Bölümler 39Şu an: Bölüm VII
- 1 Önsöz651 kelime
- 2 I. Bölüm1.377 kelime
- 3 Iı. Bölüm1.998 kelime
- 4 Iıı. Bölüm2.281 kelime
- 5 Bölüm IV4.028 kelime
- 6 Beşinci Bölüm3.499 kelime
- 7 Bölüm VI2.002 kelime
- 8 Bölüm VII2.508 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Bölüm VIII2.106 kelime
- 10 Bölüm IX2.229 kelime
- 11 Bölüm X2.980 kelime
- 12 On Birinci Bölüm4.501 kelime
- 13 Bölüm XII2.928 kelime
- 14 Xııı. Bölüm2.905 kelime
- 15 Bölüm XIV3.515 kelime
- 16 Bölüm XV3.487 kelime
- 17 Bölüm XVI2.704 kelime
- 18 Bölüm XVII5.614 kelime
- 19 On Sekizinci Bölüm4.205 kelime
- 20 Xıx. Bölüm2.549 kelime
- 21 Bölüm XX4.150 kelime
- 22 Xxı. Bölüm6.077 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm1.976 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm2.788 kelime
- 25 Bölüm XXIV4.874 kelime
- 26 Xxv. Bölüm3.482 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm3.105 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm7.684 kelime
- 29 Bölüm XXVIII4.844 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm3.186 kelime
- 31 Otuzuncu Bölüm2.680 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm2.175 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.338 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm3.414 kelime
- 35 Bölüm XXXIV6.532 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.023 kelime
- 37 Bölüm XXXVI2.722 kelime
- 38 Bölüm XXXVII5.243 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm — Son1.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM VII
Lowood’daki ilk dönemim bana bir ömür gibi geldi; üstelik altın çağ değildi bu. Yeni kurallara ve alışılmadık görevlere alışmak için zorlu, can sıkıcı bir mücadeleyle geçmişti. Bunlarda başarısız olma korkusu, içinde bulunduğum koşulların bedensel zorluklarından daha çok eziyet ediyordu bana; oysa bunlar da az şey değildi.
Ocak, şubat ve martın bir bölümünde derin karlar, eridikten sonra da neredeyse geçit vermez hâle gelen yollar, kiliseye gitmek dışında bahçe duvarlarının ötesine çıkmamızı engelledi. Yine de her gün bir saatimizi bu sınırlar içinde açık havada geçirmek zorundaydık. Giysilerimiz şiddetli soğuğa karşı yetersizdi: çizmemiz yoktu; kar ayakkabılarımıza girip orada eriyordu. Eldivensiz ellerimiz uyuşup soğuk yaralarıyla kaplanıyor, ayaklarımız da aynı hâle geliyordu. Bu yüzden her akşam ayaklarımın alev alev yanmasıyla çektiğim dayanılmaz tahrişi; sabahları şişmiş, yara olmuş ve katılaşmış parmaklarımı ayakkabılarıma sokmanın işkencesini iyi hatırlıyorum. Yiyecek kıtlığı da içler acısıydı. Büyümekte olan çocukların keskin iştahına rağmen, narin bir hastayı hayatta tutmaya yetecek kadar yiyeceğimiz bile yoktu. Besin eksikliğinin yol açtığı bir zorbalık da küçük öğrencileri ağır biçimde eziyordu: açlıktan gözü dönmüş büyük kızlar fırsat buldukça küçükleri kandırıp korkutarak paylarını ellerinden alırlardı. Akşam çayı vakti dağıtılan değerli bir parça esmer ekmeği iki isteyen arasında paylaştırdığım çok olmuştur. Kahve kupamdakinin yarısını üçüncü birine verdikten sonra kalanını, açlığın zoruyla gözlerimden süzülen gizli yaşlarla birlikte içerdim.
