24. BÖLÜM

***

Ali, Damla'ya gönderdiği son mesajı bir kez daha okudu.

Beni tanısalardı bu kadar çabuk vazgeçmeyeceğimi bilirlerdi.

Telefonu masaya bırakırken elini ensesine götürdü.

“Hayırdır?”

Murat karşısındaki koltukta oturuyordu. Önündeki dosyayı kapatmış, Ali'yi izliyordu.

“Ne?”

“Sabah sabah keyfin yerinde.”

“Fena değil.”

“Damla'yla mı konuştun?”

Ali cevap vermeden telefonunu ters çevirdi. Bunu yaparken de gözlerini Murat’a dikmişti.

“Anladım,” dedi Murat. “Bu arada sabahki haberleri gördüm. Ayrılmanız… Üzücü.”

“Öyle oldu.”

Murat gülerken kahvesine uzandı.

“Senin gösterime gitmemen pek işe yaramamış.”

“Maalesef.”

“Birlikte gitseniz ne yazacaklardı acaba?”

“Belki birlikte gitsek hiç konuşulmayacaktı. 'Birlikte geldiler' deyip geçeceklerdi. Bilmiyorum, hangisi daha iyiydi?”

Ali masasındaki kalemi alıp bir süre parmaklarının arasında çevirdi.

“Dün akşam orada olmak istiyordum aslında. İlk bölümüydü, bütün ilgi onun üzerinde olsun istedim. Yine benimle ilgili haber çıkarmayı başardılar.”

“Damla ne diyor?”

“Sanırım önemsememiş. Şakayla karışık attı haberleri. Tadı kaçmamış belli ki.”

“İyi bari sevindim. Zaten o haberlere rağmen yoğunluk yine de Damla’nın oyunculuğunda. Sektörde birden belirdi gibi geliyor herkese ya dikkatler üzerinde.”

Ali başıyla onayladı. Murat önündeki dosyayı yeniden açtı.

“Yalnız diziyi gerçekten beğendim. Damla da gerçekten çok iyiydi.”

“İyiydi.”

“Bak, şimdi yine 'iyiydi' diyorsun. Dün gece 'kesinlikle harikaydı' yazmıştın.”

Ali başını kaldırdı.

“Fikrimi değiştirmedim. Hala harika olduğunu düşünüyorum.”

“İyi. Çünkü ekran görüntüsünü aldım.”

Ali ona baktı.

“Ne yapacaksın?”

“Bilmiyorum. Belki bir gün lazım olur.”

“İşimiz yok mu bizim?”

“Var. Hatta seni çok mutsuz edecek bir dosyam var.”

Murat az önce açtığı dosyayı ona uzattı. Ali ilk sayfaya bakarken telefonunu titredi. Bir eli dosyadayken telefonun ekranını çevirip gelen bildirime göz ucuyla baktı. Damla'dan değildi. Eline almadı. Tekrar ters çevirdi.

***

Damla, yatak odasında çantasını hazırlarken telefonunun çaldığını duydu. Arayan Batu'ydu.

“Efendim Batu?”

“Damla, reytingler açıklandı!”

Damla çantasının fermuarını kapatırken öylece kaldı.

“Ee?”

“Birinciyiz!”

“Gerçekten mi?”

“Üçünde de! Total, AB, ABC1... Hepsinde birinciyiz!”

“Batu, ciddi misin?”

“Yemin ederim! Ben de birkaç kere kontrol ettim.”

Damla yatağın kenarına oturdu.

“İnanamıyorum.”

“Ben de! Sabah yapımcıyla konuştum, kanal da çok memnun. İlk bölümden böyle bir sonuç beklemiyorduk.”

“Harika bir şey değil mi bu!”

“Öyle. Sabahtan beri yerimde duramıyorum. Sete pasta aldırdım.”

Damla güldü.

“Pasta yemeye bahane arıyoruz biz.”

Batu kahkaha attı.

“Seviyoruz ne yapalım? Hadi, seni bekliyoruz.”

“Birazdan oradayım.”

Telefonu kapattığında bir süre olduğu yerde oturdu. Ardından reyting tablosunun gönderildiği mesajı açtı. Üç listenin de ilk sırasında dizinin adını görünce telefonu alıp salona geçti.

“Çocuklar!”

Fulya ve Bilge koltukta telefonlarıyla ilgileniyor, Can mutfakta kendisine kahve yapıyordu. Özgür de televizyona bakıyordu.

“Ne oldu?” diye sordu Fulya.

“Reytingler açıklanmış. Üç kategoride de birinci olmuşuz!”

Fulya hemen ayağa kalktı.

“Damla! Ciddi misin?”

“Batu aradı şimdi.”

Fulya ona sarılırken Can mutfaktan çıktı.

“Üç kategori ne?”

