Jane Eyre kitap kapağı

26. bölüm / 39

Xxv. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Xxv. Bölüm

XXV. BÖLÜM
Nişanlılık ayımız tükenmişti; son saatleri bile sayılıydı. Yaklaşan günü—düğün gününü—ertelemek olanaksızdı ve bütün hazırlıklar tamamlanmıştı. En azından benim yapacak başka işim kalmamıştı. Küçük odamın duvarı boyunca sıralanmış sandıklarım toplanmış, kilitlenmiş, iple bağlanmıştı; yarın bu saatte Londra’ya doğru epey yol almış olacaklardı; ben de (Tanrı izin verirse)—ya da daha doğrusu ben değil, henüz tanımadığım Jane Rochester adlı kişi yola çıkmış olacaktı. Yalnızca adres kartlarını iliştirmek kalmıştı; çekmecede dört küçük kare duruyordu. Bay Rochester her birine kendi eliyle “Mrs. Rochester, —— Hotel, London” adresini yazmıştı; bu kartları iliştirmeye ya da başkasına iliştirtmeye kendimi razı edemiyordum. Mrs. Rochester! Böyle biri yoktu; yarın sabah saat sekizden bir süre sonra doğacaktı. Bütün o eşyayı ona vermeden önce, sağ salim dünyaya geldiğinden emin olmayı bekleyecektim. Karşımdaki dolapta ona ait olduğu söylenen giysilerin, siyah Lowood kumaş elbisemle hasır şapkamın yerini almış olması bile yeterdi: o gelinliği ben giymeyecektim; inci renkli giysi, gasp edilmiş bavulun üzerinden sarkan sis gibi ince duvak. İçindeki tuhaf, hayaletimsi giysileri saklamak için dolabı kapattım; akşamın bu saatinde—dokuzda—odamın gölgeleri arasından kesinlikle hayalet gibi parıldıyorlardı. “Seni kendi başına bırakacağım, beyaz düş,” dedim. “Ateşler içindeyim; rüzgârın estiğini duyuyorum; dışarı çıkıp onu hissedeceğim.”

Beni ateşler içinde bırakan yalnızca hazırlık telaşı değildi; yarın başlayacak büyük değişimin, yeni hayatın beklentisinin de bunda payı vardı. Kuşkusuz her iki etken de beni bu geç saatte kararan bahçeye çıkaran huzursuz, coşkulu ruh hâlinin oluşmasında pay sahibiydi; ama zihnimi bunlardan daha çok etkileyen üçüncü bir neden vardı.

İçimi tuhaf, kaygılı bir düşünce kaplamıştı. Anlayamadığım bir şey olmuştu; olayı benden başka kimse bilmiyor, kimse görmemişti; bir önceki gece yaşanmıştı. Bay Rochester o gece evde yoktu ve henüz dönmemişti. İngiltere’den tasarladığı ayrılıktan önce bizzat halletmesi gereken işleri için, otuz mil uzaktaki, iki ya da üç çiftlikten oluşan küçük mülküne gitmişti. Şimdi dönüşünü bekliyordum; aklımı kurcalayan bilmecenin çözümünü öğrenmek, içimdeki sıkıntıyı dökmek için sabırsızlanıyordum. Okur, o gelene kadar bekle; sırrımı ona açtığımda sen de öğreneceksin.

Rüzgârın sığınağına sürüklediği meyve bahçesine gittim. Bütün gün güneyden güçlü ve sert esmişti ama tek damla yağmur getirmemişti. Gece ilerledikçe dinmek şöyle dursun, rüzgârın uğultusu daha da güçlenip derinleşiyordu. Ağaçlar rüzgârla hep aynı yöne doğru savruluyor, hiç kıvrılıp dönmüyor, dallarını saatte bir bile zar zor geriye savuruyordu; dallarla dolu tepelerini kuzeye büken gerilim öylesine süreklilik taşıyordu. Bulutlar kutuptan kutba, kütle kütle, hızla birbirini izleyerek sürükleniyordu; o temmuz günü mavi gökyüzünden tek bir parça bile görünmemişti.

