Bölümler 39Şu an: I. Bölüm
- 1 Önsöz651 kelime
- 2 I. Bölüm1.377 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Iı. Bölüm1.998 kelime
- 4 Iıı. Bölüm2.281 kelime
- 5 Bölüm IV4.028 kelime
- 6 Beşinci Bölüm3.499 kelime
- 7 Bölüm VI2.002 kelime
- 8 Bölüm VII2.508 kelime
- 9 Bölüm VIII2.106 kelime
- 10 Bölüm IX2.229 kelime
- 11 Bölüm X2.980 kelime
- 12 On Birinci Bölüm4.501 kelime
- 13 Bölüm XII2.928 kelime
- 14 Xııı. Bölüm2.905 kelime
- 15 Bölüm XIV3.515 kelime
- 16 Bölüm XV3.487 kelime
- 17 Bölüm XVI2.704 kelime
- 18 Bölüm XVII5.614 kelime
- 19 On Sekizinci Bölüm4.205 kelime
- 20 Xıx. Bölüm2.549 kelime
- 21 Bölüm XX4.150 kelime
- 22 Xxı. Bölüm6.077 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm1.976 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm2.788 kelime
- 25 Bölüm XXIV4.874 kelime
- 26 Xxv. Bölüm3.482 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm3.105 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm7.684 kelime
- 29 Bölüm XXVIII4.844 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm3.186 kelime
- 31 Otuzuncu Bölüm2.680 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm2.175 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.338 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm3.414 kelime
- 35 Bölüm XXXIV6.532 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.023 kelime
- 37 Bölüm XXXVI2.722 kelime
- 38 Bölüm XXXVII5.243 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm — Son1.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I. BÖLÜM
O gün yürüyüşe çıkmak mümkün değildi. Sabah bir saat boyunca yapraksız çalılıkların arasında dolaşmıştık gerçi; ama öğle yemeğinden sonra (Reed Hanım, misafir yoksa erken yemek yerdi) soğuk kış rüzgârı öyle kasvetli bulutlar ve öyle iliklere işleyen bir yağmur getirmişti ki artık dışarıda yürüyüşe çıkmak söz konusu bile olamazdı.
Buna sevindim; uzun yürüyüşleri, özellikle soğuk öğleden sonralarında yapılanları hiç sevmezdim. Alacakaranlığın o sert, nemli soğuğunda, parmaklarım ve ayak parmaklarım donmuş, kalbim dadı Bessie’nin azarlamalarıyla kederlenmiş, Eliza, John ve Georgiana Reed’e bedence denk olamadığımı bilmenin verdiği eziklikle eve dönmek bana korkunç gelirdi.
Eliza, John ve Georgiana annelerinin çevresinde, oturma odasında toplanmışlardı. Reed Hanım şöminenin yanındaki kanepede uzanmıştı; canları çevresindeyken (o sırada ne kavga ediyor ne ağlıyorlardı) pek mutlu görünüyordu. Beni aralarına katılmaktan muaf tutmuş, “Beni yanlarında bulundurmamak zorunda kaldığı için üzgün olduğunu; ama Bessie’den haber alana ve kendi gözleriyle gerçekten daha toplumsal ve çocukça bir kişilik, daha çekici, daha canlı bir tavır edinmeye çalıştığımı görene kadar—biraz daha hafif, daha açık, daha doğal olana dek—yalnızca keyfi yerinde ve mutlu küçük çocuklara ayrılmış ayrıcalıklardan beni yoksun bırakmak zorunda olduğunu” söylemişti.
“Bessie ne yaptığımı söylemiş?” diye sordum.
“Jane, laf yetiştirenlerden, soru soranlardan hoşlanmam. Üstelik bir çocuğun büyüklerine böyle karşılık vermesinde gerçekten itici bir yan var. Bir yere otur; uslu bir dille konuşmayı öğrenene kadar da sus.”