“Total, AB, ABC1,” dedi Bilge, telefonundan başını kaldırarak.

“Tamam, isimlerini öğrendik. Ne anlama geliyorlar?”

Bilge elini uzattı.

“Damla, tabloyu göstersene.”

Damla telefonunu ona verdi.

“Total genel izleyici kitlesi,” dedi Bilge. “AB ve ABC1 de farklı sosyoekonomik grupları gösteriyor. Ölçümde ayrı ayrı değerlendiriliyorlar.”

“Yani üçünde de birinciyse herkes izlemiş,” dedi Can.

“Öyle değil,” dedi Bilge. “Ama farklı izleyici gruplarının hepsinde en çok izlenen program olmuş. İlk bölüm için çok iyi.”

Can, Bilge'nin omzunun üzerinden ekrana baktı.

“Sen nereden biliyorsun bunları?”

“İşim gereği biraz takip ediyorum. Reklam verenler için önemli bu sonuçlar.”

Fulya, Damla'nın elini tuttu.

“Peki, sen niye bu kadar sakinsin?”

“Sakin miyim?”

“Üç kategoride birinci olmuşsunuz. Sen bize tablo gösteriyorsun. Bilge de anlatıyor. Sunumda gibiyiz.”

“Ne yapayım?”

“Biraz sevin!”

Damla gülmeye başladı.

“Seviniyorum zaten!”

Can bu sırada kahvesini alıp masaya oturmuştu.

“Bence daha çok sevinecek. Birazdan idrak eder.”

“Ettim aslında,” dedi Damla. “Sadece... İlk bölümün böyle başlamasını hiç beklemiyordum.”

“Daha iyi işte.”

“İyi tabii. Ama şimdi sonraki hafta da aynı sonucu bekleyecekler.”

Bilge telefonu geri verdi.

“Bu kadar iyi bir başlangıçtan sonra beklenti yükselir, evet. Ama her hafta aynı reytingi almak zorunda değilsiniz.”

“Biliyorum. Yine de küçücük bir düşüş olsa hemen konuşulacakmış gibi geliyor.”

“Damla,” dedi Fulya, “daha dün akşam ilk bölüm yayımlandı. Bugün birinci olmuşsunuz. İkinci haftayı düşünmek için biraz erken değil mi?”

Damla hak verdiğini belli edercesine başını salladı.

“Erken.”

“Güzel. O zaman şimdi seviniyoruz.”

“Tamam, seviniyoruz.”

Özgür saate baktı.

“Bizim de çıkmamız lazım. Arda'lar bekliyor. Toparlanalım biz de Damla’yla çıkalım hadi.”

Damla çantasını almak için odasına yöneldi.

“Geldiler mi?”

“Sabah gelmişler,” dedi Bilge. “Ceren yazdı. Otele yerleşmişler.”

“Öykü de aradı,” dedi Fulya. “Arda'yla Sinan şimdiden Beşiktaş’a atmışlar kendilerini.”

“Akşam yemeğini unutmayın,” dedi Damla, odasından seslenerek.

Can cevap verdi.

“Biz unutmayız da sen setten çıkabilecek misin?”

“Çıkacağım. Önce eve uğrayıp hazırlanırım.”

“Tamam. Restoranı netleştirince yazarız.”

Damla çantasını alıp salona döndü. Gülerek kapıyı açtı.

“Bol bol yürüyün. Yürüyerek gezin.”

Diğerleri de onunla birlikte dışarı çıkarken söylendiler.

“Aman aman.”

“Olmaz bu yaştan sonra. Eskidendi o.”

“Ayy. İyi ki sen gelmiyorsun. Yürütecek bizi yine koca gün.”

Damla kahkaha attı. Asansörü beklerken Bilge'nin telefonu çaldı. Ceren arıyordu.

“Geliyoruz,” dedi Bilge. “On dakikaya oradayız.”

Damla asansörün aynasında saçını düzeltti. Birkaç saat sonra sette yine Eda'nın kıyafetlerini giyecek, yeni sahneleri çekecekti. Ama bugün sete giderken içindeki heyecan biraz farklıydı. Telefonunda Batu'nun gönderdiği tabloya baktı tekrar. Üç listenin en üstünde de aynı isim vardı ve küçük afişte de kendi fotoğrafı.

***

Damla sete vardığında her zamankinden biraz daha hareketli bir ortamla karşılaştı. Makyaj odasına doğru giderken birkaç ekip çalışanı onu tebrik etti. Koridorun sonunda Batu'yu gördü. Telefonla konuşuyordu. Damla'yı fark edince karşısındaki kişiden izin isteyip telefonu kapattı.

“Geldi bizim birincimiz!”

Damla güldü.

“Sen hala aynı heyecandasın.”

“Geçmedi ki!”

Batu yanına gelip ona sarıldı.

“Çok güzel bir iş çıkardık Damla.”

