Bölümler 39Şu an: Bölüm XXIV
- 1 Önsöz651 kelime
- 2 I. Bölüm1.377 kelime
- 3 Iı. Bölüm1.998 kelime
- 4 Iıı. Bölüm2.281 kelime
- 5 Bölüm IV4.028 kelime
- 6 Beşinci Bölüm3.499 kelime
- 7 Bölüm VI2.002 kelime
- 8 Bölüm VII2.508 kelime
- 9 Bölüm VIII2.106 kelime
- 10 Bölüm IX2.229 kelime
- 11 Bölüm X2.980 kelime
- 12 On Birinci Bölüm4.501 kelime
- 13 Bölüm XII2.928 kelime
- 14 Xııı. Bölüm2.905 kelime
- 15 Bölüm XIV3.515 kelime
- 16 Bölüm XV3.487 kelime
- 17 Bölüm XVI2.704 kelime
- 18 Bölüm XVII5.614 kelime
- 19 On Sekizinci Bölüm4.205 kelime
- 20 Xıx. Bölüm2.549 kelime
- 21 Bölüm XX4.150 kelime
- 22 Xxı. Bölüm6.077 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm1.976 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm2.788 kelime
- 25 Bölüm XXIV4.874 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 Xxv. Bölüm3.482 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm3.105 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm7.684 kelime
- 29 Bölüm XXVIII4.844 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm3.186 kelime
- 31 Otuzuncu Bölüm2.680 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm2.175 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.338 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm3.414 kelime
- 35 Bölüm XXXIV6.532 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.023 kelime
- 37 Bölüm XXXVI2.722 kelime
- 38 Bölüm XXXVII5.243 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm — Son1.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXIV
Kalkıp giyinirken olanları düşündüm; acaba rüya mıydı diye merak ettim. Bay Rochester’ı yeniden görüp sevgi ve vaatlerini tekrarlayana dek gerçek olduğundan emin olamazdım.
Saçımı düzeltirken aynada yüzüme baktım ve artık çirkin olmadığını hissettim: ifadesinde umut, renginde canlılık vardı; gözlerim sanki muradın kaynağını görmüş ve ışıl ışıl dalgalanışından parıltılar ödünç almış gibiydi. Daha önce efendime bakmaya çoğu kez çekinirdim, çünkü yüzümü beğenmeyeceğinden korkardım; ama artık yüzümü ona kaldırabileceğimden ve ifadesiyle sevgisini soğutmayacağımdan emindim. Çekmecemden sade, temiz ve ince bir yazlık elbise çıkarıp giydim. Böylesine mutlu bir ruh hâlindeyken hiç elbise giymediğim için, sanki hiçbir giysi bana bundan daha çok yakışamazdı.
Salona koştuğumda, gecenin fırtınasının yerini pırıl pırıl bir haziran sabahının almasına şaşırmadım; açık cam kapıdan taze, güzel kokulu bir esintinin geldiğini hissettim. Ben bu kadar mutluysam doğa da neşeli olmalıydı. Solgun ve paçavralar içindeki bir dilenci kadınla küçük oğlu yolda ilerliyordu; aşağı koşup kesemde ne varsa—üç dört şilin kadar—hepsini onlara verdim. İyi olsun kötü olsun, onlar da bu kutlamama katılmalıydı. Kargalar gaklıyor, kuşlar daha neşeli ötüyordu; ama hiçbir şey sevinçli kalbim kadar neşeli ve ezgili değildi.
Bayan Fairfax, kederli bir yüzle pencereden bakıp ciddi bir sesle, “Bayan Eyre, kahvaltıya gelir misiniz?” diyerek beni şaşırttı. Yemek boyunca sessiz ve soğuktu; ama ona o sırada gerçeği açıklayamazdım. Efendimin açıklama yapmasını beklemeliydim; o da beklemeliydi. Elimden geldiğince yedikten sonra aceleyle yukarı çıktım. Derslikten çıkan Adèle’le karşılaştım.
“Nereye gidiyorsun? Ders saati.”
“Bay Rochester beni çocuk odasına gönderdi.”
“O nerede?”
Adèle ayrıldığı odayı göstererek, “İçeride,” dedi. İçeri girdim; o da orada duruyordu.
“Gel de günaydın öpücüğü ver,” dedi. Sevinçle yanına gittim; bu kez aldığım yalnızca soğuk bir söz, hatta el sıkışma bile değildi; beni kucaklayıp öptü. Bu doğal geliyordu; onun tarafından böylesine sevilmek, okşanmak içimi ısıtıyordu.
“Jane, ışıl ışıl, gülümseyen, güzel görünüyorsun,” dedi. “Bu sabah gerçekten çok güzelsin. Bu benim solgun, küçük perim mi? Benim hardal tanem mi? Gamzeli yanağı, pembe dudakları, saten gibi yumuşak fındık rengi saçları ve ışıl ışıl fındık rengi gözleri olan bu güneş yüzlü kız mı?” (Okur, gözlerim yeşildi; ama yanılgısını bağışla: sanırım ona bakınca renkleri değişmişti.)
“Ben Jane Eyre’im efendim.”
“Yakında Jane Rochester olacaksın,” diye ekledi. “Dört hafta içinde Janet; bir gün bile fazla değil. Duydun mu?”
Duydum ama tam olarak kavrayamadım; başım dönmüştü. İçimden geçen duygu, bu haberin bende yarattığı şey, sevinçle bağdaşmayacak kadar güçlüydü; beni sarsıp sersemleten bir şeydi. Sanırım bu duygu neredeyse korkuydu.
“Önce kızardın, şimdi de bembeyaz oldun Jane; neden?”
“Bana yeni bir ad verdiniz: Jane Rochester. Çok tuhaf geliyor.”
“Evet, Bayan Rochester,” dedi. “Genç Bayan Rochester… Fairfax Rochester’ın genç gelini.”
“Bu asla olamaz efendim; kulağa hiç inandırıcı gelmiyor. İnsanlar bu dünyada hiçbir zaman eksiksiz mutluluğa kavuşmaz. Ben de türümün geri kalanından farklı bir kadere sahip olmak üzere doğmadım. Böyle bir şeyin başıma geleceğini düşünmek bir peri masalı, bir gündüz düşü.”