O kış mevsiminde pazar günleri kasvetli geçerdi. Hamimizin ayin yönettiği Brocklebridge Kilisesi’ne iki mil yürümek zorundaydık. Yola soğukta çıkar, kiliseye daha da üşümüş hâlde varırdık; sabah ayini boyunca neredeyse felç olurduk. Yemek için geri dönmek fazla uzaktı; bu yüzden iki ayin arasındaki molada, sıradan öğünlerimizdeki kadar kıt bir payla soğuk et ve ekmek dağıtılırdı.
Öğleden sonraki ayin bitince, kuzeydeki karlı dağların üzerinden esen keskin kış rüzgârının yüzümüzün derisini neredeyse yüzdüğü, açıkta kalan ve yokuşlu bir yoldan geri dönerdik.
Bayan Temple’ın, don ayazında uçuşan ekose pelerinini üzerine sıkıca sarıp bitkin kortejimizin yanında hafif ve hızlı adımlarla yürüdüğünü hatırlıyorum. Sözüyle ve örnek olarak bizi yüreklendirir, “yiğit askerler gibi” ilerlememizi söylerdi. Zavallı öteki öğretmenler genellikle başkalarını neşelendirmeye çalışamayacak kadar kendileri de kederli olurdu.
Geri döndüğümüzde alev alev yanan ateşin ışığını ve sıcaklığını nasıl da özlerdik! Ama en azından küçüklerin bundan yararlanmasına izin verilmezdi: sınıf odasındaki her ocağın çevresini hemen iki sıra iri kız sarar, daha küçük çocuklar da arkalarında gruplar hâlinde çömelip açlıktan zayıflamış kollarını önlüklerine sararlardı.
Akşam çayında küçük bir tesellimiz olurdu: yarım dilim yerine koca bir dilim ekmek, yani iki katı; üstüne de incecik sürülmüş tereyağı. Her hafta Şabat’tan Şabat’a dört gözle beklediğimiz ikram buydu. Bu cömert öğünün yarısını çoğu zaman kendime ayırmayı başarırdım; ama geri kalanını da her seferinde vermek zorunda kalırdım.
Pazar akşamı, Kilise İlmihali’ni ve Aziz Matta’nın beşinci, altıncı ve yedinci bölümlerini ezberden tekrarlamakla; Bayan Miller’ın okuduğu uzun vaazı dinlemekle geçerdi. Bayan Miller’ın önüne geçemediği esnemeler yorgunluğunu ortaya koyardı. Bu etkinliklerin sık sık yinelenen ara gösterisinde, yarım düzine kadar küçük kız uykuya yenik düşüp Ötikyos rolünü oynardı: üçüncü kattaki yüksek bölümden değilse bile dördüncü sıradaki sıralardan düşer, yarı ölü hâlde kaldırılırlardı. Çözüm, onları sınıf odasının ortasına sürükleyip vaaz bitene kadar orada ayakta durmaya zorlamaktı. Bazen ayakları onları taşımaz, hep birlikte bir yığın hâlinde yere yığılırlardı; o zaman gözetmenlerin yüksek tabureleriyle desteklenirlerdi.
Bay Brocklehurst’ün ziyaretlerinden henüz söz etmedim; zaten Lowood’a gelişimden sonraki ilk ayın büyük bölümünde evde değildi. Belki de dostu başdiyakozun yanında kalışını uzatıyordu; yokluğu benim için rahatlatıcıydı. Gelişinden korkmak için kendi nedenlerim olduğunu söylememe gerek yok; ama sonunda geldi.
Bir öğleden sonra—Lowood’da üç haftadır bulunuyordum—elimde taş levhayla uzun bölme işlemi üzerine kafa yorarak oturuyordum. Dalgınlıkla pencereye çevirdiğim gözlerim, oradan geçmekte olan bir silueti yakaladı. O cılız hatları neredeyse içgüdüsel olarak tanıdım. İki dakika sonra öğretmenler de dâhil bütün okul hep birlikte ayağa kalkınca, kimin gelişini böyle selamladıklarını anlamak için başımı kaldırmama gerek kalmadı. Uzun bir adım sınıf odasını geçti; ayağa kalkmış olan Bayan Temple’ın yanında, Gateshead’de ocağın önündeki halıdan bana uğursuzca bakan aynı siyah sütun duruyordu. Bu mimari esere yan gözle baktım. Evet, yanılmamıştım: Bay Brocklehurst’tü. Uzun paltosunun düğmelerini iliklemişti; her zamankinden daha uzun, daha dar ve daha dimdik görünüyordu.
