Bölümler 39Şu an: Bölüm XXXVI
- 1 Önsöz651 kelime
- 2 I. Bölüm1.377 kelime
- 3 Iı. Bölüm1.998 kelime
- 4 Iıı. Bölüm2.281 kelime
- 5 Bölüm IV4.028 kelime
- 6 Beşinci Bölüm3.499 kelime
- 7 Bölüm VI2.002 kelime
- 8 Bölüm VII2.508 kelime
- 9 Bölüm VIII2.106 kelime
- 10 Bölüm IX2.229 kelime
- 11 Bölüm X2.980 kelime
- 12 On Birinci Bölüm4.501 kelime
- 13 Bölüm XII2.928 kelime
- 14 Xııı. Bölüm2.905 kelime
- 15 Bölüm XIV3.515 kelime
- 16 Bölüm XV3.487 kelime
- 17 Bölüm XVI2.704 kelime
- 18 Bölüm XVII5.614 kelime
- 19 On Sekizinci Bölüm4.205 kelime
- 20 Xıx. Bölüm2.549 kelime
- 21 Bölüm XX4.150 kelime
- 22 Xxı. Bölüm6.077 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm1.976 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm2.788 kelime
- 25 Bölüm XXIV4.874 kelime
- 26 Xxv. Bölüm3.482 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm3.105 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm7.684 kelime
- 29 Bölüm XXVIII4.844 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm3.186 kelime
- 31 Otuzuncu Bölüm2.680 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm2.175 kelime
- 33 Xxxıı. Bölüm3.338 kelime
- 34 Otuz Üçüncü Bölüm3.414 kelime
- 35 Bölüm XXXIV6.532 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.023 kelime
- 37 Bölüm XXXVI2.722 kelime · Okuduğun bölüm
- 38 Bölüm XXXVII5.243 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm — Son1.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXXVI
Gün ağardı. Şafakta kalktım. Kısa süreliğine yokluğumda eşyalarımı nasıl bırakmak istiyorsam öyle düzenlemek için odamdaki çekmecelerle gardıropta bir iki saat uğraştım. Bu sırada St. John’un odasından çıktığını duydum. Kapımın önünde durdu; vuracağından korktum. Hayır, kapının altından bir kâğıt uzattı. Alıp üzerindeki satırları okudum—
“Dün gece yanımdan çok çabuk ayrıldın. Biraz daha kalsaydın elini Hristiyan’ın haçına, meleklerin tacına koyacaktın. Bugünden iki hafta sonra döndüğümde kararını açıkça bildireceğini umuyorum. O zamana dek ayartılmamak için gözünü açık tutup dua et: Ruhun istekli olduğuna inanıyorum, ama bedeninin zayıf olduğunu görüyorum. Senin için her saat dua edeceğim. —Senin, ST. JOHN.”
“Ruhum,” diye geçirdim içimden, “doğru olanı yapmaya istekli; bir kez Tanrı’nın isteğini açıkça öğrenince, umarım bedenim de onu yerine getirecek kadar güçlü olur. Her durumda, bu kuşku bulutunun içinden bir çıkış yolu arayıp bulmak, araştırmak, el yordamıyla ilerlemek ve kesinliğin açık gün ışığına ulaşmak için yeterince güçlü olacak.”
Haziranın biri gelmişti ama sabah bulutlu ve soğuktu; yağmur pencereme hızla vuruyordu. Ön kapının açıldığını, St. John’un dışarı çıktığını duydum. Pencereden bakınca bahçeyi geçtiğini gördüm. Sisli kırları aşarak Whitcross yönünde ilerliyordu; arabayla orada buluşacaktı.
“Birkaç saat içinde o yolda senin ardından geleceğim, kuzen,” diye düşündüm. “Benim de Whitcross’ta buluşacağım bir araba var. Sonsuza dek gitmeden önce İngiltere’de görmem ve hâlini hatırını sormam gereken insanlar da var.”
