9. BÖLÜM

***

Cuma sabahı erkenden yola çıktı. Kazada hasar gören arabasını servise bırakmış, yolculuk için başka bir araç teslim almıştı. Dikiz aynasına her baktığında alnındaki küçük yara bandını görüyordu. Kahkülleri yara bandını ilk bakışta gizliyordu ama Damla’nın aklı hâlâ kazanın o birkaç saniyesindeydi. Gözü sürekli aynı yere gidiyordu. Ayvalık yolu yaklaşık beş saatti. Normalde sevdiği bir yoldu. Müziğini açar, en sevdiklerinden birini seçerdi.

Çoğu zaman Keane.

Yol boyunca şarkılara yüksek sesle eşlik ederdi. Bu kez radyoyu bile açmadan sürdü. İstanbul yavaş yavaş arkasında kaldı. Dün gece Ali’ye söylemesi gerektiğinden emindi. Sabah olduğunda bu o kadar kolay görünmüyordu. Kazada verdiği ilk tepkiyi artık inkar edemiyordu. Onu kaybetmek istememişti.

Ama Ali...

“Ali.”

İsmi yüksek sesle söylediğinde direksiyonu biraz daha sıkı tuttu.

Adamı tanımıyordu. Gerçekten tanımıyordu.

Bir düğün.

Bir gece.

Birkaç saatlik sohbet.

Bir telefon konuşması.

Hepsi buydu.

Ali sakin görünüyordu. Ölçülüydü. Sınırlarını zorlamamıştı. Damla istemediğini söylediğinde onu dinlemiş ve geri çekilmişti. Bunların hepsi doğruydu. Ama bir insanın nasıl biri olduğunu anlamaya yetmezdi. Hele nasıl bir baba olacağını... Duru’ya nasıl bir baba olduğunu bilmiyordu.

Bir an için söylememeyi düşündü. Düşünce öylece geldi. Sessizce. Kimseye ihtiyacı yoktu. Zaten yıllardır hayatındaki her şeyi kendi başına halletmişti. Bunu da yapabilirdi. Hayatını yeniden düzenlerdi. Bir yolunu bulurdu. Ali’den hiçbir şey istemek zorunda kalmazdı. Damla birkaç saniye bu düşüncenin içinde kaldı. İlk bakışta rahatlatıcıydı. Kontrol yine kendisinde olurdu. Kimsenin ne yapacağına, ne isteyeceğine, hayatına ne kadar gireceğine göre hareket etmek zorunda kalmazdı. Sonra içindeki başka bir ses devreye girdi. Mesele yalnızca kendisi değildi. Ali’nin bunu bilmeye hakkı vardı. Çocuğunun da bir gün babasını tanımaya. Damla direksiyondaki parmaklarını gevşetmeye çalıştı.

Çocuğunun babasını seçememişti.

Bir gece yanında olmasını istediği adamla, çocuğunun hayatında yer alacak adamın aynı kişi olacağını hiç düşünmemişti. Şimdi düşünmemiş olmak bile ona karşı yaptığı ilk hata gibi geliyordu. Belki Ali iyi bir babaydı ve kendi çocuklarına da iyi bir baba olurdu. Belki olmazdı. Damla bilmiyordu. En çok da bu bilgisizlikten korkuyordu. Kendi adına yanlış bir karar vermeye alışkındı. Sonucunu taşırdı. Ama artık vereceği kararların sonucu yalnızca ona ait olmayacaktı. Kendisini hâlâ anne olarak göremiyordu. Ama sorumluluğunu çoktan hissetmeye başlamıştı.

Ali’ye söyleyecekti. Bundan emindi. Ama bugün değil. Önce Ayvalık’a gidecekti. Fulya iyi gelecekti. Bilge iyi gelecekti. Ailesinin arasında olmak, en azından birkaç günlüğüne kafasının içindeki sesi susturabilirdi. Döndüğünde Ali’yle konuşacaktı.

Ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Nasıl söyleyeceğini de.

Ama söyleyecekti.

Radyoyu açtı. Çalan şarkıyı değiştirmedi. Sesini yalnızca biraz yükseltti. Ve yoluna devam etti.

***

Ayvalık’a vardığında öğleden sonra olmuştu. İlk gelenlerden biriydi. Can ve Fulya otelin bahçesinde kapıyı gören bir masada oturuyordu. Fulya onu daha arabadan inerken gördü. Masadan kalkıp neredeyse koşarak yanına geldi. Damla’ya sarılmak üzereyken birden durdu.

“Alnın...”

Bakışları hemen Damla’nın arkasındaki araca kaydı.

“Bu senin araban değil. Ne oldu?”

“Ufak bir kaza.”

