Jane Eyre kitap kapağı

14. bölüm / 39

Xııı. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Xııı. Bölüm

XIII. BÖLÜM
Anlaşılan, cerrahın talimatı üzerine Bay Rochester o gece erkenden yattı; ertesi sabah da erkenden kalkmadı. Aşağı indiğinde işleriyle ilgilenmek için inmişti: vekiliyle kiracılarından bazıları gelmiş, onunla görüşmek üzere bekliyorlardı.

Adèle’le benim artık kütüphaneyi boşaltmamız gerekiyordu; oda, ziyaretçileri kabul etmek için her gün kullanılacaktı. Üst kattaki bir odada ateş yakıldı; kitaplarımızı oraya taşıyıp gelecekte derslik olarak kullanmak üzere düzenledim. Sabah içinde Thornfield Hall’ın değiştiğini fark ettim: artık kilise kadar sessiz değildi; kapı vuruşları ya da zil sesleri her saat başı yankılanıyordu. Salondan sık sık ayak sesleri geçiyor, alt katta farklı tonlarda yeni sesler duyuluyordu. Dış dünyadan ince bir akıntı içeri sızıyordu; artık bir efendisi vardı. Bana kalırsa bu hâli daha çok hoşuma gidiyordu.

Adèle’in o gün ders çalışmaya hiç niyeti yoktu; kendini derse veremiyordu. Sürekli kapıya koşup trabzanların üzerinden bakıyor, Bay Rochester’ı görebilir mi diye gözünü dört açıyordu. Sonra, kurnazca tahmin ettiğim üzere, gitmesinin istenmediğini bildiğim kütüphaneyi ziyaret etmek için aşağıya inmesine bahaneler uyduruyordu. Biraz öfkelenip onu oturmaya zorladığımda da “ami, Monsieur Edouard Fairfax de Rochester” dediği kişiden durmadan söz etmeyi sürdürdü (adlarını daha önce duymamıştım); ona ne hediyeler getirmiş olabileceğini tahmin edip duruyordu. Anlaşılan Bay Rochester bir önceki gece, eşyaları Millcote’tan geldiğinde aralarında Adèle’in de ilgisini çekecek şeyler bulunan küçük bir kutu olacağını söylemişti.

“Et cela doit signifier,” dedi, “orada benim için bir hediye olacağı anlamına geliyor; belki sizin için de, matmazel. Mösyö sizden söz etti: mürebbiyemin adını, ufak tefek, ince yapılı ve biraz solgun bir hanım olup olmadığını sordu. Öyle olduğunu söyledim; çünkü öylesiniz, değil mi, matmazel?”

Öğrencimle her zamanki gibi Bayan Fairfax’ın oturma odasında yemek yedik. Öğleden sonra hava fırtınalı ve karlıydı; vakti derslikte geçirdik. Hava kararınca Adèle’in kitaplarını ve işlerini toplamasına, aşağıya koşmasına izin verdim; aşağıdaki görece sessizlikten ve kapı zilini çalma isteklerinin kesilmesinden Bay Rochester’ın artık müsait olduğunu çıkarmıştım. Yalnız kalınca pencereye yürüdüm; ama oradan hiçbir şey görünmüyordu: alacakaranlıkla kar taneleri havayı koyulaştırmış, çimenlikteki çalıları bile gizlemişti. Perdeyi indirdim, şöminenin yanına döndüm.

Kor gibi parlayan közlerin içinde, Ren kıyısındaki Heidelberg Kalesi’ni andıran bir manzara çiziyordum; onu bir zamanlar gördüğüm bir tablodan hatırlıyordum. Bayan Fairfax içeri girince, bir araya getirmeye çalıştığım alevli mozaiği dağıttı; yalnızlığımda üzerime üşüşmeye başlayan ağır, hoş karşılanmayan düşünceleri de savurdu.

“Bay Rochester, bu akşam sizinle öğrencinizi oturma odasında çay içmeye davet ediyor,” dedi. “Bütün gün öyle meşguldü ki sizi daha önce görmeye çağıramadı.”

“Çayını ne zaman içiyor?” diye sordum.

“Saat altıda. Taşrada erkenden yatar. Şimdi elbisenizi değiştirseniz iyi olur; size yardım edip düğmelerini iliklerim. İşte mum.”

“Elbisemi değiştirmem şart mı?”

