12. BÖLÜM

***

Ayvalık’tan döndükleri akşam Ali, Damla’nın çoktan eve varmış olması gerektiğini düşündü. Yine de rahatsız etmemek için biraz daha bekledi ve sonra kısa bir mesaj yazdı.

*Vardın mı?*

Cevap birkaç dakika sonra geldi.

*Evdeyim.*

Damla o gece uzun bir duş aldı. Suyun altında olmak iyi hissettirmişti. Kendini bedenen ve ruhen o kadar yorgun hissediyordu ki yatağa girip günlerce çıkmak istemiyordu. Her şeyi bu kadar yoğun hissetmesi normal miydi? Dün gece Ali’ye duyduğu öfke bile kendisini şaşırtacak kadar güçlüydü.

“Her şey yeterince karışık zaten, bir de hormonlarla uğraşmasam keşke,” diye söylendi. Telefonunu eline aldı. En son Ali’yle olan mesaj ekranı açık kalmıştı. Başını iki yana salladı. Ali’nin merak etmesini haksız bulamıyordu. Artık yalnızca kendisini ilgilendiren bir durum değildi bu. Ayvalık’ta ona söylemesinin nedeni de buydu zaten. Yine de tek bir soruya cevap vermek bile aralarında nasıl işleyeceğini bilmediği yeni bir düzen kurmuş gibiydi. Ali ne kadarını sormaya hakkı olduğunu düşünecekti? Damla ne kadarını anlatmak zorunda hissedecekti? Nasıl olacaktı bu iş? Kendince söylenip mırıldanırken telefonunu komodinine bırakıp kafasını yastığa gömdü.

***

Ertesi sabah Damla normalden daha çok uyuduğunu fark etti. Seti öğleden sonra olduğu için alarm kurmamıştı. Son haftalarda gerçekten daha çok uyumaya ihtiyaç duyuyor gibiydi. Yine de sete gitmeden önce yürüyüşe vakti vardı. Öğlen sıcağı gelmeden yürüyüp kendini daha iyi hissetmek istedi. Yürümek ruh haline her zaman iyi gelirdi. Sonrasında da gün set yoğunluğuyla devam etti. Kendisini yeniden işin içine gömdü. Batu’yla bir sahnenin yorumu üzerine tartışmak zorunda kaldı. Ardından aynı sahnenin üç ayrı provasını yapmaları gerekti. Durmaya vaktinin olmaması iyiydi. Dursaydı düşüneceği çok şey vardı.

Ali’yi.

Kontrolü.

Sabahtan beri midesindeki bitmek bilmeyen bulantıyı. Son günlerde Can’a söylediği yalan gerçek olmuştu. Mide bulantıları başlamıştı. Akşamüstüne doğru stüdyonun havasız koridorunda elindeki sahne planına bakarken telefonu çaldı.

Ali.

Damla’nın başparmağı birkaç saniye ekranın üzerinde kaldı. Sonra açtı.

“Efendim?”

“Rahatsız etmiyorumdur umarım.”

Damla sırtını duvara yasladı.

“Çekim arasındayım.”

Koridorun diğer ucundan iki set çalışanı ağır bir tripodu taşıyarak geçti. Telsiz sesleri birbirine karışıyordu. Ali doğrudan konuya girdi.

“Kontrole gelmek istediğimi söylemiştim. Saati ve adresi konuşmadık.”

Damla cevap vermedi. Ali bekledi.

“Gerçekten gelecek misin?” diye sordu.

“Gelmek istiyorum.”

“Ben istemediğimi söylemiştim.”

“Ben de gelmek istediğimi söylemiştim.”

Damla koridorun sonundaki plastik sandalyelerden birine oturdu.

“Ali...”

“İstersen içeri girmem.”

Damla sustu.

“Ama geleceğim,” dedi Ali.

“Bu biraz çelişkili olmadı mı?”

“Hayır.”

“Gelmeni istemediğimi söylüyorum.”

“Duyuyorum.”

“Ama yine de geleceksin.”

“Evet.”

Damla başını duvara yasladı. Ali birkaç saniye sustuktan sonra devam etti.

