27.Bölüm/Kusursuz Leke

Vaveyla Yazarı: Siyah Zambak

Bölümler 47Şu an: 27.Bölüm/Kusursuz Leke

Helikopterin motor gürültüsü zihnimdeki o çığlıkları bastırmaya yetmiyordu.

Yan tarafta, ağzı bantlı, bilekleri çelik kelepçelerle bağlı halde yatan Remzi Zorlu’ya baktım.

Gözlerindeki o kibirli adam gitmiş, yerine ölüm korkusuyla titreşen zavallı bir yaratık gelmişti.

Bana yıllarca cehennemi yaşatan adam, şimdi kendi cehennemine doğru çekiliyordu.

Leke...

Bana o karanlık yeraltı dünyasında boşuna "Kusursuz Leke" dememişlerdi.

Her kılığa girer, her rolü oynardım.

Bazen bir gölge, bazen bir katil, bazen de masum bir kurban...

Ama hiç kendim olamamıştım.

Hiç sadece "kendim" olarak nefes alamamıştım.

Herkes beni bir başkasının piyonu sanıyordu.

Remzi beni bir nişan hediyesi, bir piyon sanıyordu.

Aydemirler beni kurtarılmayı bekleyen kayıp bir kız çocuğu sanıyordu.

Aden bile... Aden bile beni koruması gereken o küçük kız çocuğu olarak görüyordu.

Ama ben hiçbir zaman bir piyon olmadım.

Bu sikik yeraltı oyununda da kendi hamlelerimi kendim yaptım.

Boş bir adamın gölgesinde çalışmıyordum; o oyunda benim de bir kuralım, benim de bir yorumum vardı.

Şimdi piyon sandıkları o kız, oyunun tahtını devirmişti.

Uçağın camından aşağıya, sislerin arasında kaybolan İstanbul’a baktım.

Aden’e bıraktığım o mektup, Dolunay’ın bu dünyaya bıraktığı son izdi.

Ben o ismi Riva’nın yağmurlu çimlerinde, o siyah maskenin yanında terk etmiştim.

Dolunay...

O isim bana fazlaydı. Fazla saf, fazla temiz, fazla ağırdı.

Benim omuzlarım artık o ismin taşıdığı şefkati de, o ailenin beklentilerini de kaldıracak kadar güçlü değildi.

Benim omuzlarım kırılmıştı bir kere.

Gözlerimi Remzi’ye çevirdim.

Korkudan gözleri yuvalarından fırlayacak gibi bana bakıyordu.

Eğildim, kulağına doğru fısıldadım.

Sesim ne Gece Yargıcı’nın mekanik tonuydu ne de Dolunay’ın titrek sesi... Bu, tamamen karanlığın sesiydi.

"Bana yaşattığın her bir saniyenin, o karanlık odalardaki her bir kemik kırılmasının hesabını vereceksin Remzi," dedim.

"Ama öyle bir kurşunla bitmeyecek bu iş. Yıllarca bana ne yaptıysan, fazlasını yaşayacaksın. Şimdi senin için hazırladığım o yeni evimize gidiyoruz."

Helikopter bulutların arasından sıyrılıp sınır ötesine doğru süzülürken, içimdeki o küçük kız çocuğunun sesini son kez duydum.

Ağlıyordu. Ama onu da o mektupla birlikte geride bırakmıştım.

Artık Dolunay yoktu. Gece Yargıcı da yoktu.

Sadece kendi adaletini yazan, kusursuz bir leke vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

49okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.