“Çıkardık.”

“Bütün ekip çok mutlu. Sabah yapımcıyla konuştum, o da inanamadı. Kimse bu kadarını beklemiyordu.”

“Ben de inanamadım.”

“İnanmalıyız galiba artık. Sonuçlar ortada.”

Birlikte sete doğru yürüdüler. Çekim alanının bir köşesinde küçük bir masa hazırlanmıştı. Üzerinde beyaz kremalı bir pasta, birkaç tabak ve plastik çatallar vardı. Pastanın üzerine dizinin adı yazılmıştı. Damla masayı görünce güldü.

“Gerçekten pasta aldırmışsın.”

“Tabii ki!”

Taner yanlarına geldi.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk.”

Sarılıp birbirlerini tebrik ettiler.

“Güzel başladık.”

“Çok güzel.”

“Dün akşam salonda da herkesin yüzü gülüyordu ama bugünkü sonuçlar…”

“İnşallah böyle devam eder,” dedi Damla.

“Biz elimizden geleni yapacağız. Gerisi izleyicide.”

Batu ellerini çırptı.

“Hadi, herkes gelsin! Beş dakika ara veriyoruz.”

Yakındaki ekip çalışanları masanın etrafında toplandı. Işık ekibinden biri hala elindeki kabloyu topluyordu. Makyözlerden biri telefonunu çıkarıp fotoğraf çekmeye hazırlandı. Batu pastanın arkasına geçti.

“Uzun konuşmayacağım,” dedi.

Taner güldü.

“Bu cümleyi duyduğumda korkuyorum.”

Birkaç kişi güldü.

“Gerçekten uzun konuşmayacağım. Dün akşam hepimiz için çok önemliydi. İlk bölümümüz yayımlandı ve bugün çok güzel bir sonuç aldık. Hepinizin emeğine sağlık. Ama daha yolun başındayız. İnşallah bundan sonrasını da böyle güzel götürürüz.”

Alkışlar yükseldi. Batu bıçağı Damla'ya uzattı.

“Gelin bakalım.”

Damla, Taner’e döndü.

“Taner hadi.”

Taner de yanına geçti. İkisi bıçağı tutup pastanın ilk dilimini kesti. Dizinin sosyal medya ekibinde çalışanlardan biri fotoğraflarını çekti, ardından Batu da yanlarına girince birkaç kare daha alındı. Sette ki birçok kişi de yanlarına geldi. Takipçisi hızla artan sosyal medya hesabında paylaşılmak üzere fotoğraflar çekildi.

“Tamam, yeter,” dedi Batu. “Pastayı yiyelim de çalışmaya dönelim.”

Damla tabağına konan küçük dilimi alıp kenara çekildi. Birkaç ekip çalışanıyla konuştu, tebrikleri kabul etti. Pasta beklediğinden daha güzeldi, ikinci lokmasını alırken bunu Batu'ya da söyledi.

“Bundan sonra aynı yerden o zaman,” dedi Batu. “Ama şimdi seni makyaja göndermem gerekiyor.”

“Gidiyorum.”

Taner de tabağını bıraktı.

“Benim de kostüm değiştirmem lazım.”

Batu saatine baktı.

“Yirmi dakika sonra hazır olalım. Önce mutfak sahnesini çekeceğiz.”

Az önceki alkışların yerini yeniden setin alışıldık sesleri aldı. Bir tarafta ışıklar ayarlanıyor, diğer tarafta dekorun önündeki eşyalar yerleştiriliyordu.

Damla makyaj odasına giderken telefonuna baktı. Arkadaşlarının mesajları birikmişti. Öykü de reyting haberini öğrenmiş, art arda kutlama mesajları göndermişti. Hepsine akşam cevap vermek üzere telefonu çantasına koydu. Makyöz onu görünce sandalyesini gösterdi.

“Gel bakalım yıldızımız. Bugün de işimiz çok.”

Damla gülerek oturdu.

“Bugün de işimiz çok,” diye tekrarladı.

Makyöz fırçalarını çıkarırken önündeki senaryoyu açtı. Birazdan çekim telaşı başlayacaktı.

***

Çekimler bittiğinde hava henüz kararmamıştı. Damla kostümünü değiştirmiş, saçındaki tokaları çıkarmıştı. Makyajının büyük kısmını temizlemiş olsa da gözlerinin çevresinde biraz kalmıştı. Arabaya binmeden önce aynadan kontrol etti, sonra çantasını yan koltuğa bırakıp yola çıktı.

Gün boyunca telefonuna bakmaya pek fırsat bulamamıştı. Kırmızı ışıkta durduğunda ekranda biriken bildirimleri gördü. Arkadaşlarının mesajları, sosyal medya etiketleri, tanımadığı hesaplardan gelen yorumlar... Sabah öğrendikleri reyting sonuçlarının ardından diziyle ilgili paylaşımlar daha da artmıştı. Telefonu koltuğa bıraktı. Eve gidip hazırlanması gerekiyordu.