“Bunu gerçeğe dönüştürebilirim ve dönüştüreceğim de. Bugün başlayacağım. Bu sabah Londra’daki bankacıma yazıp emanetindeki bazı mücevherleri göndermesini istedim; onlar Thornfield’daki hanımlar için aile yadigârıdır. Bir iki güne kadar onları kucağına dökmeyi umuyorum. Bir akranın kızıyla evlenmeye hazırlanıyor olsaydım ona göstereceğim her ayrıcalık ve ilgiyi sana da göstereceğim.”
“Ah efendim, üzerime mücevher yağdırmayın! Adlarının anılmasını bile sevmiyorum. Jane Eyre için mücevher kulağa yapay ve tuhaf geliyor; almayı tercih etmem.”
“Elmas gerdanlığı boynuna kendim takacağım, alnına da bir taç yerleştireceğim; sana çok yakışacak. Çünkü doğa, Jane, en azından bu alnına soyluluk mührünü vurmuş. Bu güzel bileklere bilezikler takacak, peri parmaklarını yüzüklerle donatacağım.”
“Hayır, hayır efendim! Başka şeyler düşünün, başka şeylerden ve başka bir üslupla konuşun. Bana güzelmişim gibi hitap etmeyin; ben sade, Quaker’lara benzeyen mürebbiyenizim.”
“Benim gözümde güzelsin; hem de gönlümün dilediği türden, ince ve havadar bir güzellik.”
“Yani çelimsiz ve önemsiz demek istiyorsunuz. Rüya görüyorsunuz efendim, ya da benimle alay ediyorsunuz. Tanrı aşkına, ironik konuşmayın!”
“Dünyaya da güzel olduğunu kabul ettireceğim,” diye sürdürdü. Seçtiği üslup beni gerçekten huzursuz etmeye başlamıştı; kendini kandırdığını ya da beni kandırmaya çalıştığını hissediyordum. “Jane’imi satenlere, dantellere bürüyeceğim; saçlarına güller takacak, en sevdiğim başı paha biçilmez bir duvakla örteceğim.”
“O zaman beni tanıyamazsınız efendim; artık Jane Eyre de olmam, soytarının ceketini giymiş bir maymuna, ödünç tüylerle süslenmiş bir alakargaya dönüşürüm. Benim saraylı bir hanımın elbisesine bürünmemi görmektense sizi, Bay Rochester, sahne kostümlerine bürünmüş görmeyi yeğlerim. Sizi yakışıklı bulduğumu da söylemiyorum efendim; oysa sizi çok seviyorum, pohpohlayamayacak kadar çok. Beni pohpohlamayın.”
Yine de sözünü kestiğimi fark etmeden anlatmayı sürdürdü: “Daha bugün seni arabayla Millcote’a götüreceğim; kendine birkaç elbise seçmelisin. Dört hafta içinde evleneceğimizi söylemiştim. Düğün, aşağıdaki kilisede sessiz sedasız yapılacak; ardından seni hemen şehre götüreceğim. Orada kısa süre kaldıktan sonra haz güneşine daha yakın yerlere, Fransa’nın üzüm bağlarına ve İtalya’nın ovalarına götüreceğim hazinemi. Eski anlatılarda ve günümüz kayıtlarında ünlü olan her şeyi görecek; şehir hayatının tadına varacak; kendini başkalarıyla doğru biçimde karşılaştırarak değerini öğrenecek.”
“Seyahat mi edeceğim? Hem de sizinle mi efendim?”
“Paris, Roma ve Napoli’de; Floransa, Venedik ve Viyana’da kalacaksın. Benim gezip gördüğüm her yeri sen de yeniden gezeceksin. Tırnağımın bastığı her yere senin peri ayağın da basacak. On yıl önce Avrupa’yı yarı deli hâlde, yanımda tiksinti, nefret ve öfkeyle dolaştım. Şimdi iyileşmiş ve arınmış olarak, bana teselli verecek gerçek bir melekle geri döneceğim.”
Bunu söylerken ona güldüm. “Melek değilim,” diye itiraz ettim; “ölene dek de olmayacağım: kendim olacağım. Bay Rochester, benden göksel hiçbir şey beklememeli, böyle bir şey istememelisiniz; çünkü bulamazsınız. Ben de sizden böyle bir şey beklemiyorum.”
“Benden ne bekliyorsun?”
“Belki kısa bir süre şimdiki gibi olursunuz—çok kısa bir süre. Sonra soğursunuz; ardından kaprisli, sonra da sert olursunuz. Sizi memnun etmek için çok uğraşmam gerekir. Ama bana iyice alışınca belki benden yine hoşlanırsınız—hoşlanırsınız diyorum, beni sevmeniz değil. Sanırım aşkınız altı ayda, belki daha kısa sürede söner. Erkeklerin yazdığı kitaplarda kocaların tutkusunun sürebileceği en uzun süre olarak bu zaman gösteriliyor. Yine de dostunuz ve yoldaşınız olarak sevgili efendinize bütünüyle itici gelmemeyi umuyorum.”
“İtici gelmek! Seni yine sevmek! Seni tekrar tekrar seveceğimi düşünüyorum; seni yalnızca sevmediğimi, gerçekten, tutkuyla ve sürekli sevdiğimi itiraf ettireceğim.”
“Ama kaprisli değil misiniz efendim?”
“Yalnızca yüzleriyle hoşuma giden kadınların ruhsuz ve yüreksiz olduklarını anladığımda, önüme dümdüzlük, bayağılık ve belki aptallık, kabalık ve kötü huyluluk çıktığında onlara karşı gerçek bir şeytana dönüşürüm. Ama berrak gözlere, etkileyici bir dile, ateşten bir ruha ve bükülse de kırılmayan bir karaktere—hem esnek hem sağlam, uysal ama tutarlı olana—karşı her zaman şefkatli ve sadık olurum.”
“Böyle bir karakterle hiç karşılaştınız mı efendim? Böyle birini hiç sevdiniz mi?”
“Şimdi seviyorum.”
“Ama benden önce mi? Ben bu zor ölçütünüze herhangi bir bakımdan uyuyorsam tabii.”
“Senin gibisine hiç rastlamadım. Jane, hoşuma gidiyorsun ve beni kendine boyun eğdiriyorsun; teslim oluyor gibi görünüyorsun, bana verdiğin o esneklik hissini seviyorum. Yumuşak, ipeksi ipliği parmağıma dolarken kolumdan kalbime bir ürperti yayılıyor. Etkine kapılıyorum—yeniliyorum; bu etkinin tatlılığı anlatabileceğimden fazla, uğradığım yenilginin büyüsü ise kazanabileceğim her zaferden üstün. Neden gülümsüyorsun Jane? Yüzündeki bu anlaşılmaz, bu tuhaf ifade ne demek?”