“Evet, değiştirseniz iyi olur. Bay Rochester buradayken ben akşamları hep şık giyinirim.”

Bu ek merasim bana biraz gösterişli geldi; yine de odama gittim ve Bayan Fairfax’ın yardımıyla siyah kumaş elbisemi siyah ipeklisiyle değiştirdim. Lowood’daki giyim anlayışıma göre, ilk sıradaki özel günler dışında giymeye fazla şık bulduğum açık gri elbisem dışında, sahip olduğum en iyi ve tek yedek elbisem buydu.

“Bir broşa ihtiyacınız var,” dedi Bayan Fairfax. Bayan Temple’ın ayrılırken bana hatıra olarak verdiği küçücük, tek bir inci süsüm vardı; onu taktım, sonra aşağı indik. Yabancılara pek alışkın olmadığımdan, Bay Rochester’ın huzuruna böyle resmî bir çağrıyla çıkmak benim için biraz zordu. Yemek odasına önce Bayan Fairfax’ın girmesine izin verdim; odayı geçerken onun gölgesinde kaldım. Şimdi perdesi indirilmiş kemerin altından geçip ötedeki zarif girintiye girdik.

Masanın üzerinde iki balmumu mum, şömine rafında da iki mum yanıyordu. Şahane şöminenin ışığı ve sıcaklığı içinde Pilot yatıyordu; Adèle de yanında diz çökmüştü. Bay Rochester bir kanepede yarı uzanmış, ayağını yastığa dayamıştı; Adèle’le köpeğe bakıyordu. Ateş yüzünü bütünüyle aydınlatıyordu. Geniş, kapkara kaşlarıyla yolcumu tanıdım; yatay biçimde taranmış siyah saçları, alnını daha da köşeli gösteriyordu. Keskin burun yapısını tanıdım; güzelliğinden çok karakteriyle dikkat çekiyordu. Öfkeli olduğunu düşündüğüm, geniş burun delikleri; sert ağzı, çenesi ve çene kemiği... Evet, bu üçünün de sertliği apaçıktı. Paltosunu çıkarmış hâlde, beden yapısının yüz hatlarındaki köşelilikle uyumlu olduğunu gördüm. Sanırım atletik anlamda iyi yapılıydı: geniş göğüslü, dar kalçalı; ama ne uzun boylu ne de zarifti.

Bay Rochester, Bayan Fairfax’la benim içeri girdiğimizi fark etmiş olmalıydı; ama bizi umursayacak hâlde görünmüyordu, çünkü yanına yaklaşırken başını bile kaldırmadı.

“Bayan Eyre geldi, efendim,” dedi Bayan Fairfax, her zamanki sakin tavrıyla. Köpekle çocuktan gözlerini ayırmadan başıyla selam verdi.

“Bayan Eyre otursun,” dedi. Zoraki ve sert selamında, sabırsız ama resmî ses tonunda şu anlam var gibiydi: “Bayan Eyre burada olsa ne, olmasa ne? Şu anda onunla konuşmaya hiç niyetim yok.”

Rahatça oturdum. Kusursuz bir nezaketle karşılanmak muhtemelen aklımı karıştırırdı; kendi zarafetimle buna karşılık veremezdim. Ama sert kaprisleri beni hiçbir yükümlülük altına sokmuyordu; tam tersine, onun tuhaf tavrı karşısında ağırbaşlıca sessiz kalmak bana üstünlük sağlıyordu. Üstelik bu davranışın garipliği insanın merakını uyandırıyordu: bundan sonra ne yapacağını görmek istiyordum.

Bir heykel gibi davrandı: ne konuştu ne de kımıldadı. Bayan Fairfax, birinin nazik davranması gerektiğini düşünmüş olmalı ki konuşmaya başladı. Her zamanki gibi iyi niyetli, her zamanki gibi biraz sıradan sözlerle bütün günkü iş yükünün onu ne kadar yormuş olduğuna, o ağrılı burkulmayla uğraşmanın ne denli can sıkıcı olması gerektiğine dair üzüntüsünü dile getirdi; sonra da Bay Rochester’ı sabrından ve bütün bunlara katlanıp işini sürdürmesinden ötürü övdü.