Bu görüntü karşısında dehşete kapılmak için kendi nedenlerim vardı. Bayan Reed’in huyum hakkında ettiği hain imaları ve benzerlerini çok iyi hatırlıyordum; Bay Brocklehurst de kötü yaradılışımdan Bayan Temple’ı ve öğretmenleri haberdar edeceğine söz vermişti. Bu sözün yerine getirilmesinden başından beri korkuyordum. Geçmişim ve konuşmalarım hakkında vereceği bilgilerle beni sonsuza dek kötü bir çocuk diye damgalayacak “Gelen Adam”ı her gün gözlüyordum. İşte şimdi karşımdadaydı.
Bayan Temple’ın yanında durmuş, kulağına alçak sesle konuşuyordu. Kötülüklerimi anlattığından kuşkum yoktu. Bayan Temple’ın gözünü kaygıyla izliyor, karanlık bakışlarını her an tiksinti ve küçümsemeyle üzerime çevirmesini bekliyordum. Ben de dinliyordum. Odanın tam arka tarafında oturduğum için söylediklerinin çoğunu işitebildim; anlattıklarının konusu, o an duyduğum korkuyu hafifletti.
“Sanırım Lowton’dan aldığım ip iş görür, Bayan Temple. Basma iç gömlekleri için tam uygun kalınlıkta gibi geldi; iğneleri de ona uyacak şekilde ayırdım. Bayan Smith’e yama iğnelerini not etmeyi unuttuğumu söyleyebilirsiniz, ama gelecek hafta birkaç paket iğne gönderilecek. Her öğrenciye bir kerede birden fazla vermesin; fazlası olursa dikkatsiz davranıp kaybetmeleri işten bile değil. Ah, hanımefendi, yün çoraplara daha iyi bakılmasını ne çok isterdim! Buraya son gelişimde sebze bahçesine girip çamaşır ipinde kuruyan giysileri inceledim; epeyce siyah çorabın durumu çok kötüydü. Deliklerin büyüklüğüne bakılırsa zaman zaman gerektiği gibi yamalanmamışlardı.”
Durdu.
“Talimatlarınızı yerine getireceğim, efendim,” dedi Bayan Temple.
“Bir de hanımefendi,” diye sürdürdü, “çamaşırcı kızlardan bazılarının haftada iki kez temiz boyun önlüğü taktığını söyledi. Bu fazla; kurallar yalnızca birine izin veriyor.”
“Sanırım bu durumu açıklayabilirim, efendim. Agnes ve Catherine Johnstone geçen perşembe Lowton’da bazı dostlarıyla çaya davet edilmişti; ben de bu vesileyle temiz boyun önlüğü takmalarına izin verdim.”
Bay Brocklehurst başını salladı.
“Peki, bir kereliğine görmezden gelinebilir; ama bu durumun sık sık tekrarlanmamasına dikkat edin. Beni şaşırtan başka bir şey daha var. Kahyayla hesapları kapatırken, son iki haftada kızlara iki kez ekmek ve peynirden oluşan öğle yemeği verildiğini gördüm. Bu nasıl oldu? Yönetmelikleri inceledim; öğle yemeği diye bir öğünden söz edilmiyor. Bu yeniliği kim başlattı? Hangi yetkiyle?”
“Bu durumun sorumluluğunu üstlenmeliyim, efendim,” diye yanıtladı Bayan Temple. “Kahvaltı o kadar kötü hazırlanmıştı ki öğrenciler yiyemezdi; akşam yemeğine kadar aç kalmalarına izin vermeye cesaret edemedim.”