Zihnimdeki sıkıntıyı uzayın içinden gürleyerek geçen uçsuz bucaksız hava seline bırakıp rüzgârın önünde koşarken içimde yabanıl bir sevinç de vardı. Defne yolundan aşağı inince kestane ağacının harabesiyle karşılaştım; simsiyah, yarılmış gövdesi dimdik duruyordu. Gövde ortasından yarılmış, korkunç bir ağız gibi açılmıştı. İkiye ayrılan parçalar birbirinden kopmamıştı; sağlam dip ve güçlü kökler altta onları bir arada tutuyordu. Yine de canlılıkları ortaklığını yitirmişti; özsu artık akamazdı. İki yandaki iri dalları ölmüştü; gelecek kışın fırtınaları bunlardan birini ya da ikisini de mutlaka yere devirecekti. Yine de şimdilik tek bir ağaç sayılabilirlerdi: bir yıkıntı, ama bütün bir yıkıntı.

“Birbirinize sıkı sıkıya tutunmakla iyi etmişsiniz,” dedim; sanki o korkunç parçalar canlıymış ve beni duyabilirmiş gibi. “Yaralı, yanık ve kavrulmuş görünseniz de, sadık, dürüst köklerdeki bağlılıktan doğan biraz yaşam duygusu hâlâ içinizde olmalı. Bir daha yeşil yapraklarınız olmayacak; dallarınızda yuva kurup şarkılar söyleyen kuşları bir daha görmeyeceksiniz. Sevinç ve aşk zamanınız geçti; ama yapayalnız değilsiniz: her birinizin, çöküşünde ona eşlik edip acısını paylaşacak bir yoldaşı var.” Onlara bakarken ay bir an gökyüzünün, gövdelerindeki yarığı dolduran kısmında belirdi. Diski kan kırmızısıydı, yarısı bulutlarla örtülmüştü; şaşkın ve kederli bir bakış atıp hemen derin bulut yığınlarının içinde yeniden kayboldu. Thornfield çevresinde rüzgâr bir saniyeliğine dindi; ama ormanın ve suyun ötesinden yabanıl, kederli bir feryat yükseldi. Dinlemesi üzücüydü; yeniden koşarak uzaklaştım.

Meyve bahçesinde oraya buraya dolaştım; ağaçların çevresindeki çimenlere yoğun biçimde saçılmış elmaları topladım. Sonra olgunları hamlardan ayırdım; eve taşıyıp kiler odasına kaldırdım. Ardından ateşin yakılıp yakılmadığını görmek için kütüphaneye gittim. Yaz olmasına rağmen Bay Rochester’ın böyle kasvetli bir akşam eve geldiğinde iç açıcı bir şömine ateşi görmek isteyeceğini biliyordum. Evet, ateş bir süre önce yakılmıştı ve güzelce yanıyordu. Koltuğunu şöminenin yanına koydum; masayı yanına çektim; perdeyi indirdim, yakılmaya hazır mumları getirttim. Bu düzenlemeleri tamamlayınca her zamankinden de huzursuz hâlde ne oturabildim ne de evde kalabildim. Odadaki küçük saatle salondaki eski saat aynı anda saat onu vurdu.

“Saat ne kadar ilerlemiş!” dedim. “Kapılara kadar koşacağım; ara sıra ay ışığı çıkıyor, yolda epey uzağı görebiliyorum. Belki şimdi geliyordur; onu karşılamak birkaç dakikalık bekleyişten kurtarır.”

Kapıların çevresini saran büyük ağaçlarda rüzgâr uğulduyordu; ama sağa sola, görebildiğim kadarıyla yol sessiz ve ıssızdı. Ay göründükçe yolun üzerinden arada geçen bulut gölgeleri dışında, kıpırdayan tek bir noktanın bile olmadığı uzun, soluk bir çizgiden ibaretti.

Bakarken gözlerimi çocuksu bir damla yaş buğulandırdı; hayal kırıklığı ve sabırsızlık gözyaşıydı bu. Utanıp sildim. Bir süre daha oyalandım; ay bütünüyle odasına çekilip yoğun bulut perdesini kapattı. Gece karardı; rüzgârın sürüklediği yağmur hızla yağmaya başladı.

“Keşke gelse! Keşke gelse!” diye haykırdım; içimi hastalıklı bir uğursuzluk sezgisi kaplamıştı. Çaydan önce gelmesini beklemiştim; şimdi hava kararmıştı: Onu ne alıkoymuş olabilirdi? Bir kaza mı olmuştu? Geçen gecenin olayı yeniden aklıma geldi. Onu bir felaketin habercisi saydım. Umutlarımın gerçekleşemeyecek kadar parlak olmasından korkuyordum; son zamanlarda öyle çok mutluluk yaşamıştım ki talihimin doruğunu aştığını, artık inişe geçmesi gerektiğini düşünüyordum.