Benzini azalmıştı. Yol üzerindeki istasyona girip pompalardan birinin önünde durdu. Görevliye ne kadar alacağını söyledikten sonra içerideki markete geçti. Kapının yanındaki dolaptan bir şişe su alıp kasaya yöneldi. Önündeki müşterinin işlemi bitince suyunu tezgaha bıraktı.

“Merhaba. Bir de benzin ödeyeceğim.”

Kasiyer pompa numarasını sordu. Damla söyledikten sonra cüzdanından kartını çıkardı. Genç kadın ekrana bakarken bir an durdu. Sonra Damla'ya yeniden baktı.

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Tabii.”

“Siz dün akşam başlayan dizide oynuyorsunuz, değil mi?”

Damla kartını uzatırken duraksadı.

“Evet.”

“Annemle birlikte izledik. Çok beğendik.”

“Çok teşekkür ederim.”

“Annem Eda’yı çok sevdi. Ben de son sahnede bayağı sinirlendim.”

“Neden?”

“Çok heyecanlı bitti. Şimdi bir hafta bekleyeceğiz.”

Damla güldü.

“Biraz merak ettirelim ama değil mi?”

“Ettirdiniz. Annem de bütün akşam ne olacağını tahmin etmeye çalıştı.”

Kasiyer kartı pos cihazından geçirip uzattı.

“Bu arada ekranda da güzelsiniz ama gerçekte daha da güzelsiniz. Bir de çok güzel oynuyorsunuz.”

“Çok sağ olun. Annenize de selamımı söyleyin lütfen.”

“Söylerim. Çok sevinir.”

Damla suyunu ve fişini alıp dışarı çıktı. Arabaya yürürken fişi cüzdanına koymaya çalıştı, sonra vazgeçip çantasının yan gözüne sıkıştırdı. Birkaç adım sonra kendi kendine güldü.

Annem Eda’yı çok sevdi.

Arabasına bindiğinde telefonu eline aldı. Fulya'nın gönderdiği restoran konumu ekranda duruyordu. Onlar gitmişti bile. Mesajı açtı, ardından kasadaki kızın söylediklerini hatırlayıp bir kez daha gülümsedi. Telefonu yerine bırakıp arabayı çalıştırdı.

***

Eve vardığında Fulya'nın gönderdiği konumu açtı. Hızlıca hazırlanırsa yarım saate orada olurdu. Ardından gruptaki fotoğraflara baktı. Birinde Ceren'le Bilge yan yana durmuş, arkalarında Boğaz görünüyordu. Diğerinde Can, elindeki simidi havaya kaldırmış, bir şey anlatırken yakalanmıştı. Başka bir fotoğrafta normal çıkmış olmasına rağmen elinde yine yiyecek bir şey vardı.

Bütün gün mü tıkındın?

Damla fotoğrafa gülüp telefonu bıraktı.

Duşunu aldıktan sonra dolabın önünde bir süre oyalandı. Yatağın üzerine çıkardığı iki elbiseden birini yeniden askıya astı. Diğerini giyip aynanın karşısına geçti. Dizlerinin biraz altında biten, sade ama şık bir elbiseydi. Saçlarını açık bırakmaya karar verdi. Küpelerini takarken telefonu çaldı.

Ali.

“Merhaba.”

“Merhaba. Müsait misin?”

“Evet. Sen ne yapıyorsun?”

“Ofisten yeni çıktım. Can aradı bugün.”

“Öyle mi?”

“Akşam yemeğine çağırdı. Sizinkiler İstanbul'u birbirine katmış galiba.”

“İyi yapmış. Evet bugün öyle yaptılar.”

“Can İstanbul’dayım başlıklı birkaç tane fotoğraf gönderdi. Birinde vapurda çay-simit yapıyordu, diğerinde elinde pide vardı sanırım. Birinde pamuk şeker. Anlaşılan çok verimli bir gün geçirmiş.”

Damla güldü.

“Ben de akşam anlatacaklarını dinleyeceğim.”

“Ben de geleyim diyorum. Sen evdesin hala, değil mi?”

“Evet.”

“İstersen birlikte gidelim. Yolumun üstündesin zaten.”

“Olur. Ne zaman gelirsin?”

“ 10-15 dakikaya orada olurum. Sana uyar mı?”

“Uyar.”

“Tamam, gelince haber veririm.”

“Görüşürüz.”

Telefonu kapattıktan sonra aynanın önündeki küpelerden diğerini de taktı. Aslında gün içinde Ali'yi aramayı düşünmüştü. Reyting haberini onunla paylaşmak istemiş, sonra setteki işlere dalmıştı. Hatta setten çıkarken kendisi arayıp akşam yemeğine davet etmeyi de aklından geçirmişti.