“Efendim, aklımdan—düşüncemi bağışlayın, istemeden geldi—Herkül’le Samson ve onları büyüleyen kadınlar geçiyordu…”
“Demek öyle, seni küçük peri…”
“Susun efendim! Şu an pek akıllıca konuşmuyorsunuz; o beyler de pek akıllıca davranmamıştı. Ama evli olsalardı, koca olarak gösterecekleri sertlikle talipken gösterdikleri yumuşaklığı telafi ederlerdi; korkarım siz de öyle yapacaksınız. Bir yıl sonra, size uygun ya da hoş gelmeyen bir iyilik istesem bana nasıl yanıt vereceğinizi merak ediyorum.”
“Şimdi benden bir şey iste Janet; küçücük bir şey olsun. Bana yalvarılmasını istiyorum…”
“Elbette efendim; dileğim hazır bile.”
“Söyle! Ama başını kaldırıp o yüzle gülümsersen, neye razı olduğumu bilmeden kabul edeceğime yemin ederim; o zaman da kendimi aptal yerine koymuş olurum.”
“Hiç de değil efendim; yalnızca şunu istiyorum: Mücevherleri getirtmeyin, başıma güller takmayın. Şuradaki sade mendilin kenarına altın dantel çekseniz de aynı şey olur.”
“‘Saf altını yaldızlamak’ gibi olur. Biliyorum. O hâlde dileğin şimdilik kabul. Bankacıma gönderdiğim talimatı geri çekeceğim. Ama henüz bir şey istemedin; yalnızca bir hediyeyi geri almamı diledin. Bir daha dene.”
“Öyleyse efendim, bir konuda merakımı gidermek lütfunda bulunun; bu konu kafama çok takıldı.”
Rahatsız olmuş görünüyordu. “Ne? Ne?” diye aceleyle sordu. “Merak tehlikeli bir istektir; her dileği yerine getireceğime dair yemin etmemiş olmam iyi olmuş—”
“Ama bunu yerine getirmenin tehlikesi olamaz efendim.”
“Söyle Jane; ama belki bir sırrı öğrenmek yerine, malımın yarısını isteseydin keşke.”
“Şimdi de Kral Ahasuerus oldunuz! Malınızın yarısını ne yapayım? Toprakta kârlı bir yatırım arayan tefeci bir Yahudi olduğumu mu sanıyorsunuz? Ben sizin bütün güveninizi kazanmayı yeğlerim. Beni yüreğinize kabul ederseniz, güveninizi de benden esirgemezsiniz, değil mi?”
“Değer taşıyan bütün güvenimi kazanabilirsin Jane; ama Tanrı aşkına, işe yaramaz bir yükü isteme! Zehrin özlemini çekme; başıma tam bir Havva kesilme!”
“Neden efendim? Az önce yenilgiye uğratılmayı ne kadar sevdiğinizi, fazla ikna edilmenin size ne kadar hoş geldiğini anlatıyordunuz. Bu itirafınızdan yararlanıp gücümü küçük bir denemek için size tatlı dille yaklaşmaya, yalvarıp yakarmaya, gerekirse ağlayıp surat asmaya başlasam daha iyi olmaz mı?”
“Böyle bir denemeye kalkış da görelim. Haddini aş, cüret et; oyun biter.”
“Öyle mi efendim? Çabuk pes ediyorsunuz. Şimdi ne kadar sert bakıyorsunuz! Kaşlarınız parmağım kadar kalınlaştı; alnınız da bir zamanlar şaşırtıcı bir şiirde ‘mavi yığınlı gök gürültüsü tavanı’ diye gördüğüm şeye benziyor. Evlendikten sonra da böyle bakacaksınız herhalde?”
“Evlendikten sonra böyle bakacaksan, bir Hristiyan olarak sıradan bir periyle ya da semenderle birlikte olma düşüncesinden çabucak vazgeçerim. Ama ne soracaktın, küçük şey—söyle bakalım?”
“İşte, şimdi kabalık ediyorsunuz; oysa kabalığı pohpohlanmaktan çok daha fazla severim. Melek olmaktansa bir şey olmayı yeğlerim. Sormak istediğim şu: Bayan Ingram’la evlenmek istediğinize inanmam için neden bu kadar uğraştınız?”
“Hepsi bu mu? Tanrı’ya şükür, daha kötüsü değilmiş!” Kara kaşlarını çözdü, gülümseyerek bana baktı ve saçımı okşadı; sanki tehlikenin atlatılmasına sevinmişti. “İtiraf edebilirim sanırım,” diye sürdürdü, “seni biraz öfkelendirecek olsa bile Jane—öfkelenince nasıl bir ateş ruhuna dönüştüğünü gördüm. Dün gece serin ay ışığında, kadere başkaldırıp benim dengim olduğunu ileri sürerken ışıl ışıl yanıyordun. Bu arada Janet, teklifi bana yapan sendin.”
“Elbette bendim. Ama konuya gelelim lütfen efendim—Bayan Ingram?”
“Şey, sana Bayan Ingram’a kur yapıyormuşum gibi davrandım; çünkü benim sana duyduğum kadar çılgınca bana âşık olmanı istiyordum. Bunun için başvurabileceğim en iyi yardımcının kıskançlık olduğunu biliyordum.”
“Harika! Şimdi küçücüksünüz; serçe parmağımın ucundan büyük değilsiniz. Böyle davranmanız korkunç bir ayıp, rezilce bir utançtı. Bayan Ingram’ın duygularını hiç düşündünüz mü efendim?”
“Duyguları tek bir şeyde toplanıyor: gurur; onun da kırılması gerek. Kıskandın mı Jane?”
“Boş verin Bay Rochester; bunu bilmeniz hiç ilginç değil. Bir kez daha dürüstçe yanıt verin. Bayan Ingram’ın sizin bu sahtekâr flörtünüzden incinmeyeceğini mi düşünüyorsunuz? Kendini terk edilmiş, yüzüstü bırakılmış hissetmez mi?”
“Olmaz öyle şey! Sana tam tersine, onun beni terk ettiğini söylemiştim. Ödeme gücümün olmadığı düşüncesi, alevini bir anda söndürdü; daha doğrusu, küllendirdi.”
“Tuhaf, hesapçı bir zihniniz var Bay Rochester. Bazı konulardaki ilkelerinizin aykırı olduğundan korkuyorum.”