“Şey, eve dönemem,” diye düşündüm; “o bu fırtınalı havada dışarıdayken şöminenin başında oturamam. Yüreğimi daha fazla yormaktansa bacaklarımı yormak daha iyi; ileri gidip onu karşılayacağım.”

Yola koyuldum; hızlı yürüyordum ama fazla ilerlememiştim ki, çeyrek mil yol almadan nal sesleri duydum; bir atlı dörtnala yaklaşıyordu, yanında da bir köpek koşuyordu. Kahrolası uğursuz sezgi, defol! Gelen oydu: Mesrour’un sırtında geliyordu; Pilot da yanında koşuyordu. Beni gördü; çünkü ay gökyüzünde mavi bir açıklık açmış, o açıklıkta su gibi parlayarak ilerliyordu. Şapkasını çıkarıp başının çevresinde salladı. Ben de ona doğru koşmaya başladım.

“İşte!” diye haykırdı, elini uzatıp eyerden eğilerek. “Sensiz yapamadığın ortada. Çizmemin ucuna bas; iki elini de ver: bin!”

Sözünü dinledim; sevinç beni çevikleştirmişti, önüne atlayıp ata bindim. Hoş geldin öpücüklerine ve yutkunabildiğim kadarını yuttuğum biraz böbürlenme dolu zafer gösterisine boğuldum. Coşkusunu bastırıp sordu: “Ama böyle bir saatte beni karşılamaya geldiğine göre bir şey mi oldu, Janet? Bir sorun mu var?”

“Hayır, ama hiç gelmeyeceksin sandım. Özellikle bu yağmurda ve rüzgârda evde seni beklemeye dayanamadım.”

“Yağmur ve rüzgâr ha! Evet, denizkızı gibi sırılsıklam olmuşsun; pelerinimi üzerine sar. Ama ateşin var galiba, Jane: yanağın da elin de cayır cayır yanıyor. Tekrar soruyorum, bir şey mi oldu?”

“Artık hiçbir şey yok; ne korkuyorum ne de mutsuzum.”

“Demek ikisi de vardı?”

“Öyle sayılır; ama hepsini sonra anlatırım, efendim; sanırım bunca zahmetime karşılık bana yalnızca güleceksiniz.”

“Yarın geçince sana gönlümce güleceğim; o zamana kadar cesaret edemem: ödülüm henüz kesin değil. Son bir aydır yılanbalığı gibi kaypak, yaban gülü gibi dikenli olan sen misin? Elimi nereye atsam diken battı; şimdi kollarımda başıboş kalmış bir kuzu bulmuş gibiyim. Sürüyü bırakıp çobanını aramaya çıktın, öyle mi Jane?”

“Seni istedim; ama böbürlenme. Thornfield’a geldik: şimdi ineyim.”

Beni taş döşeli yere indirdi. John atını alırken, o da peşimden holde içeri girdi; acele edip kuru bir şeyler giymemi, sonra kütüphaneye yanına dönmemi söyledi. Merdivene yönelirken durdurup fazla gecikmeyeceğime dair söz aldı; ben de gecikmedim. Beş dakika sonra yanına döndüğümde akşam yemeğini yiyordu.

“Otur da bana eşlik et, Jane. Tanrı izin verirse, uzun bir süre Thornfield Hall’da yiyeceğin sondan bir önceki yemek bu olacak.”

Yanına oturdum ama yemek yiyemeyeceğimi söyledim.

“Önünde bir yolculuk olduğu için mi, Jane? Londra’ya gitme düşüncesi mi iştahını kaçırıyor?”

“Bu gece önümde ne olduğunu açıkça göremiyorum, efendim; aklımdan neler geçtiğini de pek bilmiyorum. Hayattaki her şey gerçek dışı görünüyor.”

“Ben hariç: yeterince gerçeğim; dokun bana.”

“Efendim, en hayalet gibi olan sizsiniz; düpedüz bir düşsünüz.”

Gülerek elini uzattı. “Bu da mı bir düş?” dedi, elini gözlerime yaklaştırarak. Eli dolgun, kaslı ve güçlüydü; kolu da uzun ve kuvvetliydi.

“Evet; dokunsam da bir düş,” dedim, elini yüzümün önünden indirirken. “Efendim, yemeğinizi bitirdiniz mi?”

“Evet, Jane.”

Zili çalıp tepsiyi kaldırmalarını söyledim. Yeniden yalnız kalınca ateşi karıştırdım, ardından efendimin dizinin dibindeki alçak bir sandalyeye oturdum.

“Gece yarısına yaklaşıyor,” dedim.

