efsane gibi yayılmıştı. Ancak Alaz için ameliyathanedeki zafer kadar önemli bir başka mücadele günü gelip çatmıştı: Karan Soykan’ın son temyiz ve çocukların vesayetiyle ilgili açtığı son dava duruşması.
Karan, cezaevindeki hücresinden avukatları aracılığıyla Alaz’ın "anne olarak yetersiz olduğu" ve kendisinin "akıl sağlığının yerinde olmadığı" yönünde asılsız iddialarla süreci uzatmaya çalışıyordu. Amacı Alaz’ı adliye koridorlarında yıpratmak, o zehirli Mor Sarmaşık gölgesini yeniden hayatına düşürmekti.
Ankara Adliyesi’nin 4. Ağır Ceza Mahkemesi salonunda Alaz, yanında avukatı ve en büyük destekçisi Neslihan ile birlikte yerini aldı.
Alaz, koyu renk şık takımı, pürüzsüz toplanmış saçları ve dimdik duruşuyla salonda adeta bir kaya gibi duruyordu. Hakime Hanım dosyaları inceledikten sonra Karan’ın avukatına söz verdi. Avukatın Alaz’ın Başhekimlik yoğunluğunu ve geçmişte yaşadığı travmaları çarpıtma çabaları, Alaz’ın avukatının sunduğu resmi belgelerle birer birer duvara çarptı.
Alaz, mahkeme heyetinden söz istedi. Ayağa kalktığında ses tonu tıpkı ameliyathanedeki kadar net, soğukkanlı ve kesindi:
"Sayın Hakim... Karşı taraf yıllardır benim gücümü ve mesleğimi çocuklarımı ihmal ettiğimin bir kanıtı gibi sunmaya çalışıyor. Oysa ben o neşteri çocuklarımın geleceğini korumak için tutuyorum. Soyadımı değiştirdim, geçmişin zehrini hayatımdan söküp attım. Benim adım Alaz Aksoy. Geçmişin suçluları cezaevinde çürürken, ben bu ülkenin evlatlarına hayat vermeye ve kendi evlatlarımı şerefle büyütmeye devam edeceğim. Bu adamın zihnimizdeki gölgesine nihai sonu vermenizi talep ediyorum."
Salonda derin bir sessizlik oldu. Hakime Hanım, Alaz’ın gözlerindeki o kırılmaz kararlılığı gördü.
Beş dakika sonra karar açıklandı: Karan Soykan’ın tüm temyiz talepleri reddedildi, müebbet hapis cezası kesinleştirildi ve çocuklar üzerindeki tüm hakları ebediyen feshedildi.
Mahkeme salonundan çıkarken Alaz derin, kuş gibi hafif bir nefes aldı. Adliye koridorundaki o soğuk mermerlerde yürürken Neslihan yanına geldi ve Alaz’ın omzunu sıktı.
"Bitti Alaz," dedi Neslihan, yüzünde gururlu bir gülümsemeyle. "O zehirli sarmaşık kökünden kurudu. Artık arkana bakmanı gerektirecek tek bir gölge bile kalmadı."
Alaz gülümsedi. Bakışları adliyenin yüksek pencerelerinden Ankara’nın berrak gökyüzüne kaydı.
"Bitti Neslihan," dedi Alaz. "Artık sadece geleceğimiz var."
O akşam Bağlum’daki dağ evinde Ela, Defne, Ateş ve minik Gece’yle birlikte tam anlamıyla bir zafer kutlaması yaşandı. Karan Soykan artık sadece demir parmaklıklar ardındaki bir anıydı. Alaz Aksoy ise kendi hayatının tek, tartışmasız hakimiydi.