21. BÖLÜM

***

Gecenin geri kalanı, ilk saatlerin kalabalığından daha sakindi. Sofradaki tabaklar yavaş yavaş toplandı. Müzik artık neredeyse duyulmuyordu. Masal, Sinan’ın kucağında uyumaya devam ederken masanın farklı köşelerinde sohbetler sürüyordu.

Arda ile Can eski bir anıyı anlatmaya başlayınca aynı hikâyenin iki ayrı hali ortaya çıktı. İkisi de kendi anlattığının doğru olduğunda ısrar edince Ceren gülmekten konuşamaz hâle geldi. Gece yarısı çoktan geçmişti. Damla telefonundaki saate baktıktan sonra Ali’ye döndü.

“Artık kalkmalıyız gibi.”

Ali başıyla onaylarken Fulya hemen itiraz etti.

“Hayır.”

Damla çantasını sandalyesinin arkasından aldı.

“Fulya ama söylemiştim.”

“Öf. Gideceksin.”

“Gitmem gerekiyor.”

“Sabah gidersiniz.”

“Sabah İstanbul’da olmamız gerekiyor.”

Fulya bu kez Ali’ye döndü.

“Sen bir şey söyle.”

Ali ceketini alırken omuz silkti.

“Ben sadece söyleneni yapıyorum.”

Damla başını ona çevirdi. Ali’nin yüzündeki ifadeyi görünce gözlerini devirdi. Ali gülmeye başladı. Fulya ikisine de bakıp başını iki yana salladı.

“Of. İyi be. Gidin. Ama hemen gelin.”

Vedalaşmalar her zamanki gibi uzadı. Onları kapıya kadar geçirirken Can da fikirlerini değiştirmeye çalıştı. Sonunda arabaya bindiklerinde Damla koltuğa yerleşip derin bir nefes verdi.

“Yine yol.”

Ali motoru çalıştırdı.

“Şikayet etmiyorsun bence.”

Damla başını koltuğa yaslarken güldü.

“Evet, hiç etmiyorum hem de.”

“Fark ettim. Seviyorsun sen yolculuğu.”

“Doğru. Sen sevmez misin?”

Ali, Damla’ya attığı yan bakışla cevapladı.

“Erdek yolunu sevmeye başladım.”

Damla önce Ali’ye baktı, sonra yeniden önüne döndü. Birkaç saniye sonra konuştu.

“Can’ın yüz ifadesini gördün mü?”

“Ne zaman?”

“Bizi ilk gördüğünde.”

“Kaçacak yer arayan bir hali vardı.”

“Hayır. Bence ağlamamak için uğraştı.”

“Bence de öyle. Ve bunu bir sonraki doğum gününde inkar edecek.”

“Kesin eder.”

Erdek’in ışıkları yavaş yavaş arkalarında kaldı. Yolun ilk yarım saati boyunca doğum gününden bahsettiler. Masal’ın pastanın üzerindeki mumları Can’dan önce üflemesini, hediyelerine verdiği tepkileri, Bilge ve Özgür’ün İstanbul’a taşınma ihtimalini konuştular.

“Aslında İstanbul’a gelmeleri kesinleşirse Bilge’den menajerim olmasını isteyebilirim.”

Ali hafifçe kaşlarını kaldırdı.

“Emin misin?”

“Neden? Ayrıca neden öyle baktın?”

“Çok yakın arkadaşsınız. Araya iş girmesi birçok dengeyi değiştirir.”

“Hmm. Onu diyorsun. Evet, haklısın. Zaten o yüzden fikir aklıma geldiği gibi masada bahsetmedim. Enine boyuna düşüneceğim bu konuyu.”

“Bence de düşünmelisin. Murat’la iş yerindeki dengeyi hala zaman zaman kaybederiz. Hatta şöyle söyleyeyim, iş yerinde gerildiğim konuların yüzde doksanı abi kardeş olmamızdan kaynaklanıyor.”

Damla şaşkınlıkla ona baktı.

“Çok ciddisin bu konuda sen.”

“Evet. Yakınlık iş ilişkisinde gerçekten sıkıntılar doğurabiliyor. Ama bu hep böyle olacak diye bir şey yok tabii ki.”

“Doğru. Batu’yla hiç problem yaşamadık. Ama ikimizin de sanki ‘Kayıt’ ya da ‘Kestik’ diyen butonları varmış gibi. Günde elli kere falan yakın arkadaşlıktan yönetmen-oyuncu ilişkisine geçiyoruz.”

Ali sesli güldü. Damla da ona katıldı.

“Öyle ama.”

“Anlattıklarından anlıyorum, evet. Bazen iki Batu varmış gibi oluyor.”

“Hah. İşte tam olarak öyle.”

