36.Bölüm/Elvedasız Veda

Eğik yazılar Gece Yargıcı Altı çizili olanlar ise dolunay
Kızımızın kişilik bozukluğunu ilk kez bu kadar çok hissedeceğimiz bir bölüm olacak
İyi okumlar beğenilerinizi esirgemeyin

...

O karanlık sığınaktaki çelik kapıyı arkamdan örttüğümde, dünya üzerimden çekilip gitmiş gibiydi.

Toprağın üzerine atılan her kürekle birlikte Remzi Zorlu’nun boğuk çığlıkları kesilmiş, Riva’nın o amansız sessizliği her yeri kaplamıştı.

Tamamlanmıştı.

Bedenine kazınan 125 mühür, yedi günlük zifiri izolasyon, o laktik asit krampları...

Hepsini o kavanozdan çıkan sonla toprağın altına gömmüştüm.

Gece Yargıcı görevini bitirmiş, kanlı çetelesini kapatmıştı.

Ama geriye ne kalmıştı?

Gözlerimi kapattığımda içimde ne Gece Yargıcı’nı bulabiliyordum ne de eski Dolunay’ı.

O sığınaktan çıkan şey bir insan değil; içi boşaltılmış, ruhu tamamen çekilmiş kırık bir kabuktan ibaretti.

Sığınaktan uzaklaşıp terk edilmiş, harabe bir binanın üst katına sığındım.

Günlerdir ne bir damla su içmiştim ne de gözüme uyku girmişti.

Pencereli duvarın dibine çöktüm.

Yağmur dışarıda amansızca yağıyor, Riva’nın soğuk rüzgârı kırık camlardan içeri doluyordu.

Ellerime baktım. Parmaklarım titriyordu. "Bitti..." diye fısıldadım çatlak dudaklarımın arasından.

"Öldü. Artık aileme zarar veremez... Kimseye zarar veremez."

Peki ben ne yapacaktım?

İçimdeki o karanlık benlik, Remzi’nin ölümüyle birlikte yok olup gitmişti.

Benden geriye kalan o küçük Dolunay ise bu dünyayı, bu kirli elleri, bu darmadağın olmuş zihni taşıyacak güce sahip değildi.

Geriye sadece Kusursuz Leke kalmıştı. Bu kimlikle ailemin yüzüne bakamazdım, Aden’in sıcak kollarına gidemezdim.

Onlara kavuşacak bir ruhum kalmamıştı artık. Benim bu dünyadaki sürem, o toprağı kapattığım an dolmuştu.

"Ne yapacaksın şimdi?"

"Bilmiyorum..."

"Gidecek yerin var mı?"

"Var ama istemiyorum."

"Neden?"

"Sanırım... Gidecek yerim yok."

Gözümden bir damla yaş düştü. Ardından soğuk bir kahkaha...

"Ağlamak mı? Çok acınasısın!"

"Biliyorum..."

"Belki de sevilmeyi hak etmiyordun. Remzi’nin bir suçu yoktu..."

"Kes sesini!"

"Aden bile istemedi seni!"

"Sus! Kes sesini! Kes, kes!.."

"Hani nerede abilerin? Buldular mı seni?"

"Bulamazlar ki..."

"Neden? Sen bulurdun."

Kafamdaki sesleri susturmak istercesine başıma vuruyordum.

"Sus, sus, sus! Yok öyle bir şey, sus!"

Bir kahkaha daha duydum:
"Çok acınasısın!"

"Değilim! Güçlüyüm ben, bak öldürdüm onu!"

"Neden mutlu değilsin o zaman?"

Kendimi pis duvara attım. Gözyaşlarım gözlerimi birer birer terk ediyordu.

"Mutluyum ben!"

"Ah, yapma... Çok komik görünüyorsun."

"Kes! Kes!.."

"Aden neden gelmedi bunca sene?

Bulamaz mıydı sanıyorsun seni?

Ya ailen...

Yokluğunu bile anlamamışlardır şimdi.

Söyle bana, kim üzülür ölürsen?

Ağlanır mı sanıyorsun arkandan?

Yasını mı tutacaklar senin?

Değersizsin...

Remzi’nin ölümü kadar değersizsin!"

O an ağlamayı kestim. Gözlerim karanlıkla buluştu.

Evet, zihnim nihayet susmuştu.

Yavaşça ayağa kalktım, binanın tepesinden aşağıya baktım.

"Haklısın belki de...
Bu dünya bana fazla.
Ama
Elveda demeye bile değmezsin dünya."