“Hanımefendi, bir an müsaade edin. Bu kızları yetiştirme tasarımımın onları lüks ve aşırı düşkünlük alışkanlıklarına alıştırmak değil, dayanıklı, sabırlı ve özdenetimli kılmak olduğunu biliyorsunuz. Bir öğünün bozulması ya da yemeğin gereğinden az veya fazla soslanması gibi iştahı kaçıran küçük, beklenmedik bir aksilik olduğunda, yitirilen rahatlığı yerine daha seçkin bir yiyecek koyarak telafi etmemek gerekir. Böylece beden şımartılır ve bu kurumun amacı boşa çıkar. Bunun yerine öğrencilerin geçici yoksunluğa metanetle katlanmaları teşvik edilerek olay ruhani gelişimleri için kullanılmalıdır. Böyle zamanlarda kısa bir konuşma yersiz olmaz. Akıllı bir öğretmen bu fırsattan yararlanıp ilk Hristiyanların çektikleri acılardan, şehitlerin işkencelerinden, sevgili Rabbimizin öğrencilerine çarmıhlarını yüklenip peşinden gitmeleri için yaptığı çağrıdan söz edebilir. İnsan yalnız ekmekle değil, Tanrı’nın ağzından çıkan her sözle yaşar, diye uyarışını; ‘Benim uğruma açlık ya da susuzluk çekerseniz ne mutlu size’ sözlerindeki ilahi teselliyi hatırlatabilir. Ah hanımefendi, bu çocukların ağzına yanmış yulaf lapası yerine ekmekle peynir koyduğunuzda, aşağılık bedenlerini doyurabilirsiniz; ama ölümsüz ruhlarını nasıl aç bıraktığınızı hiç düşünmüyorsunuz!”
Bay Brocklehurst yine durdu; belki de duygularına yenik düşmüştü. Konuşmaya başladığında Bayan Temple gözlerini yere indirmişti; şimdi ise dosdoğru karşısına bakıyordu. Doğal olarak mermer kadar solgun olan yüzü, şimdi o malzemenin soğukluğunu ve katılığını da alıyor gibiydi. Özellikle ağzı öyle kapalıydı ki açmak için heykeltıraş keskisi gerekirdi sanki; alnıysa yavaş yavaş taş kesilmiş bir sertliğe bürünüyordu.
Bu sırada Bay Brocklehurst, elleri arkasında, ocağın önünde durup bütün okulu heybetle süzüyordu. Birden gözbebeği sanki onu kamaştıran ya da dehşete düşüren bir şeye rastlamış gibi kırpıştı. Döndü ve o ana kadar kullandığından daha hızlı bir sesle konuştu—
“Bayan Temple, Bayan Temple, şu kıvırcık saçlı kız da ne—ne oluyor? Kızıl saçlı, hanımefendi, kıvırcık—her yanı kıvırcık?” Bastonunu uzatıp korkunç nesneyi işaret ederken eli titriyordu.
“Julia Severn,” diye yanıtladı Bayan Temple, son derece sakin bir sesle.
“Julia Severn, hanımefendi! Peki onun ya da bir başkasının saçı neden kıvırcık? Bu evin her kuralına ve ilkesine meydan okuyarak, burada evanjelik, hayır amaçlı bir kurumda dünyanın âdetlerine bu kadar açıkça neden uyuyor; saçını baştan başa buklelerle kaplıyor?”
“Julia’nın saçı doğal olarak kıvırcık,” diye karşılık verdi Bayan Temple, daha da sakin bir sesle.
“Doğal olarak! Evet, ama doğaya uymamamız gerekir. Bu kızların Tanrı lütfuyla yetişmiş çocuklar olmasını istiyorum. Saçları neden bu kadar gür? Saçlarını sıkı, sade ve gösterişsiz biçimde toplamalarını istediğimi tekrar tekrar belirttim. Bayan Temple, o kızın saçı tümüyle kesilmeli; yarın bir berber göndereceğim. Şu uzun boylu kızınki gibi, başkalarının saçları da gereğinden fazla. Ona arkasını dönmesini söyleyin. İlk sıradakilerin hepsine ayağa kalkıp yüzlerini duvara çevirmelerini söyleyin.”