Ali gülümseyerek başını salladı.

“Bilge’yle de bunu yapabileceğinizi düşünüyorsan yakınlığınız avantaja dönüşebilir. Menajer önemli. Seni çok iyi tanıyan biri olması büyük avantaj da olabilir.”

“Benim de aklımdan o geçiyor. Kafamda tartıp biçtiğim ilk veriler ve sonuçlar olumlu yönde. Ama sağlamasını yapacağım tabii ki.”

Birbirlerine bakıp kahkaha attılar.

“İçindeki akademisyen hala orada.”

“Onunla yaşıyorum.”

Konuşmaları bir süre sonra seyrekleşti. Damla camdan dışarı baktı. Yol kenarındaki tabelalar, ara sıra karşılarına çıkan benzinlikler ve karanlıkta seçilemeyen tarlalar birbirini izliyordu. Ali radyonun sesini biraz kıstı. Damla sandaletlerini çıkarıp koltuğunda rahatça oturdu.

Bir süre sonra orta konsolda duran, Bandırma çıkışındaki bir benzinlikten aldıkları maden suyuna uzandı. Şişe hala soğuktu. Kapağını çevirdi. Açılmadı. Bir daha denedi. Yine açılmadı. Damla kaşlarını çattı. Kapağı yeniden zorladı.

“Şaka mı bu?”

Ali göz ucuyla onu izliyordu. Damla elbisesinin eteğiyle kapağı tutup açmayı denedi.

“Ne yapıyorsun?”

“Soda içeceğim inşallah.”

Ali güldü.

Sakın benden isteme. Aman.

“Anladım.”

Damla ona baktı.

“O nasıl bir ‘anladım’?”

“Normal bir anladım.”

“Hiç normal değildi.”

Ali cevap vermedi. Damla kapağı bir kez daha çevirdi. Olmadı.

“Of ama...”

Ali elini uzattı.

“Ver.”

Damla şişeyi kendine çekti.

“Açarım.”

“Tabii.”

Damla Ali’ye döndü. Ali yola bakıyordu ama gülümsüyordu.

“Ali.”

“Efendim?”

“Dalga mı geçiyorsun benimle?”

“Hayır.”

“Geçiyorsun.”

“Şişeyi ver.”

Damla biraz daha direndi. Sonra maden suyunu isteksizce ona uzattı. Ali bir elini direksiyonda tutarak şişeyi aldı. Parmakları Damla’nın eline hafifçe değdi. Damla’nın dikkati istemeden o noktaya kaydı. Ali kapağı tek eliyle çevirdi.

Çıt.

Şişeyi ona geri uzattı.

“Buyur.”

Damla şişeyi aldı.

“Teşekkür ederim,” dedi gayet memnuniyetsiz bir sesle.

“Rica ederim.”

Bir yudum içti. Sonra camdan dışarı baktı. Çok değil, yalnızca birkaç saniye sonra gözleri yeniden Ali’ye kaydı.

Direksiyondaki eline.
Uzun parmaklarına.
Bileğinden koluna doğru uzanan belirgin damarlara.
Gömleğinin dirseğine kadar kıvrılmış koluna.

Damla bakışlarını hemen cama çevirdi.

Olacak iş değil.

Daha birkaç saat önce aynanın karşısında Ali’nin parmaklarını ensesinde hissetmişti. Şimdi de bir maden suyu kapağı yüzünden adamın ellerini inceliyordu. İnsan kendinden bu kadar haberdar olmamalıydı.

Pes yani.

Maden suyundan bir yudum daha aldı. Ali hala sadece yola bakıyordu. En azından bu sefer yakalanmadın.

“Damla.”

“Hı?”

Gayet sinirli bir “Hı?”ydı bu. Ali’nin sesi ise son derece sakindi.

“Bir dahaki sefere de açarım.”

Damla’nın eli şişenin üzerinde durdu. Yavaşça ona döndü. Ali’nin dudaklarının kenarındaki kıvrım saklanabilecek gibi değildi. Damla bir an hiçbir şey söyleyemedi. Sonra gözlerini kıstı.

“Sen var ya...”

“Ben ne?”

Damla cevap vermedi. Başını cama çevirdi. Ali sessizce güldü. Damla da kendine engel olamayıp gülümsedi ama yüzünü hala cama dönük tuttu. Ali müziğin sesini biraz daha açtı. Başka bir şey söylemedi. Damla, camdaki silik yansımadan onun hala gülümsediğini görebiliyordu.

Sinir bozucu şey.

***

Damla, yolun geri kalanında Ali’ye bakmamaya karar verdi. Bu karar yaklaşık yedi dakika sürdü. Muhtemelen sekizinci dakikada, Ali şarkıyı değiştirmek için elini ekrana uzattığında Damla’nın gözleri yine istemsizce o ele kaydı. Hemen cama döndü. Burnundan sinirle nefes verdi.

