Jane Eyre kitap kapağı

38. bölüm / 39

Bölüm XXXVII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Bölüm XXXVII

BÖLÜM XXXVII
Ferndean Malikânesi, epey eski, orta büyüklükte, mimari açıdan gösterişsiz ve ormanın derinliklerine gömülmüş bir binaydı. Orayı daha önce duymuştum. Bay Rochester sık sık sözünü eder, ara sıra da oraya giderdi. Babası mülkü av hayvanlarının barınakları için satın almıştı. Evi kiraya vermek istemişti ama konumu elverişsiz ve sağlıksız olduğundan kiracı bulamamıştı. Bu yüzden Ferndean boş ve eşyasız kalmıştı; yalnızca toprak sahibi av mevsiminde oraya geldiğinde kullanabilsin diye iki üç oda döşenmişti.

Kasvetli gökyüzü, soğuk rüzgâr ve durmadan yağan ince, içe işleyen yağmurla geçen bir akşam, hava kararmak üzereyken bu eve vardım. Son mili yürüyerek gittim; atlı arabayı ve sürücüyü, söz verdiğim ücretin iki katını ödeyerek göndermiştim. Malikâne’ye çok yaklaşmış olsam bile onu göremiyordum; çevresindeki kasvetli ormanın ağaçları öylesine sık ve karanlıktı. Granit sütunların arasındaki demir kapılar girişi gösteriyordu. İçlerinden geçince kendimi sık ağaçların alacakaranlığında buldum. Ormanın içinde, aklaşmış, budaklı gövdelerin arasından ve dalların oluşturduğu kemerlerin altından aşağı inen, ot basmış bir patika uzanıyordu. Evin yakında olmasını umarak onu izledim; ama patika uzayıp gidiyor, gittikçe daha uzağa kıvrılıyordu. Ne bir ev ne de arazi belirtisi görünüyordu.

Yanlış yöne saptığımı, yolumu kaybettiğimi düşündüm. Doğal alacakaranlıkla ormanın alacakaranlığı karanlığı üzerime çöktü. Başka bir yol aramak için çevreme bakındım. Yoktu; her yer iç içe geçmiş gövdeler, sütun gibi ağaçlar ve sık yaz yapraklarıyla kaplıydı; hiçbir yerde açıklık yoktu.

İlerledim; sonunda yolum açıldı, ağaçlar biraz seyrekleşti. Derken önce bir çit, sonra da evi gördüm. Bu loş ışıkta ağaçlardan ayırt etmek güçtü; çürüyen duvarları nemden koyu yeşile dönmüştü. Yalnızca mandalla kapanan kapıdan girince, ormanın yarım daire biçiminde çevrelediği, etrafı kapalı bir alanda buldum kendimi. Çiçek yoktu, bahçe tarhı yoktu; yalnızca çimenlik bir alanı çevreleyen geniş bir çakıl yol vardı; hepsi de ormanın ağır çerçevesi içindeydi. Evin ön cephesinde iki sivri üçgen alınlık vardı; pencereleri dar ve kafesliydi. Ön kapı da dardı, ona tek bir basamakla çıkılıyordu. Rochester Arms’ın hancısının dediği gibi, her yer “tamamen ıssız” görünüyordu. Hafta içi bir kilise kadar sessizdi; yakınlarda duyulan tek ses, orman yapraklarına vuran yağmurun tıpırtısıydı.

“Burada yaşam olabilir mi?” diye sordum.

Evet, bir tür yaşam vardı; çünkü bir hareket sesi duydum: dar ön kapı açılıyordu ve çiftlik evinden bir gölge çıkmak üzereydi.

Kapı yavaşça açıldı; alacakaranlığa bir adam çıktı ve basamakta durdu. Şapkası yoktu; yağmur yağıp yağmadığını anlamak ister gibi elini uzattı. Hava kararmış olsa da onu tanımıştım. Başkası değil, efendim Edward Fairfax Rochester’dı.

Adımımı kestim, neredeyse nefesimi tuttum; onu seyretmek, kendim görünmeden onu incelemek ve ne yazık ki onun için görünmez olduğumu görmek üzere durdum. Bu beklenmedik bir karşılaşmaydı; coşku, acıyla dizginlenmişti. Haykırmamak, ona aceleyle yaklaşmamak için kendimi tutmakta zorlanmadım.

Bedeni eskisi gibi güçlü ve heybetliydi; duruşu hâlâ dik, saçları hâlâ kuzgun karasıydı. Yüz çizgileri değişmemiş, çökmemişti. Bir yıllık bir süre ve hiçbir keder, onun atletik gücünü kıramamış, dinçliğini solduramamıştı. Ama yüzünde bir değişiklik gördüm: umutsuz ve düşünceli görünüyordu; haksızlığa uğramış, zincire vurulmuş, yaklaşılması tehlikeli, keder içinde bir yabanıl hayvanı ya da kuşu andırıyordu. Acımasızlığın altın halkalı gözlerindeki ışığı söndürdüğü kafesteki kartal da o kör Samson gibi görünürdü.

Okur, kör öfkesi içinde ondan korktuğumu mu sanıyorsun? Öyleyse beni hiç tanımıyorsun. Kederime tatlı bir umut karışıyordu: çok geçmeden o kaya gibi alnına ve altındaki sıkıca kapanmış dudaklarına bir öpücük kondurmaya cesaret edecektim. Ama henüz değil. Şimdi yanına gitmeyecektim.

Tek basamağı indi ve çimenliğe doğru yavaşça, el yordamıyla ilerledi. O cesur adımlarına ne olmuştu? Sonra duraksadı; hangi yöne döneceğini bilmiyor gibiydi. Elini kaldırıp göz kapaklarını açtı; göğe ve ağaçların çevrelediği alana boş gözlerle, zorlanarak baktı. Her yerin onun için zifiri karanlık olduğu belliydi. Sağ elini uzattı (sakatlanmış sol kolunu göğsünde saklıyordu); dokunarak çevresinde ne olduğunu anlamaya çalışıyor gibiydi. Ama yine boşluğa dokundu; ağaçlar durduğu yerden birkaç metre uzaktaydı. Çabalamaktan vazgeçti, kollarını kavuşturdu ve şimdi açıkta duran başına hızla yağan yağmur altında sessizce durdu. O sırada bir yerlerden John yanına geldi.

“Koluma girer misiniz efendim?” dedi. “Şiddetli bir sağanak geliyor; içeri gitseniz daha iyi olmaz mı?”

“Beni rahat bırak,” diye karşılık verdi.

John beni fark etmeden geri çekildi. Bay Rochester şimdi çevrede yürümeyi denedi; boşunaydı, her şey fazlasıyla belirsizdi. El yordamıyla eve döndü, içeri girip kapıyı kapattı.

