Jane Eyre kitap kapağı

31. bölüm / 39

Otuzuncu Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Otuzuncu Bölüm

OTUZUNCU BÖLÜM
Moor House sakinlerini tanıdıkça onları daha çok sevdim. Birkaç gün içinde sağlığım, bütün gün oturabilecek ve ara sıra dışarı çıkabilecek kadar düzeldi. Diana’yla Mary’nin yaptığı işlere katılabiliyor, istedikleri kadar onlarla sohbet ediyor, izin verdikleri zaman ve yerde yardım edebiliyordum. Bu yakınlıkta, o zamana dek ilk kez tattığım türden iyileştirici bir zevk vardı: zevklerin, duyguların ve ilkelerin bütünüyle uyuşmasından doğan bir zevk.

Onların okumaktan hoşlandıklarını okumayı ben de severdim: onları ne sevindiriyorsa beni de sevindirirdi; neyi onaylıyorlarsa ona saygı duyardım. Gözlerden uzak evlerini severlerdi. Ben de alçak çatılı, kafesli pencereli, duvarları dökülmeye yüz tutmuş o küçük, gri, eski yapıda; dağ rüzgârlarının etkisiyle yana yatmış yaşlı köknarların sıralandığı yolda; porsuk ve çobanpüskülüyle kararmış, yalnızca en dayanıklı çiçeklerin açabildiği bahçede güçlü ve kalıcı bir çekicilik buldum. Evlerinin ardındaki ve çevresindeki mor fundalıklara; kapılarından başlayıp çakıllı at yolunun indiği, önce eğreltiotlarıyla kaplı yamaçların, sonra da fundalıkların sınırındaki ya da boz kır koyunlarıyla yosun suratlı kuzularına ot veren birkaç küçük, yabani otlağın arasından kıvrılarak uzandığı çukur vadiye sımsıkı bağlıydılar. Söylüyorum, bu manzaraya kusursuz bir tutkuyla bağlıydılar. Bu duyguyu anlayabiliyor, hem gücünü hem de içtenliğini paylaşabiliyordum. Buranın büyüsünü gördüm. Issızlığına kutsallık veren şeyi hissettim: yükseltilerin ve inişlerin çizgileri; yosunların, funda çanlarının, çiçek serpilmiş çimenlerin, parlak eğreltiotlarının ve yumuşak renkli granit kayalıkların sırtlara ve vadilere kattığı yabanıl renkler gözümü doyuruyordu. Bu ayrıntılar benim için de onlar için olduğu gibi, saf ve tatlı nice zevk kaynağıydı. Sert esişiyle fırtına, yumuşak esintisiyle meltem; çetin günle durgun gün; gün doğumu ve gün batımının saatleri; ay ışığı ve bulutlu gece, bu yörelerde bana da onlar kadar çekici geliyordu; onlarınkini büyüleyen aynı büyü benim duyularımı da sarıyordu.

Evin içinde de aynı ölçüde iyi anlaşıyorduk. İkisi de benden daha bilgili, daha çok okumuştu; ama hevesle, onların benden önce yürüdüğü bilgi yolunda ilerliyordum. Ödünç verdikleri kitapları adeta yutuyordum; gündüz okuduklarımı akşam onlarla tartışmak bana büyük bir doyum veriyordu. Düşünce düşünceye, görüş görüşe uyuyordu; kısacası, her konuda kusursuzca uyuşuyorduk.

