18.

*Defne ve Baran yoğun bakımdaydı. Uzun bir süredir Baranın ailesi hastanede bekliyorlardı. Bir çok misafir geldi ancak onlar hala çıkmamıştî. Herşey sessizce ilerlerken bir adam sinirle Baranın ailesine doğru yürüdü. Uzun boylu,esmer ve ela gözlü adamın siniri gözlerinden belli oluyordu. 34 yaşında iri bir adamdı.Kirli sakalları vardı. Siyah bir gömlek ve siyah bir kumaş pantolon giymişti. Baranın babası Harun ağa adamı tanımaya çalışıyordu ancak çıkaramadı. Adam tam Harun ağanın karşısında durdu.*

"Yiğenim nerede?"

*Kalın ve genizden çıkan sesi o kadar ürkütücüydüki Harun ağa bile tırsmıştı. *

"Kimsiniz?"

*Adam sinirle burnundan soludu*

"Ben Defnenin amcasıyım. Şimdi bana yeğenimin iyi olduğunu söyle yoksa o beynini patlatırım!"

*Harun ağa duyduklarıyla afalladı. Lafı sindirmek kolay olmamıştı. Oda sinirlenmiş olacakki kaşları çatılmıştı*

"Birincisi laflarına dikkat et. İkincisi yeğenin hala yoğun bakımda. Ben Baranın babasıyım. Adım Harun"

*Adam ilgilenmiyor gibiydi. Yoğun bakıma kaydı kısa bir an gözleri. Sonra tek bir laf etmeden hemen deri koltuğa oturdu. Burası özel kattı. Yoğun bakımın önünde karşı karşıya koltuklar koyulmuştu hasta yakınları için. Harun ağa görmezden gelinince dahada öfkelenmişti ancak belli etmedi. Amacı adamı tanımaktı.*

"Adınız nedir?"

*Adam göz devirerek istemsizce cevapladı*

"Adım Kasır. Yeğenim oradan çıkınca ilk işim onun yarım kalmış işini tamamlamak"

*Harun ağa tereddütle sordu*

"Yatım kalan iş?"

*Kasır bezgince bu soruyuda yanıtladı*

"Oğlunu gebertmek"

*Harun ağa dayanamadı*

"Sen kimsin lan benim yanımda oğlumu öldüreceğini söylüyorsun? Bana bak ne ayaksın bilmiyorum ama haddininaşma. Burası benim çöplüğüm!"

*Kasır başını sallayarak gülmeye başladı*

"Kim olduğumu bilmiyorsun. Şuan çoktan oğlunun mezarında olmalıydın ama işte oğlun kendi paçasını yeğenimle birlikte yaktı. Emin ol yeğenimi aldıktan sonra oğlunun sadece paçasını yakmayacağım"

"Lan sen iyice haddini aştın!"

*Harun ağa belindeki silahı çıkarıp Kasıra doğrulttu. Kasır hiç etkilenmemiş bir şekilde onu izliyordu. *

"Biraz cesaretin varsa o tetiği çekersin lan sikik beyinli!"

*Harun ağa hayatında ilk kez böyle birşeyle karşılaşmıştı. Girdiği her ortamda ceketler iliklenirdi. Şimdiyse gururu eziliyordu. Tam tetiği çekecektiki yoğun bakımın kapısı açıldı. Kasır anında ayağa kalktı. Doktor çıkmıştı. Kasır beklemedi*

"Defne yaşıyormu?"

"Kaza etkisiyle fazla sarsılmış. İç kanama geçirdiğini farkettik. Neyseki erken müdahale sonucu kanamayı durdurduk. Normal odaya alacağız kendisini. Bir süre dinlenecek"

*Kasır derin bir nefes aldı. *

"Allahım çok şükür"

*Harun ağa kendi oğlunu sordu*

"Baran nasıl doktor bey?"

"O hastanın ameliyatına biz girmedik bir bilgim yok."

*Doktor oradan uzaklaştı. Yoğun bakîmdan sedye çıktı. Defneydi sedyedeki. Kasır yeğenine koştu*

"Defnem...iyimisin çiçeğim? Defne..."

"Beyefendi hastayı zorlamayalım. Bıtakın uyusun"

*Hemşirenin uyarısıyla Kasır susmuştu. Şu hayatta değer verdiği tek kişiydi Defne onun için. Kendi kızı gibi görürdü. Asımın emanetiydi Defne. Emanet olmasa bile Kasır Defneye sahip çıkardı. Kasır diğer hemşirelerle Defnenin yanındaydı ve gitmişlerdi. Harun ise Kasîrı düşünecek halde olmadığı için kendini koltuğa bıraktı...

...

(Bu bölüm kısa oldu kusura bakmayınız. Ama yeni karakterimiz fazla ateşli. Kasır hakkında ne düşünüyorsunuzzz?💫🤍)