Bölümler 39Şu an: Xıx. Bölüm
- 1 Önsöz651 kelime
- 2 I. Bölüm1.377 kelime
- 3 Iı. Bölüm1.998 kelime
- 4 Iıı. Bölüm2.281 kelime
- 5 Bölüm IV4.028 kelime
- 6 Beşinci Bölüm3.499 kelime
- 7 Bölüm VI2.002 kelime
- 8 Bölüm VII2.508 kelime
- 9 Bölüm VIII2.106 kelime
- 10 Bölüm IX2.229 kelime
- 11 Bölüm X2.980 kelime
- 12 On Birinci Bölüm4.501 kelime
- 13 Bölüm XII2.928 kelime
- 14 Xııı. Bölüm2.905 kelime
- 15 Bölüm XIV3.515 kelime
- 16 Bölüm XV3.487 kelime
- 17 Bölüm XVI2.704 kelime
- 18 Bölüm XVII5.614 kelime
- 19 On Sekizinci Bölüm4.205 kelime
- 20 Xıx. Bölüm2.549 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 Bölüm XX4.150 kelime
- 22 Xxı. Bölüm6.077 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm1.976 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm2.788 kelime
- 25 Bölüm XXIV4.874 kelime
- 26 Xxv. Bölüm3.482 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm3.105 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm7.684 kelime
- 29 Bölüm XXVIII4.844 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm3.186 kelime
- 31 Otuzuncu Bölüm2.680 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm2.175 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.338 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm3.414 kelime
- 35 Bölüm XXXIV6.532 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.023 kelime
- 37 Bölüm XXXVI2.722 kelime
- 38 Bölüm XXXVII5.243 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm — Son1.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIX. BÖLÜM
İçeri girdiğimde kütüphane yeterince sakindi; Sibyl de—eğer gerçekten bir Sibyl idiyse—şöminenin yanındaki rahat koltuğa iyice yerleşmiş oturuyordu. Üzerinde kırmızı bir pelerin, başında siyah bir başlık vardı; daha doğrusu, çenesinin altından çizgili bir mendille bağlanmış, geniş kenarlı bir çingene şapkası. Masada sönmüş bir mum duruyordu. Ateşin ışığında dua kitabına benzeyen küçük siyah bir kitaba bakarken ateşin üzerine eğilmişti; okurken çoğu yaşlı kadının yaptığı gibi sözcükleri kendi kendine mırıldanıyordu. İçeri girdiğim anda okumayı bırakmadı; anlaşılan bir paragrafı bitirmek istiyordu.
Halıya basıp oturma odasındaki ateşten uzakta oturduğum için üşümüş ellerimi ısıttım. Kendimi hayatımın hiçbir döneminde olmadığım kadar sakin hissediyordum; çingenenin görünüşünde insanın huzurunu kaçıracak bir şey yoktu. Kitabını kapattı ve ağır ağır başını kaldırdı. Şapkasının kenarı yüzünü kısmen gölgeliyordu ama kaldırınca yüzünün tuhaf olduğunu görebildim. Yüzü kahverengiyle karaya çalıyordu; çenesinin altından geçip yanaklarını, daha doğrusu çene kemiklerini yarı yarıya örten beyaz bir bandajın altından dağınık saç tutamları fırlamıştı. Gözü hemen bana çevrildi; bakışı cüretkâr ve dosdoğruydu.
“Ee, falına baktırmak istiyorsun, öyle mi?” dedi; sesi bakışı kadar kararlı, yüz hatları kadar sertti.
“Umurumda değil, ana; nasıl istersen öyle yap. Ama inanmadığımı baştan söyleyeyim.”
“Bunu söylemek tam senin küstahlığına yakışır; senden bunu bekliyordum. Eşiği geçerken adımlarından anlamıştım.”
“Öyle mi? Kulağınız keskinmiş.”
“Öyledir; gözüm de aklım da keskindir.”
“Senin işinde üçünün de keskin olması gerekir.”
“Öyle; hele senin gibi müşterilerle uğraşırken. Neden titremiyorsun?”
“Üşümüyorum.”
“Neden rengin solmuyor?”