Oturma odasına bitişik bir kahvaltı odası vardı; içeri süzüldüm. Odada bir kitaplık bulunuyordu. Hemen bir kitap aldım; resimlerle dolu olmasına dikkat ettim. Pencere önündeki sedire çıktım, ayaklarımı altıma toplayıp bir Türk gibi bağdaş kurdum. Kırmızı yünlü perdeyi neredeyse tamamen çekince kendimi iki kat yalıtılmış bir köşeye kapatmış oldum.
Kızıl perde kıvrımları sağ yanımdaki manzarayı kapatıyordu; solumda ise kasvetli kasım gününden beni koruyan ama ayırmayan berrak camlar vardı. Kitabımın sayfalarını çevirirken ara sıra kış öğleden sonrasının görünüşüne baktım. Uzakta sisle bulutlardan oluşan solgun bir boşluk; yakında ıslak çimenlik ve fırtınayla dövülen çalılar vardı. Durmaksızın yağan yağmur, uzun ve iç burkan bir rüzgârın önünde savruluyordu.
Kitabıma, Bewick’in İngiliz Kuşları Tarihi’ne döndüm. Genel olarak, kitabın açıklama yazılarına pek aldırmıyordum; yine de çocuk aklımla bile boş geçemediğim bazı giriş sayfaları vardı. Deniz kuşlarının yaşadığı yerleri; yalnız onların yurdu olan “ıssız kayalıkları ve burunları”; Norveç kıyılarını, güney ucundaki Lindesnes ya da Naze’den Kuzey Burnu’na kadar adalarla bezeli kıyıları anlatan sayfalardı bunlar—
“Kuzey Okyanusu uçsuz bucaksız girdaplarla
Yalın, kederli adaların çevresinde kaynar
Uzak Thule’nin; Atlantik’in kabaran dalgaları
Fırtınalı Hebridler’in arasına dökülür.”
Laplandiya, Sibirya, Spitzbergen, Nova Zembla, İzlanda ve Grönland’ın ıssız kıyılarına yapılan göndermeyi de göz ardı edemezdim: “Arktik Kuşağı’nın uçsuz bucaksız uzantısı ve o kasvetli boşlukların terk edilmiş bölgeleri—yüzyıllarca süren kışların biriktirdiği buzdan düzlüklerin, Alp dağlarının dorukları gibi kat kat yükselerek kutbu çevrelediği, en şiddetli soğuğun katmerlenip toplandığı o don ve kar deposu.” Ölüm beyazlığındaki bu diyarlar hakkında kendi kafamda bir fikir oluşturmuştum: çocukların zihninde belli belirsiz dolaşan, yarım yamalak kavranmış bütün düşünceler gibi bulanıktı, ama tuhaf biçimde etkileyiciydi. Bu giriş sayfalarındaki sözcükler, ardından gelen resimlerle birleşip dalgalar ve köpükler arasında tek başına yükselen kayaya; ıssız bir kıyıya vurmuş parçalanmış tekneye; henüz batmakta olan bir gemiye bulutların arasından bakan soğuk, ürpertici aya anlam kazandırıyordu.
Üzerinde yazılı bir mezar taşı, kapısı, iki ağacı, alçak ufku kırık bir duvarla çevrili, yeni doğmuş hilalin akşam saatini haber verdiği o yapayalnız mezarlığın bende hangi duyguyu uyandırdığını anlatamam.
Durgun bir denizde yelkenleri rüzgâr almadan kalmış iki gemiyi deniz hayaletleri sanıyordum.
Şeytanın hırsızın arkasındaki yükü yere bastırdığı resmi hızla geçtim; korkunç bir görüntüydü.
Uzakta darağacının çevresini sarmış kalabalığı seyreden, bir kayanın üzerinde tek başına oturan siyah boynuzlu şey de öyleydi.