“İlkelerim hiç eğitilmedi Jane; ilgisizlikten biraz çarpık büyümüş olabilirler.”
“Bir kez daha, ciddi ciddi soruyorum: Biraz önce benim çektiğim o acıyı başka birinin çekmediğinden korkmadan, bana bahşedilen bu büyük mutluluğun tadını çıkarabilir miyim?”
“Çıkarabilirsin benim iyi, küçük kızım; dünyada seni seven kadar saf bir sevgiyle beni seven başka kimse yok. Jane, ruhuma hoş bir merhem gibi sürdüğüm şey bu: sevgine duyduğum inanç.”
Omzumda duran ele dudaklarımı değdirdim. Onu çok seviyordum; kendime itiraf edebileceğimden de fazla, sözcüklerin anlatabileceğinden de fazla.
Bir süre sonra, “Bir şey daha iste,” dedi; “yalvarılmak ve boyun eğmek benim hoşuma gider.”
İsteğim hazırdı. “Niyetinizi Bayan Fairfax’a açıklayın efendim. Dün gece beni sizinle holde gördü ve çok şaşırdı. Onu yeniden görmeden önce kendisine bir açıklama yapın. Böylesine iyi bir kadının beni yanlış anlaması canımı yakıyor.”
“Odanıza gidip şapkanızı takın,” diye yanıtladı. “Bu sabah Millcote’a benimle gelmenizi istiyorum. Siz yolculuk için hazırlanırken ben de yaşlı hanımın kafasını aydınlatırım. Janet, dünyayı aşk uğruna gözden çıkardığını ve bunu iyi bir alışveriş saydığını mı düşünmüş?”
“Sanırım kendi mevkiimi ve sizinkini unuttuğumu düşünmüştür efendim.”
“Mevki! Mevkiin benim yüreğimde; sana şimdi ya da bundan sonra hakaret etmeye kalkışanların da tepesinde. Git.”
Çabucak giyindim. Bay Rochester’ın Bayan Fairfax’ın salonundan çıktığını duyunca oraya koştum. Yaşlı hanım, Kutsal Kitap’tan sabah okumasını, günün dersini okuyordu; İncil’i önünde açıktı, gözlüğü de üstündeydi. Bay Rochester’ın duyurusu üzerine yarıda kalan işi şimdi unutmuş gibiydi. Karşıdaki boş duvara dikilmiş gözleri, alışılmadık bir haberle sarsılmış sakin bir zihnin şaşkınlığını anlatıyordu. Beni görünce kendine geldi; gülümsemek için bir çaba gösterdi, tebrik eder gibi birkaç söz söyledi ama gülümsemesi hemen söndü, cümlesini tamamlayamadı. Gözlüğünü kaldırıp İncil’i kapattı ve sandalyesini masadan geriye itti.
“Öyle şaşkınım ki,” diye başladı, “size ne diyeceğimi bilemiyorum Bayan Eyre. Rüya görmüyorum, değil mi? Bazen yalnız otururken hafifçe dalar, hiç yaşanmamış şeyler hayal ederim. On beş yıl önce ölen sevgili kocamın, ben uyuklarken içeri girip yanıma oturduğu birkaç kez aklıma geldi; eskiden yaptığı gibi bana Alice diye seslendiğini bile duyduğumu sandım. Şimdi, Bay Rochester’ın sizden kendisiyle evlenmenizi isteyip istemediğini gerçekten söyleyebilir misiniz? Bana gülmeyin. Ama beş dakika önce buraya girip bir ay içinde karısı olacağınızı söylediğini sandım.”
“Bana da aynı şeyi söyledi,” diye yanıtladım.
“Öyle mi! Ona inanıyor musunuz? Teklifini kabul ettiniz mi?”
“Evet.”
Şaşkınlık içinde yüzüme baktı.
“Bunu hiç düşünemezdim. Gururlu bir adamdır; bütün Rochester’lar gururluydu. Babası da en azından parayı severdi. Onun için de hep hesaplı derler. Sizinle evlenmek mi istiyor?”
“Öyle söylüyor.”
Beni baştan aşağı süzdü; gözlerinden, bu bilmeceyi çözecek kadar güçlü bir çekicilik bulamadıklarını anladım.
“Anlamıyorum,” diye devam etti; “ama siz öyle diyorsanız doğrudur kuşkusuz. Nasıl sonuçlanır, bilemiyorum; gerçekten bilmiyorum. Böyle durumlarda mevki ve servet eşitliği çoğu zaman yerinde olur; üstelik aranızda yirmi yaş var. Neredeyse babanız olabilir.”
“Hayır, kesinlikle Bayan Fairfax!” diye karşı çıktım, gücenerek. “Babamla uzaktan yakından ilgisi yok! Bizi birlikte gören hiç kimse bir an bile böyle düşünmez. Bay Rochester, yirmi beş yaşındaki bazı erkekler kadar genç görünüyor ve o kadar genç.”
“Sizinle gerçekten aşk için mi evlenecek?” diye sordu.
Soğukluğu ve kuşkuculuğu beni öyle incitti ki gözlerim doldu.
Dul kadın sözünü sürdürdü: “Sizi üzdüğüm için üzgünüm; ama çok gençsiniz ve erkekleri pek tanımıyorsunuz, sizi uyarmak istedim. Eskilerin dediği gibi, ‘Parlayan her şey altın değildir.’ Bu durumda, korkarım ikimizin de beklediğinden farklı bir şey ortaya çıkacak.”
“Neden? Ben bir canavar mıyım?” dedim. “Bay Rochester’ın bana içtenlikle bağlanması imkânsız mı?”
“Hayır; gayet iyi görünüyorsunuz, son zamanlarda da çok güzelleştiniz. Bay Rochester’ın size düşkün olduğuna eminim. Sizi hep onun gözdesi gibi gördüm. Bazen size gösterdiği belirgin yakınlık yüzünden sizin için kaygılanıp sizi uyarmak istedim; ama yanlış bir şey olabileceğini ima etmek istemedim. Böyle bir düşüncenin sizi şaşırtacağını, belki de gücendireceğini biliyordum. Siz de öyle ölçülü, alçakgönüllü ve aklı başında biriydiniz ki kendinizi koruyabileceğinize güvendim. Dün gece, sizi bulmak için bütün evi arayıp ne sizi ne de efendiyi bulabildiğimde nasıl acı çektiğimi anlatamam. Sonra gece yarısı onunla birlikte içeri girdiğinizi gördüm.”