“Hasta değilim.”
“Neden sanatıma başvurmuyorsun?”
“Aptal değilim.”
Yaşlı cadı, başlığıyla bandajının altından kıkırdadı; sonra kısa, siyah bir pipo çıkarıp yaktı ve tüttürmeye başladı. Bir süre bu yatıştırıcı dumanın tadını çıkardıktan sonra eğri bedenini doğrulttu, pipoyu dudaklarından çekti ve ateşe dik dik bakarak ağır ağır konuştu:
“Üşüyorsun; hastasın; aptalsın.”
“Kanıtla,” diye karşılık verdim.
“Az sözle kanıtlayacağım. Yalnız olduğun için üşüyorsun: içindeki ateşi tutuşturacak bir yakınlık yok. İnsanlara verilmiş duyguların en iyisi, en yücesi ve en tatlısı senden uzak kaldığı için hastasın. Ne kadar acı çekersen çek, ona yaklaşması için işaret etmeyecek, seni beklediği yerde ona doğru tek bir adım bile atmayacak kadar aptalsın.”
Kısa siyah piposunu yeniden dudaklarına götürdü ve daha kuvvetle tüttürmeye başladı.
“Büyük bir evde yalnız başına, başkasının bakımına muhtaç yaşayan hemen herkese bunları söyleyebilirdin.”
“Hemen herkese söyleyebilirdim; peki hemen herkes için doğru olur muydu?”
“Benim koşullarımda.”
“Evet, senin koşullarında; ama seninkiyle tıpatıp aynı koşullarda olan başka birini bul bakalım.”
“Binlercesini kolayca bulabilirsin.”
“Bir tanesini bile bulman güç. Farkında değilsin ama durumun çok özel: mutluluğa çok yakınsın, evet, elinin uzanacağı kadar yakın. Gerekli parçaların hepsi hazır; onları bir araya getirmek için yalnızca bir hareket gerekiyor. Talih onları biraz ayrı düşürmüş; bir kez birbirlerine yaklaştırılsınlar, saadet doğar.”
“Bilmecelerden anlamam. Hayatım boyunca bir bilmeceyi bile çözemedim.”
“Daha açık konuşmamı istiyorsan avucunu göster.”
“Herhâlde avucuma bir gümüş para da koymam gerekiyor?”
“Elbette.”
Ona bir şilin verdim. Parayı cebinden çıkardığı eski bir çorabın ayağına koydu; ağzını bağlayıp yeniden cebine attıktan sonra elimi uzatmamı söyledi. Uzattım. Avucuma dokunmadan yüzünü yaklaştırdı ve uzun uzun inceledi.
“Bu el fazla ince,” dedi. “Böyle bir avuçtan hiçbir şey çıkaramam; neredeyse çizgisi yok. Hem avuç içinde ne var ki? Kader oraya yazılmaz.”
“Size inanıyorum,” dedim.
“Hayır,” diye sürdürdü, “yüzde yazar: alında, gözlerin çevresinde, dudak çizgilerinde. Diz çök, başını kaldır.”
“Ah, şimdi gerçeğe yaklaşıyorsunuz,” dedim dediğini yaparken. “Az sonra size biraz inanmaya başlayacağım.”
Yarım yardalık bir mesafede diz çöktüm. Ateşi karıştırdı; oynayan kömürden bir ışık dalgası yükseldi. Ama oturduğu yerden vuran parıltı onun yüzünü daha da gölgeye gömdü, benim yüzümü aydınlattı.
“Bu gece yanıma hangi duygularla geldiğini merak ediyorum,” dedi, beni bir süre inceledikten sonra. “Öteki odada o zarif insanların bir sihirli fenerdeki görüntüler gibi önünden geçtiği saatler boyunca yüreğinde hangi düşünceler dolaşıyor, merak ediyorum. Onlarla aranda, onlar gerçek insanlar değil de yalnızca insan biçimli gölgeler olsalardı kurulabilecek olandan daha fazla bir gönül bağı yok.”
“Sık sık yorgun, bazen uykulu hissederim; ama pek ender üzülürüm.”