Kahvaltıya daha iki saat vardı. Bu arayı odamda sessizce dolaşıp planlarıma şimdiki yönünü veren o ziyareti düşünerek geçirdim. İçimde yaşadığım o duyumu, anlatılmaz tuhaflığıyla birlikte yeniden hatırladım. İşittiğim sesi de anımsadım; daha önceki gibi boşuna, nereden geldiğini sorguladım. Dış dünyadan değil de içimden yükselmiş gibiydi. Acaba yalnızca sinirsel bir izlenim, bir yanılsama mıydı? Bunu düşünüp benimseyemiyordum; daha çok bir esine benziyordu. Bu şaşırtıcı duygu sarsıntısı, Pavlus’la Silas’ın zindanının temellerini sarsan deprem gibi gelmişti. Ruhumun hücresinin kapılarını açıp zincirlerini çözmüş, onu uykusundan uyandırmıştı; ruhum titreyerek, kulak kesilip dehşet içinde fırlamıştı. Sonra o haykırış üç kez kulaklarımda yankılandı; irkilen duyularımı, titreyen yüreğimi ve ürkmeden, sarsılmadan, bedenden bağımsız olarak gerçekleştirebildiği bir çabanın başarısını sevinçle kutlayan ruhumu baştan başa titretti.
“Birkaç gün içinde,” diye düşündüklerimi bitirirken söyledim, “dün gece sesiyle beni çağırmış gibi görünen adam hakkında bir şeyler öğreneceğim. Mektuplar işe yaramadı; artık gidip kendim soracağım.”
Kahvaltıda Diana ile Mary’ye bir yolculuğa çıkacağımı ve en az dört gün yokluğumda olacağımı söyledim.
“Yalnız mı, Jane?” diye sordular.
“Evet; bir süredir haberini alamadığım bir dostumu görmeye ya da ondan haber almaya gidiyorum.”
Dostlarımın onlardan başka kimsem olmadığına inandıklarını, benim de bunu sık sık söylediğimi düşünmüş olmalılar. Ama gerçek, doğal incelikleriyle yorum yapmadılar; yalnız Diana yolculuk edebilecek kadar iyi olup olmadığımdan emin olup olmadığımı sordu. Çok solgun göründüğümü söyledi. Aklımın kaygısı dışında bir rahatsızlığım olmadığını, yakında bu kaygıyı hafifleteceğimi umduğumu söyledim.
Başka düzenlemelerimi yapmak kolay oldu; ne soru soran ne de tahminde bulunan vardı. Planlarım hakkında şimdilik açık konuşamayacağımı bir kez açıklayınca, onlar da sürdürdüğüm sessizliği anlayışla ve akıllıca kabullendiler; benzer koşullarda onlara tanıyacağım serbestçe hareket etme hakkını bana tanıdılar.
Saat üçte Moor House’tan ayrıldım. Dördü biraz geçe, beni uzaklardaki Thornfield’a götürecek arabanın gelmesini Whitcross yol tabelasının dibinde bekliyordum. Issız yollarla çorak tepelerin sessizliğinde, arabanın çok uzaktan yaklaşan sesini duydum. Bir yıl önce bir yaz akşamı tam bu noktada indiğim araçtı; o gün ne kadar yalnız, umutsuz ve amaçsızdım! El işareti verince durdu. Bindim; artık yolculuk karşılığında bütün servetimi vermem gerekmiyordu. Yeniden Thornfield yoluna düşünce kendimi yuvasına uçan bir posta güvercini gibi hissettim.
Yolculuk otuz altı saat sürdü. Salı öğleden sonra Whitcross’tan yola çıkmıştım; sonraki perşembe sabahı erkenden araba, yeşil çitleri, geniş tarlaları ve alçak, pastoral tepeleriyle (Morton’un sert kuzey Midland kırlarına kıyasla ne yumuşak çizgili, ne yeşildi!) bir yol hanının önünde atlara su vermek için durdu. Manzaranın çizgileri bir zamanlar tanıdığım bir yüzün hatlarını andırıyordu. Evet, bu manzarayı tanıyordum; kendi yöreme yaklaştığımızdan emindim.
“Thornfield Hall buradan ne kadar uzakta?” diye seyise sordum.
“Tarlaların içinden iki mil, hanımefendi.”