“Her şeyi birlikte yapmak zorunda değiliz, tamam,” dedi Ali. “Ama bu bebek ikimizin. Bunu ikimizin de kabul etmesi gerekiyor.”

Cümle Damla’nın hoşuna gitmedi. Belki doğru olduğu için. Belki de bunu kendisinden başka birinin söylemesine henüz alışamadığı için. Koridorun diğer ucundan biri adını seslendi.

“Damla! Beş dakikaya giriyoruz.”

Damla ayağa kalktı.

“Şimdi kapatmam lazım.”

Damla bir an durdu.

“Adresi ve saati mesaj atarım.”

“Teşekkür ederim, Damla. Orada olacağım.”

“Onu anladım.”

“Görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Telefon kapandıktan birkaç dakika sonra Damla’nın mesajı geldi. Ali adresi ve saati okuduktan sonra takvimini açtı. 4 Ağustos sabahı için görünen toplantıya baktı. Asistanına kısa bir mesaj yazdı.

*Bunu öğleden sonraya alalım.*

Ardından saat on bir ile on iki arasını kapattı. Takvime yalnızca tek kelime yazdı.

Kontrol

***

Bir hafta boyunca Ali, Damla’yı aramamak için kendini zor tuttu. Nasıl olduğunu, kazadan sonra başının yeniden ağrıyıp ağrımadığını, sette ne kadar yorulduğunu ve yoğun temponun Damla’yı ve bebeği nasıl etkilediğini merak ediyordu. Birkaç kez aramayı düşündü. Ama Damla’yı merak etmesi, istediği zaman arayabileceği anlamına gelmiyordu. Ona biraz alan bırakması gerektiğini biliyordu.

Kontrol günü geldiğinde hastanenin önüne yirmi dakika erken vardı. Bahçedeki banklardan birine oturup kahvesinden bir yudum aldı. Birkaç dakika sonra girişin önünde bir taksi durdu. Damla indi. Ali önce taksiye baktı. Sonra Damla’ya. Damla ücretini ödeyip başını kaldırdığında onu gördü.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Ali ayağa kalktı. Bakışları kısa bir an Damla’nın yüzünde durdu. Alnındaki yara büyük ölçüde iyileşmişti. Artık banda ihtiyacı kalmamış, geriye yalnızca ince bir iz kalmıştı.

“Araban?”

“Yarın alacağım.”

“O yüzden taksiyle geldin?”

“Evet.”

Ali dudaklarını birbirine bastırdı. Birkaç saniye sustu.

“Bana söyleyebilirdin.”

Damla kaşlarını çattı.

“Neyi?”

“Seni alabilirdim.”

“Neden?”

Ali dayanamayıp güldü.

“Neden mi?”

“Evet.”

“Çünkü araban hala yok ve aynı yere geliyoruz.”

Damla’nın yüzündeki şaşkınlık geçmedi.

“Ali, taksiyle geldim.”

“Görüyorum.”

“Bu çok normal bir şey.”

“Taksiyle gelmen mi?”

“Evet.”

“Hayır.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Nasıl hayır? Arabam yok ya hani, az önce kendin de söyledin.”

“Normal olan beni araman.”

Damla’nın yüzündeki ifade değişti. Ali bunu gördü.

“Her şey için demiyorum.”

“İyi ki.”

“Damla.”

“Gerçekten neden seni arayayım.”

“Çünkü seni alabilirdim.”

“Ben de taksiye bindim milyonlarca insanın yaptığı gibi.”

Ali birkaç saniye ona baktı.

“Bunun sana gerçekten normal geldiğinin farkındayım.”

“Çünkü normal.”

“Değil.”

Damla başını iki yana salladı.

“Bu konuşmada bir yere varamayacağız.”

“Muhtemelen.”

Hastanenin girişine doğru yürümeye başladılar. Ali birkaç adım sonra yeniden konuştu.

“Bir şeye ihtiyacın olursa arayabilirsin.”

Damla ona baktı.

“Nasıl bir şey?”

“Herhangi bir şey.”

“Gece üçte lastiğim patladı.”

“Ara.”

“Ali.”

“Gece üçte de açarım.”

Damla birkaç saniye yüzüne baktı.

“Biraz iddialı konuşuyorsun.”

“Hayır.”