“Neyse, artık bunu boş verin,” diye sabırsızca sözünü kestim; “her şeyin yolunda olması yeter.”
“Umarım sonunda her şey yoluna girer,” dedi. “Ama bana inanın, ne kadar dikkatli olsanız azdır. Bay Rochester’dan uzak durmaya çalışın; hem kendinizden hem ondan kuşkulanın. Onun mevkiindeki beyefendiler mürebbiyeleriyle evlenmeye alışık değildir.”
Gerçekten öfkelenmeye başlamıştım; neyse ki Adèle içeri koştu.
“Bırakın, ben de Millcote’a geleyim!” diye bağırdı. “Bay Rochester izin vermiyor; oysa yeni arabada o kadar çok yer var ki. Gitmeme izin vermesini söyleyin, matmazel.”
“Söylerim Adèle.” Kasvetli gözetmenimden ayrılmaya sevinerek onunla hızla çıktım. Araba hazırdı; ön tarafa getiriyorlardı. Efendim kaldırımda bir aşağı bir yukarı dolaşıyor, Pilot da peşinden gidip geliyordu.
“Adèle de bizimle gelebilir, değil mi efendim?”
“Ona hayır dedim. Velet istemiyorum! Yalnızca seni istiyorum.”
“Lütfen bırakın gelsin Bay Rochester; daha iyi olur.”
“Hiç de değil; bizi kısıtlar.”
Bakışında da sesinde de kesin bir kararlılık vardı. Bayan Fairfax’ın uyarılarının soğukluğu, kuşkularının nemi üzerime çökmüştü; umutlarımı bir belirsizlik, bir güvensizlik sarmıştı. Onun üzerindeki gücümü kısmen yitirmiştim. Daha fazla itiraz etmeden neredeyse düşünmeden dediğini yapacaktım ki beni arabaya bindirirken yüzüme baktı.
“Ne oldu?” diye sordu. “Bütün neşen kaçmış. Küçüğü de gerçekten istiyor musun? Onu burada bırakmak seni üzer mi?”
“Gelmesini çok daha fazla isterim efendim.”
“Öyleyse şapkan için koş, sonra da şimşek gibi dön!” diye seslendi Adèle’e.
Adèle, elinden geldiğince çabuk gidip geldi.
“Gerçi kısa bir sabah arası pek bir şey değiştirmez,” dedi, “nasıl olsa yakında düşüncelerini, sohbetini ve arkadaşlığını ömür boyu kendime bağlayacağım.”
Adèle arabaya bindirilince, araya girmeme teşekkür etmek için beni öpmeye başladı. Hemen Bay Rochester’ın öbür yanındaki köşeye yerleştirildi. Sonra oturduğum yere doğru başını uzattı; böyle sert bir yol arkadaşı onu çok sıkıyordu. Bay Rochester bu huysuz hâlindeyken ona bir şey söylemeye ya da soru sormaya cesaret edemedi.
“Bırakın yanıma gelsin,” diye rica ettim. “Belki sizi rahatsız eder efendim; benim yanımda bolca yer var.”
Onu bir kucak köpeğiymiş gibi bana uzattı. “Yine de onu okula göndereceğim,” dedi, ama şimdi gülümsüyordu.
Adèle onu duydu ve “Matmazel olmadan mı?” okula gideceğini sordu.
“Evet,” diye yanıtladı, “kesinlikle matmazel olmadan; çünkü matmazeli Ay’a götüreceğim. Orada volkan tepeleri arasındaki ak vadilerden birinde bir mağara bulacağım; matmazel benimle, yalnızca benimle yaşayacak.”
“Yiyecek hiçbir şeyi olmayacak; onu aç bırakacaksınız,” dedi Adèle.
“Sabah akşam ona manna toplarım. Adèle, Ay’daki düzlükler ve yamaçlar mannayla bembeyazdır.”
“Isınmak isteyecek; ateşi nereden bulacak?”
“Ay dağlarından ateş fışkırır. Üşüyünce onu bir tepeye çıkarıp kraterin kıyısına yatırırım.”
“Ah, orada çok kötü olur, hiç rahat edemez! Giysileri de eskir; yenilerini nereden bulacak?”
Bay Rochester şaşırmış gibi yaptı. “Hım!” dedi. “Sen olsan ne yapardın Adèle? Bir çare bulmak için kafanı çalıştır. Beyaz ya da pembe bir bulut elbise olur mu sence? Gökkuşağından da pek güzel bir atkı kesilebilir.”
Bir süre düşündükten sonra Adèle sözünü şöyle bitirdi: “Olduğu hâliyle çok daha iyi. Hem Ay’da yalnızca sizinle yaşamaktan sıkılır. Matmazel olsam sizinle gitmeye asla razı olmazdım.”
“Razı oldu; söz verdi.”
“Ama onu oraya götüremezsiniz; Ay’a giden yol yok, her yer hava. Ne siz uçabilirsiniz ne de o.”
“Adèle, şu tarlaya bak.” Thornfield’ın kapılarından çıkmış, gök gürültülü fırtınanın tozunu bastırdığı düzgün yolda Millcote’a doğru hafifçe ilerliyorduk. Yolun iki yanındaki alçak çitlerle uzun ağaçlar, yağmurdan sonra tazelenmiş yeşillikleriyle parlıyordu.
“Adèle, yaklaşık iki hafta önce bir akşam geç vakitte o tarlada yürüyordum; bahçe çayırlarında bana ot toplamakta yardım ettiğin günün akşamıydı. Biçilmiş otları tırmıklamaktan yorulunca dinlenmek için bir çit basamağına oturdum. Küçük bir kitapla kalemimi çıkarıp uzun zaman önce başıma gelen bir talihsizlik ve ileride yaşayacağım mutlu günlere dair bir dilek hakkında yazmaya başladım. Gün ışığı sayfadan çekilirken hızla yazıyordum; o sırada patikadan bir şey çıkagelip benden iki yard ötede durdu. Ona baktım. Başında örümcek ağı kadar ince bir örtü olan küçücük bir şeydi. Yanıma gelmesi için işaret ettim; az sonra dizimin dibinde duruyordu. Ben onunla hiç konuşmadım, o da benimle sözcüklerle konuşmadı; ama ben onun gözlerini okudum, o da benimkileri. Sessiz konuşmamız aşağı yukarı şöyleydi—”
“Bir peri olduğunu, Elfler Diyarı’ndan geldiğini ve beni mutlu etmeye gönderildiğini söyledi. Onunla birlikte sıradan dünyadan ayrılıp Ay gibi ıssız bir yere gitmem gerekiyormuş. Hay Tepesi’nin üzerinden yükselen hilali başıyla gösterdi; yaşayabileceğimiz kaymaktaşından bir mağaradan, gümüş bir vadiden söz etti. Gitmek istediğimi söyledim ama senin bana hatırlattığın gibi uçacak kanatlarım olmadığını da belirttim.”