Fulya’nın yüzü anında ciddileşti.

“Ne kazası?”

“Dün biri sağ taraftan çarptı. Araba serviste.”

“Sen?”

“Gördüğün gibiyim.”

“Bu bant kendiliğinden yapışmadığına göre görmediğim bir kısmı var.”

“Hastaneye gittim. Kontrol ettiler. Bir şeyim yok.”

“Beni neden aramadın?”

“Çünkü iyiyim. Önemli bir şey değildi. Bugün zaten görüşecektik.”

“Beğenmedim cevabını.”

“Şu an elimdeki cevap bu.”

“Her gün bir şekilde konuşuyoruz. İnsan söylemez mi ya? Sette Batu’ya nasıl söylendiğini anlatırsın, başına gelen önemli olayı anlatmazsın. Öldürecek bu kız beni.”

Fulya konuşmaya devam ederken Damla çoktan onun koluna girmişti. Kedi gibi başını omzuna dayamıştı. Bu hareketi genelde Fulya’yı sakinleştirirdi ama bu sefer pek işe yaramadı.

“Başın falan ağrıyor mu? Bant niye? Dikiş mi attılar ne oldu? Hay Allah’ım ya.”

Damla başını kaldırdı ve kolundayken Fulya’yı durdurdu.

“Hayır ağrımıyor. Gerçekten iyiyim. Onca yolu geldim, bak. Bir sıkıntım yok. Lütfen endişelenme.”

“Ah kızım ya. Başın dönerse falan söylüyorsun. Ufacık bir şey bile kaçırma dikkat et. Kafanı vurmuşsun kızım. Az şey değil. Araba kullanman bile riskliydi. Aferin yani.”

“Söylerim. Doktor da yalnızca dün gece için uyarmıştı. Bak, atlattım. Rahatla.”

Damla bu kez ona kocaman sarıldı.

“İyi ki geldim.”

Fulya kollarını biraz daha sıkılaştırdı.

“İyi ki.”

Damla kazayı anlatmış, hastaneden de bahsetmişti. Yaşadığı asıl korkuyuysa saklamıştı. Henüz kimseye söylemeye hazır değildi.

***

Öğleden sonra ilerledikçe diğerleri de gelmeye başladı. Önce Bilge ile Özgür geldi. Bilge arabadan iner inmez Damla’nın alnındaki bandı fark etti. Damla daha soruyu duymadan, “İyiyim” dedi. Fulya uzaktan seslendi.

“Kaza yapmış.”

Bilge başını Damla’ya çevirdi.

“Kaza ne demek? Ne oldu?”

Küçük bir kriz daha yaşanacaktı. Özgür bagajdan çantaları çıkarırken araya girdi.

“Gerçekten iyi misin?”

“Gerçekten iyiyim. Lütfen önce oturalım.”

Ardından Öykü ile Sinan geldi. Beş yaşındaki Masal’ı anneannesine bırakmışlardı. Arda ile Ceren de onlardan yaklaşık bir saat sonra geldi. Arda, Damla’nın alnındaki banttan önce Masal’ın yokluğunu fark etmişti.

“Niye getirmediniz?”

Öykü hemen fırsattan istifade herkese bakarak şikayetini dile getirdi.

“Çünkü kucağınızda gezdirip oynuyorsunuz, huysuzlanınca geri veriyorsunuz. Bir gün de uyutun, besleyin. Sadece oynayıp geri vermeyin, her yere getireyim.”

“Niye? Ben uyuttuğumu da hatırlıyorum.”

“Yorgunluktan bayılıyor çocuk desek daha doğru.”

Sinan, Arda’nın omzuna dokundu.

“Böyle dediğine bakma. Masal eve gelir gelmez uyuduğu için sana bırakmaya bayılıyor.”

Arda, ağzı kulaklarında, bu konuda özel bir yeteneği olduğunu anlatıp durdu. Masada kahkahalar çoktan başlamıştı.

Bu grubun sınırları yıllar içinde kendiliğinden genişlemişti. Öykü’nün liseden beri hayatında olan Sinan, Bilge’nin üniversitede tanıştığı Özgür, Arda’nın üç yıl önce aralarına getirdiği Ceren… Hiçbiri artık sonradan katılan biri sayılmıyordu. Artık biri tek başına geldiğinde herkes diğerinin nerede olduğunu soruyordu.

Can da beş yıl önce Fulya’nın yanında belirmiş ve sanki çocukluğundan beri oradaymış gibi masaya yerleşmişti. Fulya’yla aslında iki yıl önce evleneceklerdi. Sonra Can’ın babası Tamer ölmüş, düğün ertelenmişti.

