8. BÖLÜM

***

Doktorun odasından çıktığında hastane koridoru daha uzun görünüyordu.

Beş hafta üç gün.

Beş hafta üç gün.

Bakışları karşısındaki hiçbir şeye takılmadan, omuzları düşmüş halde ağır ağır yürüyordu. Asansörü beklemek yerine merdivenlere yöneldi. Kaç kat indiğini fark etmeden hastanenin çıkışına ulaştı.

Temmuz güneşi İstanbul’u çoktan kavurmaya başlamıştı. İnsanlar yürüyordu. Arabalar geçiyordu. Bir kadın telefonla konuşuyor, kaldırımda ilerleyen bir adam elindeki simitten bir parça koparıyordu. Damla olduğu yerde kaldı. Bir an adım atamadığını fark etti. Sonra dönüp arabasının olduğu yere baktı ve yürümeye başladı. Arabasına bindi. Kontağı çevirmedi. Ellerini direksiyona koyup uzun süre ön cama baktı. Doktorun sesi zihninde yeniden duyuldu.

Yaklaşık beş hafta üç günlük bir gebelik.

“Ben şimdi ne yapacağım?”

Kendisini anne olarak düşünmeye çalıştı. Bir bebeği kucağına aldığını. Ondan sorumlu olduğunu. Ama zihninde hiçbir görüntü oluşmadı. Sanki kendisine ait olmayan bir hayatı düşünmeye çalışıyordu.

“Şu an bunu yapamam.”

Sesi arabanın içinde yabancı duyuldu. Daha hiçbir şey başlamamıştı. İlk işi henüz yayınlanmamıştı. Yeni hayatına alışmaya çalışıyordu. Kendisine bile hala “oyuncu” demeye çekiniyordu. Tam her şeyi yeniden kurmaya başlamışken... Tam hayatında ilk kez sonucunu bilmediği bir yola girmişken... Şimdi bu.

“Ben yapamam.”

Yalnızca içinde bulunduğu zamanı kastetmiyordu. Yıllardır hiç istemediğinden emin olduğu bir şeydi bu konu. Başını koltuğa yasladı. Neden hiçbir zaman istemediğini düşünmedi. Şu anda o kapıyı açarsa arkasından nelerin geleceğini biliyordu.

Uzun süre öyle kaldı. Sonra derin bir nefes alıp kontağı çevirdi. Tam o sırada telefonu çaldı. Ekranda Fulya'nın adı vardı. Açmadı. Telefon sustu. Bir dakika geçmeden yeniden çaldı. Yine Fulya. Bu kez açtı.

“Yaşıyor musun?”

“Fulya önemli değilse sonra arasam olur mu?”

“Yoğun musun?”

“Hayır. Tam trafiğe çıkmak üzereydim.”

“Sesin tuhaf geliyor.”

“Çok uykusuzum.”

“Yalan söylüyorsun.”

Damla parmaklarını direksiyonun üzerinde gezdirdi.

“Gerçekten konuşamayacağım.”

“Peki,” dedi Fulya. “Ama kaybolma.”

Damla cevap vermeden önce yutkundu.

“Kaybolmam.”

Fulya uzatmadı. Damla hazır değilse kapıyı zorlamazdı. Sonra daha gündelik bir sesle konuştu.

“Hafta sonu sen de dahil hepimiz Ayvalık'a gidiyoruz.”

“Gelemem.”

Cevabı düşünmeden vermişti. Hiç kimseyi görmek istemiyordu. Hiçbir şey konuşmak istemiyordu. Sadece eve gidip yatağa uzanmak istiyordu. Sonra aklına hafta sonu çekim olmadığı geldi. İki gün boyunca evde tek başına kalmak. Sessizliğin içinde. Kendi düşünceleriyle. Bu ihtimal daha kötüydü.

“Dur.”

Damla telefonunu kulağından biraz uzaklaştırıp set programına baktı. Cuma da hafta sonu da boştu. Pazartesi günkü çekimi öğleden sonraydı.

“Galiba gelebilirim.”

“Galiba kabul etmiyorum.”