“Öyleyse seni ayakta tutan, geleceğe dair fısıltılarıyla sevindiren gizli bir umudun olmalı?”
“Yok. En büyük umudum, bir gün kendime küçük bir ev kiralayıp okul açmaya yetecek kadar para biriktirmek.”
“Ruhun karnını doyurmak için pek yavan bir nimet. Bir de şu pencere kenarındaki sedirde otururken—alışkanlıklarını bildiğimi görüyorsun—”
“Bunları hizmetçilerden öğrenmişsiniz.”
“Ah, kendini pek kurnaz sanıyorsun. Belki öyle; doğrusu, hizmetçilerden biriyle tanışıklığım var: Bayan Poole’la—”
Adını duyunca ayağa fırladım.
“Demek tanışıyor, öyle mi?” diye düşündüm. “Bu işin içinde gerçekten şeytani bir taraf varmış!”
“Korkma,” diye sürdürdü tuhaf yaratık. “Bayan Poole güvenilir biridir; ağzı sıkıdır, sessizdir. Herkes ona güvenebilir. Ama dediğim gibi: şu pencere kenarında otururken yalnızca gelecekteki okulunu mu düşünüyorsun? Önündeki kanepeleri ve sandalyeleri dolduranlardan hiçbiriyle ilgilenmiyor musun? İncelediğin bir yüz, en azından merakla hareketlerini izlediğin bir beden yok mu?”
“Bütün yüzleri ve bütün bedenleri gözlemlemeyi severim.”
“Ama hiç aralarından birini, belki ikisini, seçip ayırmaz mısın?”
“Ayırırım; bir çiftin jestleri ya da bakışları bir öykü anlatıyor gibi olduğunda, onları izlemek hoşuma gider.”
“En çok hangi öyküyü dinlemeyi seversin?”
“Pek seçme şansım yok! Hepsi aynı konu etrafında döner: flört; sonları da aynı felaketle, evlilikle biter.”
“Bu tekdüze konu hoşuna gidiyor mu?”
“Kesinlikle umurumda değil; benim için hiçbir anlamı yok.”
“Senin için hiçbir anlamı yok mu? Genç, canlı, sağlıklı; güzelliğiyle büyüleyen, mevkii ve servetinin bütün nimetlerine sahip bir hanım, senin değer verdiğin bir beyin gözlerinin içine baka baka oturup gülümsediğinde—”
“Ben ne?”
“Bilirsin ya, belki de hakkında iyi düşündüğün bir beyin.”
“Buradaki beyleri tanımıyorum. Hiçbiriyle neredeyse tek kelime konuşmuş değilim. Onlar hakkında iyi düşünüp düşünmemeye gelince, bazılarını saygın, ağırbaşlı ve orta yaşlı; diğerlerini genç, atılgan, yakışıklı ve neşeli buluyorum. Ama hepsi, kimin gülümsemesini isterlerse onun gülümsemesinden yararlanmakta özgür; bunun benim için önemli olduğunu düşünmemi gerektirecek hiçbir şey yok.”
“Buradaki beyleri tanımıyorsun, öyle mi? Hiçbiriyle tek kelime konuşmadın mı? Evin sahibini de mi tanımıyorsun?”
“Evde değil.”
“Ne derin bir gözlem! Ne zekice bir kaçamak! Bu sabah Millcote’a gitti, bu gece ya da yarın dönecek. Bu durum onu tanıdıkların arasından çıkarmanı, sanki varlığını silmeni mi gerektiriyor?”
“Hayır; ama Bay Rochester’ın sözünü ettiğiniz konuyla ne ilgisi olduğunu anlayamıyorum.”
“Hanımların beylerin gözlerinin içine bakarak gülümsemesinden söz ediyordum. Son zamanlarda Bay Rochester’ın gözlerine öyle çok gülümseme döküldü ki ağzına kadar dolu iki kâse gibi taştılar. Bunu hiç fark etmedin mi?”
“Bay Rochester’ın konuklarının sohbetinden yararlanmaya hakkı var.”
“Hakkı olduğuna diyecek yok; ama burada evlilik hakkında anlatılan öyküler arasında en canlılarının ve en kesintisizlerinin Bay Rochester hakkında anlatıldığını hiç fark etmedin mi?”