Üçümüz arasında biri öne çıkıp yön gösterecekse, o Diana’ydı. Bedence benden çok üstündü: güzeldi, güçlüydü. Canlılığında öyle bir hayat bolluğu ve öyle kesintisiz bir akış vardı ki hayranlığımı uyandırıyor, ama anlamamı da güçleştiriyordu. Akşamın başında bir süre konuşabiliyor, ama ilk canlılık ve akıcılık dalgası geçince Diana’nın ayaklarının dibindeki bir tabureye oturup başımı dizine yaslamayı, o benim yalnızca ucundan değindiğim konuyu enine boyuna ele alırken onu ve Mary’yi sırayla dinlemeyi yeğliyordum. Diana bana Almanca öğretmeyi önerdi. Ondan ders almak hoşuma gidiyordu: öğretmen rolünün ona yakıştığını ve onu mutlu ettiğini görüyordum; öğrenci rolü de beni aynı ölçüde mutlu ediyor, bana uyuyordu. Doğalarımız birbirine geçiyordu; bunun sonucu, güçlü bir karşılıklı sevgi oldu. Resim yapabildiğimi keşfedince kalemleriyle boya kutularını hemen kullanmama verdiler. Bu tek konuda onlardan üstün oluşum onları şaşırttı ve sevindirdi. Mary saatlerce oturup beni izler, sonra ders almaya koyulurdu; uysal, zeki ve çalışkan bir öğrenci olduğunu gösterirdi. Böylece meşgul ve birbirimize arkadaşlık ederek günler saatler gibi, haftalar günler gibi geçip gitti.

Bay St. John’a gelince, kız kardeşleriyle aramda böylesine doğal ve hızla gelişen yakınlık ona uzanmıyordu. Aramızdaki mesafenin bir nedeni, onun evde nispeten seyrek bulunmasıydı: zamanının büyük bölümünü, cemaati içindeki dağınık yerleşimlerde yaşayan hastaları ve yoksulları ziyaret ederek geçiriyor gibiydi.

Hiçbir hava koşulu bu pastoral ziyaretlerine engel olmazdı: yağmur yağsın ya da hava açık olsun, sabah çalışma saatleri bitince şapkasını alır, babasının yaşlı av köpeği Carlo peşinden gelirken sevgi ya da görev misyonuna çıkardı—bunu hangi gözle gördüğünü pek bilemiyorum. Bazen hava çok elverişsiz olduğunda kız kardeşleri itiraz ederdi. O zaman, kendine özgü, neşeden çok ciddiyet taşıyan bir gülümsemeyle şöyle derdi:

“Bir rüzgâr esintisinin ya da birkaç yağmur damlasının beni bu kolay işlerden caydırmasına izin verirsem, böyle bir tembellik kendime biçtiğim geleceğe nasıl bir hazırlık olur?”

Diana ile Mary’nin bu soruya verdiği genel karşılık, iç çekmek ve birkaç dakika kederli görünerek düşüncelere dalmaktı.

Ama sık sık evden uzak kalmasının yanı sıra, onunla dost olmamızın önünde başka bir engel daha vardı: içine kapanık, dalgın, hatta kuruntulu bir mizacı var gibiydi. Din görevi konusundaki gayreti, yaşamı ve alışkanlıkları kusursuzdu; ama her samimi Hristiyanın ve eylemli bir hayırseverin ödülü olması gereken zihinsel dinginliğe, iç huzuruna sahip görünmüyordu. Akşamları sık sık pencerenin yanında, önünde yazı masası ve kâğıtları dururken okumayı ya da yazmayı bırakır, çenesini eline dayayıp bilmediğim düşüncelere dalardı; ama bunların onu huzursuz edip heyecanlandırdığı, gözlerindeki sık parıltılardan ve değişken genişlemeden anlaşılabilirdi.

Üstelik Doğa, onun için kız kardeşleri kadar bir haz kaynağı değildi sanırım. Bir kez, yalnızca bir kez, tepelerin yalçın güzelliğini güçlü biçimde hissettiğini ve evi dediği karanlık çatıyla eskimiş duvarlara doğuştan bir sevgi duyduğunu dile getirmişti; ama bu duyguyu anlatırken sözlerinde ve sesinde zevkten çok keder vardı. Fundalıkları hiçbir zaman dingin sessizlikleri için dolaşmaz, sağlayabilecekleri binlerce huzurlu zevki arayıp bulmaz ya da üzerinde durmazdı.