Şimdi yaklaşıp kapıyı çaldım; John’un karısı açtı. “Mary,” dedim, “nasılsın?”

Hayalet görmüş gibi irkildi; onu sakinleştirdim. “Gerçekten siz misiniz hanımefendi? Bu geç saatte bu ıssız yere mi geldiniz?” diye telaşla sorunca elini tuttum; ardından onu, John’un güzel bir ateşin yanında oturduğu mutfağa kadar izledim. Thornfield’dan ayrıldığımdan beri olanları öğrendiğimi ve Bay Rochester’ı görmeye geldiğimi kısaca anlattım. John’dan, atlı arabayı gönderdiğim paralı yol gişesindeki eve gidip orada bıraktığım sandığımı getirmesini istedim. Şapkamı ve şalımı çıkarırken Mary’ye o gece Malikâne’de kalacak yer bulup bulamayacağımı sordum. Bunun zor da olsa olanaksız olmadığını öğrenince kalacağımı bildirdim. Tam o sırada salon zili çaldı.

“İçeri girince,” dedim, “efendinize birinin kendisiyle konuşmak istediğini söyleyin ama adımı vermeyin.”

“Sizi kabul edeceğini sanmıyorum,” diye yanıtladı. “Kimseyi görmek istemiyor.”

Döndüğünde ona ne söylediğini sordum.

“Adınızı ve geliş sebebinizi söylemeniz gerekiyor,” diye karşılık verdi. Sonra bir bardağa su doldurup mumlarla birlikte bir tepsiye koydu.

“Zilini bunun için mi çaldı?” diye sordum.

“Evet; kör olmasına rağmen hava kararınca hep mum getirtir.”

“Tepsiyi bana verin; içeri ben götürürüm.”

Tepsiyi elinden aldım; salonun kapısını gösterdi. Tepsiyi tutarken elim titredi; bardaktaki su döküldü, kalbim göğüs kafesime hızlı ve gürültülü çarptı. Mary kapıyı açtı, ben girince arkamdan kapattı.

Salon kasvetli görünüyordu: ocakta ihmal edilmiş küçük bir ateş cılız cılız yanıyordu. Başını yüksek, eski usul şömine rafına dayamış, ateşin üzerine eğilmiş kör ev sahibi görünüyordu. Yaşlı köpeği Pilot, yol üstünde kalmasın diye bir kenarda, sanki yanlışlıkla üzerine basılmasından korkuyormuş gibi kıvrılmış yatıyordu. İçeri girdiğimde Pilot kulaklarını dikti; sonra bir havlayıp inleyerek ayağa fırladı ve bana doğru koştu; tepsiyi neredeyse elimden düşürüyordu. Tepsiyi masaya bıraktım, sonra onu okşayıp yumuşakça, “Yat!” dedim. Bay Rochester gürültünün ne olduğunu anlamak için mekanik bir hareketle döndü; ama hiçbir şey göremeyince geri döndü ve içini çekti.

“Suyu ver, Mary,” dedi.

Şimdi yarıya inmiş bardakla ona yaklaştım; Pilot hâlâ heyecanlı, peşimden geliyordu.

“Ne oldu?” diye sordu.

“Yat, Pilot!” diye yine seslendim. Bardağı dudaklarına götürürken durdu, dinler gibi oldu; suyunu içip bardağı bıraktı. “Sensin, Mary, değil mi?”

“Mary mutfakta,” diye yanıtladım.

Elini hızlı bir hareketle uzattı ama durduğum yeri göremediği için bana dokunamadı. “Kim var burada? Kim?” diye sordu; sanki o görmeyen gözleriyle beni görmeye çalışıyordu. Boşuna ve acı veren bir çabaydı bu! “Yanıt ver! Yeniden konuş!” diye yüksek sesle, buyurgan bir tavırla emretti.

“Biraz daha su ister misiniz efendim? Bardaktakinin yarısını döktüm,” dedim.

“Kim bu? Nedir bu? Kim konuşuyor?”

“Pilot beni tanıyor; John ile Mary de burada olduğumu biliyor. Ancak bu akşam geldim,” diye yanıtladım.

“Yüce Tanrım! Nasıl bir yanılsama sardı beni? Nasıl bir tatlı delilik ele geçirdi?”

“Ne yanılsama var ne delilik efendim; zihniniz yanılsamaya kapılmayacak kadar güçlü, sağlığınız da çılgınlığa düşmeyecek kadar yerinde.”

“Peki konuşan nerede? Bu yalnızca bir ses mi? Ah, göremiyorum ama dokunmalıyım; yoksa kalbim duracak, beynim çatlayacak. Her kim ya da her neysen, dokunabileceğim kadar yakın ol; yoksa yaşayamam!”

El yordamıyla arandı; dolaşan elini yakalayıp iki elimle kavradım.

“Onun parmakları işte!” diye haykırdı. “Küçücük, narin parmakları! Öyleyse daha fazlası da olmalı.”

Kaslı eli ellerimin arasından kurtuldu; kolumu, omzumu, boynumu, belimi kavradı; beni kendine çekip sımsıkı sardı.

“Jane mi? Nedir bu? Bu onun şekli, onun boyu...”

“Sesi de onun sesi,” diye ekledim. “Her şeyiyle buradayım; kalbim de burada. Tanrı sizi korusun efendim! Yeniden yanınızda olduğum için mutluyum.”

“Jane Eyre! Jane Eyre,” diyebildi yalnızca.

“Sevgili efendim,” diye karşılık verdim, “ben Jane Eyre’im; sizi buldum, yanınıza döndüm.”

“Gerçekten mi? Etinle kanınla mı? Yaşayan Jane’im misin?”

“Bana dokunuyorsunuz efendim, beni sımsıkı tutuyorsunuz; bir ceset gibi soğuk, hava gibi boş değilim, değil mi?”

“Yaşayan sevgilim! Bunlar kesinlikle onun kolları, bunlar da yüz hatları; ama bunca acıdan sonra bu kadar mutlu olamam. Bu bir rüya; geceleri onu yeniden göğsüme bastırıp şimdi yaptığım gibi öptüğüm, beni sevdiğini hissettiğim ve beni bırakmayacağına inandığım rüyalar gibi.”

“Bugünden sonra sizi asla bırakmayacağım efendim.”

“Asla bırakmayacakmış, öyle mi diyor hayalet? Ama her seferinde uyanır, bunun boş bir aldatmacadan ibaret olduğunu görürdüm; yapayalnız ve terk edilmiş kalırdım: hayatım karanlık, ıssız, umutsuz; ruhum susuz, ama içmesine izin yok; kalbim aç, ama hiç doymayacak. Şimdi kollarımda yuvalanan nazik, yumuşak rüya, senden önce kaçıp giden kız kardeşlerin gibi sen de uçup gideceksin; ama gitmeden önce beni öp, Jane. Bana sarıl.”