“Dinleyenin hevesi anlatıcının dilini çözer.” Bunu çingeneye değil, daha çok kendi kendime söyledim; çünkü tuhaf konuşması, sesi ve tavırları bir tür düşe sürüklemişti beni. Dudaklarından beklenmedik bir cümle ötekini izliyor, ben de gizem ağlarına dolanıyor; haftalardır yüreğimin yanında oturup işleyişini gözleyen, her atışını kaydeden görünmez ruhun ne olduğunu merak ediyordum.
“Dinleyenin hevesi!” diye tekrarladı. “Evet; Bay Rochester saatlerce oturup işini büyük zevkle yapan o büyüleyici dudakları dinledi; anlatılanları almaya öyle istekli, kendisine sunulan eğlenceye öyle minnettar görünüyordu ki. Bunu fark ettin mi?”
“Minnettar mı? Yüzünde minnettarlık gördüğümü hatırlamıyorum.”
“Gördüğünü mü? Demek onu çözümlemişsin. Minnettarlık değilse ne gördün?”
Bir şey söylemedim.
“Aşk gördün, değil mi? Sonrasını düşünüp onu evli gördün; gelininin mutlu olduğunu da gördün?”
“Hımm! Tam olarak değil. Cadılık hüneriniz bazen yanılıyor.”
“Öyleyse ne gördün, şeytan çarpsın?”
“Boş verin; itiraf etmeye değil, öğrenmeye geldim. Bay Rochester’ın evleneceği biliniyor mu?”
“Evet; güzel Bayan Ingram’la.”
“Yakında mı?”
“Görünüşe göre öyle; şüphesiz—bunu sorgulamaya cüret edecek kadar küstah olsan da—çok mutlu bir çift olacaklar. Böylesine yakışıklı, soylu, nüktedan ve hünerli bir hanımı sevmesi gerekir; o da onu seviyor olsa gerek. Olmadı, kişisini değilse bile cüzdanını seviyordur. Rochester mülkünü son derece elverişli bulduğunu biliyorum; gerçi—Tanrı beni bağışlasın!—yaklaşık bir saat önce bu konuda ona bir şey söyledim, yüzü birden ciddileşti; ağzının kenarları yarım inç kadar sarktı. Esmer talibine dikkat etmesini öğütlerim: daha uzun ya da daha berrak bir kira geliri cetveli olan biri çıkarsa, işi biter—”
“Ama ana, Bay Rochester’ın servetini öğrenmeye gelmedim; kendi geleceğimi soracaktım, siz de henüz bana ondan söz etmediniz.”
“Geleceğin hâlâ belirsiz. Yüzünü incelerken bir özellik ötekini yalanladı. Talih sana bir parça mutluluk ayırmış; bunu biliyorum. Bu akşam buraya gelmeden önce de biliyordum. Mutluluğu senin için özenle bir yana koymuş. Onu koyarken gördüm. Elini uzatıp almak sana kalmış; benim çözmeye çalıştığım, bunu yapıp yapmayacağın.”
“Beni fazla bekletmeyin; ateş yüzümü yakıyor.”
Bana doğru eğilmedi, yalnızca sandalyesine yaslanıp baktı.
Diz çöktüm. Bana doğru eğilmedi, yalnızca sandalyesine yaslanıp baktı. Mırıldanmaya başladı—
“Alev gözünde titreşiyor; göz çiy gibi parlıyor. Yumuşak, duygulu; benim saçmalamama gülümsüyor: kolay etkileniyor. Berrak küresinde izlenim izlenimi kovalıyor; gülümsemeyi bırakınca üzülüyor. Göz kapağına bilinçsiz bir bitkinlik çökmüş; bu, yalnızlığın doğurduğu melankoliyi gösteriyor. Benden kaçırıyor gözünü; daha fazla incelememe izin vermiyor. Alaycı bakışıyla bulduklarımın doğruluğunu inkâr ediyor; hem duygulu olduğunu hem de kederini reddediyor. Gururu ve ketumluğuysa görüşümü doğruluyor. Göz olumlu.”