“Hanımefendi, biraz çay istiyorum,” dedi; aldığı tek karşılık buydu. Bayan Fairfax hemen zili çaldı. Tepsi gelince fincanları, kaşıkları ve öteki şeyleri büyük bir gayretle, hızla düzenlemeye koyuldu. Adèle’le ben masaya gittik; evin efendisi kanepesinden kalkmadı.

“Bay Rochester’ın fincanını uzatır mısınız?” dedi Bayan Fairfax bana. “Adèle belki döker.”

İstediğini yaptım. Fincanı elimden alırken, Adèle benim yararıma bir istekte bulunmak için uygun anın geldiğini düşünüp seslendi:

“N’est-ce pas, monsieur, qu’il y a un cadeau pour Mademoiselle Eyre dans votre petit coffre?”

“Kim hediye lafını etti?” dedi sertçe. “Bir armağan bekliyor muydunuz, Bayan Eyre? Armağanlardan hoşlanır mısınız?” Koyu renkli, öfkeli ve delici bakışlarının yüzümü taradığını gördüm.

“Pek bilmiyorum, efendim; bu konuda çok az deneyimim var. Genellikle hoş şeyler oldukları düşünülür.”

“Genellikle öyle mi düşünülür? Peki siz ne düşünüyorsunuz?”

“Kabul edebileceğiniz bir yanıt verebilmem için biraz düşünmem gerekir, efendim. Bir armağanın birçok yönü vardır, öyle değil mi? Niteliği hakkında fikir yürütmeden önce hepsini değerlendirmek gerekir.”

“Bayan Eyre, Adèle kadar saf değilsiniz. Beni görür görmez gürültüyle ‘cadeau’ diye tutturuyor; sizse lafı dolandırıyorsunuz.”

“Çünkü hak ettiğime Adèle kadar güvenmiyorum. O, eski tanışıklığına ve bir de alışkanlıktan doğan hakkına dayanabilir; çünkü kendisine hep oyuncaklar verdiğinizi söylüyor. Ama ben bir gerekçe sunmak zorunda kalsam ne diyeceğimi bilemezdim; yabancıyım ve karşılık olarak bir şey almaya hak kazanacak hiçbir şey yapmadım.”

“Ah, aşırı alçakgönüllülüğe sığınmayın! Adèle’i sınadım; onunla çok uğraştığınızı gördüm. Parlak zekâsı yok, yetenekli de değil; ama kısa sürede epey ilerlemiş.”

“Efendim, ‘cadeau’mu az önce verdiniz; teşekkür ederim. Öğretmenlerin en çok arzuladığı ödül, öğrencilerinin ilerleyişine edilen övgüdür.”

“Hımm!” dedi Bay Rochester; sonra sessizce çayını içti.

Tepsi kaldırılıp Bayan Fairfax örgüsüyle bir köşeye yerleşince, Adèle beni elimden tutup odanın çevresinde gezdiriyor, konsolların ve şifonyerlerin üzerindeki güzel kitapları ve süsleri gösteriyordu. “Şöminenin yanına gelin,” dedi evin efendisi. Görevimiz gereği dediğini yaptık. Adèle dizime oturmak istedi, ama ona Pilot’la oyalanması söylendi.

“Üç aydır evimde mi yaşıyorsunuz?”

“Evet, efendim.”

“Peki nereden geldiniz?”

“——shire’daki Lowood okulundan.”

“Ha! Bir hayır kurumu. Orada ne kadar kaldınız?”

“Sekiz yıl.”

“Sekiz yıl! Yaşama sıkı sıkıya tutunmuş olmalısınız. Böyle bir yerde yarı o kadar zaman geçirmek bile insanın bütün bünyesini çökertmeye yeter sanırdım! Başka bir dünyadan gelmiş gibi görünmenize şaşmamalı. Bu tür bir yüzü nereden bulduğunuzu merak etmiştim. Dün gece Hay Yolu’nda karşıma çıktığınızda aklıma tuhaf biçimde peri masalları geldi; atımı büyüleyip büyülemediğinizi sormak üzereydim. Hâlâ da emin değilim. Anne babanız kim?”

“Kimsem yok.”

“Hiç olmamış, sanırım. Onları hatırlıyor musunuz?”

“Hayır.”

“Öyle tahmin etmiştim. Demek o çit basamağında otururken kendi insanlarını bekliyordunuz?”

“Kimi bekliyordum, efendim?”

“Yeşil giysili adamları. Ay ışıklı bir akşam onlar için tam uygundu. Taş döşeli yola o lanet buzu serdiğinizde, halkalarından birinin içinden mi geçtim?”