İçine kapanıklığı yüzünden, zihnini ölçüp tartma fırsatı bulmam epey zaman aldı. İlk izlenimimi Morton’daki kendi kilisesinde vaaz verdiğini duyduğumda edindim. Keşke o vaazı anlatabilsem; ama bunu yapamam. Bende bıraktığı etkiyi bile hakkıyla aktaramam.

Vaaz sakin başladı; hatta sesinin tonu ve sunuşu bakımından sonuna dek sakin kaldı. Ama belirgin vurgularında kısa sürede derinden hissedilen, yine de sıkı sıkıya dizginlenmiş bir gayret duyuluyor, sinirli ve gergin anlatımını bu gayret besliyordu. Bu anlatım zamanla güce dönüştü: bastırılmış, yoğunlaşmış, denetlenmiş bir güç. Vaizin kudreti yüreği titretti, zihni şaşırttı; ama ikisini de yumuşatmadı. Baştan sona tuhaf bir acılık vardı; teselli veren bir yumuşaklık yoktu. Kalvinci öğretilere—seçilmişlik, kader ve lanetlenme—sert göndermeler sık sık yapılıyor, her biri sanki mahkûmiyet hükmü gibi duyuluyordu. Vaaz bittiğinde sözleriyle daha iyi, daha sakin ya da daha aydınlanmış hissetmek yerine, tarif edilemez bir üzüntü duydum; çünkü bana öyle gelmişti—başkaları da aynı şeyi hissetti mi bilmiyorum—dinlediğim belagat, dibinde bulanık hayal kırıklığı tortularının yattığı bir derinlikten doğmuş; orada dinmeyen özlemlerin huzursuz edici dürtüleriyle tedirgin arzular kıpırdanıyordu. Temiz bir yaşam süren, vicdanlı ve gayretli St. John Rivers’ın henüz her türlü anlayışı aşan Tanrı huzurunu bulmadığına emindim; kırılmış putum ve yitip giden cennetim için gizlice, kahredici bir acıyla duyduğum pişmanlıklar—son zamanlarda sözünü etmekten kaçındığım, ama beni ele geçirip acımasızca ezen pişmanlıklar—içinde ben nasıl bulamamışsam, onun da bulamadığını düşünüyordum.

Bu arada bir ay geçmişti. Diana ile Mary yakında Moor House’dan ayrılacak, mürebbiye olarak onları bekleyen bambaşka yaşama ve ortama, İngiltere’nin güneyinde büyük ve gösterişli bir kentteki işlerine döneceklerdi. Her ikisi de, varlıklı ve kibirli üyelerinin onları yalnızca mütevazı hizmetliler saydığı ailelerde çalışıyordu; bu aileler onların içlerindeki üstün nitelikleri ne biliyor ne de öğrenmeye çalışıyor, edindikleri becerileri de aşçılarının hüneri ya da hizmetçilerinin zevki gibi değerlendiriyordu. Bay St. John bana bulacağına söz verdiği iş hakkında henüz bir şey söylememişti; ama bir meslek edinmem artık acil hâle gelmişti. Bir sabah salonda onunla birkaç dakika yalnız kalınca pencere girintisine—masası, sandalyesi ve yazı takımı burayı bir çalışma odasına dönüştürmüştü—yaklaşmaya cesaret ettim. Sorumu hangi sözlerle kuracağımı pek bilemeden konuşmaya hazırlanıyordum; onunki gibi bir mizacı saran çekingenlik buzunu kırmak her zaman zordur. Ama diyaloğu başlatan o oldu ve beni bu zahmetten kurtardı.

Yaklaştığımı görünce başını kaldırdı. “Bana bir şey mi soracaksınız?” dedi.

“Evet; üstlenebileceğim bir iş bulup bulamadığınızı öğrenmek istiyorum.”