“Ağzına gelince, ara sıra gülmekten hoşlanıyor; zihnin düşündüklerini paylaşmaya yatkın, ama yüreğinin yaşadıklarının çoğunu söylemeyeceğinden eminim. Canlı ve esnek; yalnızlığın bitmez sessizliğine mahkûm edilmek için yaratılmamış. Çok konuşup sık sık gülümsemeli ve karşısındaki insana sevgi duymalı. Bu özellik de hayırlı.”
“Mutlu bir sona engel gördüğüm tek şey alın; alın da şöyle diyor: ‘Özsaygım ve koşullarım gerektirirse yalnız yaşayabilirim. Mutluluk satın almak için ruhumu satmam. Dışarıdan gelen bütün hazlar benden esirgense ya da ancak ödeyemeyeceğim bir bedel karşılığında sunulsa da beni yaşatacak içsel bir hazineyle doğdum.’ Alın, ‘Akıl sağlamca yerinde durup dizginleri tutuyor; duyguların boşalıp beni vahşi uçurumlara sürüklemesine izin vermeyecek. Tutkular gerçek putperestler gibi öfkeyle kudurabilir; arzular türlü boş düşlere kapılabilir. Yine de her tartışmada son sözü, her kararda belirleyici oyu yargı söyleyecek. Şiddetli rüzgâr, deprem sarsıntısı ve ateş geçip gidebilir; ama vicdanın buyruklarını yorumlayan o ince, sessiz sese uyacağım,’ diyor.”
“Güzel söyledin alın; sözün gözetilecek. Planlarımı yaptım; doğru planlar olduklarına inanıyorum ve vicdanın gereklerini, aklın öğütlerini hesaba kattım. Sunulan mutluluk kâsesinde tek bir utanç tortusu ya da pişmanlık tadı bulunsa gençliğin ne çabuk solup güzelliğin nasıl yok olacağını biliyorum. Fedakârlık, keder, yıkım istemiyorum; mizacıma uygun değil. Soldurmak değil, beslemek; kanlı gözyaşları, hayır, tuzlu gözyaşları döktürmek değil, minnet kazanmak istiyorum. Hasadım gülüşler, sevgi sözleri ve tatlı—Yeter. Galiba harikulade bir kendinden geçiş içinde sayıklıyorum. Bu anı sonsuza dek uzatmak isterdim; ama buna cüret edemem. Buraya dek kendimi bütünüyle dizginledim. İçimden ettiğim yemine uygun davrandım; ama daha ileri gidersem gücümü aşabilirim. Ayağa kalkın Bayan Eyre; gidin. ‘Oyun bitti.’”
Neredeydim? Uyanık mıydım, uyuyor muydum? Rüya mı görmüştüm? Hâlâ rüya mı görüyordum? Yaşlı kadının sesi değişmişti; aksanı, jesti, her şeyi bana aynadaki kendi yüzüm kadar, kendi dilimin konuşması kadar tanıdıktı. Ayağa kalktım ama gitmedim. Baktım; ateşi karıştırıp yeniden baktım. O ise başlığını ve bandajını yüzüne daha sıkı çekerek bir kez daha gitmemi işaret etti. Dışarı uzattığı eli alev aydınlattı. Artık uyanmış, bir şeyler keşfetmek için dikkat kesilmiştim; o eli hemen tanıdım. Kuruyup buruşmuş yaşlı bir el değildi; benimki kadar gençti: dolgun, esnek, pürüzsüz parmaklı, biçimli bir el. Serçe parmağındaki geniş yüzük parladı. Öne eğilip baktım; daha önce yüzlerce kez gördüğüm bir taş olduğunu anladım. Yüzüne yeniden baktım; artık benden çevirmiyordu. Aksine başlık çıkarılmış, bandaj kaymış, baş öne uzanmıştı.
“Ee Jane, beni tanıyor musun?” diye sordu tanıdık ses.
“Şu kırmızı pelerini çıkarın, efendim; o zaman—”
“Ama ip düğümlenmiş; yardım et.”
“Düğümü koparın, efendim.”
