43.Bölüm/Yetersiz Tıp

NOT, eğer hassas veyea18 yaş altındaysan bu bölümü okuman daha rahat ve özet şeklinde anlaşılır

İyi okumalar🎀

DENİZ’İN AĞZINDAN

Sabahın serinliği konağın kalın camlarını döverken, elimdeki iki kupa ılık bitki çayıyla koridorda sessizce ilerliyordum.

Tıp fakültesinde, klinik psikoloji kürsülerinde bize insan zihninin en karanlık sapmalarını, travmanın insan ruhunu nasıl öğüttüğünü saatlerce anlatmışlardı.

Teoride her şeyi biliyordum. Bir insanın ne kadar kırılgan olabileceğini, savunma mekanizmalarının zihni korumak için ne kadar korkunç yollara sapabileceğini ezbere biliyordum.

Ama teoride bilmek başka bir şeydi, ellerinde büyüdüğüm, adını her duyduğumda içimin titrediği kardeşimin odasının kapısını çalmak başka bir şey.

Derin bir nefes alıp kapıyı iki kez tıklattım ve içeri girdim.

Yatağın kenarına oturduğunda, üzerindeki yumuşacık tavşan pijamasıyla dışarıdan bakıldığında hâlâ on üç yaşında, dünyadan habersiz masum bir çocuk gibi duruyordu. Kupalardan birini uzattığımda parmaklarının hafifçe bardağı kavrayışını izledim.

Profesyonel gözlerim hemen analiz etmeye başladı:

Titreme yok, pupiller normal, solunum düzenli. Hiçbir panik belirtisi yok.

Tam bir klinik vaka soğukkanlılığı. Ve bu, beni bir abiden ziyade bir hekim olarak dehşete düşüren asıl detaydı.

"Bugün seninle sadece abin olarak değil, zihnindeki o yükü anlamak isteyen biri olarak konuşmak istiyorum," dedim.

Sesimdeki o nötr, yönlendirici tonu korumaya özen gösteriyordum.

Bir psikolog olarak hastasının duvarlarını örmesine izin vermemeli, doğru anahtarla o kapıyı aralamalıydım.

Sorduğumda, Remzi Zorlu’nun öldüğünü bildiğimizi ama o bir ayın detaylarını bilmediğimizi, kalbinde ve zihninde ne hissettiğini mercek altına almak istediğimi net bir şekilde ifade ettim.

Verdiği ilk tepki bile başlı başına bir analiz konusuydu.

Gözlerindeki o saniyelik parıltı, sesindeki o buz gibi sakinlik...

"Ona yaptıklarımı bilmek istediğini sanmıyorum," dedi.

Bir hekim olarak burada durmam, hastayı zorlamamam gerekirdi.

Ama o benim kardeşimciğimdi. İçimdeki o yıkıcı merak ve koruma içgüdüsü mesleki mesafemi zorluyordu.

"Emin ol çok merak ediyorum," dedim.

Ve o an, masaya doğru yönelip çektiği o defter...

İşte o defter, psikoloji kitaplarında yazmayan, insan ruhunun en dibindeki o cehennemin capcanlı kanıtıydı.

Sayfaları çevirmeye başladığımda, üzerime çöken o buz gibi havayı hâlâ iliklerimde hissediyorum.Bir insan zihni, bir insan bedeni bunu nasıl kayda geçirebilirdi?

Sayfalardaki o kusursuz, nizamî ama bir o kadar da hastalıklı titizlik...

Gözlerim yazılara takıldıkça mesleki maskemin yavaşça çatladığını, içimdeki uzmanın susup yerine çaresiz bir abinin kaldığını hissettim.

Kanımın çekildiğini, ellerimin titremesine engel olamadığımı fark ettim.

"Bunlar gerçek mi?" diye sordum, sesimdeki o profesyonel tını son kez kırılıp dökülerek.

"Evet," dedi.

O an karşımda oturan kızın, benim ellerimde büyüyen o minik Dolunay olmadığını acı bir şekilde idrak ettim.

O, yılların süzgecinden geçerek bir canavara dönüşmüş, ama o canavarı da bu hayatın ta kendisi yaratmıştı.

Diyalog ilerledikçe zihnindeki o korkunç mekanizma gözlerimin önünde sergilendi.

Ateşten korkup korkmadığını sordu bana.

"Sence bir kül artık yanmaktan korkar mı abi?" dediğinde, tıp literatüründeki tüm tükenmişlik sendromu tanımlarının, tüm dissosiyatif bozuklukların bu cümlenin yanında ne kadar yavan kaldığını düşündüm.

O, yanıp kül olmamıştı; o ateşin kendisi olmuştu.

Remzi'nin bedenine kazınan 125 mühür, damarlarına zerk edilen o acıyı katlayan özel serumlar, ölmeyecek kadar verilen elektrik dozları...

Bir insan bedeninin ve ruhunun bu işkence çemberini kaldırabilmesi imkansızdı.

Ama o, bir sanatçı titizliğiyle bu vahşeti planlamış ve uygulamıştı.

Beni en çok sarsan yerlerden biri, ağlamak kavramı üzerine konustuğumuz an oldu.

"Çünkü sen ağladığında sırtını sıvazlayan bir ailen vardı ama ben ağladığımda yüzüme ilk şamarı babamdan yerdim," dediğinde, zihnimde o saniyeler içinde büyük bir suçluluk dalgası patladı. Biz o konakta, o sıcak odalarda kahkahalar atarken, bu kız o karanlık odalarda babasının şiddetiyle, kancaların altında, kanın o kırmızı rengiyle baş başa büyümüştü.

"Benim üstüm hep kirliydi biliyor musun... Kan olurdu benim üstüm, hep kan. Ve ben kandan hiç korkmazdım... en sevdiğim renktir kırmızı."

Bu sözler beynime bir çivi gibi çakıldı. Bir çocuk için kırmızı sadece bir renkken, onun için hayatta kalmanın, acının ve kimliğin tek rengi haline gelmişti.

Ve final... O bir ayı nasıl bitirdiğini sorduğumda yüzüne yayılan o ifade:

"Onu ilk önce toprağın altına gömdüm, 3 gün... Ve sonra en sevmediği şeyi yaptım; yaktım onu."

"Ne hissettin Dolunay?" diye sordum.

Sesimdeki o titremeyi gizleyemiyordum artık.

Dudakları o kusursuz, o ürpertici memnuniyetle kıvrıldı ve o cümle odanın duvarlarında yankılandı:

"İntikamın tadı çok güzelmiş abi..."

O an odadan çıkıp gitmek, bu gerçeği Aden'e, Kuzey'e, diğerlerine anlatmak istedim.

Ama ayaklarım yere mivrildi sanki. Karşımda intikamını almış, o zehrin son damlasına kadar içmiş ama ruhunu tamamen o toprağa gömmüş bir enkaz duruyordu.

Ona baktığımda bir psikolog olarak gördüğüm tek şey, onarılamaz derecede parçalanmış ama kendi içinde kusursuz bir simetriyle kilitlenmiş bir zihindi.

Onu bu karanlıktan çekip alabilir miydik? Yoksa o intikamın tadını bir kez aldıktan sonra, bu dünyadaki hiçbir ışık onun içindeki o yangını söndüremez miydi?

Cevabını henüz bilmiyordum. Ve bu, beni o odadaki her şeyden daha çok korkutuyordu.