Bölümler 37Şu an: 15.
- 1 1.779 kelime
- 2 2.168 kelime
- 3 3.870 kelime
- 4 4.565 kelime
- 5 5.518 kelime
- 6 6.390 kelime
- 7 7.609 kelime
- 8 8.254 kelime
- 9 9.559 kelime
- 10 10.455 kelime
- 11 11.564 kelime
- 12 12.160 kelime
- 13 13.455 kelime
- 14 14.337 kelime
- 15 15.256 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 16.814 kelime
- 17 17.398 kelime
- 18 18.448 kelime
- 19 19.1.222 kelime
- 20 20.784 kelime
- 21 21555 kelime
- 22 221.599 kelime
- 23 23.1.454 kelime
- 24 24.751 kelime
- 25 25.2.211 kelime
- 26 26.1.802 kelime
- 27 KARAKTER MODELLERİ18 kelime
- 28 27.1.964 kelime
- 29 28.3.538 kelime
- 30 29.2.389 kelime
- 31 30.3.222 kelime
- 32 31.2.527 kelime
- 33 32.1.189 kelime
- 34 33.1.237 kelime
- 35 34.1.306 kelime
- 36 35.2.347 kelime
- 37 373.820 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Eğer o kız canlı bir şekilde bu ameliyathaneden çıkmazsa senin celladın olurum doktor!"
"Elimizden geleni yapacağız"
*Sedyede öylece yatan Defneyi ameliyathaneye aldılar. Baran yüzünü avuşturdu. Çaresizce beklemekten başka yapacak hiçbirşey yoktu. Duvarın dibine çöktü Baran. Kalbi sıkışıyordu. Nazar öldüğünde bile böyle hissetmemişti...
~4 SAAT SONRA~
* Baran ameliyathaneden çıkan doktora doğru ilerledi hızla.*
"O nasıl?"
"Defne hanım..."
"Defne hanım ne!?"
"Yaşıyor Baran bey."
*Baran derin bir nefes aldı. Omzundaki yükler kalkmıştı birden.*
"Onu görebilirmiyim?"
"Doktor başta tereddüt etsede başını salladı. Bir süre sonra Defne normal odaya alındı. Baran yatağın başındaki tekli koltuğa oturdu. Defne hala uyanmamıştı*
"Defne..."
*Neden adını mırıldandığını bile bilmiyordu Baran. Elini kaldırıp Defnenin saçlarını okşadı*
"Niye be? Niye yaptın bunu kendinede banada? Öldüm kızım. Kahrından öldüm... birileri sanki boğazımı sıkıyordu. Karabasan gibi çökmüştü üzerime gölgeler. Bir daha bana bunu yapma... birdaha beni sensiz bırakmakla tehdit etme."
*Defnenin bunları duymadığını düşündüğü için rahattı. Ancak Defne duyuyordu. Bilerek gözlerini açmadı*
"O silahı kendi göğsüne dayadığında anladım ne kadar ciddi boyutta manyak olduğunu. Manyak! Kendini vurdun lan! Ama şuradan bir çıkalım ilk iş sana bir psikolog ayarlamak!"
*Defne gülmemek için kendini zor tutuyordu.*
"Nasıl bu kadar gözü kara olabiliyorsun? Ne yedirdiler sana kızım?... ayarlarımla oynuyorsun. Bozuyorsun,parçalıyorsun,sonra tekrar düzeltiyorsun. Neden bir ortan yok? Neden bu kadar kötü hissediyorum. Ben...ben değilim sanki. Ne bunların anlamı?..?"
*Baran geriye yaslandı*
"Ne kadar itiraf etmek istemesemde...ben sana kapılıyorum be kızım..."
*Defne tepkisizliğini korumaya çalışıyordu. Baran eğilip Defnenin anlını öptüğünde Defne irkilmişti. Sonra kapının kapanma sesi. Defne gözünü açtığında ne hissetmesi gerektiğini bilmiyordu. Yorgun olduğu için bunları düşünmeyi bırakıp gözlerini yumdu...
...
Bölüm etkileşimi