“Yolculuğum sona erdi,” diye düşündüm. Arabadan indim; yanımda getirdiğim bir kutuyu, gelip alana dek saklaması için seyise emanet ettim. Yol parasını ödedim, arabacının hakkını verdim ve yola koyuldum. Aydınlanan gün hanın tabelasını parlatıyordu; yaldızlı harflerle yazılmış “Rochester Arms” adını okudum. Yüreğim yerinden sıçradı: Artık efendimin topraklarındaydım. Ardından yeniden kederlendi; aklıma şu düşünce geldi—
“Bildiğin kadarıyla efendin Manş Denizi’nin ötesinde olabilir. Ya da Thornfield Hall’dadır belki; ama orada ondan başka kim var? Deli karısı. Senin onunla hiçbir ilişkin yok; onunla konuşmaya ya da yanına gitmeye cesaret edemezsin. Boşuna zahmet etmişsin; daha ileri gitmesen iyi olur,” diye uyardı içimdeki ses. “Handekilere sor; aradığın her şeyi öğrenebilirsin, kuşkularını hemen giderebilirler. Şu adama git de Bay Rochester evde mi, diye sor.”
Öneri akla yatkındı ama kendimi onu uygulamaya zorlayamadım. Beni umutsuzluğa sürükleyecek bir yanıt almaktan öylesine korkuyordum. Kuşkuyu uzatmak umudu da uzatıyordu. Belki yıldızının ışığında malikâneyi bir kez daha görebilirdim. Önümde çit basamağı vardı; Thornfield’dan kaçtığım sabah, intikam hırsı peşime düşüp beni kırbaçlar gibi kovalarken, gözüm kör, kulağım sağır, aklım dağılmış hâlde hızla geçtiğim tarlalar. Nasıl bir yol tutmaya karar verdiğimi doğru dürüst anlamadan kendimi tarlaların ortasında bulmuştum. Nasıl da hızlı yürümüştüm! Bazen nasıl da koşmuştum! Tanıdık ormanları ilk kez görebilmek için nasıl da ileriye bakmıştım! Bildiğim tek tek ağaçları, aralarından görünen tanıdık çayır ve tepe parçalarını nasıl da sevinçle karşılamıştım!
Sonunda ormanlar göründü; kale kargalarının tüneyip yuva yaptığı ağaçlık karanlık bir küme hâlinde yükseliyordu. Yüksek sesli gaklamalar sabah sessizliğini bozdu. İçimi tuhaf bir sevinç kapladı; aceleyle ilerledim. Bir tarla daha geçtim, bir patikayı aştım; avlu duvarlarıyla hizmet binaları göründü. Kargalık hâlâ evin kendisini gizliyordu. “Onu ilk kez ön cepheden göreceğim,” diye karar verdim. “Cesur mazgallı kuleleri bir anda göze çarpsın, efendimin penceresini seçebileyim diye oradan bakacağım. Belki pencerede duruyordur; erken kalkar. Belki şimdi meyve bahçesinde ya da önündeki taş döşeli yolda dolaşıyordur. Ah, bir görebilsem onu! Yalnızca bir anlığına! Böyle bir durumda gerçekten yanına koşacak kadar aklımı mı yitirirdim? Bilmiyorum, emin değilim. Diyelim ki koştum; sonra ne olur? Tanrı onu korusun! Sonra ne olur? Bir bakışının bana verdiği hayatı bir kez daha tatmam kime zarar verir? Saçmalıyorum; belki şu an güneşin Pireneler’in üzerinde doğuşunu izliyor ya da güneyin medcezirsiz denizinde yol alıyordur.”
Meyve bahçesinin alçak duvarı boyunca ilerleyip köşesini döndüm. Tam orada, tepelerinde taş küreler bulunan iki taş sütunun arasındaki bir kapı çayıra açılıyordu. Sütunlardan birinin arkasından konağın ön cephesini sessizce gözetleyebilirdim. Yatak odalarının perdeleri açılmış mı diye anlamak için başımı dikkatle uzattım; bu korunaklı noktadan mazgallı kulelerin, pencerelerin ve uzun cephenin tamamını görebiliyordum.
Belki de yukarıda süzülen kargalar bu incelemeyi yaparken beni izliyordu. Acaba ne düşündüler? Önce çok temkinli ve ürkek olduğumu, sonra gitgide gözüpek ve pervasızlaştığımı sanmış olmalılar. Bir göz atış, ardından uzun uzun bakış; kovuğumdan çıkıp çayıra doğru ilerleyiş; sonra birden konağın tam karşısında durup uzun, cesur bir bakış. “Başlangıçtaki bu ürkeklik numarası neydi?” diye sormuş olabilirler, “şimdiki bu düşüncesiz cüret de ne?”