“Evet; ama unutma Jane, düğünümden önceki gece benimle uyanık kalacağına söz vermiştin.”

“Verdim; en azından bir iki saat sözümü tutacağım. Yatmak istemiyorum.”

“Bütün hazırlıkların tamam mı?”

“Hepsi tamam, efendim.”

“Ben de her şeyi ayarladım,” diye karşılık verdi. “Yarın kiliseden döndükten yarım saat geçmeden Thornfield’dan ayrılacağız.”

“Pekâlâ, efendim.”

“‘Pekâlâ’ derken yüzünde ne olağanüstü bir gülümseme vardı, Jane! Yanaklarının ikisi de nasıl da al al olmuş! Gözlerin de ne tuhaf parlıyor! İyi misin?”

“Sanırım iyiyim.”

“Sanırım mı! Neyin var? Ne hissettiğini söyle.”

“Söyleyemem, efendim; ne hissettiğimi hiçbir söz anlatamaz. Keşke bu an hiç bitmese; bir sonraki anın hangi yazgıyla yüklü geleceğini kim bilebilir?”

“Bu hastalıklı bir kuruntu, Jane. Fazla heyecanlanmış ya da çok yorulmuşsun.”

“Siz sakin ve mutlu musunuz, efendim?”

“Sakin mi? Hayır; ama yüreğimin ta derinliklerine kadar mutluyum.”

Mutluluğun izlerini yüzünde okumak için başımı kaldırıp baktım: yüzü tutkulu bir ifadeyle kızarmıştı.

“Bana içini aç, Jane,” dedi. “Seni ezen yükü bana anlat da zihnini hafiflet. Neden korkuyorsun? İyi bir koca olamayacağımdan mı?”

“Aklımdan en uzak geçen şey bu.”

“Girmek üzere olduğun yeni çevreden, geçmekte olduğun yeni hayattan mı kaygılanıyorsun?”

“Hayır.”

“Aklımı karıştırıyorsun, Jane: kederli cesaret dolu bakışın ve sesin kafamı karıştırıyor, canımı acıtıyor. Bir açıklama istiyorum.”

“Öyleyse dinleyin, efendim. Dün gece evde değildiniz, değil mi?”

“Değildim; biliyorum. Az önce yokluğumda olan bir şeyden üstü kapalı söz ettin; muhtemelen önemsiz bir şeydir ama seni huzursuz etmiş. Anlat bakalım. Belki Bayan Fairfax bir şey söylemiştir? Ya da hizmetçilerin konuşmasını mı duydun? İnce gururun mu incindi?”

“Hayır, efendim.” Saat on ikiyi vurdu. Saatin gümüş çınlamasıyla duvar saatinin boğuk, titreşimli vuruşu sona erene dek bekledim, sonra devam ettim.

“Dün bütün gün çok meşguldüm ve dur durak bilmeyen telaşım içinde çok mutluydum; çünkü sizin düşündüğünüz gibi yeni çevrem ve benzeri şeylerle ilgili yakamı bırakmayan korkularım yok. Sizi sevdiğim için sizinle yaşama umudunu taşımanın görkemli bir şey olduğunu düşünüyorum. Hayır efendim, şimdi okşamayın beni; sözümü kesmeden konuşayım. Dün Tanrı’nın takdirine güveniyor, olayların ikimizin de iyiliği için geliştiğine inanıyordum. Anımsarsınız, hava güzeldi; gökle havanın durgunluğu, yolculuğunuzda başınıza bir şey gelmesi ya da rahat edememeniz konusunda kaygılanmama izin vermiyordu. Çaydan sonra taş döşeli yolda biraz yürüyüp sizi düşündüm; hayalimde öyle yakınımdaydınız ki yokluğunuzu neredeyse hiç hissetmedim. Önümde uzanan hayatı düşündüm; sizinkini, efendim: benimkinden daha geniş ve hareketli bir yaşamı. Tıpkı derenin aktığı denizin derinliklerinin, derenin kendi dar yatağındaki sığlıklardan çok daha derin olması gibi. Ahlakçıların bu dünyaya neden kasvetli bir ıssızlık dediklerini merak ettim; benim içinse dünya bir gül gibi açmıştı. Gün batımına doğru hava soğudu, gökyüzü bulutlandı; içeri girdim. Sophie gelinliğime bakmam için beni yukarı çağırdı; az önce getirmişlerdi. Gelinliğin altındaki kutuda hediyenizi buldum: Londra’dan getirttiğiniz duvağı; sanırım, mücevher istemediğime göre, o soylu savurganlığınızla beni aynı derecede pahalı bir şeyi kabul etmeye kandırmak istediniz. Duvağı açarken gülümsedim; aristokrat zevkinizle halktan doğmuş gelininizi bir kontesin alametleriyle donatma çabanız hakkında size nasıl takılacağımı tasarladım. Aşağıya, kendi hazırladığım, halktan doğmuş başımı örtmek için kullanacağım kare biçimli, işlemesiz ince dantel parçasını indirip, kocasına ne servet ne güzellik ne de nüfuzlu bir çevre sunabilen bir kadın için bunun yeterince iyi olup olmadığını soracağımı düşündüm. Nasıl bakacağınızı gözümün önünde canlandırdım; coşkulu cumhuriyetçi cevaplarınızı duyar gibi oldum: bir servet kesesiyle ya da bir taçla evlenerek zenginliğinizi artırmaya, mevkinizi yükseltmeye ihtiyacınız olduğunu kibirle reddedecektiniz.”

