23.Bölüm/Canımın Yarısı

DENİZİN AĞZINDAN

Kendi ellerimizle kurduğumuz kriz odasından canım Dolunay’ın ve o sarsılmaz adamın, Aden’in, çıkışını izlerken içimdeki koca boşluk saniyeler içinde zehirli bir korkuya dönüştü. O, canımdan öte, yıllardır aradığım ama her gün o cehennemin ortasında acı çekmesine seyirci kaldığım diğer yarımdı. Şimdi, o cehennemi kuran adamın, o canavarın, Remzi Zorlu’nun yanına, Riva’ya gidiyordu.

İkiz bağım sayesinde, onun Riva’daki o karanlık mülke her adımında, o adamın nefret dolu bakışlarını, o evin buz gibi atmosferini hissediyordum.

Camdaki yansımada, o ve Aden, o ecel kılığında dururken, ikisinin de yüzünde bir anlık tereddüt ama kapkara bir kararlılık gördüm.

Dolunay’ın Gece Yargıcı maskesinin altındaki o kırgın, o kimsesiz kız çocuğunu hissediyordum; o kız çocuğunun, o adamın pençesinden kurtulmak için giydiği o zırhı...

Odada, kriz masasının başındaydık. Yasal yolların hiçbirini düşünmeyecektik; artık her şey o canavarın ele geçirdiği Aydemir şirketini kendi ellerimizle "çökerterek" yok etmek üzerine kuruluydu. Masanın üzeri kâğıt yığınlarıyla doluydu, ama bunlar yasal operasyon belgeleri değil, şirketi kumpas üzerinden batırma planlarıydı.

Babam Fehmi Aydemir, yüzü bir gecede on yıl yaşlanmış gibi, Remzi Zorlu’nun ve Manolya’nın pençesinden Aydemir adını kurtarmak için, kendi kurduğu bu şirketi yok edecek stratejileri inceliyordu.

Çağatay abim, yasal yollardan tamamen çıkmış, Aydemir şirketini Zorlulara peşkeş çekmek için kurulan o sahte imparatorluğun kağıtlarını, kumpasın ve çöküşün stratejilerini masaya yayıyordu. Tolga öfkeyle solurken, Emir bir kenarda korku dolu gözlerle bizi izliyordu. Annem... Annem Açelya Aydemir, hıçkırıklarını içine gömerek, odada Dolunay’ın Gece Yargıcı maskesini ve yanına bıraktığı silahı tutuyordu.

"Bu şirket," dedi babam, sesi boğuk ve kırıktı,

"Remzi’nin ve Manolya’nın kirli elleriyle Aydemir adını lekeledi. Manolya, Aydemir adını bir kılıf gibi kullanarak bu usulsüzlükleri yaptı. Şimdi, biz bu kılıfı, bu şirketi, bu kumpaslar üzerinden kurdukları yapıyı KENDİ ELLERİMİZLE batıracağız."

Gözlerim belgelerin arasında kumpasın ve çöküşün planlarını ararken,

"Baba..." dedim, sesim titreyerek. "Biz... Biz yasal yollara hiç girmeyelim. Bir şekilde batırsınlar işte..."

Babam belgeleri göstererek bana baktı. Gözlerinde acı ama kapkara bir kararlılık vardı.

"Hayır Deniz. Biz şirketi gerçekten batırmayacağız. Biz, Remzi’nin ele geçirdiği Aydemir şirketini, bu usulsüzlükleri ifşa ederek ve KUMPAS üzerinden kurdukları o yapıyı kendi ellerimizle 'batırarak' yok edeceğiz. Remzi’nin pençesinden kurtaracağımız şey, bu şirketin kendisi değil, Aydemir adı ve onuru. Dolunay, o canavarı kendi elleriyle cezalandırırken, biz de onun o canavarı cezalandırma gücünü elinden alacağız; kumpas üzerinden kurdukları o yapıyı tamamen çökerteceğiz."

Cama döndüm. Dolunay ve Aden’in Riva’daki Zorlu Malikanesi’ne girişini hayal ettim.

Gece Yargıcı kendi hesabını kessin, ama biz de Aydemirler olarak, o hesabın kapatılması için, kumpas üzerinden kurdukları o yapıyı çökerterek, Remzi’nin pençelerini söküp atacak gücü sağlayacaktık.

O, canımın yarısı, o canavarla yüzleşirken, ben de buradan, onun onurunu koruyan o savaşı verecektim.

YAZAR NOTU

Yine merhabalar, nasılsınız

bugün yine bir şikayetle yanınıza geldim

kitabım 500 okura ulaştı ancak ne oylardan nede yorumlardan memnunum

kitabımın çok güzel olduğunu hiç iddia etmedim

ki edememde zaten

kendime bu konuda pek güvenmiyorum ve bu tepkilerde özgüvenimi dahada düşürüyor

bu yüzden bu bölüme bir sınır koymaya karar verdim

10 oy

5 yorum

çokta bir şey istemiyorum sadece kitabımı beğenen ve okuyan en azından 10 insan var mı merak ediyorum

İyi günler, mutlu kalın💚🎀