“Üç hafta önce sizin için bir iş bulmuş ya da tasarlamıştım; ama burada hem işe yaradığınız hem de mutlu olduğunuz anlaşıldığından, kız kardeşlerim size bağlandığından ve beraberliğiniz onlara alışılmadık bir sevinç verdiğinden, Marsh End’den yakında ayrılmaları sizin işe başlamanızı gerektirene dek bu karşılıklı huzuru bozmamayı uygun gördüm.”

“Artık üç gün sonra gidecekler, değil mi?” dedim.

“Evet; onlar gidince ben de Morton’daki papaz evine döneceğim. Hannah benimle gelecek, bu eski ev de kapatılacak.”

Birkaç dakika bekledim; ilk açtığı konuya devam edeceğini sanıyordum. Ama düşünceleri başka bir yola sapmış gibiydi; bakışları benden ve işimden uzaklaştığını gösteriyordu. Benim için kaçınılmaz biçimde yakından ve kaygıyla ilgilendiğim konuya dönmesini sağlamak zorunda kaldım.

“Aklınızda nasıl bir iş vardı, Bay Rivers? Bu gecikme işi bulmayı zorlaştırmamıştır umarım.”

“Hayır; çünkü bu işi vermek yalnızca bana, kabul etmek de size bağlı.”

Yine duraksadı; devam etmeye gönülsüz görünüyordu. Sabırsızlanmaya başladım: Bir iki huzursuz kıpırdanışım ve yüzüne diktiğim sabırsız, ısrarcı bakış, duygumu sözlerden daha az zahmetle ve aynı ölçüde etkili biçimde ona anlatmış olmalıydı.

“Öğrenmek için acele etmenize gerek yok,” dedi. “Açıkça söyleyeyim, size uygun ya da kazançlı bir iş öneremem. Açıklamadan önce, size yardım edeceksem bunun ancak bir körün topala edeceği yardım kadar olabileceğini açıkça belirttiğimi hatırlayın. Yoksulum; babamın borçlarını ödedikten sonra bana kalacak mirasın, bu yıkılmaya yüz tutmuş çiftlik evi, arkasındaki kavrulmuş köknar sırası ve önündeki porsuklarla çobanpüsküllerinin bulunduğu fundalık toprak parçasından ibaret olacağını gördüm. Adım sanım yok: Rivers eski bir soyadı; ama soyun hayattaki üç tek varisinden ikisi yabancıların yanında hizmetkâr lokmasıyla geçiniyor, üçüncüsü de doğduğu ülkeye yalnızca yaşamı boyunca değil, öldükten sonra da yabancı sayıyor kendini. Evet, bu yazgıyı onur sayıyor ve saymakla yükümlü; tek arzusu, bedensel bağlardan ayrılma haçının omuzlarına konacağı ve savaşan kilisenin en mütevazı üyelerinden biri olduğu o kilisenin başının ‘Kalk, ardımdan gel!’ diyeceği günü beklemek.”

St. John bu sözleri vaaz verirken kullandığı sesle söyledi: sakin, derin bir sesle; yanağı kızarmadan, bakışları ışıldayarak. Sonra devam etti:

“Ben de yoksul ve tanınmamış olduğum için size ancak yoksul ve tanınmamış bir iş sunabilirim. Hatta bunu aşağılayıcı bulabilirsiniz; çünkü alışkanlıklarınızın dünyanın incelikli dediği türden olduğunu, zevklerinizin ülküsel olana yöneldiğini ve en azından eğitimli insanlar arasında yaşadığınızı görüyorum. Oysa insanlığı daha iyi hâle getirebilecek hiçbir işin insanı alçaltmayacağına inanırım. Hristiyan emekçiye toprağı işleme görevi ne kadar kurak ve bakir bir yerde verilirse, emeğinin karşılığı ne kadar az olursa, onuru o kadar büyük olur. Böyle koşullarda onun yazgısı öncülük etmektir; İncil’in ilk öncüleri havarilerdi, önderleri de Kurtarıcı İsa’nın ta kendisiydi.”