“Beni ne iyi tanıyorsun, cadı!” diye araya girdi Bay Rochester. “Peki duvağın işlemelerinden başka ne buldun? Şimdi böyle kederli görünüyorsun; içinde zehir ya da hançer mi vardı?”

“Hayır, hayır efendim; kumaşın inceliği ve zenginliği dışında yalnızca Fairfax Rochester’ın gururunu buldum. O da beni korkutmadı, çünkü o şeytani hâlini görmeye alışığım. Ama efendim, hava karardıkça rüzgâr yükseldi. Dün akşamki rüzgâr şimdiki gibi yabanıl ve şiddetli esmiyordu; çok daha ürkütücü bir ‘kasvetli, inleyen sesle’ esiyordu. Evde olmanızı istedim. Bu odaya girdim; boş koltuğu ve sönmüş ocağı görünce içim ürperdi. Yatağa girdikten sonra bir süre uyuyamadım; kaygılı bir heyecan içimi daraltıyordu. Şiddeti artan fırtına kulağıma kederli bir dip sesini bastırıyor gibi geldi. Önce sesin evin içinde mi dışarıda mı olduğunu anlayamadım; her dindiğinde kuşkulu ama kederli biçimde yeniden duyuluyordu. Sonunda uzakta bir köpeğin uluması olduğunu çıkardım. Ses kesilince rahatladım. Uyuyakaldığımda da düşlerimde karanlık ve fırtınalı geceyi sürdürdüm. Sizinle birlikte olma isteğim de sürdü; aramızda bir engel bulunduğunu tuhaf, pişmanlık dolu bir sezgiyle hissettim. İlk uykum boyunca bilmediğim bir yolun dönemeçlerinde ilerliyordum; zifiri karanlık çevremi sarmış, yağmur yüzüme vuruyordu. Kucağımda küçücük bir çocuk taşıyordum: yürüyemeyecek kadar küçük ve güçsüzdü; soğuk kollarımda titreyip kulağımda acıklı acıklı ağlıyordu. Efendim, siz benden çok ileride, yolda gidiyordunuz; size yetişmek için bütün gücümü harcıyor, adınızı söylemek ve durmanız için yalvarmak üzere tekrar tekrar çabalıyordum. Ama hareketlerim kısıtlanmıştı, sesim de hâlâ anlaşılmaz biçimde boğulup gidiyordu; sizinse her an biraz daha uzaklaştığınızı hissediyordum.”

“Ben yanı başındayken bu düşler mi şimdi içini karartıyor, Jane? Ne sinirli bir yaratık! Hayal ürünü kederi unut da gerçek mutluluğu düşün! Beni sevdiğini söylüyorsun, Janet; evet, bunu unutmayacağım ve inkâr da edemezsin. O sözler dudaklarında anlaşılmaz biçimde kaybolmadı. Açık ve yumuşak bir sesle duydum: Belki fazla ciddi, ama müzik kadar tatlı bir düşünceydi: ‘Seni sevdiğim için seninle yaşama umudu taşımak görkemli bir şey, Edward.’ Beni seviyor musun Jane? Tekrar söyle.”

“Seviyorum efendim, bütün yüreğimle seviyorum.”

“Şey,” dedi birkaç dakikalık sessizliğin ardından, “tuhaf ama o cümle göğsüme acıyla işledi. Nedenini sanırım, onu böylesine içten ve dine bağlı bir coşkuyla söylemene, şimdi bana yukarıdan bakışındaki inancın, doğruluğun ve bağlılığın yüceliğine bağlıyorum. Sanki yanımda bir ruh varmış gibi geliyor; bu fazla. Kötü görün Jane; nasıl görüneceğini iyi bilirsin. O yabanıl, çekingen, insanı çileden çıkaran gülümsemelerinden birini kondur; benden nefret ettiğini söyle; benimle alay et, beni kızdır. Beni duygulandıracak her şeyi yap; üzülmektense öfkelenmeyi yeğlerim.”