Hamilelik.
Kesinlikle hamilelikti.
Hormonlar.

İnsan vücudunun tamamen kontrolsüz çalıştığı, akla ve mantığa pek alan bırakmadığı son derece bilimsel bir süreç.

Damla bu açıklamayı beğendi. Bir süre bunun arkasına saklanabilirdi.

“Acıktım.”

Ali kısa bir bakış attı.

“Ne yemek istersin?”

“Bilmiyorum.”

“Tamam.”

Damla ona döndü.

“Ne tamam?”

“Bilmiyorsun.”

“Sen bir şey söyle.”

Ali biraz düşündü.

“Tost?”

“Hayır.”

“Çorba?”

“Bu saatte mi?”

“Çorba için en güzel saatler.”

“Çorba istemiyorum.”

Ali gülümsemesini saklayamadı.

“Gülme.”

“Gülmüyorum.”

“Gülüyorsun.”

Damla kollarını göğsünde birleştirdi.

“Çok sinir bozucusun bu gece.”

Ali dayanamayıp sesli güldü.

“Onu fark ettim.”

“Bir de fark etmiş.”

“Damla.”

“Ne?”

“Ben bir şey yapmıyorum.”

İşte sorun da buydu. Damla ağzını açtı. Sonra kapattı. Ali kısa bir bakış attı.

“Ne oldu?”

“Hiç.”

“Tamam.”

Damla gözlerini kıstı.

“Şu ‘tamam’ demelerini de bırak.”

“Tamam.”

Damla mırıldanarak güldü. Başını cama yasladı.

“Senden hiç hoşlanmıyorum şu an.”

Ali’nin cevabı gecikmedi.

“Geçer.”

Damla yeniden ona döndü. Ali gülümsüyordu. O sakin, kendinden son derece emin gülümsemesiyle.

“İnanılmazsın.”

Ali hiçbir şey söylemedi. Birkaç dakika sessiz kaldılar. Sonra Damla doğruldu.

“Patates.”

“Efendim?”

“Patates kızartması istiyorum.”

“Tamam.”

“Çok sıcak olacak ama.”

“Tamam.”

“İnce.”

“Başka?”

Damla düşündü.

“Mayonez güzel olmalı. Ketçabın kötüsü çekiliyor da mayonez asla.”

Ali gülerek başını salladı.

“Emredersiniz.”

“Dalga geçme.”

“Hayır. Siparişi netleştiriyorum.”

Ali karşılarına çıkan ilk açık tesise girdi. Saat üçe yaklaşıyordu. Otoparkta birkaç kamyonla iki otomobil vardı. Tesisin beyaz ışıkları gecenin karanlığında gereğinden fazla parlak görünüyordu. Damla arabadan iner inmez esnedi.

“Sen otursaydın. Getirirdim.”

“Hayır. Arabada beklemek istemiyorum.”

Birlikte içeri girdiler. Fazla parlak ışıklar, yarı uykulu çalışanlar, kahve makinesinin sesi ve kızarmış yağ kokusu... Gece çalışan küçük yol tesislerinin kendine özgü bir hali vardı.

Damla daha kapıdan girerken başını kaldırdı.

“Patates kokuyor.”

“Aradığımızı bulduk gibi, evet.”

“Çok güzel kokuyor.”

Damla'nın patates kokusunu alır almaz keyfinin yerine gelmesi Ali'yi güldürdü.

“Büyük boy?”

Damla ona baktı.

“Tabii ki.”

Ali yürümeye devam etti. Damla arkasından seslendi.

“Mega boy gibi bir şey hatta. Varsa.”

Ali durmadan elini kaldırdı.

“Anlaşıldı.”

Damla masalardan birine oturdu. Ali birkaç dakika sonra büyük bir patates kızartması ve iki içecekle geldi. Damla ilk patatesi aldı.

Sıcacık.

Parmaklarının arasında birkaç kez çevirip ağzına attı. Gözlerini kapattı. Ali karşısında oturmuş onu izliyordu. Damla gözlerini açınca bakışını yakaladı.

“Ne?”

“Hiç.”

“Yine hiç.”

“Patates yerken bu kadar mutlu olan birini ilk kez görüyorum.”

Damla bir tane daha aldı. Ardı ardına yemeye başladı.

“Çünkü sen hamile değilsin.”

“Doğru.”

“Hormonlarımın ne yaptığı belli değil şu an.”

“Fark ettim.”

Damla’nın eli kutunun üzerinde durdu. Dilini yanağında gezdirdi.

“Ne fark ettin mesela?”