“İşte, oldu—‘Çıkın üzerimden, ödünç giysiler!’” Bay Rochester kılığından sıyrıldı.
“Şimdi, efendim, ne tuhaf bir fikir!”
“Ama iyi kotarılmış, değil mi? Sence de öyle değil mi?”
“Hanımlarla işinizi iyi yürütmüş olmalısınız.”
“Ama seninle başaramadım mı?”
“Benim yanımda çingene rolünü oynamadınız.”
“Peki hangi rolü oynadım? Kendiminkini mi?”
“Hayır; anlaşılmaz birini. Kısacası, beni konuşturmaya çalıştığınıza inanıyorum—ya da içimi döktürmeye; saçmalıklar anlattınız ki ben de saçmalayayım. Bu pek adil değil, efendim.”
“Beni bağışlıyor musun, Jane?”
“Her şeyi iyice düşünmeden söyleyemem. Düşündükten sonra büyük bir budalalık etmediğime karar verirsem sizi bağışlamaya çalışırım; ama yaptığınız doğru değildi.”
“Ah, pek ölçülü davrandın—pek dikkatli, pek akıllıca.”
Biraz düşünüp taşındım; genel olarak öyle olduğumu düşündüm. İçimi rahatlattı; ama aslında konuşmanın neredeyse başından beri tetikteydim. Bir kılık değiştirme işi olduğundan kuşkulanmıştım. Çingenelerin ve falcıların bu görünüşteki yaşlı kadınınki gibi konuşmadığını biliyordum; ayrıca sesinin yapmacık olduğunu, yüzünü gizlemeye çalıştığını fark etmiştim. Ama aklım Grace Poole’la meşguldü—yaşayan bir bilmece, benim gözümde bilmecelerin en gizemlisi. Bay Rochester’ı hiç düşünmemiştim.
“Ee,” dedi, “ne düşünüyorsun öyle? Şu ciddi gülümseme ne anlama geliyor?”
“Şaşkınlık ve kendimle gurur, efendim. Artık çekilmeme izin verirsiniz herhalde?”
“Hayır; biraz kal ve şu ilerideki oturma odasındaki insanların ne yaptığını anlat.”
“Herhalde çingeneyi tartışıyorlardır.”
“Otur! Benim hakkımda ne söylediklerini duymak istiyorum.”
“Uzun kalmasam iyi olur, efendim; saat on bire yaklaşıyor olmalı. Ah, Bay Rochester, bu sabah siz gittikten sonra buraya bir yabancının geldiğini biliyor musunuz?”
“Bir yabancı mı! Hayır; kim olabilir? Kimseyi beklemiyordum. Gitti mi?”
“Hayır; sizi uzun zamandır tanıdığını ve dönene kadar buraya yerleşme cüretini gösterebileceğini söyledi.”
“Hayda! Adını söyledi mi?”
“Adı Mason, efendim; Batı Hint Adaları’ndan, sanırım Jamaika’daki Spanish Town’dan geliyor.”
Bay Rochester yanımda duruyordu; sanki beni bir sandalyeye götürecekmiş gibi elimi tutmuştu. Konuşurken bileğimi kasılarak kavradı; dudaklarındaki gülümseme dondu: belli ki bir spazm soluğunu kesmişti.
“Mason! Batı Hint Adaları!” dedi; konuşan bir otomatın tek tek sözcüklerini söylediği düşünülebilecek bir tonla. “Mason! Batı Hint Adaları!” diye yineledi ve heceleri üç kez tekrarladı; her konuşma arasında kül gibi bembeyaz kesiliyordu. Ne yaptığının pek farkında değil gibiydi.
“Kendinizi kötü mü hissediyorsunuz, efendim?” diye sordum.
“Jane, bir darbe aldım; bir darbe aldım, Jane!” Sendeledi.
“Ah, bana yaslanın, efendim.”
“Jane, bir keresinde bana omzunu vermiştin; şimdi de ver.”
“Elbette, efendim; kolumu da veriyorum.”
Oturdu, beni de yanına oturttu. Elimi iki eli arasına alıp ovuşturdu; aynı anda bana en kaygılı ve kederli bakışlarla bakıyordu.