“Öykümü bitirince sizi dilediğiniz kadar kızdırıp sizinle alay edeceğim; ama sonuna kadar dinleyin.”

“Jane, bana her şeyi anlattın sanıyordum. Kederinin kaynağını bir düşte bulduğumu düşünmüştüm.”

Başımı salladım. “Ne! Daha fazlası mı var? Ama önemli bir şey olduğuna inanmıyorum. Baştan söyleyeyim, inanmayacağım. Devam et.”

Huzursuz hâli ve tavrındaki belli belirsiz kaygılı sabırsızlık beni şaşırttı; ama anlatmayı sürdürdüm.

“Bir düş daha gördüm efendim: Thornfield Hall kasvetli bir harabeye dönmüştü; yarasalarla baykuşların sığınağı olmuştu. Görkemli ön cephenin geriye yalnızca çok yüksek ve pek dayanıksız görünen kabuk gibi bir duvarının kaldığını düşünüyordum. Ay ışıklı bir gecede, içinde otlar bitmiş avluda dolaşıyordum. Bir yerde mermer bir şömine eşiğine, başka bir yerde yere düşmüş bir korniş parçasına takılıp tökezledim. Şalıma sarınmıştım; bilinmeyen küçük çocuğu hâlâ taşıyordum. Kollarım ne kadar yorulursa yorulsun onu hiçbir yere bırakamazdım; ağırlığı ilerlememi ne kadar zorlaştırırsa zorlaştırsın, yanımda tutmalıydım. Yoldan uzakta bir atın dörtnala gidişini duydum; bunun siz olduğunuzdan emindim. Yıllarca, uzak bir ülkeye gidiyordunuz. Duvarın tepesinden sizi bir an görebilmek için çılgınca, tehlikeli bir telaşla ince duvara tırmandım. Taşlar ayaklarımın altından yuvarlandı; tutunduğum sarmaşık dalları koptu; çocuk korkuyla boynuma sarılıp neredeyse beni boğdu. Sonunda tepeye ulaştım. Beyaz bir yol üzerinde her an küçülen bir nokta gibi sizi gördüm. Rüzgâr öyle şiddetli esiyordu ki ayakta duramıyordum. Dar çıkıntıya oturup kucağımdaki korkmuş bebeği susturdum. Siz yolun bir dönemecini döndünüz; son bir kez bakmak için öne eğildim. Duvar çöktü, sarsıldım; çocuk dizimden kaydı, dengemi yitirip düştüm ve uyandım.”

“İşte Jane, hepsi bu.”

“Hepsi önsöz, efendim; asıl öykü daha anlatılmadı. Uyanınca gözlerimi bir ışık kamaştırdı; ‘Ah, gün doğmuş!’ diye düşündüm. Ama yanılmışım; yalnızca mum ışığıymış. Sophie içeri girmiş olmalı diye düşündüm. Tuvalet masasının üstünde bir ışık vardı; yatmadan önce gelinliğimi ve duvağımı astığım dolabın kapısı açıktı; içeriden hışırtı duydum. ‘Sophie, ne yapıyorsun?’ diye sordum. Kimse cevap vermedi; ama dolaptan bir siluet çıktı; ışığı aldı, yukarı kaldırdı ve bavuldan sarkan giysileri inceledi. ‘Sophie! Sophie!’ diye yeniden seslendim; yine sessizlik. Yatakta doğrulup öne eğildim; önce şaşkınlık, sonra afallama çöktü üzerime; ardından damarlarımdaki kan buz kesti. Bay Rochester, bu Sophie değildi; Leah değildi; Bayan Fairfax değildi; hayır, eminim ve hâlâ da eminim ki Grace Poole bile değildi, o tuhaf kadın.”

“İçlerinden biri olmalı,” diye araya girdi efendim.

“Hayır efendim, olmadığından kesinlikle eminim. Önümde duran silueti Thornfield Hall’un sınırları içinde daha önce hiç görmemiştim; boyu da biçimi de yabancıydı.”

“Anlat onu, Jane.”