Ama yapmamıştı.

Şimdi Can'ın onu aradığını öğrenmek hoşuna gitmişti. Hem Ali'yi davet etme meselesini düşünmesine gerek kalmamış hem de günler sonra onu görecekti.

Dolabın alt rafından ayakkabılarını çıkardı. İlk seçtiğini giyip birkaç adım yürüdü, sonra çıkarıp diğerini denedi.

İkincisi daha iyi oldu.

***

Ali aradığında Damla anahtarını arıyordu, telefonu açarken buldu.

“Geldin mi?”

“Evet. Aşağıdayım.”

“İniyorum.”

Apartmandan çıktığında Ali'yi arabasının yanında gördü. Ceketi yoktu, gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı.

Yine.

Telefonuna bakıyordu. Damla'yı görünce telefonu cebine koyup arabadan ayrıldı.

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Ali yanına geldiğinde bakışları kısa bir süre üzerinde kaldı.

“Yoruldun mu bugün?”

“Biraz. Sen?”

“Benim günüm seninkinden daha sıkıcıydı.”

“Sen nereden biliyorsun benim günümü?”

“Bütün gün reyting haberlerinizi gördüm. Bir de pasta kesmişsiniz.”

“Onu da mı gördün?”

“Görmemek mümkün mü? Her yerde fotoğrafınız var.”

“Doğru diyorsun ya. Sosyal medya bildirimlerimi falan kapatmam lazım.”

“Reytingler harika. Heyecanlanmışsındır.”

“Çok. Hala tam inanamıyorum.”

“Alış. Böyle gidecek gibi.”

“Bakalım.”

Ali arabanın yolcu kapısını açtı. Damla yanından geçecekken konuştu.

“Bu arada... Çok güzelsin.”

Damla bir an durdu.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Damla arabaya binmek yerine hala ona bakıyordu.

“Ne oldu?” diye sordu Ali.

“Hiç. Böyle birden söyleyince...”

“Söylemeyeyim mi?”

“Öyle de demedim.”

Ali gülümsedi.

“İyi. Çünkü tekrar söyleyebilirim.”

Damla hemen koltuğa yerleşti. Biraz hızlı davranmıştı.

“Ali, kapıyı kapatır mısın?”

“Tabii.”

Sürücü tarafına geçip arabaya bindiğinde Damla emniyet kemerini takmış, ön cama bakıyordu.

“Can biraz önce açlıktan ölmek üzere olduğunu yazdı.” dedi Ali.

“Bütün gün yemesine rağmen nasıl başarıyor anlamıyorum.”

Ali kahkahasını tutamadı. Damla da güldü.

“Gidelim o zaman.”

***

Restoran Boğaz kıyısındaydı. İçeride alçak sesli bir müzik çalıyor, garsonlar masalar arasında dolaşıyordu. Damla'yla Ali içeri girdiklerinde arkadaşları uzun bir masanın etrafına yerleşmişti. Can onları ilk fark eden oldu.

“Sonunda!”

Önündeki ekmek sepetini gösterdi.

“İkinci sepeti bitirmek üzereyiz.”

“Sen bitirmek üzeresin,” dedi Fulya. “Biz daha dokunamadık.”

“Ne yapayım? Açım.”

“Bütün gün yedin be kocacığım, nasıl hala aç olabiliyorsun?”

“Çok yürüdük.”

Damla masaya yaklaşırken güldü.

“Ne kadar yürüdünüz?”

“Senin yürüttüğün zamanlara göre az,” dedi Öykü. “Ama yine de sağlam yürümüşüz. Arda'nın akıllı saati biraz önce bizi tebrik etti.”

Arda bileğini kaldırdı.

“Gerçekten. Günlük hedefimi ikiye katlamışım.”

Sinan araya girdi.

“Can'ın hedefi de bütün İstanbul'daki fırınları denemekti.”

“Bir yere kadar başardım,” dedi Can.

Damla önce Erdek’ten gelen grupla sarıldı. Yüz yüze ilk defa görüştükleri için ilk bölüm tebrikleri başa sardı. Arda’ya sıra geldiğinde Damla’yı kollarından tutup şöyle bir sarstı.

“Kızım çok iyiydin be!”

Damla da elleriyle kendi yüzünü çerçeveleyip sağ ve sol profilini gösterirken gülüyordu.

“Öyleydim değil mi?”

“Şımarık!”

Bilge masadaki boş sandalyeleri gösterdi.

“Hadi gelin, oturun. Daha sipariş vermedik.”

“Can, nasıl dayandın? Duyduğuma göre bütün gün aç kalmışsın.” diye sordu Damla.

