BÖLÜM 16: BEYAZ DEHŞET VE BİR DAMLA KAN

Ankara’yı dondurucu bir kış fırtınası vurmuştu. Bağlum dağlarının tepelerini kaplayan gümüşi beyazlık, kentin üzerine çelik gibi ağır bir soğuk çöktürüyordu. Şehir buza kesmişken, hastanenin Acil Servis panosundaki kırmızı ışıklar aniden çıldırmış gibi yanıp sönmeye başladı.
"Kırmızı kod! Sanayi bölgesindeki büyük kimyasal tesiste patlama ve kısmi çökme var! Yangından kaçarken yüksekten düşen ve göçük altında kalan ağır travmalı hastalar geliyor! Tüm cerrahi ekipler acil servise!"
Alaz Başhekimlik odasından fırladı. Ceketini çıkarıp beyaz önlüğünün kollarını kıvırırken merdivenleri üçer beşer indi. Koridorda panik havası hâkimdi ama Alaz’ın sesi o kargaşayı bir bıçak gibi kesti:
"Dekontaminasyon ünitesini derhal aktif edin! Kimyasal maruziyeti olanları içeri almadan önce yıkayın. Kırmızı kodlu masif travma vakalarını doğrudan şok odasına geçirin!"
Acil servisin otomatik kapıları açıldığında içeriye soğuk bir rüzgar, siren sesleri ve duman kokusu doldu. Peş peşe giren sedyelerin arasında Alaz’ın gözü, en arkada sağlık görevlilerinin kalbini çalıştırmaya çalışarak getirdiği sekiz yaşlarındaki kız çocuğuna takıldı. Patlamanın şiddetiyle üzerine beton blok düşmüş küçük kızın göğüs kafesi garip bir açıyla çökmüştü, vücudu moloz tozları içindeydi.
"GKS (Glasgow Koma Skoru) 5! Solunum tamamen durmak üzere, masif yelken göğüs ve crush (ezilme) sendromu var!" diye bağırdı paramedik.
Alaz hemen kızın yanına koştu. Çocuğun tozlu yüzünü ve gözlerini gördüğü an, bir saniyeliğine kendi kızı Defne’nin yüzü geldi gözünün önüne. Kalbinde cız eden o anne şefkatini, bir cerrah soğukkanlılığıyla anında bastırdı.
"Sağ hemotoraks ve bilateral tansiyon pnomotoraks gelişmiş," dedi Alaz parmaklarıyla kırık kaburgaları kontrol ederken. "Tüp torakostomi yapacağız, hemen! Zamanımız yok, şok odasına!"
Küçük kızı şok odasına aldıklarında çocuk aşırı hipoksi nedeniyle morarmaya başlamıştı. Peri elindeki göğüs tüpü setini uzattı ama elleri yüksek adrenalinden titreşiyordu.
"Peri, derin bir nefes al," dedi Alaz. Sesi bir anne kadar yumuşak ama bir komutan kadar emrediciydi. "Gözlerimin içine bak. Dışarıdaki patlamayı da, dumanı da unut. Sadece bu küçük kızın nefes almasına odaklan."
Peri yutkundu, başını salladı. "Hazırım hocam."
Alaz 4. interkostal aralıktan kesiyi attı, pensle dokuları künt olarak ayırıp drenaj tüpünü yerleştirdi. Tüpten dışarıya basınçlı hava ve koyu kan boşaldığı an, monitördeki oksijen saturasyonu %60'tan %91'e fırladı. Küçük kız derin, hırıltılı bir nefes alarak gözlerini hafifçe araladı.
"Yaşıyor..." dedi Peri rahat bir nefes alarak.
"Henüz değil," dedi Alaz. "EZİLME sendromuna bağlı potasyum patlaması olabilir. Sıvı resüsitasyonuna başlayın, batın ultrasonu çekin!"
Tam o sırada şok odasının kapısı çalındı. Emniyetten bir komiser elinde bir evrakla içeri girdi.
"Dr. Alaz Hanım," dedi polis. "Tesisin sahibi ve patlamada hayatını kaybeden mühendisin kimlik tespiti yapıldı. Bu küçük kız... Karan Soykan'ın uzaktan akrabası. Kimsesi kalmadı."
Ameliyathanedeki herkes bir an donup Alaz’a baktı. Karan Soykan’ın soyundan gelen bir can, Alaz’ın neşterinin ucunda yatıyordu.
Alaz küçük kızın yüzüne, sonra da masadaki neştere baktı. İçindeki Buz Ankası bir an bile duraksamadı. Nefret veya geçmişin gölgeleri bu masadan içeri giremezdi.
"Benim masamda soyadlar değil, sadece hayatlar vardır," dedi Alaz. Küçük kızın elini hafifçe sıktı. "Bu çocuğu ameliyathaneye alıyoruz. Onu yaşatacağım."