BÖLÜM 15: PARMAKLIKLARIN ARDINDAKİ YANGIN

Ankara Emniyet Müdürlüğü’nün yüksek güvenlikli cezaevinde sabah sayımı henüz tamamlanmıştı. Karan Soykan, hücresindeki demir karyolada oturmuş, her zamanki o üstenci ve kibirli tavrıyla duvarı izliyordu. Takım elbisesi yoktu, lüks hayatı yoktu ama zihninde hâlâ kendisini her şeyin hakimi sanıyordu. Alaz’ın elini sakat bırakmak için dışarıdan tuttuğu adamın haberini bekliyordu. O neşter tutan parmaklar kırılacak, Alaz diz çökecek ve yürütülen tüm davaları geri çekecekti.
Hücre kapısının ağır demir sürgüsü gürültüyle çekildi. İçeriye giren avukatı, yüzü kireç gibi beyazlamış bir haldeydi.
"Geldi mi haber?" dedi Karan, dudaklarında sinsi bir tebessüm belirerken. "Alaz’ın o gururlu, cerrah edası bitti mi?"
Avukat yutkundu, masaya bir dosya bıraktı. "Karan Bey... İşler düşündüğümüz gibi gitmedi."
Karan’ın kaşları çatıldı. "Ne demek gitmedi? Adam iki dilli profesyoneldi!"
"Alaz Hanım adamı salonda etkisiz hale getirmiş," dedi avukat, sesi titreyerek. "Bıçağı adamın sağ bileğindeki median sinir ve radial arter üzerine öyle bir saplamış ki... Tetikçinin eli anında felç kalmış. Üstelik polisleri kendisi aramış. Adam şu an hastanede polise her şeyi itiraf ediyor. Sizin hakkınızda 'azmettirmekten' ve 'kasten adam öldürmeye teşebbüsten' ek iddianame hazırlanıyor. Müebbet hapis istemiyle yargılanacaksınız."
Karan masaya sert bir darbe indirdi. Hücredeki demir masa inledi. "İmkânsız! O sadece bir kadın, bir doktor! Bir tetikçiyi nasıl engeller?!"
"O sadece bir doktor değil Karan Bey," dedi avukat, geri çekilerek. "O bir travma cerrahı. İnsan vücudunun neresine dokunursa birini yaşatacağını, neresine vurursa felç edeceğini milimetrik biliyor. Ve polis kayıtlarına geçen bir ifadesi var..."
"Ne demiş?!" diye kükredi Karan, gözleri öfkeden kan çanağına dönerek.
Avukat dosyadan kağıdı okudu: "Karan Soykan’a söyleyin, bir dahakine piyonlarını değil kendisini getirsin. Çünkü o evde ameliyatı ben yaparım."
Karan hücresindeki sandalyeyi fırlatıp duvara çarptı. Avazı çıktığı kadar bağırmaya, duvarları yumruklamaya başladı. O her şeyi kontrol ettiğini sanan narsist zihin, Alaz’ın çelikten iradesi karşısında tamamen paranoyaya ve çıldırmaya teslim olmuştu.
Aynı saatlerde Başhekimlik makamında oturan Alaz, kahvesinden bir yudum alıyordu. Masasındaki telefon çaldı. Arayan Emniyet Amiri’ydi.
"Alaz Hanım, Karan Soykan hakkındaki ek iddianame kabul edildi. Cezaevindeki tüm dış temasları kesildi. Artık tamamen kapalı tek kişilik hücrede tutulacak. Size bir daha asla ulaşamaz."
"Teşekkür ederim," dedi Alaz. Telefonu kapattı.
Yanında duran Peri, elindeki yeni ameliyat listesini masaya bıraktı. Yüzünde gurur dolu bir gülümseme vardı. "Hocam... Ameliyathane 1 hazır. Pediatrik kalp vakası sizi bekliyor."
Alaz ayağa kalktı. Beyaz önlüğünü ilikledi. Şakaklarındaki o eski ağrı, yüreğindeki o eski korku tamamen yok olmuştu. Karan Soykan kendi karanlığında çürürken, Buz Ankası gökyüzündeki yerini almıştı.
"Neşteri hazırlayın Peri," dedi Alaz, kapıya doğru yürürken. "Yaşatılacak hayatlar var."