“İşte, efendim; bir de buradan!”

Bir zamanlar ışıl ışıl olan, şimdi ışığını yitirmiş gözlerine dudaklarımı bastırdım; saçlarını alnından geriye itip onu da öptüm. Birden kendine gelir gibi oldu; bütün bunların gerçek olduğu duygusu onu sardı.

“Sensin, değil mi Jane? Öyleyse geri döndün mü?”

“Evet.”

“Bir derenin altındaki bir hendekte ölü yatmıyor musun? Yabancılar arasında perişan bir sürgün olarak yaşamıyorsun, öyle mi?”

“Hayır efendim! Artık kendi ayakları üzerinde duran bir kadınım.”

“Kendi ayakları üzerinde duran! Ne demek istiyorsun Jane?”

“Madeira’daki amcam öldü; bana beş bin sterlin bıraktı.”

“Ah! İşte bu gerçek, elle tutulur bir şey!” diye haykırdı. “Bunu asla rüyamda görmezdim. Üstelik onun o kendine özgü sesi de var; yumuşak olduğu kadar canlandırıcı, nükteli. Kurumuş kalbime neşe veriyor, ona yeniden hayat veriyor. Ne, Janet! Kendi ayakları üzerinde duran, zengin bir kadın mısın?”

“Epey zenginim efendim. Benimle yaşamanıza izin vermezseniz kapınızın dibine kendime bir ev yaparım; akşamları canınız arkadaşlık istediğinde salonuma gelip oturabilirsiniz.”

“Ama artık zengin olduğuna göre, Jane, elbette sana göz kulak olacak arkadaşların vardır; benim gibi kör, sakat birine kendini adamana izin vermezler, değil mi?”

“Size söyledim efendim; zengin olduğum kadar bağımsızım da. Kendi hayatımın efendisiyim.”

“Benimle kalacak mısın?”

“Elbette, istemezseniz kalmam. Komşunuz, bakıcınız, kâhyeniz olurum. Yalnız olduğunuzu görüyorum; size arkadaşlık eder, kitap okur, sizinle yürür, yanınızda oturur, hizmet eder, gözünüz ve eliniz olurum. Artık öyle kederli görünmeyin sevgili efendim; ben yaşadığım sürece yalnız kalmayacaksınız.”

Yanıt vermedi; ciddi ve dalgın görünüyordu. İçini çekti, konuşacakmış gibi dudaklarını araladı, sonra yeniden kapattı. Biraz mahcup oldum. Belki de görgü kurallarını düşünmeden fazla ileri gitmiştim; o da St. John gibi düşüncesizliğimi uygunsuz bulmuştu. Gerçekten de bu teklifi, benimle evlenmek istediğini ve bunu benden isteyeceğini düşünerek yapmıştım; dile getirmediği hâlde bundan emin oluşum beni ayakta tutmuş, beni hemen kendisinin ilan edeceği beklentisi içimi doldurmuştu. Ama bu yönde bir ima gelmeyince ve yüzü daha da karardıkça, birden yanılmış olabileceğimi, farkında olmadan kendimi gülünç duruma düşürdüğümü düşündüm. Kollarından usulca sıyrılmaya başladım; ama beni hevesle kendine daha sıkı çekti.

“Hayır, hayır Jane; gitmemelisin. Seni hissettim, sesini duydum, varlığının rahatlığını, tesellinin tatlılığını yaşadım; bu sevinçlerden vazgeçemem. Kendimde pek az şey kaldı; sana ihtiyacım var. Dünya gülsün, bana saçma, bencil desin; umurumda değil. Ruhum seni istiyor; bu isteği karşılanmalı, yoksa bedenimden korkunç bir öç alacak.”

“Peki efendim, yanınızda kalacağım; söyledim ya.”

“Evet, ama benim yanımda kalmak senin için başka, benim için başka bir anlam taşıyor. Belki de elime, sandalyeme yakın durmaya; merhamet ettiğin insanlar için fedakârlık etmeye seni yönelten şefkatli yüreğin ve cömert ruhunla, uslu bir küçük bakıcı gibi bana hizmet etmeye razı olabilirsin; bunun bana yetmesi gerektiğini düşünüyorsun herhâlde. Benim sana karşı artık yalnızca babaca duygular beslemem gerektiğini sanırım; sen de öyle mi düşünüyorsun? Söyle bakalım.”

“Siz nasıl isterseniz öyle düşüneceğim efendim. Daha iyi olacağını düşünüyorsanız yalnızca bakıcınız olmaya razıyım.”

“Ama sonsuza dek bakıcım olamazsın Janet; gençsin, bir gün evlenmelisin.”

“Evlenmek umurumda değil.”

“Umurunda olmalı Janet. Eskiden olduğum kişi olsaydım, olmasını sağlamaya çalışırdım; ama şimdi... kör bir kütük!”

Yeniden kedere gömüldü. Bense daha neşeli oldum, yüreklendim; son sözleri güçlüğün nerede olduğunu anlamamı sağlamıştı. Benim için ortada bir güçlük olmadığından, önceki mahcubiyetim de geçti. Daha canlı bir konuşma havasına girdim.

“Artık birinin sizi yeniden insan kılığına sokmasının zamanı geldi,” dedim, kalın, uzun ve kesilmemiş saçlarını ayırırken. “Görüyorum ki aslana ya da ona benzer bir şeye dönüşüyorsunuz. Üzerinizde tarlalarda dolaşan Nebukadnezar’ın belli belirsiz havası var; saçlarınız kartal tüylerini andırıyor. Tırnaklarınız kuş pençesi gibi uzamış mı, henüz bakmadım.”

“Bu kolumda elim de tırnaklarım da yok,” dedi, sakatlanmış kolunu göğsünden çıkarıp bana göstererek. “Yalnızca korkunç görünen bir kütük kaldı! Sence de öyle değil mi Jane?”

“Bunu görmek üzücü; gözlerinizi, alnınızdaki yanık izini görmek de öyle. En kötüsü, bütün bunlara rağmen sizi fazla sevme ve gözümde fazla büyütme tehlikesi var.”

“Kolumu ve yara izleriyle kaplı yüzümü görünce benden iğreneceğini sanmıştım Jane.”

“Öyle mi? Bunu söylemeyin; yoksa yargınız hakkında hoş olmayan bir şey söyleyebilirim. Şimdi bir an izin verin; daha iyi bir ateş yakıp ocağı temizleyeyim. Ateşin iyi yandığını anlayabiliyor musunuz?”