“Efendim, uzun boylu, iriyarı bir kadın gibiydi; sırtından aşağı uzun uzun sarkan, gür ve koyu renk saçları vardı. Üzerinde nasıl bir giysi olduğunu bilmiyorum; beyaz ve düzdü ama elbise miydi, çarşaf mıydı, kefen miydi, söyleyemem.”

“Yüzünü gördün mü?”

“İlk başta görmedim. Ama az sonra duvağımı yerinden aldı; kaldırıp uzun uzun baktı, sonra kendi başına örterek aynaya döndü. O anda yüzünü ve hatlarını karanlık, dikdörtgen aynada açıkça gördüm.”

“Nasıl görünüyorlardı?”

“Bana korkunç ve ürkünç göründüler; ah efendim, öyle bir yüzü hiç görmemiştim! Rengi bozulmuş, yabanıl bir yüzdü. Kızıl gözlerinin dönmesini ve yüz hatlarının korkunç biçimde kararmış, şişkin hâlini unutabilsem keşke!”

“Hayaletler genellikle solgun olur, Jane.”

“Bu mor renkteydi efendim: dudakları şişmiş, kararmıştı; alnı kırış kırıştı; kan çanağına dönmüş gözlerinin üstünde simsiyah kaşları alabildiğine kalkmıştı. Bana neyi hatırlattığını söyleyeyim mi?”

“Söyleyebilirsin.”

“O iğrenç Alman hortlağını; Vampir’i.”

“Ah! Peki ne yaptı?”

“Efendim, duvağımı kemikli başından çekip aldı, iki parçaya yırttı; ikisini de yere fırlatıp çiğnedi.”

Duvağımı kemikli başından çekip aldı, iki parçaya yırttı; ikisini de yere fırlatıp çiğnedi.

“Sonra?”

“Pencere perdesini aralayıp dışarı baktı; belki şafağın yaklaştığını gördü, çünkü mumu alıp kapıya doğru çekildi. Yatağımın hemen yanında durdu; ateş saçan gözlerini bana dikti, mumu yüzüme kadar kaldırdı ve gözlerimin önünde söndürdü. Uğursuz yüzünün alev alev benim yüzümün üzerinde parladığını fark ettim ve bilincimi yitirdim. Hayatımda ikinci kez, yalnızca ikinci kez, dehşetten kendimden geçtim.”

“Kendine geldiğinde yanında kim vardı?”

“Kimse yoktu efendim, yalnızca gün ışığı. Kalkıp başımı ve yüzümü suyla yıkadım, kana kana su içtim; güçsüz düşmüş olsam da hasta olmadığımı anladım ve bu görüntüyü sizden başka kimseye anlatmamaya karar verdim. Şimdi söyleyin efendim, o kadın kimdi, neydi?”

“Aşırı uyarılmış bir beynin yarattığı bir şey; kesin olan bu. Sana dikkat etmeliyim, hazinem; senin gibi sinirleri olan biri sert muameleye gelemez.”

“Efendim, emin olun, sinirlerimde bir kusur yoktu; o şey gerçekti, yaşananlar gerçekten oldu.”

“Önceki düşlerin de mi gerçekti? Thornfield Hall bir harabe mi? Aşılamaz engeller mi ayırıyor bizi? Sana bir gözyaşı dökmeden, seni öpmeden, tek söz etmeden mi gidiyorum?”

“Henüz değil.”

“Bunu yapmak üzere miyim? Ama bizi kopmaz biçimde bağlayacak gün çoktan başladı. Bir kez evlenince bu zihinsel korkular bir daha tekrarlanmayacak; buna kefilim.”

“Zihinsel korkular mı, efendim! Keşke bunların yalnızca öyle şeyler olduğuna inanabilsem; o korkunç ziyaretçinin gizemini siz bile açıklayamadığınız için bunu şimdi her zamankinden çok diliyorum.”

“Madem açıklayamıyorum, Jane, öyleyse gerçek olmamış olmalı.”

“Ama efendim, bu sabah kalkarken kendi kendime böyle dediğimde ve tanıdık her eşyanın aydınlık gündüzdeki neşeli görünüşünden cesaret ve teselli toplamak için odaya göz gezdirdiğimde, işte orada, halının üzerinde, varsayımımın apaçık yanlış olduğunu gösteren şeyi gördüm: tepeden tırnağa iki parçaya ayrılmış duvağı!”

Bay Rochester’ın irkildiğini ve ürperdiğini hissettim; kollarını aceleyle bana doladı. “Şükürler olsun!” diye haykırdı. “Dün gece sana kötü niyetli bir şey yaklaşmış olsa bile zarar gören yalnızca duvak olmuş. Ah, neler olabilirdi diye düşünmek bile korkunç!”