Can itiraz edecekken garson yanlarına geldi. Herkes menülere döndü. Siparişler verilirken birkaç kişi aynı anda konuşmaya başlayınca garson elindeki not defterine bakıp bekledi. Fulya sonunda Can'ın önündeki menüyü kapattı.

“Sen söyleme artık. Her şeyi istiyorsun.”

“Ortaya söylüyorum.”

“Sen mi hamilesin Damla’yla ben mi belli değil? Doymadı bugün ya.”

Damla kahkaha attı. Bilge başını kaldırmadan cevap verdi.

“Evet, valla minikler yerine de yiyor herhalde. Damla ve Fulya hamile ama Can üç kişilik yiyor.”

“Çok abarttınız. Bugün her şeyi deneyesim geldi. Turist gibi davranasım geldi, abartmayın.”

Masadaki herkes bir yandan gülerken bir yandan da sabrı tükenmek üzere olan garsona siparişlerini verdi. Damla su bardağını alırken Ceren ona döndü.

“Biz senin bugün sette olduğunu biliyorduk da bu kadar geç çıkacağını düşünmemiştik. Şansımıza işte daha erken kavuşamadık.”

“Sorma. Birkaç sahne uzadı. Bir de sabahtan beri herkes reytingleri konuşuyor. Dikkatler dağınıktı.”

“Biz de konuştuk,” dedi Öykü. “Hatta oturduğumuz bir kafede garsona bile anlattık.”

“Nasıl yani?”

“Ne var? Televizyonda arkadaşımızı izledik, söylemeyecek miyiz? Bizim arkadaşımız o dedik.”

Damla ve Ali aynı anda güldüler. Ali, garsonun tepkisini sordu.

“Diziyi izlememiş. Ben de haftaya izlemesini söyledim.”

Sinan başını salladı.

“Adam sipariş almaya gelmişti, Öykü ona kısaca ilk bölüm özeti geçti ve yayın günü verdi.”

“İyi yapmışım.”

“Peki, İstanbul nasıl geçti? Çok mu yoruldunuz?”

“Yorulduk ama güzeldi,” dedi Bilge. “Bugün hava da iyiydi.”

Özgür sandalyesinde geriye yaslandı.

“Biz bir de başka gözle baktık biraz.”

Damla ona döndü.

“Nasıl?”

Bilge söze girdi.

“Özgür'ün iş meselesi var ya. Bugün biraz onu konuştuk.”

“Ne oldu, bir gelişme mi var?”

“Teklif resmileşti,” dedi Özgür. “Bölge operasyonlarından sorumlu yöneticilik teklif ettiler. Ama kabul edersem İstanbul'daki merkez ofiste çalışmam gerekiyor.”

“Demek teklif resmileşti. Siz ne düşünüyorsunuz peki?”

“Teklif çok iyi. Hem pozisyon hem de maaş açısından. Ama şu anki düzenimiz değişecek. Uzaktan çalışmaya alıştım. Yeni görevde ekiple sürekli bir arada olmamı istiyorlar.”

“Ne zaman cevap vermen gerekiyor?” diye sordu Ali.

“Önümüzdeki hafta.”

“İstanbul'a taşınmaya sıcak bakıyor musunuz?”

Bilge'yle Özgür birbirlerine baktılar.

“Gelmek istiyoruz aslında,” dedi Bilge. “Bugün biraz da o yüzden dolaştık. Nerede yaşarız, ulaşım nasıl olur, ne kadar masraf çıkar...”

“Bir de ofise yakın oturmak önemli,” dedi Özgür. “Her gün iki saat yolda geçirmek istemiyorum.”

“Benim açımdan daha kolay,” dedi Bilge. “Danışmanlık verdiğim firmalarla zaten uzaktan çalışıyorum. Yurt dışındakilerle toplantılarım da çevrim içi oluyor. İstanbul'a taşınmam işimi pek etkilemez.”

“Bence daha iyi bile olur,” dedi Ceren. “Görüşmelerin için.”

“Evet. Bazı müşterilerle yüz yüze görüşmek daha kolay olur.”

Ali ve Damla, Ceren ve Bilge konuşmaya devam ederken birbirine baktılar. Ali, Damla’nın Bilge’ye yapacağı teklifi biliyordu. İkisinin de aklından aynı konu geçti. Ali, Özgür’e dönüp, “İşin merkezine geçmek önemli bir fırsat. Ofis nerede?” diye sordu.

“Levent'te,” dedi Özgür.

“E o zaman ev bakacağınız yerleri biraz daraltabilirsiniz.”

“Ben de onu söylüyorum,” dedi Bilge. “Bugün biraz fikir edindik ama oturup ciddi ciddi bakmamız lazım.”

Damla Bilge'ye döndü.

“Ben bir şey söyleyeceğim sana.”

“Söyle.”

“Menajerlik meselesini düşündün mü hiç?”

Bilge şaşırdı.

“Senin menajerliğini mi?”

