24.Bölüm/İyi Uykular

Riva Malikanesi’nin üst katındaki geniş balkonda durmuş, aşağıda denize doğru uzanan sisli ormana bakıyordum.

Üzerimde siyah deri ceketim, cebimde ise birkaç dakika önce ikizim Gece’den gelen mesajın kırıntıları vardı.

Tam bir hafta geçmişti...

Bir hafta boyunca biz sakince, adeta pusuya yatmış birer avcı gibi beklemiştik.

Bu süreçte ön safta Aydemirler vardı. Babam Fehmi Aydemir, abilerim ve ikizim Deniz...

Yıllarca ailemizin adını ve imkânlarını kullanarak kurulan o kirli kumpasları bir bir patlatmışlardı.

Remzi Zorlu’nun Aydemir şirketi üzerinden beslendiği bütün damarları kesmişler, sahte hisseleri, paravan şirketleri ve kirli para akışlarını kendi elleriyle çökerterek Remzi’yi maddi olarak tam anlamıyla sıfırlamışlardı.

Remzi, Aydemirlerin indirdiği bu finansal darbelerle gafil avlanmış; serveti ve gücü tek bir haftada avuçlarının arasından kayıp gitmişti.

Geriye sadece içi boşalmış, güvendiği korumalarının bile parasını ödeyemediği için terk etmeye başladığı o köhne Riva Malikanesi kalmıştı.

Yani Aydemirler işin finansal boyutunu, o sahte imparatorluğun temelini yerle bir etmişti.

Şimdi sıra bizdeydi.

Fiziksel hesaplaşmada, yarım kalan çocukluğumuzda ve dökülen kanların bedelinde...

Bu arada Aden'le pek konuşmamıştık.

O değişmişti, çok değişmişti; unutmuştu beni sanki.

Ben de unutmuştum ama hiç unutmak istememiştim.

Oysa o sanki beni unutmak istemişti...

Benimle konuşmaktan hep çekinmişti ve isteksizdi bu aralar.

Ben balkonda düşüncelere dalmış dururken Aden içeri girdi.

Elimde ne ara yaktığımı bile bilmediğim sigaramı aldı ve kendi dudaklarının arasına götürdü.

"Küçükler sigara içmez, bücür."

Onu duymazlıktan geldim ve bir sigara daha yaktım.

"Gece yazdı."

"Ne diyor?"

"İşleri bitti, sıra bizde..."

Bir süre denize doğru baktı.

"Dolunay..."

"Efendim?"

"Bunu yapmak istemiyorsan yapmayalım."

Histerik bir gülüş kaçtı dudaklarımdan.

"Emin ol o puştun ecelinin benim elimden olmasını çok isterim."

"Eee, o zaman?"

"Sadece öldürmek çok kolay geliyor."

"Sen ne düşünüyorsun?"

"Yıllarımı..."

"Dolunay..."

"Biliyorum Aden, yılları geri getiremem

Ama ben yıllarca o adamın elindeydim.

Yıllarca o kadınlaydım ben!

Şimdi tek bir kurşun mu olacak ecelleri?"

Sesimi yükselttim, sert bir çığlık koptu içimden:

"Aden, benim, Gece Yargıcı’nın adaleti bu mu?!"

"Hayır, ama dünyanın adaleti bu, Ay."

"O zaman kendi adaletimi kendim sağlayacağım!"

"Ne yapacaksın? Sakın benden habersiz bir şey yapma!"

Ağzımdan alaylı bir gülüş çıktı.

"Senden habersiz neler yaptım bir bilsen..."

"Yapma bücür, kendine bunu yapma..."

"Aden, ben artık Dolunay değilim ki...

Ben senin kurtardığın o küçük kız değilim.

Ben esirim Aden, tutsağım ben dünyaya!

Ama beni o kafesin içine koyan canavarlar var ya..."

Korkutucu bir bakış attım gözlerinin içine.

"...onlar ölmeye dahi layık değil."

Sandalyeden ayağa kalktı.

"Sikerim böyle işi! Ne yapacaksın Dolunay?"

"Sadece son bir kez beni koru, Aden."

Sigaramı söndürdüm, yatağıma geçip yarın akşam olacak katliamı düşündüm.

İyi uykular bana...