“Ben kimseyi gece üçte aramam.”

“Onu tahmin ettim.”

“Öyleyse?”

Ali ona baktı.

“Beni arayabilirsin. Gece üçte de sabah beşte de. Her zaman.”

Damla cevap vermedi. Çünkü anlamıştı. Ali bunu nezaketen söylemiyordu. Ve daha tuhafı, muhtemelen gerçekten gece üçte telefonu açacaktı. Bu düşünce hoşuna gitti. Biraz da huzursuz etti.

***

Bekleme salonunda yan yana oturdular. Damla önündeki kapıya bakıyordu. Ali ise elindeki kahveyi çoktan bitirmişti. Boş bardağı parmaklarının arasında çeviriyordu. Kapı açıldı.

“Damla Erten?”

Damla ayağa kalktı. Ali yerinden kıpırdamadı. Damla birkaç adım attıktan sonra durdu. Arkasını döndü.

“Geliyor musun?”

Ali’nin parmaklarının arasında çevirdiği bardak durdu. Bir an Damla’ya baktı. Sonra ayağa kalktı.

“Geliyorum.”

Muayene beklediklerinden kısa sürdü. Doktor birkaç soru sordu. Damla cevap verdi. Ardından ultrason ekranını onların da görebileceği şekilde çevirdi.

“Yedi hafta dört günle uyumlu görünüyor.”

Ekranda küçücük bir görüntü belirdi. Damla bunu daha önce görmüştü. Ama bu kez yanında Ali vardı. Doktor birkaç ölçüm yaptı.

“Her şey olması gerektiği gibi ilerliyor.”

Damla fark etmeden tuttuğu nefesi yavaşça bıraktı. Doktor ekrandaki küçük bir noktayı gösterdi.

“Kalp atımını da burada görüyoruz.”

Sonra cihazdaki bir düğmeye bastı. Odaya hızlı ve düzenli bir ses yayıldı.

Tak.
Tak.
Tak.
Tak.
Tak.

Damla ekrana baktı. Ali de. Doktor haftadan, ölçümlerden ve bir sonraki kontrolden bahsetmeye devam ediyordu. Damla söylediklerinin çok azını duydu. Ali de kıpırdamadan ekrana bakıyordu. Dönüp birbirlerine baktılar. Ses kesilene kadar öyle kaldılar. Kesildiğinde odanın normal sessizliği tuhaf geldi. Doktor birkaç bilgi daha verdi. Damla’nın sorusu olup olmadığını sordu. Damla başını iki yana salladı. Ali de bir şey sormadı. Damla’nın elinde küçük bir ultrason fotoğrafıyla odadan çıktılar. Hastanenin önüne kadar konuşmadan yürüdüler. Damla bir noktada durdu. Derin bir nefes verdi. Sonra güldü. Ali ona baktı.

“Neye gülüyorsun?”

“Bilmiyorum.”

Başını iki yana salladı.

“Gerçekten bilmiyorum.”

Ali’nin dudaklarının kenarı kıvrıldı. Damla elindeki fotoğrafa baktı. Bir süre daha hiçbir şey söylemeden yürüdüler. Arabaya bindiklerinde fotoğraf hala Damla’nın elindeydi. Emniyet kemerini taktı. Ali arabayı çalıştırdı. İlk kırmızı ışıkta gözleri fotoğrafa kaydı. Sonra yeniden yola döndü. Birkaç dakika sonra bir kez daha baktı. Damla bunu fark etti. Bir şey söylemedi. Ali sonunda dayanamayıp konuştu.

“Hiçbir şeye benzemiyor.”

Damla fotoğrafa baktı. Sonra Ali’ye.

“Gerçekten hiçbir şeye benzemiyor.”

İkisi de güldü. Damla başını cama yasladı. Fotoğrafı çantasına koymadı. Setin girişinde Ali arabayı durdurdu. Damla çantasını aldı.

“Teşekkür ederim.”

Ali ona baktı.

“Damla.”

Damla inecekken dönüp baktı.

“Teşekkür edeceğin bir şey yapmadım.”

Damla birkaç saniye yüzüne sessizce baktı. Sonra başını hafifçe sallayıp arabadan indi. Gün içinde o cümle birkaç kez aklına geldi.