“Evet.”

“Damla, sen ciddi misin?”

“Ciddiyim. Aslında bir süredir aklımda bu fikir. Farklı bölümlerden mezun olduk ama sonuçta ikimiz de iletişim fakültesi çıkışlıyız. Bence bu işi birlikte yapabiliriz. Üstelik sen yıllardır sektörün içindesin. İletişim, tanıtım, firmalarla görüşmeler… Bunların hepsini zaten yapıyorsun. Ben de bu işe güvendiğim biriyle girmek istiyorum.”

Bilge elindeki bardağı masaya bıraktı.

“Bunları yapıyorum ama oyuncu menajerliği biraz farklı bir alan.”

“Biliyorum, oyuncu menajerliği ayrı bir alan. Ama senin işini ne kadar iyi yaptığını da biliyorum. Öğrenmemiz gereken şeyleri öğreniriz. Benim için en önemlisi sana güveniyor olmam.”

“Doğru.”

“Bence çok iyi olur. Özellikle İstanbul'a taşınırsanız.”

Bilge bir süre cevap vermedi.

“Benim mevcut işlerim var tabii,” dedi sonunda. “Onları da düşünmem gerekir.”

“Biliyorum. Hemen yarın başla demiyorum zaten. Bir düşün istiyorum. Ben senden daha iyi anlaşabileceğim birini bulabileceğimi sanmıyorum.”

Özgür, Bilge'ye döndü.

“Bence düşünmelisin.”

“Düşüneceğim zaten.”

Damla devam etti.

“Eğer İstanbul'a taşınmaya karar verirseniz bunu da ciddi ciddi konuşalım. Bence birlikte çok güzel çalışabiliriz.”

Bilge gülümsedi.

“Tamam. Ama önce Özgür'ün işini netleştirelim.”

“Anlaştık.”

Can masanın diğer ucundan seslendi.

“Ben de güvenlikten sorumlu olabilir miyim?”

Fulya ona baktı.

“Çok uzun sürdü değil mi ciddi konuşma?”

“Biraz. Sıkılmaya başlıyorum uzatmayın.”

“Farkındayız.”

Yemekler gelmeye başladığında konuşma başka konulara kaydı. Arda'yla Fulya, gün içinde gezdikleri yerlerden söz ederken üniversite yıllarındaki İstanbul ziyaretlerini hatırlamaya başladılar. Bugün uğradıkları birkaç yere o zamanlar da Damla'yla birlikte gitmişlerdi. O yüzden konu sürekli üniversite zamanlarına geliyordu. Bir yandan sohbetin dışında kalan Öykü fotoğrafları gösterirken Ceren hangilerini paylaşacaklarına karar vermeye çalışıyordu.

Herkesin aynı anda konuştuğu, birinin anlattığı hikayenin diğerinin aklına başka bir şey getirdiği, konu değiştirmek için kimsenin izin istemediği akşamlardan biriydi. Ali de masaya kolayca karışmıştı. Bu grubun eski anılarını dinlemeyi seviyordu. Her birinde Damla da olduğu için ayrıca önem veriyordu.

Yemeklerinin ortalarına geldiklerinde masalarına genç bir kadın yaklaştı. Yanında bir arkadaşı vardı. İkisi birkaç adım ötede durmuş, kendi aralarında bir şey konuşmuşlardı. Sonunda biri Damla'ya seslendi.

“Pardon, rahatsız ediyoruz.”

Damla başını kaldırdı.

“Buyurun.”

“Biraz heyecanlandık. Sizi tanıdık da.”

Damla güldü.

“Çok beğendik sizi dün akşam. Fotoğraf çekilebilir miyiz?”

Damla sabah benzinlikteki genç kadını hatırladı.

“Tabii, çekilebiliriz.”

Sandalyeden kalktı. Genç kadın telefonunu arkadaşına verdi. İki fotoğraf çekildi. Kadın teşekkür ederken bir de gelecek bölümü çok merak ettiklerini söyledi.

“Ben de izleyince nasıl bulacağınızı merak ediyorum. Umarım beğenirsiniz,” dedi Damla.

Kadınlar masalarına döndüğünde Damla yerine oturdu.

Can çatalını bıraktı.

“Başladı.”

“Ne başladı?”

“Artık rahat rahat yemek yiyemeyeceğimiz günler.”

Damla güldü.

“İki kişi fotoğraf istedi, Can.”

“Şimdilik.”

“Abartma.”

“Ben sadece hazırlıklı olalım diyorum. Birkaç haftaya görüşebilmek için senden randevu almamız gerekecek.”

“Randevuyu Bilge ayarlar,” dedi Fulya.

Bilge başını kaldırdı.

“Bakalım.”

Özgür bardağını kaldırdı.

“İstanbul’a taşınmadan iş buldu.”