“Gelirim.”

“İşte bu.”

Fulya'nın sesindeki sevinci duyulmayacak gibi değildi ama Damla’nın karşılık verecek hali yoktu.

“Sen gerçekten iyi misin?” diye sordu Fulya bu kez daha yumuşak bir sesle. Damla direksiyonun üzerindeki elini çekti. Bu sorudan nefret ediyordu. Çünkü Fulya gerçekten cevabını merak ediyordu.

“Yorgunum.”

“Peki.”

“Gerçekten.”

“Hafta sonu görürüm zaten.”

“Görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Damla bir süre elindeki telefona baktı. Sonra yavaşça yan koltuğa bıraktı. Ayvalık’a gitmek hiçbir şeyi çözmeyecekti. Ama en azından iki gün boyunca kendi zihniyle baş başa kalmayacaktı.

***

Sonraki günler hızlıca akmıştı. Damla gün içinde neredeyse nefes almaya vakit bulamıyordu. Akşam eve geldiğinde ayakları zonkluyordu. Ve bu ona iyi geliyordu. Yoruldukça düşünmeye daha az vakti kalıyordu. Ama geceleri işler değişiyordu. Kafasının içinde sürekli aynı şey dönüyordu.

Hamileyim.

Bazen dişlerini fırçalarken. Bazen senaryonun ortasında. Bazen ışığı kapatıp uzandığında tavana bakarken.

Hamileyim.

Kelime her gelişinde aynı yabancılığı taşıyordu. Sanki başka birinin hayatını düşünüyordu. Sonra eli istemsizce karnına gidiyordu. Henüz hiçbir şey değişmemişti. Aynaya baktığında aynı yüzü görüyordu. Üzerindeki kıyafetler aynı duruyordu. Ama şimdilik böyleydi.

***

Ali ise dışarıdan bakıldığında her zamanki Ali’ydi. Sabah erkenden şirketteydi. Toplantılara giriyor, sözleşmeleri inceliyor, yeni yatırımlarla ilgili görüşmeler yapıyordu. Kimse bir terslik olduğunu söyleyemezdi. Murat dışında. Bir sabah elindeki dosyayla Ali’nin odasına girdi. Dosyayı masanın üzerine bıraktı.

“Bunu neden geri çevirdin?”

Ali önündeki ekrandan başını kaldırmadı.

“Rakamlar tutmuyor.”

“Tutuyor.”

Ali dönüp ona baktı. Murat dosyayı açıp ilgili satırı gösterdi.

“Sabah birlikte düzelttik.”

Ali sayfaya daha dikkatli baktığında Murat’ın haklı olduğunu fark etti.

“Doğru.”

Murat abisine ona ne olduğunu anlamaya çalışır gibi bakıyordu.

“Dün de aynı maili bana iki kere gönderdin.”

“Olabilir.”

“Olabilir?”

Ali tek kaşını kaldırdı.

“Ne olmuş yani?”

“İş yapmayınca gözüme batıyorsun.”

Ali’nin yüzündeki ciddiyet dağıldı. Dosyayı önüne çekti. Murat başını hafifçe eğdi.

“Neyin var?”

“Bir şeyim yok.”

“Tabii.”

Ali kalemi eline aldı. Murat beklediği cevabı alamayınca dosyanın kapağına parmağıyla vurdu.

“Bu kez doğru olanı geri çevirme.”

Ali başını kaldırmadan cevap verdi.

“Elimden geleni yaparım.”

Murat başka bir şey sormadı. İstemediği zaman abisinden cevapları zorla alamayacağını bilecek kadar iyi tanıyordu onu.

***

O akşam Duru haber vermeden geldi. Kapıyı kendi anahtarıyla açtı. Ali salondaydı. Duru doğrudan mutfağa geçti. Birkaç dolabı açtıktan sonra buzdolabının önünde durdu.

“Bu evde yiyecek hiçbir şey yok.”

“Mutfağı pek kullanmadığımı öğrenemedin. Bunu bilen kimse aç gelmiyor bu eve.”

“Ben geliyorum.”

“Biliyorum. Öğren artık aç gelme.”