Sana bir örnek anlatayım, okur.
Bir âşık, sevdiği kadını yosunlu bir yamaçta uyurken bulur; onu uyandırmadan güzel yüzüne bir göz atmak ister. Çimenlerin üzerinden ses çıkarmamaya çalışarak usulca sokulur; kadın kıpırdadı sanıp duraksar, geri çekilir. Dünyalar verseler de görülmek istemez. Her yer sessizdir; yeniden yaklaşır. Kadının üzerine eğilir; yüzünde ince bir örtü vardır. Örtüyü kaldırıp biraz daha eğilir. Gözleri şimdi uykuda sıcak, canlı ve güzel yatan o yüzün görüntüsünü bekler. İlk bakış ne kadar telaşlıdır! Ama gözleri nasıl da dikilir! Nasıl irkilir! Biraz önce parmağıyla bile dokunmaya çekindiği bedeni bir anda iki koluyla nasıl da hırsla sarar! Adını haykırıp yükünü yere bırakır ve ona çılgınca bakar. Artık çıkaracağı herhangi bir sesle, yapacağı herhangi bir hareketle onu uyandırmaktan korkmadığı için böyle sarılır, haykırır, bakar. Sevgilisinin tatlı tatlı uyuduğunu sanmıştı; onu ölü bulur.
Görkemli bir eve ürkek bir sevinçle baktım; gördüğüm, kararmış bir harabeydi.
Artık kapı direğinin arkasına sinip odaların pencerelerine göz atmaya, içeride bir yaşam belirtisi var mı diye korkuyla beklemeye gerek yoktu! Açılan kapı seslerini dinlemeye, taş yolda ya da çakıllı patikada adım sesleri duymayı ummaya gerek yoktu! Çim alanla arazinin üzerinden geçilmiş, her yer viraneye dönmüştü; giriş kapısı boşluğa açılıyordu. Ön cephe, bir zamanlar rüyamda gördüğüm gibi, çok yüksek ve kırılgan görünümlü, içi boş bir kabuk duvardan ibaretti; pencerelerinde cam yoktu. Çatı, mazgallı kuleler, bacalar—her şey çökmüştü.
Etrafında ölüm sessizliği, ıssız bir kırın yalnızlığı vardı. Buraya gönderilen mektupların hiç yanıtlanmamış olmasına şaşmamalı: Kilisenin orta koridorundaki bir mezara mektup göndermekten farksızdı bu. Taşların kasvetli karalığı, Malikâne’nin hangi felaketle yıkıldığını anlatıyordu: yangınla. Ama nasıl çıkmıştı? Bu felaketin ardında nasıl bir öykü vardı? Harç, mermer ve ahşap dışında ne kaybolmuştu? Yaşam da mülklerle birlikte yok olmuş muydu? Öyleyse kimin yaşamı? Korkunç bir soruydu bu; yanıtlayacak kimse yoktu burada, dilsiz bir işaret, sessiz bir belirti bile.
Yıkılmış duvarların çevresinde ve harabeye dönmüş iç mekânda dolaşırken felaketin yakın zamanda yaşanmadığına dair izler buldum. Kış karları, diye düşündüm, o boş kemerin içinden savrulmuş; kış yağmurları o boş pencerelerden içeri dövülmüştü. Çünkü suya doymuş moloz yığınlarının arasında bahar bitkileri yeşertmişti: taşlarla düşmüş kirişlerin arasında yer yer otlar ve yabani bitkiler büyüyordu. Peki bu enkazın talihsiz sahibi o sırada neredeydi? Hangi ülkede? Kimin himayesinde? Gözüm istemsizce kapıların yakınındaki gri kilise kulesine kaydı ve sordum: “Damer de Rochester’la birlikte mi, dar mermer evinin çatısı altında mı?”
Bu soruların bir yanıtı olmalıydı. Yanıtı bulabileceğim tek yer handı; çok geçmeden oraya döndüm. Hancı kahvaltımı salona kendi getirdi. Kapıyı kapatıp oturmasını rica ettim; ona soracağım birkaç şey vardı. Dediğimi yapınca nasıl başlayacağımı bilemedim; alabileceğim yanıtlardan öylesine korkuyordum. Yine de az önce geride bıraktığım yıkım manzarası, beni bir ölçüde acı bir öyküye hazırlamıştı. Hancı orta yaşlı, saygın görünüşlü bir adamdı.
