17.

*İki gönül bir olunca samanlık seyran olurmuş. İki gönül bir oldu ve şimdi sıra seyran olmaktaydı...
İkisininde dudakları öylece birbirine teslim olmuştu. Defne bile bunu neden yaptığını anlamlandıramıyordu. Tek sorun gerçrği kabullenememesiydi. Ama şu an herşey değişmişti. Kabullenmişlerdi. İkiside geç olsada anlamıştı. Baran ve Defne birbirine tutulmuştu...
Defne yavaşça geri çekildi. Baran olduğu yerde donmuştu. Defne ise bakışlarını kaçırıp duruyordu. Baran boğazını temizledi. Zoraki bir şekilde konuşmak için dudaklarını araladı.*

"Neden?"

*Tek bir soru. Defneyi hayatı boyunca en çok zorlayan soruydu. Defne derin bir nefes alıp cesaretini topladı*

"Çünkü..."

"Çünkü?"

"Ya neyi zorluyorsun anladın işte?!"

"Birşey anladıysam arap olayım."

"Yalan söyleme"

"Doğrusu ne peki? Neyi anladım ben?"

*Defne sanki boğazını biri sıkıyormuşçasına gergindi.*

"Sana karşı hislerim olduğunu..."

"Anladım"

*Defne çekingence sordu*

"Peki benim anlamam gereken birşey varmı?"

*İtiraf sırası Barandaydı. Baranda omuzlarını dikleştirdi.*

"Var"

"Nedir?"

"Sana aşığım"

*Bu sert girişi beklemeyen Defne başta afalladı. Baranın üzerinden büyük bir yük kalkmıştı. Defne ne diyeceğini düşünürken bu kez Baran elini Defnenin beline atıp kendine çekti. *

"Sana deliler gibi aşığım Defne...Seni seviyorum"

*Baran Defnenin dudaklarına çöktü. Kısa bir öpüşme. Birçok anlam. Defne zorla kendini çekti*

"Gitmen gerekiyor"

"Yapmam gereken tek şey senide alıp buradan siktir olup gitmek"

"Baran buradan çıkacağım. Şüphen olmasın."

"Şüphe? Bir saat içinde çıkacağının garantisini veriyorum sana Defne"

"O nasıl olacak?"

"Bu saatten sonra olduramayacağım şey yok"

*Defnenin yanakları ısınmıştı. Baran onu daha fazla zora sokmamak için çıktı. Baranın yüzündeki aptal sırıtış herşeyi açıklıyordu...*

~1 Saat Sonra~

*Karakoldan çıkan çift arabaya doğru ilerledi. Araba hareket edince Defne merak ettiği soruyu sordu*

"Beni nasıl çıkardın?"

"Kendi yöntemlerimle"

"Açık konuş"

"Bildiğin şeyleri sorma Defne"

*Defne homurdanarak önüne döndü. Baran güldü. Ne kadar büyüsede her zaman çocukça davranışları oluyordu Defnenin. Sırf onu sinir etmek için konuştu*

"Defne"

"Ne var?"

*Baran ona döndü. Tam gözlerinin içine baktı.*

"Çok güzelsin"

*Bu sefer kıpkırmızı olmuştu Defne. Baran gülmemek için yanaklarını ısırıyordu.*

"Baran"

"Hı?"

"Önüne dön kaza yapacağız"

*Baran bozularak önüne döndü. Yolun geri kalanı sessiz geçmişti. Baranın telefonu çaldı.Telefon sesi arabaya bağlıydı*

"Efendim baba?"

"Hangi cehennemdeysen buraya gel!"

"Hayırdır baba bir sorunmu var?"

"Abin yaşıyormuş"

*Defne dehşetle Barana bakıyordu. Baran ise öylece telefona bakıyordu.*

"Baran...iyi misin?"

*Baran tepki vermemişti. Defne kafasını kaldırınca çığlık attı. *

"Baran kaza yapacağız!"

*Bir kamyonet son sürat onlara doğru sürüyordu. Baran yetişememişti. Kamyonet arabaya sertçe çarptığında son duyulan şuydu*

"Defne dikkat et!"

"Baran!"

*Bu iki ses birbirine karışmıştı. Sonrası pusluydu,sonrası karanlıktı,sonrası yoktu...*

°Bu kez samanlık seyran olmamıştı°

...