Başımı salladım. “Yeşil giysili adamların hepsi yüz yıl önce İngiltere’yi terk etti,” dedim; onun kadar ciddi konuşuyordum. “Hay Yolu’nda ya da çevresindeki tarlalarda onlardan iz bile bulamazsınız. Yazın, hasadın, kış ayının ışığının onların şenliklerinin üzerine bir daha düşeceğini sanmıyorum.”

Bayan Fairfax örgüsünü bırakmış, kaşlarını kaldırarak bu konuşmanın ne tür bir şey olduğunu anlamaya çalışıyordu.

“Peki,” diye sürdürdü Bay Rochester, “anne babanız yoksa bir tür akrabanız olmalı: amcalarınız, teyzeleriniz?”

“Hayır; hiç amcamı ya da teyzemi görmedim.”

“Ya eviniz?”

“Evim yok.”

“Erkek ve kız kardeşleriniz nerede yaşıyor?”

“Erkek ya da kız kardeşim yok.”

“Buraya gelmenizi kim önerdi?”

“İlan verdim; Bayan Fairfax da ilanıma yanıt verdi.”

“Evet,” dedi, artık konuşmanın nereye varacağını anlayan iyi kalpli hanım. “Seçmem için Tanrı’nın beni yönlendirmiş olmasına her gün şükrediyorum. Bayan Eyre bana paha biçilmez bir arkadaş, Adèle’e de nazik ve özenli bir öğretmen oldu.”

“Onun hakkında övgüler düzerek zahmete girmeyin,” diye karşılık verdi Bay Rochester. “Övgüler beni etkilemez; kendi yargıma göre karar veririm. İşe atımı devirerek başladı.”

“Efendim?” dedi Bayan Fairfax.

“Bu burkulma için ona teşekkür etmem gerek.”

Dul hanımın kafası karışmış görünüyordu.

“Bayan Eyre, daha önce bir şehirde yaşadınız mı?”

“Hayır, efendim.”

“Pek çok insanla içli dışlı oldunuz mu?”

“Lowood’un öğrencileriyle öğretmenlerinden başka, şimdi de Thornfield’da yaşayanlarla.”

“Çok okudunuz mu?”

“Elime ne geçtiyse onu; çok fazla kitap okumadım, okuduklarım da pek bilgiç kitaplar değildi.”

“Bir rahibe gibi yaşadınız; herhalde dinî törenlere iyice alıştırılmışsınızdır. Anladığım kadarıyla Lowood’u yöneten Brocklehurst bir papaz, öyle mi?”

“Evet, efendim.”

“Siz kızlar da muhtemelen ona, bir rahibeler manastırının üyeleri yöneticilerine nasıl tapıyorsa öyle tapıyordunuz.”

“Ah, hayır.”

“Çok da sakinsiniz! Hayır mı? Ne yani, bir acemi rahibe kendi papazına tapmıyor mu? Bu dine hakaret gibi.”

“Bay Brocklehurst’ten hoşlanmazdım; bu konuda yalnız da değildim. Sert bir adamdır; hem kibirli hem de burnunu her şeye sokar. Saçlarımızı kestirdi; tasarruf etmek uğruna kötü iğne iplik aldı, onlarla dikiş dikmek neredeyse mümkün değildi.”

“Bu, sahiden kötü bir tasarrufmuş,” diye belirtti Bayan Fairfax; konuşmanın ne demek istediğini şimdi yeniden anlamıştı.

“Yaptığı bütün kötülükler bundan mı ibaretti?” diye sordu Bay Rochester.

“Yiyecek işini tek başına denetlediği, daha komite kurulmamış olan dönemde bizi aç bıraktı. Haftada bir uzun konferanslar vererek, akşamları da kendi yazdığı kitaplardan ansızın gelen ölümler ve ilahî cezalar üzerine okumalar yaparak bizi bunalttı; yatağa gitmekten korkar olmuştuk.”

“Lowood’a gittiğinizde kaç yaşındaydınız?”

“On yaşlarında.”

“Orada sekiz yıl kaldınız; öyleyse şimdi on sekiz yaşındasınız?”

Başımı salladım.