“Thornfield Hall’ı elbette tanıyorsunuz?” diyebildim sonunda.
“Evet hanımefendi, bir zamanlar orada yaşadım.”
“Öyle mi?” Benim zamanımda değil, diye düşündüm; seni tanımıyorum.
“Merhum Bay Rochester’ın kâhyasıydım,” diye ekledi.
Merhum! Kaçınmaya çalıştığım darbe bütün gücüyle inmiş gibiydi.
“Merhum!” diye soluğum kesilerek sordum. “Öldü mü?”
“Şimdiki beyefendiyi, Bay Edward’ın babasını kastediyorum,” diye açıkladı. Yeniden nefes aldım; kanım damarlarımda akmaya başladı. Bu sözler, Bay Edward’ın, benim Bay Rochester’ımın (Tanrı onu nerede olursa olsun korusun!) en azından hayatta olduğuna, kısacası “şimdiki beyefendi” olduğuna dair içimi bütünüyle rahatlatmıştı. Ne sevindirici sözlerdi! Bundan sonra söylenecek her şeyi, açıklamalar ne olursa olsun, daha sakinlikle dinleyebileceğimi düşündüm. Mezarda olmadığına göre, Antipodlar’da olduğunu öğrenmeye dayanabilirdim.
“Bay Rochester şimdi Thornfield Hall’da mı yaşıyor?” diye sordum. Yanıtın ne olacağını elbette biliyordum; yine de gerçekte nerede olduğuna dair doğrudan soruyu ertelemek istiyordum.
“Hayır hanımefendi, hayır! Orada kimse yaşamıyor. Sanırım bu yörelerde yabancısınız; yoksa geçen güz olanları duymuş olurdunuz. Thornfield Hall bütünüyle bir harabe: hasat zamanı civarında yanıp kül oldu. Korkunç bir felaketti! Böylesine çok değerli eşya yok oldu; mobilyaların pek azı kurtarılabildi. Yangın gecenin köründe çıktı; Millcote’tan itfaiye araçları gelmeden bina alevden bir kütleye dönmüştü. Korkunç bir manzaraydı; ben de gözlerimle gördüm.”
“Gecenin köründe!” diye mırıldandım. Evet, Thornfield’da felaket hep o saatte gelirdi. “Nasıl çıktığı anlaşıldı mı?” diye sordum.
“Tahmin ettiler hanımefendi, tahmin ettiler. Aslında, hiç kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptandığını söylemeliyim. Belki bilmiyorsunuzdur,” diye sürdürdü; sandalyesini masaya biraz yaklaştırıp alçak sesle konuşuyordu, “evde bir hanım, bir... akıl hastası tutuluyordu.”
“Bir şeyler duymuştum.”
“Çok sıkı biçimde kapalı tutuluyordu hanımefendi; insanlar birkaç yıl boyunca onun gerçekten var olduğundan bile emin değildi. Kimse onu görmezdi; Malikâne’de böyle birinin bulunduğunu yalnızca söylentilerden biliyorlardı, kim olduğunu ya da nasıl biri olduğunu kestirmek zordu. Bay Edward’ın onu yurtdışından getirdiğini söylüyorlardı; bazıları da metresi olduğuna inanıyordu. Ama bir yıl kadar önce tuhaf, çok tuhaf bir şey oldu.”
Artık kendi öykümü duymaktan korkuyordum. Onu asıl konuya döndürmeye çalıştım.
“Peki bu hanım?”
“Bu hanım,” diye yanıtladı, “meğer Bay Rochester’ın karısıymış! Bu gerçek, akıl almaz bir biçimde ortaya çıktı. Malikâne’de mürebbiye olan genç bir hanım vardı; Bay Rochester ona âşık olmuş...”
“Ama yangını anlatıyordunuz,” diye araya girdim.