“Evet; sağ gözümle bir parıltı, kızıl bir pus görüyorum.”

“Mumları görüyor musunuz?”

“Çok silik; her biri ışıklı bir bulut gibi.”

“Beni görebiliyor musunuz?”

“Hayır perim; ama sesini duymak ve sana dokunmak bana yetiyor da artıyor.”

“Akşam yemeğini ne zaman yiyorsunuz?”

“Akşam yemeği yemem.”

“Ama bu gece yiyeceksiniz. Ben açım; eminim siz de açsınız, yalnızca unutuyorsunuz.”

Mary’yi çağırdım; kısa sürede salonun havasını değiştirdim. Ona rahatça yiyebileceği bir yemek de hazırladım. İçim kıpır kıpırdı; akşam yemeği boyunca ve uzun süre sonrasında onunla keyifle, rahatça konuştum. Yanında insanı geren bir çekingenlik, neşeyi ve canlılığı bastırma ihtiyacı yoktu; bana uyduğunu bildiğim için onun yanında son derece rahattım. Söylediğim ya da yaptığım her şey sanki onu avutuyor ya da canlandırıyordu. Ne hoş bir duyguydu! Bütün benliğime hayat ve ışık getirdi; onun yanında ben bütünüyle yaşıyordum, o da benim yanımda. Kör olmasına rağmen yüzünde gülümsemeler dolaşıyor, alnında sevinç beliriyor; yüz hatları yumuşayıp ısınıyordu.

Akşam yemeğinden sonra nerede olduğumu, neler yaptığımı, onu nasıl bulduğumu sormaya başladı; ama yalnızca çok eksik yanıtlar verdim. O gece ayrıntılara girmek için çok geçti. Üstelik yüreğinde derin bir duygu telini titreştirmek, yeni bir duygu kaynağını açmak istemiyordum; o anki tek amacım onu neşelendirmekti. Dediğim gibi, neşelendi de; ama yalnızca aralıklarla. Konuşma bir anlığına kesilse huzursuzlanır, bana dokunur, sonra “Jane,” derdi.

“Sen baştan aşağı insansın, Jane, öyle mi? Bundan emin misin?”

Baştan aşağı insansın, Jane? Bundan emin misin?

“Vicdanım rahat, öyle olduğuma inanıyorum Bay Rochester.”

“Ama bu karanlık, kasvetli akşamda nasıl oldu da birden ocağımın başında beliriverdin? Bir hizmetçiden bir bardak su almak için elimi uzattım, bardağı sen verdin; John’un karısının yanıtlamasını bekleyerek soru sordum, kulağımın dibinde senin sesin işitildi.”

“Tepsiyle Mary’nin yerine ben girmiştim.”

“Seninle geçirdiğim şu saate bir büyü sinmiş. Aylardır nasıl karanlık, kasvetli ve umutsuz bir hayat sürdüğümü kim bilebilir? Hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey beklemeden; geceyle gündüz birbirine karışırken... Ateşin sönmesine izin verdiğimde yalnızca soğuğu, yemek yemeyi unuttuğumda yalnızca açlığı hissederek yaşadım. Sonra dinmek bilmeyen bir keder; bazen de Jane’imi yeniden görme arzusunun neredeyse deliliğe varan hâli. Evet; kaybettiğim görme yetimi geri kazanmaktan çok daha fazla, onun dönmesini özledim. Jane’in yanımda olması ve beni sevdiğini söylemesi nasıl mümkün olabilir? Geldiği kadar ansızın gitmeyecek mi? Yarın onu bir daha bulamamaktan korkuyorum.”

Bu ruh hâlindeyken, kendi çalkantılı düşüncelerinin dışından gelen sıradan ve pratik bir yanıtın onun için en iyisi, en güven vericisi olacağına emindim. Parmağımı kaşlarında gezdirdim; kaşlarının kavrulduğunu ve onlara eskisi kadar gür, siyah çıkmalarını sağlayacak bir şey süreceğimi söyledim.

“Bir gün gelip beni yeniden terk edecekken, iyiliksever ruh, bana herhangi bir şekilde iyilik etmenin ne yararı var? O uğursuz anda bir gölge gibi, nereye ve nasıl gittiğini bilemediğim bir yere geçip gidecek, sonra da bir daha bulunamayacaksın.”

“Yanınızda cep tarağı var mı efendim?”

“Ne yapacaksın Jane?”

“Şu dağınık kara yelemi tarayacağım. Yakından bakınca biraz ürkütücü görünüyorsunuz. Bana peri diyorsunuz ama bence daha çok bir ev cini gibisiniz.”

“Çirkin miyim Jane?”

“Çok efendim; bilirsiniz, hep öyleydiniz.”

“Hıh! Nerede kalmış olursan ol, içindeki yaramazlık gitmemiş.”

“Oysa iyi insanlarla birlikteydim; sizden çok daha iyi, yüz kat daha iyi insanlarla. Hayatınız boyunca aklınızdan geçmemiş düşünceleri, görüşleri vardı; çok daha incelikli ve yüceydiler.”

“Kimmiş o Allah’ın belası insanlar?”

“Böyle kıpırdanırsanız saçınızı başınızı yolacağım; o zaman gerçek olduğumdan kuşkunuz kalmaz sanırım.”

“Kiminleydin Jane?”

“Bu gece ağzımdan laf alamazsınız efendim; yarına kadar beklemelisiniz. Öykümü yarıda bırakmam, kahvaltı masanızda onu tamamlamak için yeniden belireceğimin bir güvencesi olur, bilirsiniz. Bu arada ocağınızın başında yalnızca bir bardak suyla belirmemeye dikkat etmeliyim; hiç değilse bir yumurta getirmeliyim, kızarmış jambonu saymıyorum bile.”

“Seni alaycı, perilerin değiştirdiği çocuk—periden doğma, insan elinde büyüme! Bana on iki aydır hissetmediğim şeyleri hissettiriyorsun. Saul’un Davut’u sen olsaydın, kötü ruh arpaya gerek kalmadan kovulurdu.”

“İşte efendim; saçınızı düzelttim, sizi derli toplu hâle getirdim. Şimdi gideyim; son üç gündür yolculuk ediyorum, yorulmuş olmalıyım. İyi geceler.”

“Yalnızca bir şey soracağım Jane: kaldığın evde yalnızca hanımlar mı vardı?”

Gülerek kaçtım; merdivenleri çıkarken de gülüyordum. “Ne güzel fikir!” diye düşündüm sevinçle. “Bir süre daha kederini depreştirecek bir yol buldum.”