“Gördünüz mü, aritmetik işe yarıyor; yardımı olmasa yaşınızı tahmin etmem çok zor olurdu. Özelliklerle yüz ifadesi sizinkinde olduğu kadar uyuşmazlık gösterdiğinde, yaşı belirlemek güçleşiyor. Peki Lowood’da ne öğrendiniz? Piyano çalabiliyor musunuz?”

“Biraz.”

“Elbette; alışılmış yanıt budur. Kütüphaneye gidin—yani, lütfen.—(Buyurgan sesim için kusura bakmayın; ‘Şunu yap’ demeye alışkınım ve dediğim yapılır. Buradaki yeni sakin yüzünden alışkanlıklarımı değiştiremem.)—Öyleyse kütüphaneye gidin; yanınıza bir mum alın, kapıyı açık bırakın, piyanonun başına oturup bir ezgi çalın.”

Dediğini yaparak odadan çıktım.

“Yeter!” diye seslendi birkaç dakika sonra. “Biraz çalıyorsunuz, anlaşılan; her İngiliz kız öğrenci gibi. Belki bazılarından biraz daha iyi, ama iyi değil.”

Piyanonun kapağını kapatıp geri döndüm. Bay Rochester devam etti:

“Adèle bu sabah bana senin olduğunu söylediği birkaç eskiz gösterdi. Hepsini gerçekten senin çizip çizmediğini bilmiyorum; herhalde bir öğretmen yardım etmiştir?”

“Hayır, kesinlikle!” diye araya girdim.

“Ha! Gururunuza dokundu. Peki, içindekilerin özgün olduğuna kefil olabilirseniz portfolyonuzu getirin; ama emin değilseniz söz vermeyin, yamalı bohça işleri tanırım.”

“Öyleyse bir şey söylemeyeyim de siz kendiniz karar verin, efendim.”

Portfolyomu kütüphaneden getirdim.

“Masaya yaklaşın,” dedi. Masayı tekerlekleri üzerinde kanepenin yanına sürdüm. Adèle’le Bayan Fairfax resimlere bakmak için yaklaştılar.

“Üşüşmeyin,” dedi Bay Rochester. “Ben baktıkça çizimleri elimden Bayan Fairfax alsın; ama yüzlerinizi yüzüme dayamayın.”

Her eskiz ve resmi dikkatle inceledi. Üçünü bir kenara koydu; ötekileri inceleyince önünden uzağa itti.

“Bunları öteki masaya götürün, Bayan Fairfax; Adèle’le birlikte bakın,” dedi. “Siz de,” diye bana bakarak sürdürdü, “yerinize oturup sorularıma yanıt verin. Görünüşe göre resimleri tek bir el yapmış. O el sizin miydi?”

“Evet.”

“Peki bunları ne zaman yapmaya vakit buldunuz? Çok zaman ve biraz da düşünce gerektirmişler.”

“Lowood’da geçirdiğim son iki tatilde, başka işim olmadığı zaman yaptım.”

“Kopyalarını nereden çıkardınız?”

“Kafamdan.”

“Şimdi omuzlarınızın üzerinde gördüğüm şu kafadan mı?”

“Evet, efendim.”

“İçinde aynı türden başka eşyalar da var mı?”

“Olabilir diye düşünüyorum; umarım daha iyileri de vardır.”

Resimleri önüne serdi ve bir kez daha sırayla gözden geçirdi.

O bunlarla meşgulken, okur, sana ne olduklarını anlatayım; önce de olağanüstü şeyler olmadıklarını belirtmeliyim. Konular zihnimde gerçekten canlı biçimde belirmişti. Onları resme dökmeye girişmeden önce zihnimin gözüyle gördüğümde çarpıcıydılar; ama elim hayal gücüme yetişemedi ve her defasında tasarladığım şeyin ancak soluk bir portresini ortaya çıkarabildi.

Bu resimler suluboyaydı. İlki, kabarmış bir denizin üzerinde alçaktan, kurşuni bulutların yuvarlanışını gösteriyordu: Bütün uzaklık karanlığa gömülmüştü; ön plan da öyleydi; daha doğrusu, en yakındaki dalgalar, çünkü ortada kara yoktu. Bir ışık huzmesi, yarı batmış bir direği aydınlatarak belirginleştiriyordu; üzerinde, kanatlarına köpük benekleri serpilmiş, iri ve kara bir karabatak oturuyordu. Gagasında mücevherlerle bezeli altın bir bilezik vardı; paletimin verebildiği en parlak renklerle boyamış, kalemimin sağlayabildiği ölçüde ışıldayan bir belirginlik kazandırmıştım. Kuşun ve direğin altında, boğulmuş bir ceset yeşil suyun içinden belli belirsiz görünüyordu; yıkanıp gitmiş ya da koparılmış bileziğin izini taşıyan, açık renkli bir koldan başka hiçbir uzvu seçilmiyordu.