Bayan Temple, dudaklarında kıvrılan istemsiz gülümsemeyi düzeltmek ister gibi mendilini ağzının üzerinden geçirdi. Yine de emri verdi; ilk sınıftakiler ne istendiğini anlayınca itaat ettiler. Sıramda biraz geriye yaslanınca, bu hamle hakkında yorum yaparken takındıkları bakışları ve yüz buruşturmalarını görebiliyordum. Bay Brocklehurst de onları görebilseydi iyi olurdu. Belki kâsenin ve tabağın dışıyla istediği gibi uğraşsa bile içlerinin, sandığından çok daha fazla müdahalesinin dışında kaldığını anlardı.
Bu canlı nişanların arka tarafını yaklaşık beş dakika inceledi, sonra hükmünü açıkladı. Sözleri ölüm çanı gibi düştü—
“Hepsinin tepelerinde topladıkları saçlar kesilmeli.”
Bayan Temple itiraz eder gibi oldu.
“Hanımefendi,” diye sürdürdü, “hizmet ettiğim Efendimin krallığı bu dünyadan değil. Görevim bu kızlarda bedenin arzularını öldürmek; onlara örgülü saçlarla ve pahalı giysilerle değil, utanç ve ölçülülükle donanmalarını öğretmek. Önümüzdeki genç kızların her birinin, ancak kibirle örülebilecek bir tutam saçı örgülere dolanmış. Tekrar ediyorum, bunlar kesilmeli. Harcanan zamanı bir düşünün—”
Tam bu sırada Bay Brocklehurst’ün sözü kesildi: üç kadın ziyaretçi daha odaya girmişti. Giyim üzerine vaazını dinlemek için biraz daha erken gelmeliydiler; çünkü kadife, ipek ve kürkler içinde son derece gösterişliydiler. Üçlünün genç olan ikisi—on altı, on yedi yaşlarında, güzel kızlardı—o zamanlar moda olan, devekuşu tüyleriyle süslü gri kunduz kürkü şapkalar takmıştı. Zarif başlıklarının altından açık renk saçları bol bol dökülüyor, özenle bukle yapılmış hâlde omuzlarına iniyordu. Yaşça büyük olan kadınsa kakımla süslenmiş pahalı bir kadife şala sarınmıştı; başına da Fransız buklelerinden takma bir perçem takmıştı.
Bayan Temple bu kadınları saygıyla karşıladı; onlar Bayan Brocklehurst ve genç Bayan Brocklehurst’lerdi. Odanın üst tarafındaki onur koltuklarına buyur etti. Rahip akrabalarıyla arabayla geldikleri anlaşılıyordu. O, kahyayla işlerini görüp çamaşırcı kadını sorguya çekerek müdireye vaaz verirken, onlar üst kattaki odayı didik didik incelemişlerdi. Şimdi çamaşırların bakımından ve yatakhanelerin denetiminden sorumlu Bayan Smith’e çeşitli eleştiriler ve sitemler yönelttiler. Ama söylediklerini dinleyecek vaktim yoktu; başka şeyler dikkatimi çekmiş, beni kendine bağlamıştı.
Bay Brocklehurst ile Bayan Temple’ın konuşmasını dinlerken, kendimi güvenceye almak için önlem almayı da ihmal etmemiştim; kimsenin dikkatini çekmezsem başıma bir şey gelmeyeceğini düşünüyordum. Bunun için sıranın gerisinde oturmuş, işlemimle meşgul görünürken taş levhayı yüzümü gizleyecek biçimde tutmuştum. Hain taş levham elimden kayıp dikkat çeken bir gürültüyle yere düşerek bütün gözleri doğrudan üzerime çevirmeseydi fark edilmeden kurtulabilirdim. Artık her şeyin bittiğini biliyordum. Taş levhanın iki parçasını almak için eğilirken en kötüsüne karşı kendimi hazırladım. Nitekim öyle oldu.