Ertesi sabah erkenden kalktığını, bir odadan diğerine dolaştığını duydum. Mary aşağı iner inmez şu soruyu işittim: “Bayan Eyre burada mı?” Ardından, “Onu hangi odaya yerleştirdin? Oda kuru muydu? Kalktı mı? Bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sor; ne zaman aşağı inecekmiş, öğren.”

Kahvaltının hazır olabileceğini düşündüğüm anda aşağı indim. Salona çok sessizce girince, varlığımı fark etmeden önce onu görebildim. O güçlü ruhun bedensel bir sakatlığa boyun eğişini görmek gerçekten keder vericiydi. Sandalyesinde oturuyordu; hareketsizdi ama huzurlu değildi: belli ki bekliyordu. Artık alışkanlık hâline gelen keder çizgileri güçlü yüzüne yerleşmişti. Yüzü, yeniden yakılmayı bekleyen sönmüş bir lambayı andırıyordu; ne yazık ki canlı bir ifadenin ışığını artık kendisi yakamıyordu. Bu işi başkasına bırakmak zorundaydı! Neşeli ve kaygısız davranmaya niyetlenmiştim; ama güçlü adamın çaresizliği yüreğime dokundu. Yine de elimden geldiğince canlı bir sesle ona seslendim.

“Güneşli, aydınlık bir sabah efendim,” dedim. “Yağmur dindi, ardından da tatlı bir aydınlık geldi; yakında yürüyüşe çıkacaksınız.”

İçindeki ışığı uyandırmıştım; yüzü aydınlandı.

“Ah, gerçekten buradasın, benim tarla kuşum! Gel yanıma. Gitmedin, kaybolmadın, değil mi? Bir saat önce senin soyundan bir kuşun ormanın üzerinde yüksekte şarkı söylediğini duydum; ama şarkısı da doğan güneşin ışınları da bana hiçbir şey ifade etmedi. Yeryüzündeki bütün ezgiler kulağımda Jane’imin dilinde toplanmış (dilsiz yaratılmamış olmasına seviniyorum); hissedebildiğim bütün güneş ışığı da onun varlığında.”

Onun bana muhtaç olduğunu böyle itiraf edişini duyunca gözlerim doldu; tıpkı tüneklerine zincirlenmiş bir kraliyet kartalının, kendisine yiyecek getirmesi için bir serçeye yalvarmak zorunda kalması gibi. Ama ağlamak istemiyordum: tuzlu damlaları silip kahvaltıyı hazırlamaya koyuldum.

Sabahın büyük bölümünü açık havada geçirdik. Onu ıslak, vahşi ormandan çıkarıp neşeli tarlalara götürdüm; ne kadar parlak bir yeşile büründüklerini, çiçeklerle çitlerin nasıl tazelenmiş göründüğünü, göğün nasıl pırıl pırıl mavi olduğunu anlattım. Ona gizli, güzel bir yerde oturacak kuru bir ağaç kütüğü buldum; oturduktan sonra beni dizlerine almasına da ses çıkarmadım. Hem o hem ben birbirimizden uzakta olmaktansa yakınken daha mutluysak neden karşı çıkacaktım? Pilot yanımızda yatıyordu; her yer sessizdi. Beni kollarına almışken birden konuşmaya başladı—

“Zalim, zalim kaçak! Ah Jane, Thornfield’den kaçıp gittiğini ve seni hiçbir yerde bulamadığımı öğrendiğimde neler hissettim, bilemezsin! Odanı arayıp yanında para ya da yerine geçebilecek herhangi bir şey götürmediğini anlayınca da... Sana verdiğim inci kolye küçük kutusunda el sürülmeden duruyordu; gelin yolculuğu için hazırlanan sandıkların bağlanmış ve kilitlenmiş hâlde bırakılmıştı. Sevgilim, yoksul ve beş parasız kalmışken ne yapabilirdi, diye sordum kendime. Peki ne yaptı? Şimdi anlat bakalım.”

Onun isteği üzerine geçen yıl yaşadıklarımı anlatmaya başladım. Üç gün boyunca başıboş dolaşıp aç kaldığım kısmı epey yumuşattım; çünkü her şeyi anlatmak ona gereksiz yere acı vermek olurdu. Söylediklerim bile onun sadık yüreğini istediğimden fazla yaraladı.

Bana, hiçbir yol bulma olanağı olmadan onu böyle bırakıp gitmemem gerektiğini söyledi; niyetimi ona anlatmalı, güvenmeliydim. Beni asla metresi olmaya zorlamazdı. Umutsuzluğunda ne kadar öfkeli görünmüş olursa olsun, beni kendine zorba kesilecek kadar iyi ve şefkatle seviyordu. Dostsuz, kimsesiz geniş dünyaya savrulmama razı olmaktansa karşılığında bir öpücük bile istemeden servetinin yarısını verirdi. Bana itiraf ettiğimden daha fazlasını yaşadığımı biliyordu.

“Her ne çekmiş olursam olayım, çok kısa sürdü,” diye karşılık verdim; sonra Moor House’da nasıl karşılandığımı, nasıl öğretmenlik işi bulduğumu ve benzer şeyleri anlattım. Servete kavuşmam ve akrabalarımı bulmam sırasıyla geldi. Elbette öykümü anlatırken St. John Rivers’ın adı sık sık geçti. Bitirdiğimde hemen o adı ele aldı.

“Demek bu St. John senin kuzenin?”

“Evet.”

“Ondan sık sık söz ettin. Ondan hoşlanıyor musun?”

“Çok iyi bir adamdı efendim; ondan hoşlanmamam mümkün değildi.”

“İyi bir adam. Bununla elli yaşında, saygın ve uslu birini mi kastediyorsun? Yoksa ne demek istiyorsun?”

“St. John yalnızca yirmi dokuz yaşındaydı efendim.”

“Fransızların dediği gibi, ‘hâlâ genç’. Kısa boylu, ağırkanlı, gösterişsiz biri mi? İyiliği erdemdeki başarısından çok kusurlardan uzak oluşundan mı ileri geliyor?”

“Durmadan çalışır. Yaşama amacı büyük ve yüce işler yapmaktır.”

“Peki ya aklı? Herhâlde biraz kıttır? İyi niyetlidir ama konuşmasını dinlerken omuz silkersin, öyle mi?”

“Az konuşur efendim; söylediği her söz yerindedir. Aklı çok keskindir; sanırım kolay etkilenmez ama güçlüdür.”

“Öyleyse yetenekli biri mi?”

“Gerçekten yetenekli.”

“İyi eğitim görmüş mü?”

“St. John çok bilgili, derin bir âlimdir.”

“Davranışlarının zevkine uymadığını söylemiştin sanırım? Ukala ve papaz tavırlı mı?”

“Davranışlarından hiç söz etmedim; ama zevkim gerçekten çok kötü değilse bana uymalılar. Görgülü, sakin ve bir beyefendiye yaraşır biçimde davranır.”