Tamer amcayı kaybettikten sonra Damla, Can’ı daha sık aramaya ve Erdek’e daha çok gelmeye başlamıştı. O günlerde aralarındaki ilişki fark etmeden değişmişti. Can artık yalnızca Fulya’nın hayatına sonradan giren biri değildi. Damla için de bazen bir kardeş, bazen bir abi gibi olmuştu. Durduk yere arayabildiği, yanında konuşmadan da oturabildiği birkaç kişiden biriydi.

***

Akşamüstüne doğru bahçedeki masa tamamen dolmuştu. Sohbet aynı anda birkaç farklı yerden ilerliyordu. Can ise fırsat buldukça oteli anlatıyordu. Uzun zamandır takip ettiği butik otelin işletme biçimini beğeniyordu. Erdek’teki restorandan bağımsız başka bir yer açmayı düşünüyordu ama henüz karar vermemişti. Daha doğrusu, Can her konuştuğunda kararının başka bir kısmı değişiyordu.

“Buradaki gibi küçük tutacağım” dedi.

Fulya ona baktı.

“Geçen hafta yirmi odalıydı.”

“Fikirler değişir sevgili eşim.”

“Az önce on iki oda dedin, çabuk değişiyor seninkiler.” diye hatırlattı Bilge.

“Buradan döndüğümde ortada tek bir fikir kalacak, görürsünüz. Amacımız da bu.”

Arda sandalyesine yaslandı. Ciddi konuştuğu nadir anlardan biriydi.

“Çok telaşlı olacak gibi. Fazla yatırım da gerekecek sanki ha?”

“Fazla demek az kalır, kardeş. Halledeceğiz ama.”

Can bunu söyledikten hemen sonra Damla’ya baktı. Sohbet sırasında sık sık dalgın olduğunu anlamıştı. Onunla uğraşma zamanıydı.

“Hem Damla’mız Taner Coşkun’u da alır, bir tanecik Can’ının otelinde konaklamaya gelir. Sonra akın akın müşteri… Ülkenin gözde yakışıklılarından Taner Coşkun, bizim kız da bu diziyle patlayacak. Daha ne olsun?”

Damla hemen başıyla onaylarken, “Ne demek, ne demek. Tabii ki tutar kolundan getiririm.”

Can, “Yaparsın, yaparsın,” diyerek Damla’nın yanına geçti. Sonra diğerlerine döndü.

“Siz de bence şimdiden rezervasyon yaptırın. Yoksa işiniz zor.”

Masada kahkaha yükseldi. Konu açılmışken sohbet Damla’nın yeni işine kaydı. Seti, Taner’in gerçekten ekranda göründüğü kadar uzun olup olmadığını sordular. Damla karakterinden, ezberlediği sahnelerden, aynı cümleyi kaç farklı biçimde söylemesinin istendiğinden bahsetti. Bir günün yarısını birkaç dakikalık çekim için bekleyerek geçirebildiklerini anlattı. Bir ara Can’ın telefonu çaldı. Ekrana baktıktan sonra aramayı açtı.

“Abi?”

Masadaki konuşmalar devam ediyordu.

“Doğru yerdesin. Girişi geçince hemen solda kalıyor.”

Fulya’nın başı yavaşça ona döndü. Can gözlerini kaçırdı.

“Tamam. Biz bahçedeyiz.”

Telefonu kapattı. Fulya kollarını göğsünde birleştirdi.

“Gelmez zaten demiştin.”

Can son derece rahat görünmeye çalıştı. Eşinin yanağına öpücük kondurup masaya döndü.

“Bir misafirimiz geliyor.”

“Kim?” diye sordu Öykü.

Can cevap vermeden Damla ona baktı. Bir anda anlamıştı.

“Ali mi geliyor?”

Can’ın yüzündeki ifade onu ele verdi.

“Evet, Ali geliyor değil mi Can? Harika.”

Can ellerini iki yana açtı.

“Otelden anlıyor. Fikrini alacağım.”

Fulya, Can’a bakmayı sürdürüyordu.

“Geleceğini bana niye söylemedin?”

“Söylesem yüzün böyle olacaktı.”

“Şu an nasıl?”

“Korkutucu.”

Fulya elindeki çay kaşığını ona fırlattı. Can eğilerek kurtuldu. Sonra yeniden Damla’ya baktı.

“Bak, kızma.”

“Kızmadım.”

“Yemin et.”

Damla başını iki yana salladı.

“Kızmadım Can, tamam.”

Konu birkaç dakika içinde başka bir yere dağıldı. Damla’nın kafasında dağılmadı. Ali birazdan burada olacaktı. Dün gece Ali’ye Ayvalık dönüşünde anlatmaya karar vermişti. Demek bu konuşma düşündüğünden çok daha erken olacaktı.

***