Nefesini kısa kısa aldı ve beni öyle sıkı sardı ki güçlükle nefes alabiliyordum. Birkaç dakikalık sessizlikten sonra neşeyle devam etti:

“Şimdi Janet, sana her şeyi açıklayacağım. Bunun yarısı düş, yarısı gerçekti. Bir kadının odana girdiğinden kuşkum yok; o kadın da Grace Poole’du, öyle olmalı. Sen de onu tuhaf bir yaratık diye niteliyorsun; bildiklerine bakılırsa böyle demekte haklısın. Bana ne yaptı? Mason’a ne yaptı? Uykuyla uyanıklık arasında bir hâlde onun içeri girdiğini ve yaptıklarını fark ettin; ama ateşler içindeydin, neredeyse sayıklıyordun, bu yüzden ona kendi görünüşünden farklı, cin gibi bir görünüş yakıştırdın. Uzun, dağınık saçları, şişmiş kara yüzü, abartılı boyu hayal gücünün ürünüydü; kâbusun sonucuydu. Duvağı kötülük olsun diye yırtmasıysa gerçekti; üstelik ona benziyor. Böyle bir kadını neden evimde tuttuğumu sormak istediğini görüyorum. Evliliğimizin üzerinden bir yıl bir gün geçince sana anlatacağım, ama şimdi değil. Memnun musun Jane? Bu gizem için sunduğum açıklamayı kabul ediyor musun?”

Düşündüm; doğrusu, bana mümkün olan tek açıklama gibi göründü. Memnun değildim ama onu hoşnut etmek için öyleymiş gibi davranmaya çalıştım. İçim gerçekten rahatlamıştı; bu yüzden ona memnun bir gülümsemeyle karşılık verdim. Saat biri çoktan geçtiğinden yanından ayrılmaya hazırlandım.

Mumumu yakarken, “Sophie, Adèle’le çocuk odasında yatmıyor mu?” diye sordu.

“Evet efendim.”

“Adèle’in küçük yatağında sana da yetecek kadar yer var. Bu gece onunla paylaşmalısın Jane; anlattığın olay yüzünden tedirgin olman şaşırtıcı değil. Yalnız yatmanı istemiyorum. Çocuk odasına gideceğine söz ver.”

“Seve seve giderim efendim.”

“Kapıyı içeriden iyice kilitle. Yukarı çıkınca Sophie’yi uyandır; yarın seni vaktinde uyandırmasını rica ediyormuş gibi yap. Sekizden önce giyinmiş ve kahvaltını bitirmiş olmalısın. Artık kasvetli düşünceler yok; can sıkıntısını kov Janet. Rüzgârın yumuşacık fısıltılarla esmeye başladığını duymuyor musun? Yağmur da artık pencere camlarına vurmuyor. Bak,” dedi, perdeyi kaldırarak, “ne güzel bir gece!”

Öyleydi. Göğün yarısı tertemiz, lekesizdi; şimdi batıya dönmüş rüzgârın önünde sürüklenen bulutlar, gümüş renkli uzun sütunlar hâlinde doğuya doğru çekiliyordu. Ay huzurla parlıyordu.

Bay Rochester gözlerimin içine sorgularcasına bakarak, “Peki,” dedi, “benim Janet’im şimdi nasıl?”

“Gece sakin efendim; ben de öyleyim.”

“Bu gece ayrılık ve keder düşleri görmeyeceksin; mutlu bir aşk ve kutlu bir kavuşma göreceksin.”

Bu öngörü ancak yarı yarıya gerçekleşti: Keder düşü görmedim, ama sevinç de görmedim; çünkü hiç uyumadım. Küçük Adèle’i kollarımda tutup çocuk uykusunu izledim; öyle dingin, öyle tutkusuz, öyle masumdu ki. Günün doğmasını bekledim. Bütün hayatım bedenimde uyanık ve kıpır kıpırdı; güneş doğar doğmaz ben de kalktım. Adèle’i bırakırken bana sarıldığını, küçük ellerini boynumdan çözerken onu öptüğümü hatırlıyorum; tuhaf bir duyguyla üzerine gözyaşı döktüm ve hıçkırıklarım dingin uykusunu bozmasın diye yanından ayrıldım. O, geçmiş hayatımın simgesi gibiydi; şimdi karşılaşmak için giyinmekte olduğum adamsa, korktuğum ama taparcasına sevdiğim, bilinmeyen geleceğimin simgesiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…