“Dış görünüşü... Nasıl tarif ettiğini unuttum; beyaz boyunbağıyla boğulacak gibi duran, kalın tabanlı kısa çizmelerinin üzerinde dikilen, toy bir papaz yardımcısı mı, ha?”

“St. John iyi giyinir. Yakışıklı bir adamdır: uzun boylu, sarışın, mavi gözlü ve Yunan profillidir.”

(Kendi kendine.) “Lanet olsun ona!”—(Bana.) “Ondan hoşlandın mı Jane?”

“Evet Bay Rochester, hoşlandım; ama bunu daha önce de sordunuz.”

Elbette konuştuğum adamın ne demek istediğini anlamıştım. Kıskançlık onu ele geçirmişti; canını yakıyordu ama bu acı hayırlıydı: melankolinin kemirici dişinden ona biraz soluk aldırıyordu. Bu yüzden yılanı hemen büyülemeyecektim.

“Belki artık dizlerimde oturmak istemezsin Bayan Eyre?” diye sordu; bir sonraki sözü beklenmedikti.

“Neden istemeyeyim Bay Rochester?”

“Az önce çizdiğin tablo, insanı fazlasıyla çarpıcı bir karşıtlığa götürüyor. Sözlerin zarif bir Apollon’u pek güzel canlandırdı: gözünün önünde; uzun boylu, sarışın, mavi gözlü, Yunan profilli. Oysa gözlerin bir Vulkan’a takılı: gerçek bir demirci; esmer, geniş omuzlu, üstelik kör ve topal.”

“Daha önce hiç düşünmemiştim; ama gerçekten Vulkan’a benziyorsunuz efendim.”

“Peki, gidebilirsin hanımefendi; ama gitmeden önce” (beni her zamankinden sıkı tutarak) “bir iki sorumu yanıtlamak lütfunda bulunacaksın.” Durdu.

“Ne soruları Bay Rochester?”

Ardından şu sorgulama başladı.

“St. John, kuzeni olduğunu öğrenmeden önce seni Morton’da öğretmen yaptı?”

“Evet.”

“Onu sık sık görürdün, öyle mi? Bazen okula uğrar mıydı?”

“Her gün.”

“Planlarını beğenirdi Jane, değil mi? Yetenekli birisin; planlarının akıllıca olacağına eminim!”

“Evet, beğenirdi.”

“Sende beklemediği birçok özellik keşfetmiştir. Yeteneklerinden bazıları olağanüstü.”

“Bilmiyorum.”

“Okulun yakınında küçük bir kulüben vardı, demiştin. Seni görmek için hiç oraya gelir miydi?”

“Ara sıra.”

“Akşamları mı?”

“Bir iki kez.”

Bir süre sustu.

“Kuzen olduğunuz ortaya çıktıktan sonra onunla ve kız kardeşleriyle ne kadar yaşadın?”

“Beş ay.”

“Rivers ailesinin kadınlarıyla çok vakit geçirir miydi?”

“Evet; arka salon hem onun çalışma odası hem de bizim oturma yerimizdi. O pencerenin yanında, biz de masanın çevresinde otururduk.”

“Çok ders çalışır mıydı?”

“Epey.”

“Ne çalışırdı?”

“Hindustani.”

“O sırada sen ne yapardın?”

“Önceleri Almanca öğreniyordum.”

“Sana o mu öğretti?”

“Almanca bilmiyordu.”

“Sana hiç mi bir şey öğretmedi?”

“Biraz Hindustani öğretti.”

“Sana Hindustani’yi Rivers mı öğretti?”

“Evet efendim.”

“Kız kardeşlerine de mi?”

“Hayır.”

“Yalnızca sana mı?”

“Yalnızca bana.”

“Öğrenmek istediğini sen mi söyledin?”

“Hayır.”

“Sana öğretmek mi istedi?”

“Evet.”

Bir kez daha sustu.

“Neden istedi? Hindustani senin ne işine yarayacaktı?”

“Benimle Hindistan’a gitmemi istiyordu.”

“Ah! İşin özüne geldik. Seninle evlenmek mi istiyordu?”

“Benden onunla evlenmemi istedi.”

“Bu bir yalan; beni kızdırmak için uydurulmuş küstahça bir şey.”

“Kusura bakmayın, bu doğru. Birkaç kez evlenme teklif etti; üstelemesi de sizin kadar inatçıydı.”

“Bayan Eyre, gidebileceğini tekrarlıyorum. Aynı şeyi daha kaç kez söylemem gerekiyor? Gitmen gerektiğini bildirdiğim hâlde neden inatla dizlerime tünemiş duruyorsun?”

“Çünkü burada rahatım.”

“Hayır Jane, rahat değilsin; çünkü yüreğin benimle değil, şu kuzeninde—bu St. John’da. Ah, bu ana kadar küçük Jane’imin tümüyle bana ait olduğunu sanıyordum! Beni bırakıp gittiğinde bile beni sevdiğine inanmıştım; bunca acının içinde bu, tatlı bir kırıntıydı. Ayrılığımız uzadıkça, ardından ne kadar gözyaşı döksem de, ben yas tutarken onun başka birini sevdiği aklıma gelmemişti! Ama üzülmenin faydası yok. Jane, benden ayrıl; git Rivers’la evlen.”

“Öyleyse beni kendiniz uzaklaştırın efendim; itin, kakın, çünkü ben kendi isteğimle sizden ayrılmam.”

“Jane, sesinin tonunu hep sevmişimdir; bana hâlâ umut verir, öyle içten duyulur ki. Onu duyunca bir yıl öncesine dönüyorum. Yeni bir bağ kurduğunu unutuyorum. Ama aptal değilim—git—”

“Nereye gitmeliyim efendim?”

“Kendi yoluna—seçtiğin kocayla.”

“Kim o?”

“Biliyorsun; şu St. John Rivers.”

“Kocam değil, hiçbir zaman da olmayacak. Beni sevmiyor; ben de onu sevmiyorum. O, güzel, Rosamond adında genç bir kadını seviyor; elinden geldiğince seviyor, ama onun sevgisi sizinki gibi değil. Benimle yalnızca iyi bir misyoner karısı olacağımı düşündüğü için evlenmek istedi; oysa Rosamond böyle bir eş olamazdı. İyi ve yüce biri ama sert; bana karşı bir buzdağı kadar soğuk. Size benzemez efendim: yanında da yakınında da, onunla birlikteyken de mutlu değilim. Bana karşı hoşgörüsü yok; şefkat de göstermez. Bende çekici hiçbir şey görmüyor; gençliğimi bile değil, yalnızca işe yarar birkaç zihinsel özelliğimi. Şimdi onu bırakıp size mi gitmeliyim efendim?”

