BÖLÜM 10: GRİ ŞEHRİN SOĞUK KALESİ

Helikopterden atlayan hastanın ameliyatı başarıyla bitip hasta yoğun bakıma alındığında, Ankara’nın o gri ve ayaz sabahı yeni yeni söküyordu. Saat sabahın yedisiydi. Karan’ın ameliyathane kapısında çıkardığı olay, güvenlik ve polis ekipleri tarafından bastırılmış, adam hastaneden tamamen uzaklaştırılmıştı.
Alaz, üzerindeki kanlı önlüğü çıkarıp nöbet odasındaki koltuğa yavaşça çöktü. Camdan dışarı baktığında, şehrin üzerine çöken o soğuk sabah pusunu gördü. Bütün vücudu kasılmıştı ama zihni aylardır ilk kez bu kadar berraktı. Kapı hafifçe çalındı ve içeriye elinde iki karton bardak sıcak kahveyle Peri girdi.
"Hocam... Kahve getirdim. Çok ağır bir ameliyattan çıktınız," dedi Peri, karton bardaklardan birini Alaz’ın önündeki sehpaya bırakırken. "Karan Bey’i de karakola götürmüşler. Bir daha buraya bu kadar kolay yaklaşamayacak. İyi misiniz?"
Alaz, parmaklarını sıcak karton bardağın etrafında kenetledi. Kahvenin buharı, dışarıdaki gri Ankara pusuna karışıyordu sanki.
"İyiyim Peri," dedi Alaz. Kahvesinden küçük bir yudum aldı. Sesi yorgun ama bir saat mekanizması kadar sakindi. "Gittiği iyi oldu. Masadaki hastanın hayatı, dışarıdaki bir parazitin gürültüsünden her zaman daha önemlidir."
Peri karşıdaki tekli koltuğa oturdu. Elindeki bardağı evirip çevirirken gözlerinde hem derin bir merak hem de sonsuz bir saygı vardı. Alaz’ın bu kadar büyük krizlerin, manipülasyonların ve tehditlerin ortasında bile nasıl bir kayalık gibi dimdik durabildiğini anlamaya çalışıyordu.
"Hocam... Yanlış anlamayın, Haddimi aşmak istemem ama," diye tereddütle söze başladı Peri. "İçimden bir ses sor diyor. İstanbul’dan, İzmir’den veya yurt dışındaki özel kliniklerden o kadar çok ve yüksek teklif aldığınızı biliyorum. Karan Bey’in üzerinizde kurduğu bu baskıya, evdeki o zehirli anılara rağmen... Neden bu şehri hiç terk etmediniz? Neden hâlâ Ankara?"
Alaz gözlerini karton bardaktaki siyah sıvıya dikti. İlk defa bir asistanına, bir başkasına iç dünyasından bu kadar net bir kapı aralıyordu. Bu bir dertleşme ya da zayıflık gösterisi değildi; bir cerrahın kendi ruhunu teşhir etmeden yaptığı yalın ve soğuk bir tespitti.
"Ankara’yı neden terk edeyim ki Peri?" dedi Alaz, başını kaldırıp pencerden dışarıya, binaların üzerine çöken o gri sis tabakasına bakarak. "İnsanlar bu şehri gri, soğuk ve ayaz bulur. Eğlencesi yok, deniz yok, insanı boğan bir bürokrasi ve mesafe var derler. Ama bence Ankara tam olarak beni yansıtıyor."
Peri pür dikkat, nefesini tutarak onu dinliyordu.
"O bahsettikleri grilik, benim zihnimdeki sadelik aslında," diye devam etti Alaz. Sesi o kadar hipnotize edici bir sakinlikteydi ki oda anında sessizleşti. "Sahte bir renklilik, sahte bir neşe yok bu şehirde. Soğuğu insana nerede durması gerektiğini, sınırlarını hatırlatır. Yalansızdır Ankara. Ayazı yüzüne çarptığı an uyanırsın, sahte hayaller kurmazsın."
Alaz kahvesinden bir yudum daha aldı. Yüzünde beliren o nadir, gölgeli tebessüm Peri’nin gözünden kaçmadı.
"Sırf bu yüzden Bağlum tarafında, şehirden ve insanlardan uzak o evi seçtim," dedi Alaz. "Etrafında çok fazla insan sesi yok. Kentin o göz alıcı, yapay ve yorucu ışıkları oraya ulaşmıyor. Evin arkasında sadece çıplak dağlar, derin bir sessizlik ve ayaz var. Eve gittiğimde, o kalabalıksızlıkta ancak kendi zihnimi duyabiliyorum. Çok insan, çok ses demektir Peri. Çok ses ise gürültü. Ben gürültüyü sevmem. Ameliyathanedeki gibi, hayatta da steril bir alan ararım."
Peri duydukları karşısında derin bir nefes aldı. Alaz’ın o ulaşılmaz, çelikten duvarlarının arkasındaki kadını ve kalbini ilk kez bu kadar berrak görüyordu.
"Siz bu şehri kaçmak için değil, kendi kalenizde kalabilmek için sevmişsiniz hocam," dedi Peri fısıltıyla.
"Şehirler insanları değiştirmez Peri," dedi Alaz. "Sadece oldukları kişiyi yansıtır. Karan burayı hiç sevmezdi. Çünkü bu şehrin mesafeli ve soğuk havası, onun o sahte ve yapmacık sıcaklığını anında söndürüyordu. Ama benim için... Ankara benim kalem. Ve insan kendi kalesini terketmez."
Alaz ayağa kalktı. Bardağı çöpe attı. Şakaklarındaki o eski Zonklama dinmişti. Yeşil reçeteli haplara, Karan’ın sahte sevgisine ya da başkalarının acımasına ihtiyacı yoktu. O, Ankara’nın o dik, eğilmeyen ve soğuk ayazında kendi tahtını kurmuştu.
"Hadi Peri," dedi önlüğünü düzeltip kapıya doğru adımlarken. "Yoğun bakımdaki helikopter vakasının vital bulgularını kontrol edelim. Nöbetimiz henüz bitmedi."