“Ona geliyorum hanımefendi; Bay Edward o genç hanıma âşık olmuş. Hizmetkârlar, onun kadar âşık birini hiç görmediklerini söylüyor: durmadan peşindeymiş. Onu gözlerlerdi; bilirsiniz hanımefendi, hizmetkârlar böyle şeyler yapar. Bay Edward onu her şeyden üstün tutuyordu; ama ondan başka kimse o kadar güzel olduğunu düşünmüyormuş. Anlattıklarına göre ufak tefek, neredeyse çocuk gibi bir şeymiş. Ben kendim görmedim ama hizmetçi Leah’dan duydum. Leah onu yeterince severmiş. Bay Rochester kırkına yakındı, bu mürebbiye yirmisini bile doldurmamıştı. Görüyorsunuz ya, o yaştaki beyefendiler genç kızlara âşık olunca sanki büyülenmiş gibi olurlar. Neyse, onunla evlenecekti.”
“Öykünün bu kısmını başka zaman anlatırsınız,” dedim. “Ama şimdi yangınla ilgili her şeyi öğrenmek istemem için özel bir nedenim var. Bu akıl hastası, Bayan Rochester’ın yangında parmağı olduğundan kuşkulanıldı mı?”
“Tam üstüne bastınız hanımefendi. Yangını çıkaranın o olduğundan, hem de ondan başka kimse olmadığından kesinlikle eminler. Ona Bayan Poole adında bir kadın bakıyormuş; işinde becerikli ve çok güvenilir biriymiş, ama bir kusuru varmış: bakıcı ve gözetmenlerin birçoğunda görülen bir kusur, yanında kendine ait bir şişe cin bulundurur, ara sıra da fazla kaçırırmış. Hoş görülebilir, çünkü hayatı zormuş; yine de tehlikeliydi. Bayan Poole cinli suyu içtikten sonra derin uykuya dalınca, cadı kadar kurnaz olan akıl hastası kadın anahtarları Bayan Poole’un cebinden alır, odasından çıkıp evde aklına esen her türlü çılgınlığı yaparmış. Bir keresinde kocasını yatağında neredeyse yakıyormuş; ama doğrusu bunu bilmiyorum. Her neyse, o gece önce kendi odasının bitişiğindeki odanın perdelerini tutuşturmuş, sonra alt kata inmiş ve mürebbiye hanımın kaldığı odaya gitmiş (sanki işlerin nasıl yürüdüğünü bir şekilde biliyor, ona da kin besliyormuş); oradaki yatağı ateşe vermiş. Neyse ki yatakta kimse yatmıyormuş. Mürebbiye iki ay önce kaçıp gitmişti; Bay Rochester onu dünyadaki en değerli şeyiymiş gibi aradığı hâlde ondan tek bir haber alamamıştı. Hayal kırıklığıyla vahşileşmişti, hem de iyice; önceden hiç vahşi biri değildi ama onu kaybedince tehlikeli olmuştu. Bir de yalnız kalmak istiyormuş. Kahya Bayan Fairfax’ı uzaktaki dostlarının yanına gönderdi; ama bunu cömertçe yaptı, ona ömür boyu yıllık gelir bağladı. Hak etmişti, çok iyi bir kadındı. Himayesindeki Bayan Adèle’i okula gönderdi. Bütün eşrafla ilişkisini kesti, Malikâne’ye kapanıp keşiş gibi yaşamaya başladı.”
“Ne! İngiltere’den ayrılmadı mı?”
“İngiltere’den ayrılmak mı? Estağfurullah, hayır! Geceleri, arazide ve meyve bahçesinde aklını yitirmiş gibi hayalet misali dolaştığı zamanlar dışında evin eşiğinden dışarı çıkmazdı; bence aklını gerçekten yitirmişti. Şu sinek kadar mürebbiye karşısına çıkmadan önce, onun gibi canlı, cesur, zeki bir beyefendi görmemişsinizdir hanımefendi. Şarap, iskambil ya da at yarışı düşkünü değildi; bazıları gibi değildi. Pek yakışıklı da sayılmazdı ama bir erkeğin sahip olabileceği kadar cesareti ve iradesi vardı. Onu çocukluğundan beri tanırım. Doğrusunu söylemek gerekirse, Bayan Eyre Thornfield Hall’a gelmeden önce denizde boğulmuş olsaydı diye çok kez dilemişimdir.”
“Öyleyse yangın çıktığında Bay Rochester evde miydi?”