“‘Ah,’ dedi peri, ‘önemi yok! İşte bütün güçlükleri ortadan kaldıracak bir tılsım.’ Güzel bir altın yüzük uzattı. ‘Bunu sol elimin dördüncü parmağına tak,’ dedi, ‘ben seninim, sen de benim; yeryüzünü bırakıp orada kendi cennetimizi kurarız.’ Ay’ı yeniden işaret etti. Adèle, yüzük pantolonumun cebinde, bir sovereign kılığında duruyor; ama yakında onu yeniden yüzüğe çevireceğim.”
“Ama matmazelin bununla ne ilgisi var? Ben periyi umursamıyorum; Ay’a götüreceğiniz kişinin matmazel olduğunu söylemiştiniz.”
“Matmazel bir peridir,” dedi gizemli bir fısıltıyla. Bunun üzerine Adèle’e şakasını ciddiye almamasını söyledim. O da gerçek bir Fransız kuşkuculuğu göstererek Bay Rochester’a “un vrai menteur” dedi; “contes de fée”lerini hiç umursamadığını, ayrıca peri diye bir şey olmadığını, olsa bile perilerin ona asla görünmeyeceğinden, yüzük vermeyeceğinden ve onunla Ay’da yaşamayı teklif etmeyeceğinden emin olduğunu söyledi.
Millcote’ta geçirdiğim saat bana epey sıkıntı verdi. Bay Rochester beni belli bir ipek mağazasına götürmekte ısrar etti; orada yarım düzine elbise seçmem emredildi. Bu işten nefret ediyordum, ertelemek için izin istedim; hayır, hemen yapılacaktı. Enerjik fısıltılarla tekrar tekrar yalvarmam sonucunda yarım düzineyi ikiye indirdim; ama onları kendisinin seçeceğine yemin etti. Kaygıyla gözlerinin renk renk kumaşlar üzerinde dolaşmasını izledim. En parlak ametist renginde zengin bir ipekle muhteşem bir pembe saten seçti. Yeni bir fısıltı dizisiyle, bana altın bir elbise ve gümüş bir şapka da alabileceğini söyledim; seçtiği şeyi asla giymeye cesaret edemezdim. Taş gibi inatçıydı, ama sonsuz güçlükle onu ağırbaşlı siyah satenle inci grisi ipeği almaya ikna ettim. “Şimdilik idare eder,” dedi, “ama seni yine de çiçek tarhı gibi ışıl ışıl göreceğim.”
Onu ipek mağazasından, sonra da kuyumcudan çıkardığıma sevindim; bana aldığı şeyler çoğaldıkça can sıkıntısı ve aşağılanma duygusuyla yanaklarım daha çok yanıyordu. Arabaya yeniden bindiğimizde ateşler içinde ve bitkin hâlde arkama yaslandım; olayların, hem karanlık hem aydınlık yanlarının telaşında büsbütün unuttuğum şeyi hatırladım: dayım John Eyre’in beni evlat edinip mirasçısı yapma niyetini Bayan Reed’e bildiren mektubunu. “Azıcık da olsa kendi gelirim olsa ne büyük rahatlık olurdu,” diye düşündüm. “Bay Rochester’ın beni bir bebek gibi giydirip kuşatmasına ya da altın yağmuru altında oturan ikinci bir Danae gibi yaşamama dayanamıyorum. Eve varır varmaz Madeira’ya yazıp evleneceğimi ve kiminle evleneceğimi dayım John’a bildireceğim. Bir gün Bay Rochester’ın servetine bir katkı sağlayabilme ihtimalim olsa, şimdi onun eline bakmaya daha kolay katlanırdım.” Bu düşünce beni biraz rahatlattı; aynı gün mektubu yazmayı da ihmal etmedim. Sonra, yüzümü de bakışımı da kaçırmama rağmen gözlerimi ısrarla arayan efendimle sevgilimin bakışlarıyla yeniden buluşmaya cesaret ettim. Gülümsedi; gülümsemesi, bir sultanın mutluluk ve şefkat dolu bir anında altınlarıyla mücevherleriyle zenginleştirdiği kölesine vereceği gülümsemeyi andırıyordu. Elimi durmadan arayan elini sıkıca kavradım; tutkulu basıncımın iziyle kızarmış elini geri çektim.
“Öyle bakmana gerek yok,” dedim. “Böyle bakarsan bölümün sonuna kadar eski Lowood elbiselerimden başka bir şey giymem. Bu leylak rengi pötikareli kumaştan elbiseyle evlenirim; inci grisi ipekten kendine bir sabahlık, siyah satenden de sonsuz sayıda yelek yaptırabilirsin.”
Kıkırdadı, ellerini ovuşturdu. “Ah, onu görmek, dinlemek ne hoş!” diye haykırdı. “Ne kadar özgün! Ne kadar nükteli! Şu küçücük İngiliz kızını, ceylan gözleri, hurilerin bedenleri, hepsiyle birlikte, Ulu Türk’ün bütün haremine değişmem!”
Doğu’ya yapılan gönderme yine içime dokundu. “Bir harem yerine senin için bir karış bile yer tutmam,” dedim; “o yüzden beni ona denk sayma. Bu tür bir şey istiyorsan, hiç oyalanmadan İstanbul çarşılarına git, burada gönlünce harcayamadığın yedek paranın bir kısmını bol bol köle satın almaya yatır.”
“Peki ben bunca ton et ve böylesine kara gözlü bir çeşitlilik için pazarlık ederken sen ne yapacaksın, Janet?”
“Kölelik altındaki insanlara, haremindeki kadınlar da dahil, özgürlüğü vaaz etmek üzere misyoner olarak gitmeye hazırlanacağım. Oraya girmeme izin verilecek, ben de isyan çıkaracağım; sen de, üç kuyruklu paşa, bir anda ellerimiz arasında zincire vurulacaksın. Despotların şimdiye dek verdiği en özgürlükçü fermanı imzalayana kadar da, şahsen ben, bağlarını çözmene razı olmayacağım.”
“Jane, merhametine sığınmaya razıyım.”