“Dikkatsiz bir kız!” dedi Bay Brocklehurst; hemen ardından, “Yeni öğrenci, anlaşılan,” diye ekledi. Daha ben nefes almaya fırsat bulamadan, “Onun hakkında söyleyecek bir sözüm olduğunu unutmamalıyım,” dedi. Sonra sesini yükseltti; bana ne kadar gür geldi! “Taş levhasını kıran çocuk öne çıksın!”
Kendiliğimden kımıldayamazdım; olduğum yerde donup kalmıştım. Ama iki yanımda oturan iri kızlar beni ayağa kaldırıp korkunç yargıcın önüne doğru itti. Ardından Bayan Temple usulca onun ayaklarının dibine kadar götürdü beni ve fısıltıyla verdiği öğüdü işittim—
“Korkma Jane, bunun bir kaza olduğunu gördüm; cezalandırılmayacaksın.”
Şefkatli fısıltı yüreğime bir hançer gibi saplandı.
“Bir dakika daha geçsin, beni ikiyüzlü diye küçümseyecek,” diye düşündüm. Buna inanır inanmaz Reed’e, Brocklehurst’e ve takımına duyduğum öfke damarlarımda kabardı. Ben Helen Burns değildim.
“Şu tabureyi getirin,” dedi Bay Brocklehurst, az önce bir gözetmenin kalktığı çok yüksek tabureyi işaret ederek. Getirdiler.
“Çocuğu üzerine çıkarın.”
Beni oraya kimin yerleştirdiğini bilmiyorum. Ayrıntıları fark edecek durumda değildim; yalnızca beni Bay Brocklehurst’ün burnu hizasına kadar kaldırdıklarını, onun benden bir yarddan daha yakında olduğunu ve aşağıda turuncu ve mor hareli ipek pelerinlerin yayılıp gümüş rengi tüylerden bir bulutun uzayıp dalgalandığını biliyordum.
Bay Brocklehurst boğazını temizledi.
“Hanımlar,” dedi ailesine dönerek, “Bayan Temple, öğretmenler ve çocuklar, şu kızı hepiniz görüyor musunuz?”
Elbette görüyorlardı; çünkü gözlerinin kavrulmuş tenime yakıcı mercekler gibi çevrildiğini hissediyordum.
“Gördüğünüz gibi hâlâ genç; çocukluğun olağan biçimine sahip olduğunu da fark ediyorsunuz. Tanrı ona hepimize verdiği biçimi lütfedip vermiş; onu başkalarından ayıran belirgin bir sakatlığı yok. Kötü Olan’ın çoktan kendine onu hizmetkâr ve aracı edindiğini kim düşünebilirdi? Ne yazık ki durum tam da böyle.”
Bir sessizlik oldu; bu sırada sinirlerimdeki titremeyi yatıştırmaya, Rubicon’u geçtiğimi ve artık kaçınılmaz olan bu sınavı dimdik göğüslemem gerektiğini anlamaya başladım.
“Sevgili çocuklarım,” diye sürdürdü kara mermerden din adamı, dokunaklı bir sesle, “bu üzücü, kederli bir olay; çünkü Tanrı’nın kuzularından biri olabilecek bu kızın aslında yoldan çıkarılmış biri olduğu konusunda sizi uyarmak benim görevim. O, gerçek sürünün üyesi değil; besbelli araya sızmış bir yabancı. Ona karşı tetikte olmalısınız; örnek aldığı davranışlardan kaçınmalı, gerekirse arkadaşlığından uzak durmalı, oyunlarınıza katılmasına izin vermemeli, sohbetlerinizden dışlamalısınız. Öğretmenler, onu gözetlemelisiniz: hareketlerini gözünüzden kaçırmayın, sözlerini iyice tartın, davranışlarını inceleyin; ruhunu kurtarmak için bedenini cezalandırın—gerçi böyle bir kurtuluş mümkünse. Çünkü bunu söylerken dilim tutuluyor ama bu kız, bu çocuk, Hristiyan bir ülkede doğmuş; dualarını Brahma’ya edip Juggernaut’un önünde diz çöken nice küçük putperestten daha beter—bu kız bir yalancı!”