“Evet, kesinlikle evdeydi. Her yer alevler içindeyken tavan arasına çıktı, hizmetkârları yataklarından kaldırıp aşağı inmelerine yardım etti; sonra da deli karısını hücresinden kurtarmak için geri döndü. O sırada ona, karısının çatıda, mazgallı kulelerin üstünde kollarını sallayıp avazı çıktığı kadar bağırdığını söylediler; sesi bir mil öteden duyuluyormuş. Onu kendi gözlerimle gördüm, sesini kendi kulaklarımla duydum. Koca bir kadındı, uzun siyah saçları vardı; dururken alevlerin önünde saçlarının savrulduğunu görebiliyorduk. Bay Rochester’ın çatı penceresinden çatıya çıktığını ben ve birkaç kişi daha gördük; ‘Bertha!’ diye seslendiğini duyduk. Ona yaklaştığını gördük; sonra hanımefendi, kadın çığlık atıp kendini boşluğa bıraktı ve bir sonraki dakika kaldırıma çarpıp paramparça oldu.”
Bir sonraki dakika kaldırıma çarpıp paramparça oldu.
“Öldü mü?”
“Öldü! Evet, beyniyle kanının saçıldığı taşlar kadar ölü.”
“Tanrım!”
“Öyle demekte haklısınız hanımefendi; korkunçtu!”
Ürperdi.
“Sonra?” diye üsteledim.
“Sonra ev yanıp kül oldu hanımefendi; şimdi yalnızca birkaç duvar parçası ayakta.”
“Başka ölen oldu mu?”
“Hayır. Belki olsaydı daha iyi olurdu.”
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Zavallı Bay Edward!” diye haykırdı. “Bunu göreceğimi hiç düşünmezdim! Bazıları, ilk evliliğini gizleyip karısı hayattayken başka bir kadınla evlenmeye kalktığı için başına gelenleri hak ettiğini söylüyor; ama ben ona acıyorum.”
“Hayatta olduğunu söylemiştiniz!” diye haykırdım.
“Evet, evet, hayatta; ama çoğu kişi ölmüş olmasının daha iyi olacağını düşünüyor.”
“Neden? Nasıl?” Kanım yeniden dondu. “Nerede?” diye sordum. “İngiltere’de mi?”
“Evet, evet, İngiltere’de; sanırım İngiltere’den çıkamaz. Artık buraya çakılı kaldı.”
Ne büyük bir işkenceydi bu! Adam da acımı uzatmaya kararlı görünüyordu.
Sonunda, “Tamamen kör,” dedi. “Evet, Bay Edward tamamen kör.”
Daha kötüsünden korkmuştum. Aklını yitirmiş olmasından korkmuştum. Bu felakete neyin yol açtığını sormak için kendimde güç buldum.
“Bütün bunlar onun kendi cesaretiydi; insan bir bakıma iyiliği de diyebilir hanımefendi. Herkes ondan önce dışarı çıkmadan evden ayrılmak istemedi. Sonunda büyük merdivenden inerken, Bayan Rochester kendini mazgallı kuleden aşağı atmıştı; o sırada büyük bir gürültü koptu, her şey çöktü. Onu yıkıntıların altından sağ çıkardılar ama ağır yaralıydı. Bir kiriş öyle düşmüştü ki onu kısmen korumuştu; ama bir gözü yerinden çıkmış, bir eli de öyle ezilmişti ki cerrah Bay Carter hemen kesmek zorunda kaldı. Öteki gözü iltihaplandı; onun da görme yetisini kaybetti. Şimdi gerçekten çaresiz: kör ve sakat.”
“Nerede? Şimdi nerede yaşıyor?”
“Yaklaşık otuz mil uzakta, çiftliğindeki Ferndean Malikânesi’nde. Tamamen ıssız bir yer.”
“Yanında kim var?”
“Yaşlı John ve karısı; başkasını istemedi. Duyduğuma göre bütünüyle çökmüş.”
“Bir aracınız var mı?”
“Bir atlı arabamız var hanımefendi; hem de çok güzel.”
“Hemen hazırlatın. Posta sürücünüz bugün hava kararmadan beni Ferndean’a götürebilirse, size de ona da normal ücretinizin iki katını öderim.”
Bölüm etkileşimi