“Bay Rochester, öyle gözlerle yalvarırsan sana hiç merhamet etmem. Böyle baktığın sürece, zorla kabul ettireceğin fermanı serbest kalır kalmaz ilk fırsatta çiğneyeceğinden emin olurum.”
“Ama Jane, ne istiyorsun? Beni, sunakta kıyılandan başka gizli bir nikâh töreninden daha geçmeye zorlayacaksın diye korkuyorum. Anlaşılan kendine özgü koşullar öne süreceksin; neler olacak bunlar?”
“Ben yalnızca içim rahat olsun istiyorum, efendim; yükümlülüklerle ezilmesin. Céline Varens hakkında, ona verdiğin elmasları, kaşmirleri anlattıklarını hatırlıyor musun? Ben senin İngiliz Céline Varens’in olmayacağım. Adèle’in mürebbiyesi olarak çalışmayı sürdüreceğim; böylece iaşem ve kalacak yerim karşılanacak, ayrıca yılda otuz sterlin kazanacağım. Bu parayla kendi giysilerimi alacağım; sen bana yalnızca—”
“Evet, ama ne?”
“Sevgini; ben de karşılığında sevgimi verirsem borç kapanmış olur.”
“Soğukkanlı küstahlıkta ve doğuştan gelen saf gururda sana denk yok,” dedi. Artık Thornfield’a yaklaşıyorduk. “Bugün benimle akşam yemeği yemek ister misin?” diye sordu, kapılardan yeniden içeri girerken.
“Hayır, teşekkür ederim, efendim.”
“Neden ‘hayır, teşekkür ederim’? Sormamda sakınca yoksa.”
“Sizinle hiç akşam yemeği yemedim, efendim; şimdi yemem için bir neden de göremiyorum; olana kadar—”
“Neye kadar? Yarım cümlelere bayılıyorsun.”
“Başka çarem kalmayana kadar.”
“Benimle sofraya oturmaktan korkacak kadar bir dev ya da hortlak gibi yediğimi mi sanıyorsun?”
“Bu konuda hiçbir tahminde bulunmadım, efendim; ama bir ay daha her zamanki gibi devam etmek istiyorum.”
“Mürebbiyelik köleliğinden hemen vazgeçeceksin.”
“Kusura bakmayın, efendim, vazgeçmeyeceğim. Her zamanki gibi işime devam edeceğim. Alıştığım üzere bütün gün sizden uzak duracağım; akşam, beni görmek istediğinizde çağırabilirsiniz, o zaman gelirim; ama başka zaman gelmem.”
“Jane, bütün bunlara dayanabilmek için bir sigara ya da bir tutam enfiye istiyorum; Adèle’in deyişiyle, ‘kendime bir tavır takınmak’ için. Ne yazık ki ne sigara tabakam yanımda ne de enfiye kutum. Ama dinle—fısıldıyorum. Şimdi sıra sende, küçük tiran; ama az sonra sıra bana gelecek. Seni bir kez hakkıyla yakalayıp kendime eş ettikten sonra—şöyle bir zincire bağlayacağım seni, mecazen söylüyorum,” (saat zincirine dokunarak). “Evet, güzel küçüğüm, mücevherimi yitirmeyeyim diye seni göğsümde taşıyacağım.”
Bunları, arabadan inmeme yardım ederken söyledi. Sonra Adèle’i de arabadan indirdi; ben eve girdim ve hızla üst kattaki odama çekildim.
Akşam beni vaktinde huzuruna çağırdı. Onun için bir uğraş hazırlamıştım; bütün vakti baş başa konuşarak geçirmek istemiyordum. Güzel sesini hatırlıyordum; şarkı söylemeyi sevdiğini biliyordum—iyi şarkıcılar genellikle sever. Ben şarkı söyleyemezdim; onun titiz yargısına göre müzisyen de sayılmazdım, ama icra iyiyse dinlemekten hoşlanırdım. Romantizm saati olan alacakaranlık, mavi yıldızlı sancağını panjurların üzerine indirmeye başlar başlamaz kalkıp piyanoyu açtım ve Tanrı aşkına, bana bir şarkı söylemesi için yalvardım. Kaprisli bir cadı olduğumu, başka bir zaman söylemeyi tercih edeceğini belirtti; ama şu andan daha iyi bir zaman olmadığını söyledim.
“Sesini beğeniyor muydum?” diye sordu.
“Çok.” Onun kolay incinen kibrini okşamaktan hoşlanmazdım; ama bir kereliğine, işime geldiği için, onu yatıştırıp yüreklendirecektim.
“Öyleyse Jane, bana eşlik etmelisin.”
“Peki efendim, denerim.”
Denemeye koyuldum ama az sonra tabureden kaldırılıp “beceriksiz küçük bir acemi” diye adlandırıldım. Hiç incelik göstermeden bir kenara itildiğimde—tam da istediğim buydu—yerimi gasp edip kendine eşlik etmeye başladı; çünkü hem çalabiliyor hem söyleyebiliyordu. Ben pencere girintisine geçtim. Orada oturup sessiz ağaçlarla loş çimenliğe bakarken, tatlı bir ezgiye yumuşak tonlarla şu dizeleri söyledi:
“Bir yüreğin tutuşan özünde
Duyduğu en gerçek sevda,
Her damara hızla dolup
Varlığın akışını yaydı.
Gelişi her gün umudumdu,
Gidişi acımdı benim;
Adımlarını geciktiren her rastlantı
Damarlarımda buz kesilirdi.
Sevdiğim gibi sevilmenin
Adsız bir mutluluk olacağını düşledim;
Körü körüne, hevesle
O amaca doğru ilerledim.
Ama yaşamlarımız arasında uzanan
Yol, uçsuz bucaksız ve izsizdi;
Yeşil okyanus dalgalarının köpükleri gibi
Tehlikeyle doluydu.
Issız ormanda ya da koruda
Haydut yolu gibi tekinsizdi;
Güç ve Hak, Keder ve Öfke
Ruhlarımızın arasına dikilmişti.
Tehlikeleri göze aldım, engelleri küçümsedim;
Kehanetlere meydan okudum:
Beni ne tehdit ettiyse, ne hırpaladı, ne uyardıysa
Atılganlıkla aşıp geçtim.
Gökkuşağım ışık gibi hızla ilerledi;
Bir düşteymiş gibi uçtum;
Görkemle yükseldi gözlerimin önünde
Sağanakla ışığın çocuğu.