Ali sustu. Damla bekledi. Ali’nin yüzünde yine o küçük gülümseme belirdi.

“Patates istediğini.”

Damla ona bakmaya devam ediyordu. Ali hiçbir şey olmamış gibi kahvesini yeniden eline aldı.

“Sen benimle eğleniyorsun baya baya.”

“Ben mi?”

“Evet.”

“Nasıl?”

Damla cevap vermek için ağzını açtı. Sustu. Nasıl açıklayacaktı?

Bana dokunduğunda ne yaptığını biliyorsun.
Sana baktığımda fark ediyorsun.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıp bir de karşıma geçip gülümsüyorsun.

Bir patates daha aldı.

“Boş ver.”

Ali arkasına yaslandı.

“Tamam.”

Damla elindeki patatesi ona doğru tuttu.

“Sana şu ‘tamam’ demelerini bırak dedim.”

Ali güldü. Damla da gülmemek için dudağını ısırdı. Başaramadı. Bir süre sessizce yediler. Yolcu otobüsünün mola vermesiyle içerisi bir anda kalabalıklaştı. Kahve makinesinin önünde sıra oluştu, kasadaki görevli müşterilerin siparişlerini yetiştirmeye çalıştı. Beş dakika sonra kalabalık dağıldığında tesis yeniden sessizleşmişti. Damla tekrar Ali’ye döndü.

“Normalde böyle değilim,” dedi.

“Nasıl?”

Omuz silkti.

“Bu kadar...”

Cümlesini tamamlamadı. Birkaç saniye yarısı bitmiş olan kutuya baktı.

“Her şeyi bu kadar yoğun yaşamıyorum.”

Bir an durup gözlerini Ali’ye çevirdi.

“Bir şeye sinirleniyorum mesela. Çok sinirleniyorum. Beş dakika sonra dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Sonra aniden yine sinirleniyorum.”

Ali hafifçe başını salladı.

“Zor olmalı.”

“Biraz.”

Damla içeceğinden bir yudum aldı.

“Bir de neyin gerçekten bana ait olduğunu anlamıyorum bazen.”

Ali’nin kaşları hafifçe çatıldı.

“Nasıl yani?”

Damla düşündü.

“Bir şeyi gerçekten mi istiyorum... Yoksa hormonlar yüzünden mi istiyorum?”

Ali’nin gözleri Damla’nın yüzünde tatlı tatlı gezindi. Damla, söylediği cümlenin başka yerlere gidebileceğini fark ettiğinde çok geçti. Bakışlarını hemen patateslere indirdi. Ali bunu gördü. Ama bu sefer gülmedi.

“Belki ikisidir.”

Damla başını kaldırdı.

“Belki zaten hissettiğin bir şeyi biraz daha güçlü hissediyorsundur.”

Damla'nın parmakları karton kutunun kenarında durdu. Ali hafifçe omuz silkti.

“Ben nereden bileyim gerçi.”

Kahvesinden bir yudum içti. Damla ona bakmaya devam etti. Yine yapmıştı. Bu da en az diğerleri kadar sinir bozucuydu.

“Sen gerçekten çok tehlikeli bir adamsın.”

Ali elindeki bardağı salladı.

“Sıcak kahve tutuyorum sadece.”

Damla güldü.

“Onu demiyorum.”

“Neyi diyorsun?”

“Biliyorsun.”

Ali kısa bir an Damla’ya baktıktan sonra çok hafif gülümsedi.

“Belki.”

Damla midesinin sıkıştığını hissetti. Ali ise hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalktı.

“Hadi.”

“Niye?”

“İstanbul’a gideceğiz.”

Damla da yerinden kalkarken söylendi.

“Kaçıyorsun.”

Ali tepsiyi eline aldı.

“Ben mi?”

“Evet.”

“Bu gece kaçan tarafın ben olduğumdan emin misin?”

Bunu söylerken çöplerin olduğu tarafa yürümeye başlamıştı bile. Damla olduğu yerde kaldı. Verecek bir cevap bulana kadar Ali masadan uzaklaşmış, tepsiyi bırakıyordu. Üstelik arkasına dönüp cevabını beklemeye bile tenezzül etmemişti. Damla onun sırtına bakarak kendi kendine söylendi.

“Sinir.”

“Duydum.”

Ali'nin sesi birkaç metre öteden geldi. Damla şaşkınlıkla ağzını araladı. Ali sonunda arkasını döndüğünde gülüyordu. Damla da kendini tutamadı.

“Hadi, gel.”

Ali çıkışa yöneldi. Damla peşinden giderken hala gülüyordu.

“Gerçekten sinir oluyorum sana.”

Ali kapıyı açıp Damla'nın geçmesi için kenara çekildi.