Her resim bir öykü anlatıyordu. Gelişmemiş anlayışıma ve sınırlı duygularıma çoğu kez gizemli gelen bu öyküler, yine de her zaman derinden ilgimi çekiyordu. Bessie’nin kış akşamlarında, keyfi yerindeyse anlattığı öyküler kadar ilginçtiler. Ütü masasını çocuk odasının şöminesinin yanına çekip çevresine oturmamıza izin verir, Reed Hanım’ın dantel fırfırlarını ütüler, gece bonesinin kenarlarını büzgülerken dikkatimizi, eski masallardan ve başka baladlardan aldığı aşk ve serüven parçalarıyla beslerdi. (Daha sonraları öğrendiğime göre, bunları “Pamela” ve Moreland Kontu Henry’nin sayfalarından alıyordu.)
Bewick dizlerimdeyken mutluydum; hiç değilse kendi usulümce mutluydum. Tek korkum bölünmekti, o da çok geçmeden başıma geldi. Kahvaltı odasının kapısı açıldı.
“Böö! Surat asan Madam!” diye bağırdı John Reed’in sesi; sonra durakladı, çünkü oda görünüşe bakılırsa boştu.
“Nerede bu şeytan?” diye sürdürdü. “Lizzy! Georgy!” (Kız kardeşlerine sesleniyordu.) “Joan burada değil; anneme yağmurda dışarı kaçtığını söyleyin—kötü hayvan!”
“İyi ki perdeyi çektim,” diye düşündüm ve saklandığım yeri bulmamasını içtenlikle diledim. John Reed de kendi başına bulamazdı; ne gözü keskin ne de kafası hızlı çalışırdı. Ama Eliza başını kapıdan uzatıp hemen şöyle dedi:
“Pencere sedirinde, tabii ki, Jack.”
Ve adı geçen Jack’in beni sürükleyerek çıkarması düşüncesiyle titrediğim için hemen dışarı çıktım.
“Ne istiyorsun?” diye sordum, çekingenlikle.
“‘Ne istiyorsunuz, Bay Reed?’ diyeceksin,” diye yanıtladı. “Seni yanıma çağırıyorum.” Bir koltuğa oturup işaret etti; yanına gelerek önünde durmamı istiyordu.
John Reed on dört yaşında bir okul öğrencisiydi; benden dört yaş büyüktü, ben daha on yaşındaydım. Yaşına göre iri ve şişmandı; cildi solgun, sağlıksız bir renkteydi. Geniş yüzünün çizgileri kalın, uzuvları ağır, elleri ayakları büyüktü. Sofrada alışkanlıkla tıka basa yer, bu da safrasını bozup gözlerini donuk ve bulanık, yanaklarını gevşek yapardı. Şimdi okulda olması gerekirdi; ama annesi “sağlığının hassas olması yüzünden” onu bir iki aylığına eve almıştı. Öğretmeni Bay Miles, evden daha az kek ve şekerleme gönderilirse gayet iyi olacağını söylemişti; ama anne yüreği bu kadar sert bir görüşü kabul etmeyip daha ince bir açıklamaya yönelmişti: John’un sararmış teni aşırı çalışmasından, belki de ev özlemi çekmesindendi.
John’un annesine ve kız kardeşlerine pek sevgisi yoktu; benden ise nefret ederdi. Bana zorbalık edip ceza verirdi; haftada iki üç kez ya da günde bir iki kez değil, durmadan. Her sinirim ondan korkardı; kemiklerimdeki her et parçası yanına geldiğinde büzüşürdü. Bazen içime saldığı korku yüzünden şaşkına dönerdim; tehditlerine de yaptıklarına da karşı koyacak hiçbir yolum yoktu. Hizmetçiler, onun tarafını tutup genç efendilerini gücendirmek istemezlerdi; Reed Hanım ise bu konuda kör ve sağırdı. Tam gözünün önünde ara sıra yaptığı halde, beni dövdüğünü hiç görmez, bana hakaret ettiğini hiç duymazdı; oysa bunu daha sık arkasından yapardı.