“Peki?” dedim, yine duraklayınca. “Devam edin.”

Devam etmeden önce bana baktı; gerçekten de yüzümü, çizgilerini ve hatlarını bir sayfadaki yazılar gibi ağır ağır okur gibiydi. Bu incelemeden çıkardığı sonuçları sonraki sözlerinde kısmen dile getirdi.

“Size önerdiğim işi kabul edeceğinize ve bir süre sürdüreceğinize inanıyorum,” dedi. “Kalıcı olarak değil elbette; tıpkı benim İngiliz taşrasındaki dar ve giderek daralan, sakin ve gözlerden uzak bir papazlık görevini sonsuza dek sürdüremeyeceğim gibi. Çünkü sizin doğanızda da benimkinde olduğu gibi huzuru bozan bir unsur var, yalnızca türü farklı.”

“Açıklayın,” diye üsteledim, bir kez daha durunca.

“Açıklayacağım; önerimin ne kadar yoksul, ne kadar önemsiz, ne kadar kısıtlayıcı olduğunu duyacaksınız. Babam öldüğüne ve artık kendi kararımı verebildiğime göre Morton’da uzun süre kalmayacağım. Muhtemelen bir yıl içinde buradan ayrılırım; ama kaldığım sürece burayı iyileştirmek için elimden geleni yapacağım. İki yıl önce geldiğimde Morton’da okul yoktu; yoksulların çocuklarının ilerleme umudu bütünüyle kesilmişti. Erkek çocuklar için bir okul kurdum; şimdi de kızlar için ikinci bir okul açmak istiyorum. Bunun için, yanında öğretmenin evi olacak iki odalı bir kulübe bulunan bir bina tuttum. Öğretmenin yıllık ücreti otuz sterlin olacak. Evi şimdiden, çok sade ama yeterli biçimde, bir hanımefendinin, Bayan Oliver’ın iyiliğiyle döşendi. Kendisi cemaatimdeki tek varlıklı adamın, vadideki iğne fabrikasıyla dökümhanenin sahibi Bay Oliver’ın tek kızıdır. Aynı hanımefendi, yoksullar yurdundan bir yetimin eğitim ve giyim masraflarını da karşılıyor; karşılığında kız, öğretmenlik işi yüzünden kendisinin yapmaya vakit bulamayacağı ev ve okulla ilgili hizmet işlerinde öğretmene yardım edecek. Bu öğretmen siz olur musunuz?”

Soruyu biraz aceleyle sordu; önerisini öfkeyle ya da en azından küçümseyerek geri çevirmemi yarı yarıya bekliyor gibiydi. Düşüncelerimin ve duygularımın tümünü bilmiyor, bazılarını tahmin etse de bu işi nasıl değerlendireceğimi kestiremiyordu. Gerçekten mütevazı bir işti; ama güvenli bir barınak sağlayacaktı ve ben güvenli bir sığınak istiyordum. Tekdüze bir işti; ama zengin bir evde mürebbiyelik etmeye kıyasla bağımsızdı. Yabancıların yanında hizmet etme korkusu içime demir gibi işliyordu. İş ne soysuzca ne de değersizdi; zihnen aşağılayıcı da değildi. Kararımı verdim.

“Öneriniz için teşekkür ederim, Bay Rivers. Bütün kalbimle kabul ediyorum.”

“Ama beni anlıyor musunuz?” dedi. “Bu bir köy okulu; öğrencileriniz yalnızca yoksul kızlar, en iyi ihtimalle çiftçi kızları olacak. Örgü, dikiş, okuma, yazma ve hesap öğretmeniz yetecek. Becerilerinizi ne yapacaksınız? Zihninizin, duygularınızın ve zevklerinizin büyük bölümüne ne olacak?”

“Gerektiği güne dek saklarım. Kaybolup gitmezler.”

“Üstleneceğiniz işi biliyorsunuz, öyle mi?”

“Biliyorum.”