“Biliyorum.”

Damla tam önünden geçerken başını kaldırdı. Ali bir eliyle kapıyı tutuyor, hafifçe eğilerek yüzüne bakıyordu. Aralarındaki mesafe fazlasıyla azalmıştı. Damla'nın gözü ağzının kenarındaki belli belirsiz gülümsemeye takıldı.

“Çok memnunsun ama.”

“Evet.”

Hiç düşünmeden cevap vermişti. Damla başını iki yana sallayıp dışarı çıktı. Ali kapıyı bırakıp arkasından çıktı. Otoparka doğru yürürken hala gülüyordu.

***

İstanbul’a girdiklerinde hava yeni aydınlanıyordu. Gece boyunca boş kalan yollar yavaş yavaş dolmaya başlamış, fırınların kepenkleri açılmış, kaldırımlara ilk insanlar çıkmıştı. Damla yolun son bir saatini uyuyarak geçirmişti. Ali arabayı apartmanın önüne çekip motoru durdurdu. Başını yanına çevirdi. Kısa bir an onu izledikten sonra seslendi.

“Damla.”

Ses yoktu.

“Damla.”

Damla kaşlarını hafifçe çattı.

“Patates istemiyorum.”

Ali gülmesine engel olamadı. Damla gözlerini araladı.

“Ne?”

“Hiç.”

Etrafına baktı.

“Gelmişiz.”

“Geldik.”

Damla doğrulup saçlarını yüzünden çekti. Ali arabadan indi. Bagajı açıp Damla’nın valizini çıkardığında o da çantasını alarak yanına geldi. Damla valizin sapına uzanınca Ali hafifçe başını salladı.

“Kapıya kadar bırakayım.”

Damla itiraz etmedi. Birlikte apartmanın girişine kadar yürüdüler. Damla anahtarlarını çantasından çıkarırken Ali’ye baktı. Yorgunluğu artık yüzünden belli oluyordu.

“Sen de gidip uyu.”

“Uyuyacağım.”

“Bütün gece araba kullandın.”

Damla kapıyı açtıktan sonra bir an daha yanında kaldı.

“Eve varınca haber ver.”

“Veririm.”

Valizi kapının iç tarafına bıraktı.

“İyi uyu.”

“Sen de.”

Damla içeri girdi.

“Görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

***

Sonraki birkaç gün Damla için birbirine karışmıştı. Dizinin ilk bölümünün yayınlanmasına bir haftadan az kalmıştı. Çekimler zaten yoğundu ama şimdi buna tanıtım çekimleri, kısa röportajlar ve son dakika değişiklikleri de eklenmişti. Telefonu sürekli çalıyor, set programı neredeyse her akşam yeniden değişiyordu.

Ali de bu yoğunluğun içinde kendine tuhaf bir düzen kurmuştu. Damla’yı arayıp uzun uzun konuşmuyordu. Setin ortasında olduğunu bildiğinde zaten aramazdı. Ama günün bir yerinde mutlaka kendini hatırlatıyordu. Bir sabah Damla’nın telefonuna yalnızca bir fotoğraf gelmişti.

Bir tabakta yumurta, peynir ve domates.

Altında tek cümle vardı.

*Sen de.*

Damla makyaj koltuğunda otururken ekrana baktı.

*İnanılmazsın.*

Ali’nin cevabı hemen geldi.

*Teşekkür ederim.*

Damla güldü.

*İltifat değildi.*

*Ben öyle aldım.*

Damla telefonu masaya bıraktı. Birkaç dakika sonra aynaya baktığında hala gülümsediğini fark etti. Bu durumdan pek hoşlanmadı. En azından kendisine öyle söyledi.

***

Duru'yla tanışacakları gün Damla setten erken çıkabilmişti. Kafe, Duru'nun iş yerine yakın, stüdyoya da arabayla on dakika mesafedeydi. Öğleden sonranın sakin saatleri olmasına rağmen cam kenarındaki masaların çoğu doluydu. İçeride hafif bir müzik çalıyor, kahve makinesinin sesi ara sıra konuşmalara karışıyordu.

Ali içeri girdiğinde Damla'yı hemen gördü.

Cam kenarındaki masalardan birine oturmuş, önündeki senaryoyu okuyordu. Beyaz, bol gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Açık renk kot pantolonunun altında beyaz Converse'leri vardı. Saçları açıktı. Bir eliyle sayfaları çevirirken diğer eliyle limonlu suyunun pipetini karıştırıyordu.

Seni her gün görebilsem.

Damla başını kaldırdığında Ali'yi fark etti. Senaryosunun arasına bir kalem koyup sayfaları kapattı.

“Geç kaldın.”

Ali masaya yaklaşırken saatine baktı.