İradem dışında ürperdim ve kör ama sevgili efendime içgüdüsel olarak daha sıkı sokuldum. Gülümsedi.

“Ne, Jane! Doğru mu bu? Rivers’la aranızdaki durum gerçekten böyle mi?”

“Kesinlikle efendim! Ah, kıskanmanıza gerek yok! Üzüntünüzü azaltmak için sizi biraz kızdırmak istedim; öfkelenmenin kederlenmekten iyi olacağını düşündüm. Ama sizi sevmemi istiyorsanız, sizi ne kadar sevdiğimi bir görebilseniz, bununla gurur duyar ve huzur bulurdunuz. Bütün yüreğim sizindir efendim; size ait. Kader bedenimin geri kalanını sonsuza dek yanınızdan sürse bile yüreğim sizinle kalırdı.”

Beni yeniden öperken yüzü, acı veren düşüncelerle karardı.

“Görmeyen gözlerim! Sakat gücüm!” diye pişmanlıkla mırıldandı.

Onu yatıştırmak için okşadım. Ne düşündüğünü biliyordum; onun adına konuşmak istedim ama cesaret edemedim. Yüzünü bir dakikalığına çevirince, kapalı göz kapağının altından süzülen bir yaşın erkeksi yanağından aşağı aktığını gördüm. Yüreğim kabardı.

“Thornfield bahçesindeki yıldırım çarpmış yaşlı kestane ağacından daha iyi değilim,” dedi az sonra. “O yıkıntının, tomurcuklanan bir hanımelinden çürümesini tazelikle örtmesini istemeye ne hakkı var?”

“Siz yıkıntı değilsiniz efendim, yıldırım çarpmış bir ağaç da değilsiniz; yemyeşil ve güçlüsünüz. Bitkiler, siz istemeseniz de köklerinizin çevresinde büyüyecek, çünkü bereketli gölgenizden hoşlanıyorlar. Büyüdükçe size doğru eğilecek, çevrenize dolanacaklar; gücünüz onlara öyle güvenli bir dayanak sunuyor ki.”

Yine gülümsedi; ona teselli verdim.

“Dostlardan mı söz ediyorsun, Jane?” diye sordu.

“Evet, dostlardan,” diye biraz tereddütle cevap verdim; çünkü dostluktan fazlasını kastettiğimi biliyor, ama başka hangi sözcüğü kullanacağımı kestiremiyordum. Bana yardım etti.

“Ah, Jane. Ama ben bir eş istiyorum.”

“Öyle mi efendim?”

“Evet. Bu senin için yeni bir haber mi?”

“Elbette; daha önce hiç söz etmemiştiniz.”

“Bu haber hoşuna gitmedi mi?”

“Duruma bağlı efendim; sizin seçiminize.”

“Benim için seçimi sen yapacaksın, Jane. Kararına uyacağım.”

“Öyleyse seçin efendim; sizi en çok seven kadını.”

“Hiç değilse en çok sevdiğim kadını seçeceğim. Jane, benimle evlenir misin?”

“Evet efendim.”

“Elinden tutup gezdirmek zorunda kalacağın yoksul, kör bir adamı mı?”

“Evet efendim.”

“Senden yirmi yaş büyük, hizmet etmek zorunda kalacağın sakat bir adamı mı?”

“Evet efendim.”

“Gerçekten mi Jane?”

“Gerçekten efendim.”

“Ah sevgilim! Tanrı seni kutsasın, ödüllendirsin!”

“Bay Rochester, hayatımda iyi bir şey yaptıysam, iyi bir düşünceye kapıldıysam, içten ve günahsız bir dua ettiysem ya da doğru bir dilekte bulunduysam, şimdi ödülümü alıyorum. Sizin eşiniz olmak, benim için yeryüzünde olabileceğim kadar mutlu olmak demek.”

“Çünkü kendinden ödün vermekten hoşlanıyorsun.”

“Ödün vermek mi! Neden ödün vereyim? Açlıktan yemeğe, beklentiden doyuma geçiyorum. Değer verdiğime sarılma, sevdiğimi öpme, güvendiğimin yanında huzur bulma ayrıcalığına kavuşmak ödün vermek mi? Öyleyse, evet, elbette bundan hoşlanıyorum.”

“Bir de kusurlarıma katlanmak, eksiklerimi görmezden gelmek var, Jane.”

“Bana göre hiçbir kusurunuz yok efendim. Size gerçekten yararlı olabildiğim şimdi, gururlu bağımsızlığınızın hüküm sürdüğü, veren ve koruyan olmaktan başka her rolü küçümsediğiniz zamankinden daha çok seviyorum sizi.”

“Şimdiye dek yardım edilmesinden, birinin beni yönlendirmesinden nefret ettim; bundan böyle artık nefret etmeyeceğimi hissediyorum. Bir ücretlinin elini tutmak hoşuma gitmezdi, ama Jane’in küçük parmaklarının elimi sarması güzel. Hizmetçilerin sürekli yanı başımda olmasındansa yapayalnızlığı yeğlerdim; ama Jane’in şefkatli ilgisi bana bitmeyen bir mutluluk verecek. Jane bana uygun; peki ben ona uygun muyum?”

“Doğamın en derin tellerine kadar efendim.”

“Öyleyse dünyada bekleyecek hiçbir şeyimiz yok; hemen evlenmeliyiz.”

Heyecanla bakıp konuşuyordu; eski sabırsızlığı yeniden kabarıyordu.

“Hemen tek beden olmalıyız Jane; alınacak yalnızca evlenme ruhsatı var, sonra evleniriz.”

“Bay Rochester, güneşin meridyenini çoktan geçtiğini, Pilot’un da akşam yemeği için eve gittiğini şimdi fark ettim. Saatinize bakayım.”

“Kuşağına tak, Janet, bundan sonra sende kalsın; artık ona ihtiyacım yok.”

“Saat öğleden sonra dörde yaklaşıyor efendim. Acıkmadınız mı?”

“Bundan üç gün sonrası düğün günümüz olacak Jane. Şimdi güzel giysileri, mücevherleri boş ver; zerre kadar değerleri yok.”

“Güneş yağmur damlalarını kuruttu efendim. Esinti yok; hava iyice sıcak.”

“Biliyor musun Jane, küçük inci kolyeni şu an kravatımın altından bronz boynuma dolamış durumdayım? Biricik hazinemi kaybettiğim günden beri, onu anmak için takıyorum.”

“Eve ormandan geçerek gidelim; en gölgeli yol orası olur.”

Beni dinlemeden kendi düşüncelerini sürdürdü.

