BÖLÜM 22: GÜVENLİ LİMAN VE EVİN DİREĞİ

Ankara’nın dondurucu ayazı yerini tatlı bir kış güneşine bırakırken, Bağlum’daki dağ evinin mutfağında hummalı bir çalışma vardı.
Alaz haftada birkaç gün 24 saati bulan ağır nöbetlere kalırken ya da acil ameliyatlara koşarken gözünün arkada kalmamasının tek bir sebebi vardı: Ela Hanım.
Ela, sadece çocukların bakıcısı veya evin yardımcısı değildi; Alaz’ın bu hayatta sırtını tereddütsüz yasladığı tek anaç güç, adeta evin dikey direğiydi. Otoriter duruşu, lezzetli yemekleri ve çocuklara gösterdiği o karşılıksız şefkatle Alaz’ın en büyük sığınağı olmuştu.
Alaz sabahın altısında yeşil cerrahi formasını giymiş, çantasını hazırlarken mutfağa indi. Ela Abla çoktan uyanmış, sobaya çalı çırpı atmış, tezgahta taze poğaçaları tepsiye diziyordu.
"Yine nöbetçi misin bugün kızım?" dedi Ela Abla, bakışlarındaki o koruyucu anne edasıyla. "Yüzün sararmış yine, bir lokma poğaça yemeden adım atma dışarı."
"Nöbetçiyim abla," dedi Alaz, tezgaha yaklaşıp sıcak poğaçadan bir ısırık alarak. Gözleri üst kattaki çocukların odasına kaydı. "Gece nasıl? Gece uykusunda sıçradı mı yine?"
Ela Abla elindeki bezi kenara bırakıp Alaz’ın omzunu şefkatle sıktı. "Hiç korkma Alaz’ım. Gece artık kâbus görmüyor. Akşam Ateş’le Defne’ye masal okurken koynumda uyuyakaldı. Ben buradayım, gözün arkada kalmasın. Sen git, hastanedeki canları kurtar. Evin de, çocukların da bana emanet."
Alaz derin bir nefes aldı. Yıllarca Karan’ın yanında tecrit edilmişken, şimdi etrafında böyle sarsılmaz bir koruma duvarının olması ruhuna ilaç gibi geliyordu.
"İyi ki varsın abla," dedi Alaz, Ela Abla’ya sarılarak. "İlaç saatlerini listeye yazdım, Gece’nin vitaminini unutma."
"Hadi hadi, öğretme bana işimi, koskoca Başhekim oldun ama hâlâ benim gözümde o küçük kızsın!" diye takıldı Ela Abla tatlı bir sertlikle. "Uğurlar olsun, hayırlı ameliyatlar!"
Alaz evden çıkıp arabasına bindiğinde, dikiz aynasından evin penceresine baktı. Ela Abla pencerden ona el sallıyordu; arkasında ise uyanmış, pencerden minik elleriyle Alaz’a öpücük gönderen Defne, Ateş ve Gece duruyordu.
Alaz gaza bastı. Artık sadece çocuklarını koruyan yalnız bir kadın değildi; arkasında koca bir kale, önünde ise fethedeceği bir gelecek vardı.