İkinci resmin ön planında yalnızca, çimenleri ve birkaç yaprağı esintiyle eğilmiş gibi duran loş bir tepenin doruğu vardı. Ötesinde ve yukarısında, alacakaranlıkta olduğu gibi koyu mavi bir gökyüzü uzanıyordu: Göğe yükselen bir kadın silueti göğsüne kadar görünüyordu; birleştirebildiğim en loş ve yumuşak tonlarla resmedilmişti. Belirsiz alnını bir yıldız taçlandırıyordu; aşağıdaki yüz hatları buğu perdesinin ardından görünüyordu; gözleri karanlık ve vahşi bir ışıkla parlıyordu; saçları, fırtınanın ya da şimşeğin doğum sancısının yırttığı ışıksız bir bulut gibi gölgeler içinde dalgalanıyordu. Boynuna ay ışığını andıran soluk bir yansıma düşüyor; aynı hafif parıltı, Akşam Yıldızı hayalinin yükseldiği ve eğildiği ince bulut şeridine de vuruyordu.

Üçüncü resimde, bir buzdağının doruğu kutup kışının göğünü deliyordu; ufuk boyunca sık saflar hâlinde dizilmiş kuzey ışıkları loş mızraklarını kaldırmıştı. Bunları geriye iterek ön planda bir baş yükseliyordu; buzdağına doğru eğilmiş, ona yaslanmış kocaman bir baş. Alnın altında birleşip başı destekleyen iki ince el, yüzün alt kısmını siyah bir örtüyle kapatmıştı; yalnızca kanı çekilmiş, kemik kadar beyaz bir alınla, umutsuzluğun donuk bakışından başka anlam taşımayan çukur ve sabit bir göz görünüyordu. Şakakların üzerinde, bulut kadar belirsiz biçim ve dokudaki siyah kumaşın türban gibi kıvrımları arasında, daha kasvetli bir tondaki pırıltılarla süslü beyaz bir alev halkası ışıldıyordu. Bu soluk hilal, “bir kral tacının sureti”ydi; taçlandırdığı şeyse “hiçbir biçimi olmayan biçimdi.”

“Bu resimleri yaparken mutlu muydunuz?” diye sordu Bay Rochester biraz sonra.

“Kendimi bütünüyle kaptırmıştım, efendim; evet, mutluydum. Kısacası, onları yapmak şimdiye dek bildiğim en keskin zevklerden birini tatmaktı.”

“Bu pek bir şey ifade etmiyor. Kendi anlattığınıza göre zevkleriniz pek az olmuş; ama eminim bu tuhaf renkleri birbirine karıştırıp düzenlerken bir tür sanatçı düşler ülkesinde yaşadınız. Her gün uzun süre başlarında oturur muydunuz?”

“Tatil olduğu için yapacak başka işim yoktu; sabah başlayıp öğlene, öğlenden de geceye kadar başlarında oturuyordum. Yaz ortasının uzun günleri, çalışma isteğimi besliyordu.”

“Tutkulu emeğinizin sonucundan memnun kaldınız mı?”

“Hiç de değil. Fikrimle yaptığım iş arasındaki karşıtlık beni kahrediyordu; her defasında, gerçekleştirmeye gücümün yetmediği bir şey tasarlamıştım.”

“Tam olarak öyle değil; düşüncenizin gölgesini yakalamışsınız, ama muhtemelen yalnızca gölgesini. Ona tam bir varlık kazandıracak sanatçı becerisi ve bilgisi sizde yeterince yoktu; yine de bu çizimler bir okul kızı için alışılmadık. Düşüncelere gelince, perilere özgü. Akşam Yıldızı’ndaki bu gözleri herhâlde bir düşte görmüş olmalısınız. Nasıl bu kadar berrak görünüyorlar da hiç ışıldamıyorlar? Çünkü tepelerindeki gezegen ışınlarını bastırıyor. Peki o ciddi derinliklerinde nasıl bir anlam var? Rüzgârı resmetmeyi size kim öğretti? O gökte de tepenin doruğunda da şiddetli bir fırtına esiyor. Latmos’u nerede gördünüz? Çünkü burası Latmos. İşte! Resimleri kaldırın!”

