14.Bölüm/Sırlar ve Yalanlar

Kuzey’in elindeki telefon ekranındaki o fotoğrafı gördüğümde damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim.

Yüzümdeki siyah maskeye, loş ışığa rağmen o vücut yapısı, o duruş, ringdeki o acımasız tavır...

Kesinlikle bendim.

Kuzey’in gözlerindeki o karanlık tatmin duygusu midemi bulandırdı.

Beni köşeye sıkıştırdığını, teslim alacağını sanıyordu.

"Ne o, Gece Yargıcı?" dedi Kuzey, sesi alaycı ve bir o kadar da tehlikeli bir fısıltıya dönüştü.

"Söyleyecek sözün kalmadı mı? On sekiz yaşında, sizin o deyiminizle 'masum' bir kız çocuğu olman gerekiyordu. Ama sen yeraltı dünyasında milleti deviren bir katil olup çıkmışsın. Fehmi bey bu fotoğrafları görse, öz kızının bir kafes dövüşçüsü olduğunu öğrense ne der acaba?"

Yalan söyleyebilirdim. Bir kılıf uydurabilir, konuyu saptırabilirdim.

Ama kafamın içindeki gürültü bittiğinde geriye tek bir şey kalıyordu:

Benim buzdan duvarlarım ve dik duruşum. Kimseden korkmuyordum, kimseden kaçmıyordum.

Ve artık rol yapmaktan tiksiniyordum.

Derin bir nefes aldım.

Gözlerimi bir saniye bile kaçırmadan doğrudan onun sert bakışlarına diktim.

Yüzümdeki şaşkınlık silindi, yerini saf bir dinginlik ve meydan okumaya bıraktı.

"Evet, benim," dedim, sesim arabanın içinde buz gibi yankılandı.

"O fotoğraftaki de, o ringlerde adam deviren de, Gece Yargıcı olan da benim."

Kuzey benim bu kadar net ve korkusuzca kabullenmemi beklemiyordu. Çene kasları seğirdi, kaşları çatıldı.

"Ve biliyor musun Kuzey?" diye devam ettim, öne doğru eğilip aramızdaki mesafeyi kapatarak.

"Ben o ringlere keyfimden çıkmadım. O sokaklarda aç kalmamak, kendi başımın çaresine bakmak ve bugün arkamdan oyun kuran o şerefsizlerin karşısında dik durabilmek için çıktım. Sizin o süslü, yalan dolu krallığınızda prenseslik yapacağıma, o yeraltında kendi hakkımı söke söke almayı tercih ettim."

Kuzey bir an için konuşamadı. Bakışlarındaki o tehditkâr ifade yerini tuhaf, derin bir sarsıntıya bıraktı.

Benim gözümde tek bir gram korku bile görememek onu afallatmıştı.

Tam o sırada cebimdeki telefon titreşmeye başladı.

Ekranı hafifçe çevirdiğimde mesajın alt yanında çalıştığım patronumdan geldiğini gördüm:

"Yarın gece saat 02.00. Eski depoya gel. Gece Yargıcı olarak acil bir maçın var ve bu seferki rakibin Zorluların adamı. İtiraz istemiyorum."

Dişlerimi birbirine bastırdım. Hem Aydemirler, hem kasayı zorlayan o gölge, hem de başımdaki bu 'nişanlılık' belası... Her şey patronumun düzenlediği o yeraltı dövüşüne doğru sürükleniyordu.

"Şimdi aç şu kapıyı," dedim Kuzey'e bakarak, sesimi bir milim bile yumuşatmadan.

"Yoksa o kapıyı kendi yöntemlerimle açarım."

Kuzey kilit düğmesine bastı.

Kapıyı açıp gecenin soğuk havasına doğru adım attım.

Kartlar artık açık oynanıyordu ve yarın gece o ringe çıktığımda bu oyunu kimin kurguladığını kendi ellerimle ortaya çıkaracaktım.