“Beni özledin herhalde.”

Damla'nın yüzündeki ifade görülmeye değerdi.

“Ali.”

“Efendim?”

“Duru birazdan gelecek.”

“Biliyorum.”

“Normal davran.”

Ali karşısındaki sandalyeyi çekti.

“Şu an anormal olan ne yaptım?”

“Mesela böyle konuşman.”

“Nasıl konuşuyorum?”

Damla ona cevap vermek yerine senaryosunu çantasına yerleştirdi.

“Gergin misin?” diye sordu Ali.

“Hayır.”

“Güzel.”

Damla çantasının fermuarını kapatıp ona döndü.

“Sen gerginsin.”

“Değilim.”

“Daha yeni geldin, iki kere kapıya baktın.”

“Duru'yu bekliyorum.”

“Ben de.”

“Demek sen de gerginsin.”

“Ben öyle bir şey demedim.”

Garson yanlarına geldiğinde Ali kahvesini söyledi. Damla limonlu suyundan bir yudum aldı. Tam bardağını masaya bırakıyordu ki Ali'nin dikkati girişe yöneldi.

Duru gelmişti.

Kapının önünde kısa bir an durup içeriyi taradı. Babasını görünce elini kaldırdı. Sonra bakışları Damla'ya kaydı. Masaya doğru yürürken çantasını omzunda düzeltti. Damla ayağa kalktı. Ali de onunla birlikte doğruldu.

“Damla, kızım Duru.”

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Duru önce elini uzatacak gibi oldu. Sonra bundan vazgeçip Damla'ya sarıldı. Damla bir an ne yapacağını şaşırsa da hemen karşılık verdi. Duru geri çekildiğinde yüzünde hafif bir mahcubiyet vardı.

“Biraz hızlı oldu galiba.”

“Biraz.”

Duru’nun yüzündeki gülümseme tereddüde dönüştü. Damla onu daha fazla bekletmedi.

“Ama iyi oldu.”

Ali ikisinin yanında durmuş konuşmalarını dinliyordu. Damla ona baktığında göz göze geldiler. Ali'nin yüzündeki gerginlik biraz olsun dağılmıştı.

“Oturalım mı?” dedi Ali.

Duru çantasını boş sandalyeye bırakıp oturdu. Damla’ya döndü.

“Setten mi geldin?”

“Evet. Bugün mucizevi bir şekilde erken bıraktılar.”

“Güzel denk gelmiş. Babam bugün bana buluşma saatini en az üç kez hatırlattı.”

“Abartma.”

Damla başını Ali’ye çevirdi.

“Demek hiç gergin değildin.”

Ali önce kızına, sonra Damla'ya baktı.

“Daha beş dakika oldu. İkiniz birden başlamayın.”

Duru masum bir ifadeyle omuz silkti. Garson Duru'nun siparişini aldıktan sonra sohbet yavaş yavaş kendi akışını buldu. Duru iş yerindeki yoğunluktan söz etti. Damla dizinin ilk bölümünün yayınlanmasına az kaldığını, bu yüzden setteki programın sürekli değiştiğini anlattı. Duru dizinin tanıtımını gördüğünü söyleyince Damla ona çekimlerden bahsetmeye başladı.

Ali çoğunlukla dinliyordu. İkisinin konuşmasına zaman zaman katılıyor, bazen de kahvesini içip onları kendi hallerine bırakıyordu. Bir süre sonra Duru’nun bakışları kısa bir an Damla’nın yüzünde durdu. Sonra karnına baktı.

“Bu arada... tebrik ederim.”

Damla neyi kastettiğini hemen anladı.

“Teşekkür ederim.”

“Nasıl hissediyorsun?”

“Bugün mü, genel olarak mı?”

“İkisi de.”

“Bugün iyiyim.”

“Genel olarak?”

Damla bir durdu, Ali’ye baktı. Ali de ona bakıyordu.

“Hala bazen inanamıyorum.”

Duru bir an duraksadı.

“Sanırım ben de bazen.”

Damla ona baktı. Duru söyleyeceklerini toparlamaya çalışıyordu.

“Biraz alışılmadık.”

“Biraz,” dedi Damla.

Damla gülünce Duru da ona katıldı. Ali sessizce onları izliyordu. Damla'nın bakışları yeniden ona kaydı. Ali kahvesinden bir yudum aldı ama gözlerini Damla'dan ayırmadı. Damla hafifçe kıpırdanıp bakışlarını kaçırdı.

Duru’nun telefonu titredi. Ekrana baktı.

“Demir gelmiş.”

Başını girişe çevirdiğinde Demir’i gördü. Elini kaldırıp ona işaret etti. Demir masaya yaklaştığında Damla da ayağa kalktı.