Bu kez gülümsedi; gülümsemesi ne acı ne de kederliydi, hoşnut ve derin bir memnuniyet taşıyordu.

“Görevinize ne zaman başlayacaksınız?”

“Yarın evime giderim; isterseniz gelecek hafta okulu açarım.”

“Pekâlâ, öyle olsun.”

Ayağa kalkıp odada yürüdü. Durdu ve bana yeniden baktı. Başını salladı.

“Neyi uygun bulmuyorsunuz, Bay Rivers?” diye sordum.

“Morton’da uzun süre kalmayacaksınız. Hayır, hayır!”

“Neden? Bunu söylemenizin sebebi ne?”

“Gözünüzden okuyorum; o göz, yaşamını düzenli ve tekdüze sürdürecek birine ait değil.”

“Hırslı değilim.”

‘Hırslı’ sözüyle irkildi. “Hayır. Hırs da nereden çıktı? Kim hırslı? Ben hırslı olduğumu biliyorum; ama siz bunu nasıl anladınız?” diye tekrarladı.

“Kendimden söz ediyordum.”

“Peki, hırslı değilseniz, o hâlde—” Durakladı.

“Neyim?”

“Tutkulu diyecektim; ama belki sözcüğü yanlış anlar, bundan hoşlanmazdınız. İnsan sevgilerinin ve yakınlıklarının sizi çok güçlü biçimde etkilediğini kastediyorum. Boş zamanınızı uzun süre yalnızlık içinde geçirmekten ve çalışma saatlerinizi hiçbir uyarıcı yönü olmayan tekdüze bir işe vermekten hoşnut kalamayacağınızdan eminim; tıpkı benim de,” diye vurgulayarak ekledi, “burada bataklığın içine gömülmüş, dağların arasında kapalı kalmış yaşamaktan hoşnut olamayacağım gibi. Tanrı’nın bana verdiği doğama aykırı davranılıyor; gökten bağışlanan yeteneklerim felç ediliyor, işe yaramaz hâle getiriliyor. Şimdi nasıl kendi sözlerimle çeliştiğimi duyuyorsunuz. Mütevazı bir yazgıyla yetinmeyi vaaz eden, Tanrı hizmetindeki oduncularla su taşıyanların mesleğini bile haklı bulan ben, O’nun atanmış hizmetkârı, huzursuzluğum içinde neredeyse çılgına dönüyorum. Öyleyse eğilimlerle ilkeler bir yolla uzlaştırılmalı.”

Odadan çıktı. Bu kısa saat içinde onu, önceki bir ayın tamamında öğrendiğimden daha iyi tanımıştım; yine de aklımı karıştırıyordu.

Kardeşlerinden ve evlerinden ayrılma günü yaklaştıkça Diana ile Mary Rivers daha kederli ve sessiz oluyorlardı. Her zamanki gibi görünmeye çalışsalar da mücadele etmeleri gereken üzüntüyü bütünüyle bastıramıyor ya da gizleyemiyorlardı. Diana, bu ayrılığın şimdiye dek yaşadıklarından farklı olacağını söyledi. St. John bakımından muhtemelen yıllarca sürecek bir ayrılık olacaktı; belki de ömür boyu.

“Uzun zamandır tasarladığı kararları uğruna her şeyi feda edecek,” dedi. “Doğal sevgiyi ve ondan da güçlü duyguları. St. John sakin görünür, Jane; ama içinde ateş saklıyor. Onu yumuşak huylu sanırsın; oysa bazı konularda ölüm kadar acımasızdır. En kötüsü de, vicdanımın beni onun bu katı kararından caydırmaya pek izin vermemesi; doğrusu, onu bir an bile suçlayamam. Kararı doğru, soylu, Hristiyanca; ama yüreğimi kırıyor!” diye ekledi ve güzel gözlerinden yaşlar boşandı. Mary başını işinin üzerine eğdi.

“Artık babamız yok; yakında evimiz ve kardeşimiz de olmayacak,” diye mırıldandı.