Damla Bilge'ye baktı.

“Ben teklifimi yaptım. Gerisi sende.”

Bilge güldü.

“Baskı altında hissediyorum kendimi.”

“Daha başlangıç,” dedi Can.

Tam bu sırada yan masadan orta yaşlı bir çift yaklaştı. Adam biraz mahcup görünüyordu.

“Affedersiniz. Kızımız dizinizi izliyor. Sizin burada olduğunuzu görünce fotoğraf istemeden geçmeyelim dedik. Yoksa eve dönünce bize kızacak.”

Damla gülümseyerek ayağa kalktı.

“Tabii, memnuniyetle.”

Kadın telefonunu çıkardı. Adam fotoğrafı çekerken Damla biraz yana kaydı, ardından telefonu geri verdi.

“Çok teşekkür ederiz,” dedi kadın. “Başarılarınızın devamını dileriz.”

“Çok sağ olun. Kızınıza da selam söyleyin.”

Çift uzaklaşınca Damla yeniden yerine otururken Can'ın kendisine baktığını gördü.

“Ne? Ne var?”

“Artık kesinleşti.”

“Ne kesinleşti?”

“Hesabı sen ödüyorsun.”

“Niye ben ödüyorum?”

“Ünlüsün.”

Damla başını Ali'ye çevirdi.

“Masada benden çok daha fazla magazin haberi çıkmış biri var. O daha ünlü. Ona niye hiçbir şey söylemiyorsun?”

Can cevap vermek için beklemedi.

“O eski ünlü. Yeni ünlü öder.”

Ali bardağını masaya bıraktı.

“Bence de mantıklı.”

Damla ona döndü.

“Bak bak. Öyle mi?”

“Kuralları Can koyuyor. Ben bir şey demedim.”

“İkiniz de çok komiksiniz.”

Can ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Teşekkür ederiz.”

Damla gülerken önündeki tabağa döndü. Ali biraz eğilip yalnızca onun duyabileceği bir sesle konuştu.

“İstersen hesabı paylaşırız.”

“Ne kadar düşüncelisin.”

“Her zaman.”

Damla gözlerini devirdi ama gülüyordu. Masanın diğer ucunda Arda yeni bir hikayeye başlamıştı. Sinan daha ilk cümlede itiraz etmişti. Atışmalar yine başlamıştı. Fulya garsona bir şey sorarken Can yeniden ekmek istiyordu.

Damla sandalyesine yaslandı. Birkaç dakika önce fotoğraf çektirmek için yanına gelen insanları, sabahtan beri telefonuna düşen mesajları düşündü. Sonra masanın diğer ucunda devam eden konuşmayı dinlerken bakışları arkadaşlarının üzerinde dolaştı.

Her şey o kadar tanıdıktı ki.

Oysa son zamanlarda hayatında değişmeyen pek az şey kalmıştı. Yeni işi, dizi, bir anda gelen ilgi... Bir de bebeği. Bazen bütün bunların nasıl aynı anda gerçekleştiğine kendisi de şaşırıyordu.

Ama bu masada otururken bütün o değişiklikler gözüne o kadar da büyük görünmüyordu.

Yanında oturan Ali, Sinan'ın anlattığı bir şeye gülerek karşılık verdi. Arda da ona dönüp başka bir şey söyledi. Ali masaya biraz daha yaklaştı, konuşmaya devam etti.

Damla bir süre onu izledi.

Ali'yi tanıyalı o kadar da uzun zaman olmamıştı. Üç dört ay önce bu masada onun da oturacağını söyleseler inanmazdı herhalde. Şimdi ise yanında oturması, arkadaşlarıyla konuşması, arada bir ona dönüp bakması o kadar sıradandı ki.

Sanki hep oradaymış gibi.

“Damla, sen hatırlıyor musun?”

Öykü'nün sesiyle başını çevirdi.

“Neyi?”

“Üniversitedeyken bizi götürdüğün o yeri. Hani Arda hesabı görünce bir hafta söylenmişti.”

“Bir hafta mı?” dedi Fulya. “Bir dönem anlattı onu.”

Arda hemen itiraz etti.

“Çünkü kazıklanmıştık.”

Damla kahkaha attı.

“Arda, hala mı?”

“O hesap unutulmaz. Unutulamazların arasına girdi.”

Ali de gülerek Damla'ya döndü.

“Bunu daha önce anlatmadınız.”

“Anlatırız,” dedi Damla. “Ama Arda'nın anlattığına inanma.”

“Tabii ki.”

Masadan yeniden itirazlar, gülüşmeler yükseldi. Ali de Arda'ya bir şey söyleyince tartışma iyice uzadı. Damla konuşmadan sadece sohbeti takip ediyordu.

Hayatı ne kadar değişirse değişsin, bu insanların yanında hissettikleri hep aynı kalacaktı.

***