“Sanırım tanışma faslını kaçırdım.”

“Bir kısmını,” dedi Duru.

Kolundan tutup yanına çekti.

“Damla, Demir.”

Damla ile Demir tokalaştılar.

“Sonunda tanışabildik.”

“Sonunda.”

Demir de masaya katıldıktan sonra sohbet bir süre daha devam etti. Ali'nin telefonu titredi. Mesaja göz attı.

“Murat bekliyor. Tekne hazırmış.”

Damla çantasını alırken ona baktı.

“Demek yine tekne.”

Ali’nin kaşı hafifçe kalktı. Damla başını iki yana salladı.

“Ben de balık kokuları almaya başladım diyordum.”

Ali gülmeye başladı.

“Gülme.”

Damla, Ali’yi uyarırken kendisi de gülüyordu.

***

İskeleye doğru yürürlerken hafif rüzgar yüzlerine vuruyordu. Deniz kokusu kıyıya yaklaştıkça daha belirginleşmişti. Damla teknelerin arasında kendilerini bekleyen Murat’ı gördü. Murat kıç tarafta durmuş, halatlardan biriyle uğraşıyordu. Başını kaldırıp onları görünce elindekini bıraktı.

“Ben de gelmekten vazgeçtiniz sanıyordum.”

Ali tekneye doğru yürümeye devam etti.

“İyi ki biraz geciktik. Söylenir durursun.”

“Hakkım.”

Ali merdivenin ilk basamağına çıktı. Kısık bir sesle konuştu.

“Beklediğine değdi ama.”

Murat’ın bakışları onun arkasındaki Damla’ya kaydı. Yüzüne sıcak bir gülümseme yerleşti.

“Orası öyle.”

Duru ile Demir tekneye geçerken Murat ikisiyle selamlaştı. Ardından Damla’ya döndü.

“Sonunda tanışabildik.”

Elini Damla’ya uzattı.

“Ben Murat.”

“Damla. Memnun oldum.”

“Ben de.”

Murat kenara çekilip tekneyi işaret etti. Damla tekneye adımını attığında hafifçe sendeledi. Ali refleksle elini uzattı. Damla hiç tereddüt etmeden elini tutup tekneye geçti. Dengesini sağladıktan sonra bıraktı. Onları izleyen Murat halatı çözmek için iskeleye döndü. Yüzündeki gülümsemeyi ikisi de görmedi.

Tekne ağır ağır kıyıdan ayrılırken motorun sesi suyun üzerinde yayılmaya başladı. Duru korkulukların yanına geçti. Damla da yanına geldi.

“Tekne hareket ederken hep burada dururum,” dedi Duru.

“Neden?”

“Şehrin uzaklaşmasını seviyorum. Bir süre sonra binalar birbirine karışıyor, hiçbir şey seçilmiyor.”

Damla kıyıya baktı.

“Ben de, özellikle akşamları, giderek küçülen ışıkları seviyorum.”

“Evet, o da güzel.”

Arkalarında Ali ile Murat konuşuyordu. Murat bir şey söyledi. Ali önce başını iki yana salladı. Ardından ikisinin de kahkahası duyuldu. Damla arkasına baktı. Ali gülerken gözlerinin kenarında oluşan çizgileri ilk kez bu kadar net fark etti. Bir süre onu izledi. Sonra Duru’nun söylediği bir şeyle yeniden denize döndü.

Tekne kıyıdan uzaklaştıkça rüzgar biraz daha arttı. Bir süre sonra masaya geçtiler. Duru tabakları yerleştirirken Demir bardakları getirdi. Murat, balıkların hazır olduğunu söyleyip mutfağa geçti. Tekne hafifçe sallandıkça masadaki bardaklarda su hareket ediyordu. Balıklar geldiğinde Murat servis tabağını Damla’ya doğru uzattı.

“Önce misafirimiz.”

Damla tabağı alacakken Ali kendi tabağındaki balıktan kılçıksız bir parça ayırıp onun tabağına bıraktı.

“Bu kılçıksız.”

“Teşekkür ederim.”

Ali başını salladı. Murat’ın bakışları ikisinin arasında dolaştı. Ardından servis tabağını Duru’ya uzattı. Duru tabağını alırken amcasına baktı.

“Sıralamayı kafana göre mi yapıyorsun?”

“Tekne benim. Kurallar da benim.”

Ali atladı.

“Tekne senin değil.”

“Detaylara takılma. Bugün ev sahibi benim.”

Demir servis tabağına uzandı. Murat tabağı ondan biraz önce alıp Ali’ye verdi. Demir’in eli havada kaldı.

“Ben?”

Murat son derece sakin bir ifadeyle ona baktı.