Duru dolapta bulduğu bisküvi paketini alıp salona geçti. Kendini koltuğa bıraktı. Ali televizyona bakıyordu. Duru bisküviden bir parça aldı. Bir süre babasını izledi. Amcasıyla da konuşmuştu. Ali’deki dalgınlığı ikisi de fark etmişti. Duru bu akşam konuyu biraz kurcalamaya niyetliydi. En azından deneyecekti.

“Düşünüyorsun.”

Ali kızına yan bir bakış attı.

“Olabilir.”

“Bir şey olmuş.”

Ali, Duru’nun ne yapmaya çalıştığını anlamıştı. Haftalardır çok bile dayanmıştı zaten.

“Olmamış.”

"Olmuş."

"Olmamış."

Duru yüzünü incelemeyi sürdürdü. Sonra sanki aklına o anda gelmiş gibi söyledi.

“Bir kadın var.”

Ali kahvesinden bir yudum alıyordu. Öksürdü. Duru sırıttı.

“Yakaladım.”

“Hiçbir şey yakalamadın.”

“Babacığım…”

“Kim?”

“Ortada kimse yok.”

“Bunu öksürmeden söyleyebildin. İlerleme var.”

Ali başını hafifçe eğip gözlerini kıstı.

“Duru.”

“Tamam.”

Konu kapanmış gibi arkasına yaslandı. Ali onu tanıyordu. Kapanmamıştı. Yalnızca Duru şimdilik elindekilerle yetinmişti. Bir süre sessizce televizyona baktıktan sonra Duru daha sakin ve ciddi bir ses tonuyla sordu:

“İyi misin baba?”

Ali cevap vermeden önce düşündü.

“Bilmiyorum. Ama kötü de değilim merak etme.”

Duru elindeki bisküviyi pakete geri bıraktı. Babasını böyle görmeye alışkın değildi. Kafasına takılan her neyse onu üzüyor gibiydi. Ali devam etti;

“Kötü değilim dedim. Düzelt o endişeli bakışlarını. Orta ileri yaş sendromu herhalde.”

Duru babasının esprisiyle kahkaha attı.

“Orta ileri mi? Baba ya.”

Biraz daha karşılıklı gülüp atıştıktan sonra Duru kendi evine gitti. Babası, anlatacağı bir şey varsa eninde sonunda ona anlatırdı. Ya henüz zamanı gelmemişti ya da ortada anlatılmaya değer bir şey yoktu. Duru şimdilik konuyu kapattı.

***

Perşembe öğleden sonra Fulya aradığında Damla setteydi. Çekim arası verilmişti. Oyuncular dağılmış, birileri telefonla konuşmaya başlamış, birileri kostüm değiştirmek için karavanlara gitmişti. Damla bir köşede oturmuş, sonraki sahnelerini gözden geçiriyordu. Telefonu titredi.

Fulya.

“Ayvalık konusunda fikrini değiştirmedin, değil mi?”

Damla senaryoyu dizlerinin üzerine bıraktı.

“Değiştirmedim. Geliyorum.”

“Kesin geliyorsun?”

“Geliyorum dedim ya.”

“Kaçış yok.”

“Ay. Kaçış yok.”

Fulya kahkaha attı. Bir süre havadan sudan konuştular. Can’ın dağınıklığından. Fulya, Can’ın evlendikten sonra dağınıklığının kendiliğinden geçeceğine gerçekten inandığını söyledi.

“Bir umuttu işte.”

“Boş umutlara bel bağlanmayacağını aşılayamadım sana be kızım.”

Damla, Fulya’yla konuştuğu birkaç dakikalığına gerçekten rahatladı. İçinde bulunduğu durumu ondan saklamak gibi bir niyeti asla yoktu. Ama bazı şeyleri önce tek başına taşımaya alışmıştı.

“Sete dönmem lazım” dedi sonunda.

“Tamam. Cuma görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Telefon kapandığında Fulya yanında oturan Can’a döndü.

“Damla geliyor.”

