19.Bölüm/Arkanda Abilerin Yanında Ben

ADENİN AĞZINDAN

Bileklerimi kesen paslı demir halatlar, vücudumdaki her bir yara birden fazla acıyordu ama başımı dik tutuyordum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o tek bir söz beni hayatta tutuyordu:

Seni o cehennemden çekeceğim.

Şimdi ise Paşabahçe’deki o leş deponun ortasında, bir sandalyeye bağlıydım.

Remzi Zorlu, kanlı yüzüme bakıp pişkince sırıtıyordu.

"Yıllar önce babanı gömdüğüm gibi seni de gömecektim velet," dedi çenemi hırsla kavrayarak.

"Ama o kız için harika bir yem oldun."

Ağzımdaki kanı yüzüne doğru tükürdüm.

"Dolunay senin sandığın o küçük kız değil Remzi..." dedim, sesim kısıktı ama gözlerimde tek bir korku kırıntısı yoktu.

"Bu gece buraya geldiğinde o senin ecelin olacak."

Tam o an, deponun devasa jeneratörü patladı!

Korkunç bir gürültüyle bütün ışıklar söktü, mekan zifiri karanlığa büründü.

Remzi’nin adamları küfürler ederek silahlarına sarılırken, tepemizdeki çatının devasa camı büyük bir gürültüyle aşağı indi.

Karanlığın ve kırılan cam parçalarının ortasından içeri bir gölge süzüldü.

Acil durum ışıklarının kırmızı cılız parıltısı yandığında gördüğüm şey, nefesimi kesti.

Siyah kapüşonu, yüzündeki o tanıdık maskesiyle duruyordu orada. On bir yaşındayken o yıkık depoda yumruğunu sıkmayı öğrettiğim, altı yaşındayken sokağın soğuğunda elinden tuttuğum o küçük kız çocuğu...

Yeraltının kasırgası Gece Yargıcı olarak karşımdaydı.

Ama bu gece yalnız değildi.

Ana kapı büyük bir gürültüyle fırladı. İçeri iki adam daldı.

Silahlarını öyle bir profesyonellikle kullanıyor, Dolunay’ın iki kanadını öyle bir siperle kapatıyorlardı ki şaşkınlıktan gözlerim büyüdü. Dolunay adamların arasında bir yırtıcı gibi süzülürken, o iki adamdan biri —uzun boylu, gözü dönmüş olanı— Dolunay’ın solundan hamle yapan tetikçiyi tam alnından indirdi.

"Arkan temiz Dolunay! Aden’e git!" diye bağırdı adam.

O an anladım. Onlar Aydemirlerdi.

Dolunay’ın abileri...

Yıllardır o kimsesiz kızın aradığı, ama bu gece kardeşlerini korumak için gözlerini bile kırpmadan ateşe yürüyen iki adam. Dolunay o adama baktı, maskesinin altından hafifçe başını salladı.

O buz gibi Gece Yargıcı’nın birilerine arkanı yasladığını, ilk kez bir aileye tutunduğunu görmek göğsümdeki o ağır yükü bir anda kaldırdı.

Dolunay saniyeler içinde Remzi’nin koruma çemberini dağıttı.

Önümdeki iki adamı tek hamlede yere serip yanıma ulaştı.

Belindeki bıçağı çekip bileklerimdeki halatları tek bir hamlede kesti.

Eğilip yüzündeki maskeyi yavaşça aşağı indirdim.

Yüzüne ve boynuna kan sıçramıştı ama gözlerinde hâlâ benim o küçük bücürüm duruyordu.

"Geç kaldın bücür," dedim.

Yüzümdeki yara berelere rağmen gülümsedim.

Sesi, kokusu, varlığı...

Yıllardır çektiğim bütün acıları tek bir saniyede sildi.

"Hiçbir zaman geç kalmam," dedi. Sesi titriyordu.

Boynundaki o gümüş, kırık yıldız kolyeyi gördüm.

Ben de elimi kendi kolyeme götürdüm.

"Remzi kaçıyor!" diye kükredi abilerinden biri, arka kapıyı işaret ederek.

Ayağa kalktım. Bacaklarım acıdan titriyordu ama Dolunay elimi öyle bir sıktı ki, sanki dünyadaki bütün gücü bana devretti. İki abisi yanımıza geldi, silahlarını kaçan Remzi’ye doğrulttular.

Abisi Kuzey bana baktı, sonra gözlerini kardeşine çevirdi.

Artık Dolunay tek değildi.

Arkasında abileri, yanında ben vardım...

"Bırakın gitsin," dedi Dolunay

"Onun hesabı bu kadar kolay kesilmez sonuçta değil mi?"

YAZAR NOTU

Merhaba öncelikle, bu benim ilk kitabım

ve ona kesinlikle çok özen gösteriyorum

bazen günde beş bazen on bölüm atıyorum

Ancak istediğim daha doğrusu hayal ettiğim ilgiyi bir türlü alamadım

bir yazar olarak oy ve yorum alamamak gerçekten çok kırıcı, insanın yazma hevesini söndürüyor

Eğer kitabımı beğendiyseniz oy verin

ama beğenmediyseniz yorum yapın, eleştirin

Kötü yorumlara her zaman açığım

Ancak kitap kendini okutmuyorsa ve kimsenin ilgisini çekmiyorsa kaldırmayı düşünüyorum

Çünkü okunmazsa benim için boş bir uğraş oluyor ve o kadar vaktim yok

Kitabım hakkında böyle düşünüyorsanız bunu çekinmeden söyleyin, inanın böylesi daha iyi olacaktır

-Teşekkürler birkaç okur💚-