BÖLÜM 24: PASTADAKİ MUM VE SİYAH ZARF

Gece lambasının sarı ışığında yaşanan o duygusal helalleşmenin ardından, sabah Bağlum’daki dağ evine pırıl pırıl bir güneş doğdu.
Alaz, gözlerini açtığında aşağıdan gelen neşeli çocuk cıvıltılarını ve Ela’nın mutfaktaki tatlı telaşını duydu. Yatakta hafifçe doğrulup derin bir nefes aldı. Üzerine rahat bir hırka alıp aşağı indiğinde, salondaki manzara gözlerini yaşartmaya yetti.
Masanın başında Defne, Ateş ve kucağında bebek bebek bakan Gece; ellerinde balonlarla hazır bekliyorlardı. Alaz merdivenlerin son basamağına bastığı an üçü birden avazları çıktığı kadar bağırdı:
"İyi ki doğdun annelerin en güzeli! İyi ki doğdun Buz Ankası!"
Gece koşarak gelip Alaz’ın bacaklarına sarıldı. "Dün gece uyuya kaldım ama pastanı yemedik annem! Seni bekledik!" dedi gözleri parıldayarak.
Alaz dizlerinin üzerine çöktü, üçünü de kollarının arasına alıp kokularını içine çeke çeke öptü. Dün gecenin o buruk yorgunluğu, masanın ortasında duran 36 mumlu pastanın etrafında atılan kahkahalarla silinip gitti.
"Hadi bakalım, üfle mumları!" dedi Ela, gözleri yaşlı bir tebessümle kenardan onları izlerken.
Alaz, çocuklarının elini sımsıkı tuttu. "İyi ki varsınız," diye fısıldadı ve 36 yıllık ömrünün en huzurlu nefesiyle mumları üfledi. Çocuklar çığlık çığlığa alkışlarken, Alaz hayatında ilk defa "Ben başardım, yuvamı korudum" duygusunu iliklerine kadar hissetti.
Ancak o sıcacık sabahın huzuru, öğleye doğru kapının çalınmasıyla bölündü.
Ela kapıyı açtığında, karşısında resmi üniformalı bir posta görevlisi duruyordu. "Dr. Alaz Aksoy' a adrese teslim resmi tebligat var," dedi görevli.
Ela elindeki siyah mühürlü zarfla salona döndüğünde Alaz’ın yüzündeki o sıcak tebessüm bir anda dondu. Zarfın üzerindeki gönderen kısmında o tanıdık, nefret ettiği isim ve cezaevi damgası yazıyordu: Karan Soykan.
Alaz, Ela’nın ve çocukların çaktırmadan ona baktığını görünce zarfı sakince cebine attı. "Önemli bir hastane evrakı," diyerek çocuklara belli etmedi. Ama odasına çıkıp kapıyı kilitlediğinde elleri hafifçe titriyordu.
Zarfı açtı. İçinden Karan’ın o keskin, düzgün el yazısıyla yazılmış tek sayfalık bir mektup çıktı. Ne bir tehdit vardı yazıda ne de bir hakaret... Karan, o zehirli Mor Sarmaşık taktiğini kusursuzca devreye sokmuştu:
"Doğum günün kutlu olsun Buz Ankası...
36 yaşına bastın bugün. Biliyorum, o dağ evinde, benim yokluğumda kurduğun o sahte cennette çocuklarla pasta kesiyorsun. Ama unutma Alaz; seni o masada 'güçlü' kılan şey benim sana yaşattıklarım.
*Sen bugün o neşteri soğukkanlılıkla tutabiliyorsan, o Başhekimlik koltuğunda dimdik durabiliyorsan bunu senin içindeki o zırhı ören bana borçlusun. Ben senin celladın değildim Alaz, ben seni baştan yaratan mimardım. Beni o hücrede çürütmeye çalışabilirsin ama ne zaman aynaya baksan, o gözlerdeki dondurucu sertlikte benim izimi göreceksin. *
Sen benim eserimsin.
Gerçekleri konuşmak istersen... Yerin hazır."
Alaz mektubu okurken nefesi kesildi. Zihni bir anda geçmişin karanlık odalarına, Karan’ın ona attığı o psikolojik tokatlara gitti. Karan, fiziksel olarak hapisteydi ama zihinsel olarak o zehirli sarmaşıklarını Alaz’ın ruhuna dolamaya çalışıyordu.
Alaz mektubu buruşturup avucunun içinde sıktı. Aynaya baktı... Karan haklı mıydı? İçindeki bu dondurucu güç gerçekten o adamın eseri miydi?
Buz Ankası, hayatının en büyük zihinsel savaşına girmek üzereydi.