Acıların karanlık bulutlarında hâlâ
Parıldıyor o yumuşak, kutsal sevinç;
Yaklaşan felaketler ne kadar yoğun,
Ne kadar kasvetli, umurumda değil.
Bu tatlı anda umurumda değil,
Üzerinden koşup geçtiğim her şey
Güçlü ve hızlı kanatlarla gelip
Korkunç bir intikam duyurursa;
Kibirli Nefret beni yere serse,
Hak bana yaklaşmayı yasaklasa,
Ezici Güç öfkeyle kaşlarını çatıp
Sonsuz düşmanlığa yemin etse bile.
Sevgilim küçük elini
Soylu bir inançla elime koydu
Ve evliliğin kutsal bağının
Doğalarımızı birbirine bağlayacağına ant içti.
Sevgilim, mühürleyen bir öpücükle
Benimle yaşayıp öleceğine yemin etti;
Sonunda adsız mutluluğuma kavuştum.
Ben seviyorum—seviliyorum!”
Ayağa kalkıp bana doğru geldi; yüzü ışıldıyordu, keskin şahin gözleri parlıyor, her çizgisinden şefkat ve tutku taşıyordu. Bir an ürktüm, sonra toparlandım. Yumuşak sahneye, gözü pek gösteriye izin vermeyecektim; ikisi de tehlikeli biçimde kapıdaydı. Bir savunma silahı hazırlamalıydım—dilimi bileyleyip yanıma geldiğinde sertçe sordum: “Şimdi kiminle evlenecektin?”
“Bunu sevgili Jane’inin sorması ne tuhaf bir soru.”
“Öyle mi! Bana çok doğal ve gerekli geldi. Gelecekteki karısının onunla birlikte öleceğinden söz etmişti. Böyle pagan bir düşünceyle ne demek istemişti? Onunla ölmeye hiç niyetim yoktu—buna güvenebilirdi.”
“Ah, tek dileği, tek duası benim onunla yaşamamdı! Benim gibiler için ölüm söz konusu değildi.”
“Elbette söz konusuydu. Zamanım geldiğinde ölmek için onun kadar hakkım vardı; ama o zamanı bekleyecek, bir suttee’de yakılarak aceleyle ölüme sürüklenmeyecektim.”
“Bu bencil düşüncesi için onu bağışlayıp barışma öpücüğüyle affını kanıtlar mıydım?”
“Hayır, beni mazur görün.”
Bana “sert küçük şey” diye seslenildiğini duydum; ardından, “başka herhangi bir kadın, övgüsüne söylenen böyle dizeleri dinleyince iliklerine kadar yumuşardı,” diye eklendi.
Doğuştan sert olduğumu—çok katı yürekli olduğumu, beni sık sık öyle bulacağını söyledim; ayrıca gelecek dört hafta dolmadan karakterimin çeşitli çetin yanlarını ona göstermeye kararlıydım. Daha vazgeçmek için vakit varken, nasıl bir anlaşma yaptığını bütünüyle öğrenecekti.
“Sessiz olup akla uygun konuşur musun?”
“İsterse sessiz kalırdım; akla uygun konuşmaya gelince, şu anda da öyle yaptığımı sanıyordum.”
Huzursuzlandı, pıhladı, homurdandı. “Pekâlâ,” diye düşündüm; “istediğin kadar öfkelenip kıpırdanabilirsin; seninle baş etmenin en iyi yolu bu, eminim. Seni anlatamayacağım kadar seviyorum ama duygusallığın ucuzluğuna düşmeyeceğim. Bu hazırcevaplık iğnesiyle uçurumun kıyısından seni de uzak tutacağım; ayrıca keskin yardımıyla, ikimizin gerçek yararına en uygun mesafeyi aramızda koruyacağım.”
Onu azar azar epeyce öfkelendirdim; sonra, hiddetle odanın öteki ucuna çekilince kalktım, her zamanki saygılı tavrımla “İyi geceler, efendim,” deyip yan kapıdan süzüldüm ve uzaklaştım.
Başladığım bu yöntemi deneme süresi boyunca sürdürdüm; hem de büyük başarıyla. Elbette onu biraz asık suratlı ve huysuz tuttum; ama genel olarak çok iyi eğlendiğini görebiliyordum. Kuzu gibi boyun eğmek ve kumru gibi duyarlılık göstermek, despotluğunu daha da beslese de, yargısını memnun eder, sağduyusunu tatmin eder, hatta zevkine daha az hitap ederdi.
Başkalarının yanında eskisi gibi saygılı ve sessizdim; başka türlü davranmak yersiz olurdu. Onu yalnızca akşam konuşmalarımızda böyle tersliyor ve üzüyordum. Saat yedi vurur vurmaz beni düzenli olarak çağırmayı sürdürdü; ama şimdi karşısına çıktığımda dudaklarında artık “sevgilim” ya da “canım” gibi tatlı sözler yoktu. Bana layık gördüğü en iyi hitaplar “sinir bozucu kukla”, “kötü kalpli elf”, “peri”, “perilerin değiştirdiği çocuk” ve benzerleriydi. Okşamak yerine yüzünü buruşturuyor, elimi sıkmak yerine kolumu çimdikliyor, yanağımdan öpmek yerine kulağımı acımasızca çekiyordu. Her şey yolundaydı; o sıralar bu sert sevgi gösterilerini daha şefkatli herhangi bir şeye kesinlikle yeğliyordum. Bayan Fairfax’ın beni onayladığını gördüm; benim için duyduğu kaygı yok olmuştu, demek ki doğru yapıyordum. Bu arada Bay Rochester, onu bir deri bir kemik bıraktığımı söylüyor ve bu davranışımın yakında korkunç bir intikamını alacağı tehdidinde bulunuyordu. Tehditlerine içimden gülüyordum. “Şimdi seni makul ölçüde dizginleyebiliyorum,” diye düşündüm; “sonra da bunu yapabileceğimden kuşkum yok. Bir yöntem işe yaramazsa başka bir yol bulmak gerekir.”
Yine de bütün bunlar kolay değildi; sık sık onu kızdırmak yerine memnun etmeyi yeğlerdim. Gelecekteki kocam benim için bütün dünyam olmuştu; hatta dünyadan da fazlası, neredeyse cennet umudumdu. Bir tutulmanın insanla koca güneş arasına girmesi gibi, o da benimle din üzerine düşünebilmemin arasına giriyordu. O günlerde, yarattığına öyle tapıyordum ki Tanrı’yı göremiyordum.
Bölüm etkileşimi
