28.Bölüm/İşkence 1

Nemli betondan yükselen dondurucu soğuk, odanın ortasındaki tek spot ışığının altında kırılıyordu.

Remzi, yere cıvatalarla sabitlenmiş ağır metal sandalyede bağlıydı.

Ağzındaki bant sökülmüş ama çenesi kilitlenmiş gibi titriyordu.

Bakışlarında artık o kibirli, her şeyi satın alabileceğini sanan adamdan eser yoktu; sadece saf, hayvani bir korku vardı.

Karşısındaki ahşap masanın üzerine siyah deri kaplı, kalın bir defter koydum.

Cebimden çıkardığım neşter ucunu spot ışığına doğru tuttum.

Gümüş metal, karanlık odada soğuk bir şimşek gibi çaktı.

Sandalyeye doğru yavaş, ritmik adımlarla yaklaştım.

Her adımım betonda yankılanırken Remzi’nin nefesi hızlanıyordu.

"N-ne yapacaksın bana? Beni burada tutamazsın... Beni öldür daha iyi!" diye inledi. Sesi çatallı ve çaresizdi.

Sessizce masaya döndüm. Siyah defterin kapağını açtım. Kuru sayfa sesi odadaki sessizliği yırtıp geçti. Remzi’nin gözleri o sayfaya kilitlendi.

"Öldürmek mi?" dedim, sesim ne bir öfke barındırıyordu ne de bir acı. Buz gibiydi.

"Sana ölümü verirsem, ben yıllarca neyin bedelini ödemiş olurum Remzi?"

Defterin ilk sayfasını parmağımla süzdüm.

"İlk sayfa..." dedim fısıltıyla. "12 Kasım 2013. Saat 21.00. Yemeği döküm diye beni o zifiri karanlık kilitli odaya kapatıp ışıkları kapattığın ilk gece. Tam on iki saat boyunca o soğuk betonda ağlayarak aç bekledim." bu defteri küçüklükten beri yazıyordum

Remzi başını sağa sola sallamaya başladı. "Dolunay... Yapma, dinle beni—"

"Sana 'Dolunay yok' demiştim," diye kestim sözünü.

Neşterin ucunu sağ kolunun üst kısmına bastırdım.

Derisine değdiği an hafif bir kan damlası sızdı. Remzi acıyla kasıldı, acı bir çığlık koptu boğazından.

Hiç acele etmeden, bir hattatın mermere yazı kazıması gibi, soğukkanlılıkla o tarihi cildine kazımaya başladım: 12.11.13

"Ahhh! Siktir! Yapma!" diye bağırdı, sandalye gıcırdadı, zincirler şakırdadı.

Acıdan nefesi kesildiğinde, parmağımı kolundaki o taze kanlı izin üzerine bastırdım.

İşaret parmağıma bulaşan kanı aldım ve masadaki siyah deftere yürüdüm.

12 Kasım 2013 tarihinin hemen yanına kanlı parmağımla küçük bir nokta koydum.

İlk borç ödendi," dedim defterin kapağını hafifçe aralayarak.

Remzi’ye doğru döndüm ve defterin kalınlığını gösterdim.

"Bak Remzi... Bu defterde senin bana yaşattığın tam üç bin sekiz yüz elli altı günün tarihi var. Ama elbette o kadar insafsız değilim; sadece 125 tanesini uygulayacağım. Gerisi başka işkencelere... Öyle değil mi? Sonuçta koskoca Remzi Zorlu’nun ölümü tek bir şeyle sınırlı olmamalı."

Defterin bir sonraki sayfasını yavaşça çevirdim. Kuru sayfa sesi odada bir kez daha yankılandı.

Remzi’nin gözlerindeki o son umut kırıntısı da o sayfa sesinde eriyip gitti.

"Şimdi..." dedim, neşterin ucundaki kanı temiz bir bezle silerken.

"İkinci sayfaya geçelim mi?"