Tam o sırada küçük bir olay oldu; sanki ‘felaketler tek başına gelmez’ sözünün doğruluğunu göstermek ve sıkıntılarına, tam eline geçecekken kaçan fırsatın can sıkıcı acısını da katmak üzere kader tarafından özellikle gönderilmişti. St. John, bir mektup okuyarak pencerenin önünden geçti. İçeri girdi.

“Amcamız John öldü,” dedi.

İki kız kardeş de irkilmiş gibiydi; ama şaşkına dönmüş ya da dehşete kapılmış değillerdi. Haber, bakışlarında üzücü olmaktan çok önemli görünüyordu.

“Öldü mü?” diye tekrarladı Diana.

“Evet.”

Diana, kardeşinin yüzünü dikkatle süzdü. Alçak sesle, “Peki şimdi ne olacak?” diye sordu.

“Ne olacak, Die?” diye karşılık verdi; yüzünde mermerden yontulmuşçasına bir ifadesizlik vardı. “Ne olacak? Hiçbir şey. Oku.”

Mektubu onun kucağına attı. Diana mektuba göz gezdirip Mary’ye uzattı. Mary sessizce okudu, sonra kardeşine geri verdi. Üçü de birbirlerine baktılar; üçü de gülümsedi—kederli, düşünceli, iç burkan bir gülümsemeydi.

“Şükürler olsun! Yine de yaşayabiliriz,” dedi Diana sonunda.

“Her hâlükârda, durumumuzu öncekinden daha kötü yapmıyor,” diye belirtti Mary.

“Yalnız, olabileceklerin hayalini insanın zihnine iyice yerleştiriyor,” dedi Bay Rivers, “ve onu şu anki durumla biraz fazla canlı biçimde karşılaştırıyor.”

Mektubu katladı, yazı masasının çekmecesine kilitledi ve yeniden dışarı çıktı.

Birkaç dakika kimse konuşmadı. Sonra Diana bana döndü.

“Jane, bize ve sırlarımıza şaşıracak,” dedi, “dayı gibi yakın bir akrabamızın ölümüne daha fazla üzülmediğimiz için bizi yüreksiz yaratıklar sanacaksın. Ama onu hiç görmedik, tanımadık. Annemin erkek kardeşiydi. Babamla yıllar önce kavga etmişler. Babamı, servetinin büyük bölümünü mahveden o işe yatırmaya onun öğüdü razı etmişti. Birbirlerini karşılıklı suçladılar; öfkeyle ayrıldılar ve bir daha barışmadılar. Dayım sonradan daha kazançlı işlere girişti; anlaşılan yirmi bin sterlinlik bir servet edinmiş. Hiç evlenmedi; bizden ve bizim kadar yakın olduğu bir başka kişiden başka yakın akrabası yoktu. Babam, mal varlığını bize bırakarak hatasını telafi edeceği düşüncesine hep tutundu. Bu mektuptan anlıyoruz ki otuz gine dışında her kuruşunu öteki akrabasına bırakmış; o otuz gine de St. John, Diana ve Mary Rivers arasında üç yas yüzüğü alınması için bölüştürülecekmiş. Elbette istediğini yapmaya hakkı vardı; yine de böyle bir haberi alınca insanın içine bir anlığına keder çöküyor. Mary’yle ikimiz, biner sterlinimiz olsa kendimizi zengin sayardık; St. John için de böyle bir para değerli olurdu, çünkü onunla iyilik yapabilecekti.”

Bu açıklamanın ardından konu kapandı; ne Bay Rivers ne de kız kardeşleri bir daha bundan söz etti. Ertesi gün Marsh End’den Morton’a gittim. Bir sonraki gün Diana ile Mary, uzaktaki B——’ye doğru yola çıktılar. Bir hafta içinde Bay Rivers ile Hannah papaz evine taşındı; böylece eski çiftlik konağı terk edilmiş oldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…