Can başını kaldırdı. Aklına bir şey gelmiş gibi gözleri parladı. Fulya kocasının bir iş çevirmeden önceki bu ifadesini çok iyi tanıyordu.

“Ne?”

“Hiç.”

Can telefonunu eline aldı. Fulya gözlerini kıstı.

“Kimi arıyorsun?”

Can rehberde aradığı ismi buldu. Arama tuşuna bastı. Fulya başını iki yana sallayarak mutfağa gitti.

***

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra Ali açtı.

“Efendim?”

“Abi, hafta sonu ne yapıyorsun?”

Ali koltuğunda geriye yaslandı.

“Hayırdır?”

“Hayır hayır. Soru sordum.”

“Can, sen bana böyle sorular sorunca altında mutlaka bir şey çıkıyor.”

“Cuma günü Ayvalık’a gidiyoruz.”

“Güle güle.”

“Sen de geliyorsun.”

“Ben niye geliyorum?”

“Beyin fırtınası yapacağız.”

“Benim beynimi niye karıştırıyorsun?”

“Abi, ciddi konuşuyorum.”

“Ben de.”

“Bir butik otel var. Uzun zamandır takip ediyorum. İşletme mantığını beğeniyorum. Erdek’teki yerden bağımsız başka bir şey açmak var aklımda. Daha karar vermedim.”

“E bak.”

“Sen de baksan abi.”

“Can asıl derdin ne oğlum?”

“Ya tek derdim bu. Ne var yani? Fikir verirsin. Hep birlikte toplanacağız zaten.”

Ali masanın üzerindeki kalemi eline aldı.

“Hep birlikte kim?”

“Bizim ekip. Fulya, Bilge, Arda...”

Can kısa bir durup devam etti:

“Damla da geliyor.”

Ali’nin elindeki kalem durdu.

“İyi.”

Can birkaç saniye sustu.

“İyi mi?”

“Ne diyeyim oğlum?”

“Bir şey deme tabii.”

“E niye soruyorsun?”

“Öylesine.”

Ali kalemi masaya bıraktı.

“Senin bugün bir tuhaflığın var.”

“Benim yok abi.”

“Var.”

Can bekledi.

“Abi?”

“He abi, abi.”

“E?”

“Ne ‘e’?”

“Geliyor musun?”

Ali pencereden dışarı baktı. Gitmemesi gerekiyordu. Damla’nın kararını kabul etmişti. Onu bir daha aramamış, karşısına çıkmak için bahane yaratmamıştı. Ama bu bahaneyi yaratan kendisi değildi.

“Bakarım.”

“Kaçta çıkacağımızı yazarım.”

“Ben geleceğim demedim.”

“Tamam abi.”

“Can.”

“Görüşürüz.”

Telefon kapandı. Ali birkaç saniye telefonu elinde tuttu. Sonra masaya bıraktı. Can, Damla’nın adını özellikle sona bırakmıştı. Can’ın ne yaptığı ortadaydı ve işe yaramış gibiydi.

***

Akşamüstü trafik ağır ilerliyordu. Damla eve gitmeden önce birkaç yere uğramalıydı. Ertesi gün Ayvalık’a gitmeden önceki işlerini halletmeyi planlıyordu. Çantasında okunmayı bekleyen senaryo duruyordu. Doktorun birkaç gün sonrası için verdiği kontrol randevusu da aklının bir köşesindeydi. Kırmızı ışık yeşile döndü. Araçlar hareket etti. Her şey birkaç saniye içinde oldu. Sağ taraftan hızla gelen aracı gördü.

Fren sesi.

Lastiklerin asfalta sürtünmesi.

Ardından sert bir çarpma.

Gövdesi emniyet kemeriyle öne savruldu. Başı sertçe sarsıldı. Alnının bir yere çarptığını o anda fark etmedi.

Metal birbirine sürtündü.

Yan camlardan biri çatladı.

Sonra...

Sessizlik.

İnsanın zaman duygusunu kaybettiği birkaç saniyelik bir sessizlik.

Ardından korna sesleri yükseldi.

Birileri bağırıyordu.

Kapılar açılıyordu.

Koşan ayak sesleri...