John’a alışkanlıkla itaat ederek koltuğuna yaklaştım. Köklerine zarar vermeden dilini olabildiğince dışarı çıkarmakla yaklaşık üç dakika uğraştı. Birazdan vuracağını biliyordum; darbeden korkarken, onu indirecek kişinin iğrenç, çirkin görünüşünü düşünüyordum. Acaba yüzümdeki düşünceyi okudu mu? Birden, tek kelime etmeden, sertçe vurdu. Sendeledim; dengemi yeniden bulunca koltuğundan bir iki adım geri çekildim.
“Bu, biraz önce anneme karşılık vermenin cezası,” dedi. “Bir de perdelerin arkasına sinsice saklanmanın ve iki dakika önce gözlerinde beliren o bakışın cezası, seni sıçan!”
John Reed’in zorbalığına alışkındım; ona karşılık vermek aklıma bile gelmezdi. Tek derdim, hakaretin ardından mutlaka gelecek darbeye nasıl dayanacağımdı.
“Perdenin arkasında ne yapıyordun?” diye sordu.
“Kitap okuyordum.”
“Kitabı göster.”
Pencereye dönüp kitabı oradan aldım.
“Bizim kitaplarımızı almaya hakkın yok. Annem senin bize bağımlı olduğunu söylüyor; paran yok, baban sana para bırakmadı. Dilencilik yapman gerek; bizim gibi beyefendi çocuklarla burada yaşamaman, bizimle aynı yemekleri yememen, annemizin parasıyla giyinmemen gerekirdi. Şimdi kitaplığımı karıştırmayı sana öğreteceğim; çünkü kitaplar benim. Evdeki her şey benim, birkaç yıla kadar da öyle olacak. Kapının yanına git; aynadan ve pencerelerden uzak dur.”
Dediğini yaptım; önce niyetini anlamamıştım. Ama kitabı kaldırıp fırlatmak üzere durduğunu görünce korkuyla içgüdüsel olarak yana sıçradım. Yine de zamanında kaçamadım; kitap fırlatıldı, bana çarptı. Kapıya çarpıp yere düştüm ve başım yarıldı. Kesik kanıyordu, acısı keskindi. Korkum doruk noktasını geçmişti; yerini başka duygular aldı.
“Seni kötü, zalim çocuk!” dedim. “Katil gibisin; köle taciri gibisin; Roma imparatorları gibisin!”
Goldsmith’in Roma Tarihi’ni okumuştum; Neron, Caligula ve benzerleri hakkında bir fikrim vardı. İçimden sessizce benzetmeler yapmıştım ama bunları böyle yüksek sesle dile getireceğimi hiç düşünmemiştim.
“Ne! Ne!” diye bağırdı. “Bana bunu mu dedi? Duydunuz mu Eliza, Georgiana? Anneme söylemez miyim! Ama önce—”
Üzerime atıldı; saçımı ve omzumu kavradığını hissettim. Çaresizlik içindeki bir yaratıkla boğuşmaya girişmişti. Onun gözümde gerçekten bir zalim, bir katil olduğunu gördüm. Başımdan boynuma süzülen bir iki damla kanı hissettim; keskin bir acı duyuyordum. O an bu duyumlar korkuya baskın geldi ve ona çılgınca karşılık verdim. Ellerimle ne yaptığımı pek bilmiyorum ama bana “Sıçan! Sıçan!” diye bağırdı ve avazı çıktığı kadar haykırdı. Yardım yakındı: Eliza ile Georgiana, yukarı çıkmış olan Reed Hanım’ı çağırmaya koşmuşlardı. Reed Hanım şimdi, peşinde Bessie ve hizmetçisi Abbot’la birlikte olay yerine geldi. Bizi ayırdılar; şu sözleri duydum:
“Aman Tanrım! Genç efendisi John’a saldıran şu öfkeli şeye bakın!”
“Böyle bir öfke manzarasını gören olmuş mudur hiç!”
Ardından Reed Hanım şöyle dedi:
“Onu Kırmızı Oda’ya götürün, oraya kilitleyin.” Dört el birden üzerime yapıştı ve beni yukarı çıkardılar.
Bölüm etkileşimi
