17.Bölüm/Geçmiş

FLASHBACK

Altı yaşımdayken Remzi beni eve almayıp sokağa kilitlediğinde, kaldırımın kenarına oturmuş dizlerimi göğsüme çekerek ağlıyordum. Soğuk ve korku iliklerime kadar işlemişti. Islak yüzümü kollarımın arasına saklamış hıçkırırken, tepemde duran bir gölge hissettim.

Başımı yavaşça kaldırdım.

On bir yaşında, gözlerinde bu dünyadaki hiçbir korkunun söndüremeyeceği devasa bir ışık olan o çocuk duruyordu karşımda.

Aden.

Benden beş yaş büyüktü.

Elindeki fırından yeni çıkmış sıcacık somun ekmeği tam ortasından ikiye böldü.

Eğilip yanıma oturdu, ekmeğin yarısını bana uzatırken gözlerimin içine baktı.

"Ağlama bücür," dedi, sesi o kadar sıcaktı ki sokağın bütün ayazı bir anda yok oldu.

"Artık yalnız değilsin. Ye şunu, güçlenmen lazım."

O gün sadece ekmeğini değil, hayatını da benimle paylaştı.

Beni Işıl ve Berke ile tanıştırdı.

Sokakların ortasında açlığı, kimsesizliği unutup dört kişi koca bir aile olduk.

Ama Aden’in bendeki yeri bambaşkaydı.

Hem koruyucumdu hem de ruhumun diğer yarısı.

Ben yedi, o on iki yaşındayken beni o soğuk sokağın zemininden çekip ilk yumruğumu sıkmayı öğrettiği günü asla unutamıyorum.

"Sağ yumruğunu şöyle tutacaksın Dolunay," demişti, ellerimi düzeltip pozisyonumu ayarlarken.

"Gözlerini asla rakibinden ayırma. Remzi sana vurduğunda kafanı eğme, adımı sağa at ve çenesine vur."

"Yapamam Aden," demiştim gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken.

"Ben çok güçsüzüm. Babam beni tek harekette yere seriyor."

Aden durmuştu. İki eliyle yanaklarımı tutup o kapkara gözlerini gözlerime dikmişti.

"Sen güçsüz değilsin Dolunay," demişti, sesi benden yaşça büyük olmasının verdiği o sarsılmaz güvenle yankılanarak.

"Sen benim tanıdığım en güçlü kızsın. Kimsenin seni ezmesine izin verme."

Aden’in bana öğrettiği dövüş taktikleri ve ruhuma üflediği o cesaret sayesinde artık o pısırık kız değildim.

Eve döndüğümde Remzi kolumu sıktığında gözlerinin içine dimdik bakıyor, Leyla üzerime yürüdüğünde geri adım atmıyordum.

Onlar bir şeylerin değiştiğini anladı.

Benim bu aniden güçlenen tavrımın arkasındaki sebebi araştırıp Aden’i bulduklarında ise hayatımın en büyük felaketi koptu.

Remzi, benim boyun eğmememi hazmedememişti.

Ve ben tam 12 yaşıma bastığımda... Aden 17 yaşındaydı.

O kapkaranlık gece yaşandı.

Aden’in babasının "trafik kazasında" öldüğü haberi mahalleye bir bomba gibi düştü.

O kazanın bir süs olduğunu, Remzi’nin adamlarının o frenleri kestiğini biliyordum.

Aden ve annesini apar topar şehir dışına sürdüler.

Gitmelerinden önceki son gece, sağanak yağmurun altında parkta beni bekliyordu.

Yüzü babasını kaybetmenin acısıyla gölgelenmişti.

"Gidiyorum Dolunay," demişti sesi titreyerek.

"Babamı aldılar benden..."

Gözyaşlarım yağmura karışıyordu.

"Gitme Aden! Bırakma beni burada!"

Aden boynumdaki gümüş, kırık yıldız kolyeyi eline aldı.

Kendi boynundaki halkanın aynısıydı.

"Geri döneceğim," dedi, alnını alnıma dayayarak.

O sıcak nefesi tenime çarptı.

"Söz veriyorum, babamın hesabını sormak ve seni bu cehennemden çekip almak için geri döneceğim. O zamana kadar ayakta kal. Dövüşmeye devam et Ay..."

O gece, ben 12 yaşımdayken Aden gitti.

Işıl ve Berke yanımda kaldı ama Aden’in yokluğuyla devasa, simsiyah bir boşluğa düştüm.

Ağır psikolojik krizler geçirdim, günlerce konuşmadım.

İçimdeki o masum kız çocuğu o gece öldü.

Ruhumu buzdan duvarlarla ördüm ve o günden sonra tam anlamıyla Gece Yargıcı oldum.

GÜNÜMÜZ

Siyah SUV’un arka koltuğunda otururken parmaklarım boynumdaki o gizli yıldız kolyeye gitti.

Yavuz Karadağ o depoda Aden’in cesedini çıkaracağını sanıyordu...

Ama bilmediği bir şey vardı:

Aden bana kaldırımın kenarında ağlarken ayağa kalkmayı, pes etmemeyi öğretmişti.

Ve şimdi, o çocukluk aşkımı o cendereden söküp almak için gidiyordum.