“Evlendin diye sıranın değişeceğini mi sandın?”

Demir arkasına yaslandı.

“Bana düğünden önce bunları söylemediniz.”

Duru güldü.

“Söyleseler vaz mı geçecektin?”

Demir başını ona çevirdi.

“Asla. Ama hazırlıklı gelirdim.”

Murat tabağı sonunda ona uzattı.

“Şimdilik iyi gidiyorsun.”

Demir teşekkür edip balığını aldı. Yemek ilerledikçe sohbet konusu oradan oraya dağıldı. Bir süre sonra Demir, geçen hafta kendi şirketinde yaşanan bir toplantıyı anlatmaya başladı.

“Adam toplantıya girdi, daha oturmadan ‘Biz işimizde hataya yer bırakmayız,’ dedi. Sunumu açtı. Üçüncü sayfada başka bir şirketin adı yazıyor.”

Murat gülmeye başladı.

“Yapma.”

“Üstelik bizimle aynı sektörde bile değiller.”

Ali ile Murat birbirlerine baktılar. Murat gülmekten konuşmakta zorlanıyordu.

“Bizim başımıza geleni hatırlıyor musun?”

Ali başını salladı.

“Nasıl unuturum?”

Duru meraklandı.

“Ne olmuştu?”

Murat anlatmaya başladı.

“İki üç ay önce bir toplantıdayız. Adam kalabalık bir ekiple gelmiş. Daha ilk dakikadan masanın hâkimiyetini aldı. İşte ‘Şöyle iyiyiz, böyle iyiyiz’, sürekli ne kadar hazırlıklı olduklarından, ayrıntılara ne kadar önem verdiklerinden bahsediyor.”

“Eee?” dedi Demir.

“Sunumu açtı. Daha başlıkta bizim şirket yerine bir gün önce görüştükleri başka bir şirketin adı yazıyor.”

Damla gülmeye başladı. Murat ona döndü.

“Sen bunu biliyorsun.”

“Ali anlatmıştı.”

“Öyle mi?”

“Adamın taklidini de yaptı.”

“Taklit demeyelim,” dedi Ali.

“Bayağı oynadın.”

“Yalnızca nasıl söylediğini anlattım.”

“Aynı sesle. Ve asla sen olmayan birinin hareketleriyle.”

Murat kahkahayı bastı.

“Taklidini de yaptın yani.”

Ali kardeşine bakmadı. Damla Ali’ye bakıp ekledi.

“Bence sen de meslek değiştirmeyi düşünebilirsin.”

Ali ona döndü.

“Senin sektöre mi geçeyim?”

“Bir dene. Belki yeteneğin vardır.”

“Az önce vardı diyordun.”

“Öneri sadece beyefendi. Bir taklitle karar veremem. Seçmelere gelmen lazım.”

Ali kahkahayı bastı. Damla'yla göz göze geldiklerinde ikisinin de gülmesi arttı. Murat da onlara katılmıştı. Bir yandan gülüyor, bir yandan ikisini izliyordu. Duru ise babasına döndü.

“Ben de görmek istiyorum o taklidi.”

“Ben de,” dedi Demir.

Ali itiraz etti.

“Öyle bir gösteri yok.”

Damla hemen araya girdi.

“Şimdilik.”

***

Yemek bitmeye yaklaşırken Duru telefonunu eline aldı.

“Düğünden ve balayından birkaç fotoğraf göstereceğim.”

Telefonu Damla’ya uzattı. Damla fotoğrafları kaydırırken gülümsüyordu.

Deniz...
Gün batımı...
Dar sokaklar...

“Burası çok güzelmiş.”

“Gerçekten öyleydi.”

Bir karede Damla’nın parmağı durdu. Fotoğrafı büyüttü. Duru ekrana bakınca gülümsedi.

“Onu ben de çok seviyorum.”

Fotoğrafta Ali ile Duru dans ediyordu. Duru başını babasının omzuna yaslamıştı. Ali ise kızına bakıyordu. İkisi de objektifin farkında değildi. Damla fotoğraftan gözlerini ayıramadı.

“Çok güzel.”

“Benim de en sevdiğim fotoğraflardan biri.”

Damla telefonu Duru’ya geri verdi. Ali o sırada Murat’la konuşuyordu. Bir süre onu izledi. Ali başını çevirdiğinde göz göze geldiler. Konuştuğu şeyi yarıda bıraktı. Damla'nın yüzündeki ifadeyi görünce bir şey soracak gibi oldu ama sormadı. Damla da hiçbir şey söylemedi.

Sonra Duru başka bir fotoğraf açıp Damla'ya gösterdi. Damla ona döndü, fotoğrafa baktı. Ali de Murat’la konuşmaya devam etti.

***