4.

"Defne" Baran önündeki çorbadan bir kaşık aldı. "Efendim"

"Yemekten sonra çıkmam gerekiyor. İşlerim var"

"Ne işin var?" Biranda durdu. Sonra önündeki su bardağına uzandı. Suyu içince bana döndü.

"Bak... biliyorsun ikimizde bu evliliği istemeden yaptık."

"Eeee?"

"Yani... karı koca gibi davranmak zorunda değiliz. Yani yanlızken. İkimizinde farklı hayatları var. İstediğin zaman dışarıya çıkabilirsin. Gezebilirsin. Kaçmaman şartıyla tabii. Sen kendi işine ben kendi işime bakacağım"

"Başka?"

"Sana söylemem gereken birşey var ama tepkinden korkuyorum."

"Yani kızacağım bir şey. Seni dinliyorum"

"Ben şey... benim bir sevgilim var Defne" Duyduğum şey bir iki saniyeliğine donmama neden olmuştu. Elimdeki kaşığı bıraktım ve ona baktım.

"Güzel. Kimmiş bu kız?"

"Adı Nazar. Yani bu birliktelik iki yıldır var. Sen hayatıma girmeden önce başlamış birşeydi. Sana anlatıyorum çünkü yalan söylemek istemiyorum. Onu seviyorum ve ilişkimizi bitirmek istemiyorum."

"Bitirmene gerek yok zaten. Benlik sıkıntı yok. İstediğiniz kadar buluşun. İşin buydu sanırım?"

"Evet. Onun yanına gideceğim birazdan."

"Tamam. Size iyi eğlenmeler" Doyduğum için yemek masasından kalktım. Sonuçta onun bir hayatı vardı ve oda bu evliliğe kurban gitmişti. Aşık olduğu kızdan vazgeçmesini isteyemezdim. Haddime değildi. Beni alakadar etmezdi. O bana karışmadığı sürece sıkıntı yoktu. Odama gidip Baranın aldığı kitapları inceledim. Uzun zamandır ders çalışmamıştım. Bunu telafi etmeliydim.

~Bir saat sonra~
Oflayarak kalemi masaya sertçe koydum. Odaklanamıyordum bir türlü. Ne oluyordu bana? Baranla olan konuşmamız kafamda dönüp duruyordu. Bu şekilde çalışamazdım. Dayanamayıp konaktan çıktım. Baranada çıktığıma dair mesaj atmıştım. Biraz eğlenmeye ihtiyacım vardı.Korumalara burada kulüp olup olmadığını sordum. Var diyince beni götürmelerini istedim. Başta biraz tereddüt ettiler ama Baranın haberi var diyince ikna oldular. Kulübe girdim. Herkes çılgınca dans ediyordu. Bara gidip içki aldım. Bir kadeh,iki kadeh derken kafam allak bullak olmuştu. Biraz dans ettikten sonra midem bulandığı için lavaboya gittim. Biraz kusacakmış gibi hissediyordum. Kabinlerden birine girecektimki duyduğum seslerle durdum. Hemen yandaki kabinden geliyordu.

"Baran yeter! Kendini affettirmeye çalışma. Sen evlendin ya! Resmen bana ihanet ettin! Hemde 17 yaşında bir kızla." bir kadın sesiydi ve söyledikleri cümleler bana beni hatırlattı.

"Haklısın Nazar ama mecburdum. Babamları biliyorsun. Özür dilerim" Bu Baranın sesiydi.

"Hayır Baran. Madem evlenmek zorundaydın beni isteseydin. Koskoca ağaya kızını vermeyecek babamı var? Benimlede evlenebilirdin!"

"Nazarım. Yapamazdım güzelim. Senin hayatını mahfedemezdim. Nasıl kıyarımki sana?" Oysaki bana kıymıştı "Ne mahfetmesi? Tam tersi ebediyyen mutlu olurduk!

"Olmazdık. Ailem bir süre sonra bizden çocuk isterdi. Bundan eminim. Sen bu çocuk fikrinden nefret ediyordun ve ben seni bu tehlikeye atamazdım. Sana nasıl zorla dokunurum?"

"Bilmiyorum Baran. Ben anne olmak istemiyorum. Tamam diyelimki bu yüzden benimle evlenmedin. Peki ya o kızdanmı çocuk yapacaksın?" Yutkundum. Çocukmu? Benimle evlenme sebebi bumuydu? Bu iğrenç sohbet midemi daha fazla bulandırıyordu.

"Sevgilim bak sende söylüyorsun. Çocuk falan istemiyorsun ve ben bunu bildiğim için başkasıyla evlendim. Defne birnevi taşıyıcı gibi birşey. 18 yaşına basınca bir erkek çocuk doğuracak bu kadar. Babamın isteğide bu zaten. Bu soyu yürütecek olan tek kişi benim. Aramızdaki tek şey bir erkek çocuk olacak. Ben sana aşığım Nazar. Defne bana bir çocuk verdikten sonra senle evleneceğim ve mutlu mesut yaşayacağız. Sana söz veriyorum. Bana güven güzelim"

Farkında olmadan gözlerimden gelen yaşlarla kendime geldim. Hızlıca lavabodan çıktım. Bu iğrenç muhabbeti daha fazla dinlemek istemiyordum. Kulüpten çıktım ve koşmaya başladım. Neden koştuğumu bile bilmiyordum ama o kadar şiddetli ağlıyordumki aklımı kullanamıyordum. Baranın o iğrenç sözleri başımda yankılanırken bayılacak gibi hissediyordum. Bir insan nasıl bu kadar pislik olabilirdi? Oysaki onun çokta kötü olmadığını düşünüyordum. Ondan nefret ediyordum! Ben bunları düşünürken duyduğum yüksek korna sesleri aklımı başımdan almıştı. Siktir! Hatırladığım son şeyse bir arabanın farlarıydı...