“Jane! Herhalde beni dinsiz bir köpek sanıyorsun; ama şu anda yeryüzünün iyiliksever Tanrısına minnetle dolup taşıyorum. O, insan gibi görmez; çok daha berrak görür. İnsan gibi yargılamaz; çok daha bilgece yargılar. Yanlış yaptım; masum çiçeğimi kirletecek, saflığına suç bulaştıracaktım. Her şeye gücü yeten onu benden aldı. Boyun eğmez isyanımla, neredeyse bu takdire lanet okuyordum; hükme boyun eğmek yerine ona meydan okudum. İlahi adalet yolunda ilerledi; felaketler üst üste geldi. Ölüm gölgesinin vadisinden geçmek zorunda kaldım. O’nun cezaları ağırdır; biri beni sonsuza dek alçalttı. Gücümle gurur duyduğumu biliyorsun; ama şimdi, bir çocuk gibi zayıflığımı teslim edercesine, kendimi yabancı birinin rehberliğine bırakmam gerekince gücümün ne anlamı kaldı? Jane, Tanrı’nın hükmümdeki elini görmeye ve kabullenmeye ancak son zamanlarda, yalnızca son zamanlarda başladım. Pişmanlık, tövbe ve Yaradan’ımla barışma arzusu duymaya başladım. Bazen dua etmeye de başladım; dualarım çok kısa ama çok içtendi.”

“Birkaç gün önce; hayır, günleri sayabilirim: dört gün önce, geçen pazartesi gecesi tuhaf bir ruh hâli çöktü üzerime. Çılgınca bir taşkınlığın yerini keder—hüzün ve somurtkanlık—almıştı. Seni hiçbir yerde bulamadığıma göre ölmüş olman gerektiğini uzun zamandır düşünüyordum. O gece geç vakit, belki on birle on iki arasında, kasvetli uykuma çekilmeden önce Tanrı’ya yalvardım: Uygun görürse beni yakında bu hayattan alıp öteki dünyaya kabul etsin; Jane’e yeniden kavuşma umudu hâlâ orada vardı.”

“Kendi odamdaydım; açık pencerenin yanında oturuyordum. Yumuşak gece havasını hissetmek içimi yatıştırıyordu; yıldızları göremesem de ayın varlığını ancak belli belirsiz, aydınlık bir pus sayesinde biliyordum. Seni çok özledim Janet! Ruhumla da bedenimle de özledim! Tanrı’ya hem kederle hem alçakgönüllülükle, yeterince uzun süre kimsesiz, acı içinde ve eziyet çekerek yaşayıp yaşamadığımı, artık yeniden mutluluğa ve huzura kavuşup kavuşamayacağımı sordum. Çektiğim her şeyi hak ettiğimi kabul ettim; daha fazlasına dayanamayacağımı söyledim. Yüreğimin bütün dileklerinin başı da sonu da, istemeden şu sözlerle döküldü dudaklarımdan: ‘Jane! Jane! Jane!’”

“Bu sözleri sesli mi söylediniz?”

“Evet Jane. Beni duyan biri olsaydı deli olduğumu sanırdı; öyle çılgınca bir şiddetle söyledim.”

“Geçen pazartesi gecesi, gece yarısına yakın bir saatte mi?”

“Evet; ama saatin önemi yok. Asıl tuhaf olan, ardından gelenler. Beni batıl inançlı bulacaksın; kanımda bir parça batıl inanç var, hep de vardı. Yine de bu gerçek; en azından şimdi anlatacağım şeyi duyduğum gerçek.”

“‘Jane! Jane! Jane!’ diye haykırdığımda bir ses—nereden geldiğini söyleyemem ama kimin sesi olduğunu biliyorum—‘Geliyorum; beni bekle,’ diye karşılık verdi; hemen ardından rüzgârda fısıldar gibi şu sözler yankılandı: ‘Neredesin?’”

“Bu sözlerin zihnimde açtığı düşünceyi, canlandırdığı görüntüyü anlatmaya çalışacağım; ama söylemek istediklerimi dile getirmek zor. Ferndean, gördüğün gibi, sesin boğuklaşıp yankılanmadan söndüğü sık bir ormanın içinde gömülü. ‘Neredesin?’ sözü dağların arasından söylenmiş gibiydi; çünkü bir tepeden gelen yankının sözleri yinelediğini duydum. O anda esinti alnıma daha serin ve ferah dokundu; Jane’le ıssız, yabanıl bir yerde buluştuğumuzu sanabilirdim. Ruhlarımızın buluştuğuna inanıyorum. O saatte sen büyük olasılıkla habersizce uyuyordun Jane; belki ruhun bedeninden çıkıp benimkini avutmaya gelmişti. Çünkü duyduğum ses senindi; yaşadığım kadar eminim, senin sesindi!”

Okur, bu gizemli çağrıyı ben de pazartesi gecesi, gece yarısına yakın bir saatte almıştım; ona verdiğim karşılık tam da bu sözlerdi. Bay Rochester’ın anlattıklarını dinledim, ama ben de bir şey anlatmadım. Bu rastlantı öylesine ürkütücü ve açıklanamaz geldi ki dile getirmek ya da tartışmak mümkün değildi. Bir şey anlatsaydım, dinleyenin zihninde derin iz bırakacak bir öykü anlatmış olurdum; çektiği acılar yüzünden zaten karamsarlığa yatkın olan o zihnin, doğaüstü olaylarla daha da kararmasına gerek yoktu. Bunları içimde sakladım, yüreğimde düşünüp durdum.

“Artık anlayabilirsin,” diye sürdürdü efendim, “dün gece ansızın karşıma çıktığında seni sıradan bir ses ve görüntüden, gece yarısı fısıltısı ve dağ yankısı gibi sessizliğe ve hiçliğe karışacak bir şeyden başka sanmakta neden zorlandığımı. Şimdi, Tanrı’ya şükür, bunun böyle olmadığını biliyorum. Evet, Tanrı’ya şükür!”

Beni dizinden indirdi, ayağa kalktı; şapkasını alnından saygıyla çıkarıp görmeyen gözlerini yere indirdi ve sessizce huşu içinde durdu. İbadetinin yalnızca son sözleri duyulabiliyordu.

“Yaradanıma, hüküm verirken merhameti de hatırladığı için şükrediyorum. Kurtarıcıma alçakgönüllülükle yalvarıyorum; bundan böyle geçmiştekinden daha temiz bir yaşam sürmem için bana güç versin!”

Sonra, elinden tutulup götürülmek üzere elini uzattı. O değerli eli aldım, bir an dudaklarıma götürdüm, sonra omzuma dolamasına izin verdim. Boyum onunkinden çok kısa olduğu için hem dayanağı hem de rehberi oldum. Ormana girdik, eve doğru ilerledik.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…