“Küçük dostum!” dedi. “Keşke yalnız seninle, sessiz bir adada olsaydım; dertlerden, tehlikelerden ve korkunç anılardan uzakta.”
“Size yardım edebilir miyim, efendim? Size hizmet etmek için canımı veririm.”
“Jane, yardıma ihtiyacım olursa senden isteyeceğim; sana söz veriyorum.”
“Teşekkür ederim, efendim. Ne yapmamı istediğinizi söyleyin; en azından yapmaya çalışırım.”
“Jane, şimdi yemek odasından bana bir kadeh şarap getir; orada akşam yemeği yiyecekler. Mason’ın onlarla olup olmadığını ve ne yaptığını da öğren.”
Gittim. Bay Rochester’ın dediği gibi, topluluğun tamamını yemek odasında akşam yemeğinde buldum. Masaya oturmamışlardı; yemek büfeye dizilmişti. Herkes istediğini almış, tabak ve kadehleri ellerinde, orada burada kümelenmişti. Herkes neşeli görünüyordu; kahkahalar ve canlı sohbet ortalığı doldurmuştu. Bay Mason şöminenin yanında Albay Dent ve Bayan Dent’le konuşuyor, en az onlar kadar keyifli görünüyordu. Bir şarap kadehi doldurdum (bunu yaparken Bayan Ingram’ın kaşlarını çatıp beni izlediğini gördüm; herhalde haddimi aştığımı düşündü) ve kütüphaneye döndüm.
Bay Rochester’ın aşırı solgunluğu geçmiş, yüzüne yeniden kararlı ve sert bir ifade gelmişti. Kadehi elimden aldı.
“Sağlığına, bana yardım eden ruh!” dedi. Kadehteki şarabı bir dikişte içip kadehi bana geri verdi. “Ne yapıyorlar, Jane?”
“Gülüp konuşuyorlar, efendim.”
“Tuhaf bir şey duymuş gibi ciddi ve gizemli görünmüyorlar mı?”
“Hiç de değil; şakalaşıp eğleniyorlar.”
“Ya Mason?”
“O da gülüyordu.”
“Bütün bu insanlar topluca gelip yüzüme tükürse ne yapardın, Jane?”
“Yapabilirsem onları odadan çıkarırdım, efendim.”
Yarım ağızla gülümsedi. “Ya yanlarına gitsem, onlar da bana soğuk soğuk bakıp aralarında küçümseyerek fısıldaşsalar, sonra birer birer çekilip beni yalnız bıraksalar? O zaman ne yapardın? Onlarla gider miydin?”
“Pek sanmıyorum, efendim; sizinle kalmaktan daha çok hoşlanırdım.”
“Beni teselli etmek için mi?”
“Evet efendim, elimden geldiğince sizi teselli etmek için.”
“Bana bağlı kaldığın için seni dışlasalar?”
“Muhtemelen dışlandığımı bile bilmezdim; bilsem de umursamazdım.”
“Demek benim uğruma kınanmayı göze alabilirsin?”
“Bağlılığımı hak eden herhangi bir dostum uğruna göze alırım; sizin de bunu hak ettiğinizden eminim.”
“Şimdi odaya dön, usulca Mason’ın yanına sokul ve kulağına Bay Rochester’ın geldiğini, kendisiyle görüşmek istediğini fısılda. Onu buraya getir, sonra da beni yalnız bırak.”
“Peki, efendim.”
Dediğini yaptım. Aralarından dosdoğru geçerken herkes bana baktı. Bay Mason’ı bulup mesajı ilettim ve odadan çıkarken önüne düştüm; onu kütüphaneye götürdüm, sonra da yukarı çıktım.
Epey geç bir saatte, bir süredir yatakta olduğum sırada, konukların odalarına çekildiğini duydum. Bay Rochester’ın sesini ayırt ettim; “Bu taraftan, Mason; burası senin odan,” dediğini işittim.
Neşeyle konuşuyordu; bu canlı ses yüreğimi rahatlattı. Çok geçmeden uykuya daldım.
Bölüm etkileşimi