Ardından on dakika süren bir sessizlik oldu. Artık aklım başımdaydı; Brocklehurst ailesinin bütün kadınlarının ceplerinden mendillerini çıkarıp gözlerine götürdüklerini, yaşlı hanımın öne arkaya sallandığını, iki genç kızınsa “Ne korkunç!” diye fısıldaştığını gördüm.
Bay Brocklehurst sözünü sürdürdü.
“Bunu, onu koruyup kollayan hanımdan; yetim kaldığında onu evlat edinip öz kızı gibi büyüten dindar ve hayırsever hanımdan öğrendim. Mutsuz kız, onun iyiliğinin, cömertliğinin karşılığını öylesine kötü, öylesine korkunç bir nankörlükle verdi ki sonunda değerli hamisi, kötü örneğinin kendi çocuklarının saflığını bozmasından korkarak onu onlardan ayırmak zorunda kaldı. Onu iyileşsin diye buraya gönderdi; tıpkı eski çağlarda Yahudilerin hastalarını Beytsayda’daki çalkantılı havuza göndermesi gibi. Öğretmenler, müdire, sizden ricam, suların onun çevresinde durgunlaşmasına izin vermeyin.”
Bay Brocklehurst bu yüce sözlerle konuşmasını bitirince redingotunun üst düğmesini düzeltti, ailesine bir şeyler mırıldandı. Ailesi ayağa kalkıp Bayan Temple’ı selamladı; ardından bütün o ileri gelenler gösterişli bir tavırla odadan süzülüp çıktılar. Yargıcım kapıda dönüp şöyle dedi—
“Onu taburede yarım saat daha ayakta tutun; günün geri kalanında da kimse onunla konuşmasın.”
İşte orada, yüksekte duruyordum; odanın ortasında kendi ayaklarım üzerinde durmanın utancına dayanamayacağımı söylemiş olan ben, şimdi rezalet kürsüsünde herkesin gözü önündeydim. Ne hissettiğimi hiçbir dil anlatamaz; ama duygularım soluğumu kesip boğazımı sıkarken yanımdan bir kız geçti. Geçerken gözlerini kaldırdı. Gözlerine nasıl da tuhaf bir ışık dolmuştu! O ışın içimden nasıl da olağanüstü bir duygu geçirdi! Bu yeni duygu beni nasıl da ayağa kaldırdı! Sanki bir şehit, bir kahraman, bir kölenin ya da kurbanın yanından geçmiş ve geçerken ona güç vermişti. Kabaran histerimi bastırdım, başımı kaldırdım ve taburede sağlamca durdum. Helen Burns, Bayan Smith’e yaptığı işle ilgili küçük bir soru sordu; sorusu önemsiz bulunduğu için azarlandı, yerine döndü ve yeniden yanımdan geçerken bana gülümsedi. Nasıl bir gülümsemeydi! Şimdi bile hatırlıyorum; ince bir zekânın, gerçek bir cesaretin ışığıydı. Melek yüzünden yansıyan ışık gibi, belirgin yüz hatlarını, ince yüzünü, çukurlaşmış gri gözünü aydınlattı. O sırada Helen Burns’ün kolunda “düzensizlik nişanı” vardı; daha bir saat önce, bir alıştırmayı temize çekerken mürekkep lekesi yaptığı için Bayan Scatcherd’ın ertesi gün onu ekmek ve suyla cezalandıracağını duymuştum. İnsan doğası işte böylesine kusurludur! En berrak gezegenin diskinde bile lekeler vardır; Bayan Scatcherd gibilerin gözleri o küçücük kusurları görür de kürenin bütün parlaklığına kör kalır.
Bölüm etkileşimi