Damla direksiyona tutunmuş halde nefes almaya çalıştı. İlk düşündüğü şey kaza değil. Başı da değildi. Çok sert savrulmuştu öne doğru. Çok sertti. Tek bir düşünce zihnini delip geçti.

Bebek.

“Hayır…”

Sesi çok kısık çıkmıştı.

“Hayır…”

Kalbi öyle sert çarpmaya başladı ki nefesi kesildi.

İki eli birden karnına gitti.

“Lütfen...”

Neyi istediğini çok iyi biliyordu.

İyi olmasını.

Orada kalmasını.

Ona hiçbir şey olmamasını.

Kapıyı açmaya çalıştı. Elleri titriyordu.

Bir adam cama vurdu.

“Hanımefendi? İyi misiniz?”

Damla kadını duyuyordu. Ama cevap veremedi. Hamile olduğunu öğrendiğinden beri korkuyordu. O ana kadar neden korktuğunu birbirine karıştırmıştı. Şimdi biliyordu.

Onu kaybetmekten.

***

Aynı akşam yeniden hastanedeydi.

Muayene.

Bekleyiş.

Koridor.

Dakikalar.

Damla’nın hayatında zamanın bu kadar yavaş geçtiği çok az an olmuştu. Kapı açıldı. Doktor yerine geçip yeniden ultrason ekranına baktı. Damla’ya bitmek bilmeyen birkaç saniyenin ardından konuştu.

“Gebelik kesesi yerinde. Şu an için endişe verici bir durum görünmüyor.”

Damla nefes almadığını o anda fark etti. Başını eğdi. Gözlerini kapattı. Doktor konuşmayı sürdürdü.

“Bu gece dinlenin. Ağrı ya da kanama olursa hiç beklemeden gelin.”

Damla yalnızca başını salladı. Kelimeler kulağına ulaşıyor ama zihnine yerleşmiyordu. Doktor konuşurken gözleri doldu. Bebeği öğrendiğinden beri ilk kez.

Eve döndüğünde hava kararmıştı. Salondaki lambayı yakmadı. Çantasını bıraktıktan sonra koltuğa oturdu. Ellerini yüzüne kapattı. Hastanede beklerken zihninde yalnızca aynı cümle vardı.

Lütfen iyi olsun.

Ne çekimler.

Ne yeni işi.

Ne hayatının nasıl değişeceği.

Yalnızca o.

Lütfen iyi olsun.

Damla ellerini yüzünden çekti. Uzun süre karanlıkta oturdu. Kendisine zaman tanıdığını sanmıştı. Oysa geçen günlerde yaptığı tek şey kaçmaktı. Sete, atölyeye gitmiş, eve yorgun dönmüş, kendi sesini duymamak için hayatının gürültüsüne sığınmıştı. Ne istediğini gerçekten düşünmemiş, seçeneklerinden hiçbirine uzun süre bakamamıştı. Ama o gün, düşünmeye vakit bulamadan verdiği ilk tepki kendisinden sakladığı bir şeyi açığa çıkarmıştı. İki eli karnına gitmişti. Sanki mümkünmüş gibi, onu tutabilecekmiş gibi korumaya çalışmıştı.

Damla yavaşça nefes verdi. Kendisini hâlâ bir bebeğin annesi olarak düşünemiyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Bir kadının yalnızca hamile kaldığı için bunları kendiliğinden bileceğine hiçbir zaman inanmamıştı. Korkusu da geçmemişti. Yeni başladığı işi yarım bırakmak zorunda kalabilir, kurmaya çalıştığı düzen elinden kayabilirdi. Bunların hiçbirine verecek cevabı yoktu. Ama artık bir şeyi biliyordu.

Onu kaybetmek istemiyordu.

Bu, her şeyi çözdüğü anlamına gelmiyordu. Yalnızca artık hangi ihtimalden daha çok korktuğunu biliyordu. Uzun süre öylece oturdu. Sonra gözlerini açtı. Şimdi daha fazla erteleyemeyeceği bir konuşma vardı.

“Ali…”

Ali’ye söylemek.

***