Portfolyonun bağlarını henüz bağlamıştım ki saatine bakıp ansızın şöyle dedi—

“Saat dokuz olmuş; Bayan Eyre, Adèle’i bu kadar geç saate kadar neden oturtuyorsunuz? Onu yatağa götürün.”

Adèle odadan çıkmadan önce onu öpmeye gitti; o da öpücüğe katlandı, ama Pilot’tan daha çok hoşlanmış görünmüyordu; belki ondan bile az.

“Şimdi hepinize iyi geceler,” dedi; elimizden yorulduğunu ve bizi göndermek istediğini belli etmek üzere kapıyı eliyle işaret etti. Bayan Fairfax örgüsünü topladı; portfolyomu aldım; ona reverans yaptık, karşılığında soğuk bir baş selamı aldık ve çıktık.

Adèle’i yatırdıktan sonra odasında yanına döndüğümde, “Bay Rochester’ın pek sıra dışı biri olmadığını söylemiştiniz, Bayan Fairfax,” dedim.

“Öyle değil mi?”

“Bence öyle; çok değişken ve ani.”

“Doğru; bir yabancıya öyle görünebilir, kuşkusuz. Ama tavrına o kadar alıştım ki artık düşünmüyorum bile. Bir de, huyunun kendine özgü yanları varsa, ona anlayış gösterilmeli.”

“Neden?”

“Bir nedeni, yaradılışı böyle; hiçbirimiz yaradılışımızı değiştiremeyiz. Bir nedeni de, onu hırpalayan, ruh hâlini dengesizleştiren acı verici düşünceleri olması; bundan kuşkum yok.”

“Ne hakkında?”

“Her şeyden önce aile sorunları.”

“Ama ailesi yok ki.”

“Artık yok; ama vardı, ya da en azından akrabaları vardı. Birkaç yıl önce ağabeyini kaybetti.”

“Ağabeyini mi?”

“Evet. Şimdiki Bay Rochester mülkün sahibi olalı çok olmadı; aşağı yukarı dokuz yıl.”

“Dokuz yıl az bir süre değil. Ağabeyini hâlâ teselli bulamayacak kadar mı severdi?”

“Eh, hayır; belki de o kadar değil. Aralarında bazı anlaşmazlıklar olduğunu sanıyorum. Bay Rowland Rochester, Bay Edward’a pek adil davranmamış; belki babasını da ona karşı doldurmuş. Yaşlı bey paraya düşkündü ve aile mülkünün bölünmeden kalmasını istiyordu. Mülkü bölerek küçültmek istemiyordu; yine de Bay Edward’ın, ailenin adına yaraşır bir serveti olsun diye zenginleşmesini de arzuluyordu. Bay Edward reşit olduktan kısa süre sonra pek adil olmayan bazı adımlar atıldı ve büyük karışıklığa yol açtı. Yaşlı Bay Rochester ile Bay Rowland, servetini kurması uğruna Bay Edward’ı kendisinin acı verici bulduğu bir duruma sokmak için iş birliği yaptılar. Bu durumun tam olarak ne olduğunu hiçbir zaman öğrenemedim; ama çekmek zorunda kaldıklarına yüreği dayanamadı. Pek bağışlayıcı biri değil; ailesiyle bağını kopardı ve yıllardır başıboş bir hayat sürüyor. Ağabeyinin vasiyetsiz ölümünün ardından mülkün sahibi olduğundan beri Thornfield’da üst üste iki hafta kaldığını sanmıyorum; zaten eski yerden kaçınmasına şaşmamalı.”

“Neden kaçınsın ki?”

“Belki kasvetli buluyordur.”

Yanıt kaçamaklıydı. Daha açık bir şey duymak isterdim; ama Bayan Fairfax, Bay Rochester’ın sıkıntılarının kaynağı ve niteliği hakkında ya daha açık bilgi veremiyor ya da vermek istemiyordu. Bunların kendisi için de bir sır olduğunu, bildiklerinin çoğunu tahminlerinden çıkardığını söyledi. Konuyu kapatmamı istediği belliydi; ben de öyle yaptım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…