Teşekkür edeceğin bir şey yapmadım.

Ali orada olmayı normal buluyordu. Damla’nın alışık olmadığı da buydu.

***

Sonraki günler yine hızlandı. Set, toplantılar, kostüm provaları, basın görüşmeleri… Damla bazı geceler eve gelip koltuğa oturduğu yerde uyuyakalıyordu. Ama sabahları gözünü açtığında ilk baktığı şey takvimdi.

Kaç hafta.
Kaç gün.

Bazen bunu yaptığını fark edip kendine kızıyordu. Bazen de yeni bir haftaya geçtiğini görünce birkaç saniye ekrana bakıyordu.

Ali ise onu bunaltmamaya çalışıyordu. Her gün aramıyordu. Sürekli mesaj atmıyordu. Ama tamamen ortadan da kaybolmuyordu. Damla bunu birkaç gün sonra fark etti. Bir akşam saat sekize doğru telefonu çaldı. Damla karavanında koltukta senaryo okuyordu.

Ali.

“Müsait misin?”

“Şimdilik.”

Ali kısa bir süre sustu.

“Rahatsız ediyorsam—”

“Etmiyorsun Ali.”

Damla senaryoyu dizlerinin üzerine bıraktı.

“Setteyim, her an çağırabilirler. O yüzden şimdilik.”

“Nasılsın?”

Konuştular. Damla’yı sete çağırmaya gelen de olmayınca biraz uzun bile sürdü. Damla, çekim sırasında elinde kalan kapı kolunu ve Batu sahneyi kesmeyince hiçbir şey olmamış gibi oynamaya devam edişini anlattı. Ali de Duru’nun birbirinin aynısı görünen altı farklı peçete fotoğrafı gönderip aralarından seçim yapmasını istediğini.

“Seçtin mi peki?”

“Dördüncüyü.”

“Farkı neydi?”

“Şu an hatırlamıyorum.”

Damla güldü. Arada birkaç saniyelik sessizlikler oldu. Yine de ikisi de kapatmak için acele etmedi. Konuşma bittiğinde Damla telefonu yanına bıraktı. Sonra senaryosuna döndü. Birkaç satır okudu. Tekrar telefona baktı. Ali’nin aramasından rahatsız olmuyordu.

***

O akşam Ali ile Murat ofisten restorana geçti. Demir de gelmişti. Duru’nun gelinlik provası uzadığı için gecikecekti. Düğüne iki hafta kalmıştı. Masada davetliler, müzik, menü ve oturma düzeni konuşuluyordu. Murat davetli listesinin son halini inceliyor, Demir organizasyon şirketinin gönderdiği programı Ali’ye gösteriyordu.

“Yemek servisini yarım saat öne çekmişler,” dedi Demir.

Ali programa baktı.

“Duru bunu gördü mü?”

“Gördü. Zaten onun isteği.”

“O zaman sorun yok.”

Demir telefonu masaya bıraktı.

“Bu hafta ofisteki işlerini de toparlıyor. Son birkaç gün izin alacak.”

“İyi olur,” dedi Murat. “Bu tempoyla düğüne kadar ayakta kalamaz.”

Ali önündeki programa yeniden baktı. Konuşma müzik seçimine geçti. Ama Murat’ın söylediği cümle aklında kaldı.

Bu tempoyla düğüne kadar ayakta kalamaz.

Damla’nın set programını bilmiyordu ama ne zaman konuşsalar Damla ya setteydi ya da sete yetişmeye çalışıyordu. Çekimlerin hangi hızla ilerlediğini de bilmiyordu. Hamileliği yapım ekibine ne zaman söyleyeceğini hiç konuşmamışlardı. Söylediğinde ne olacağını da. Henüz ilk işi yayımlanmamıştı. İnsanlar adını yeni duymaya başlamıştı. Hamileliğin bütün bunları nasıl etkileyeceğini bilmiyordu. İşini kaybetmeyebilirdi. Ama çekimler aynı tempoda devam ederse ne kadar yorulacağını düşünmeden edemiyordu. Damla’yla bu konuyu konuşmamıştı. Ne düşündüğünü bilmiyordu. Ne planladığını da. Bu meseleye ne kadar karışabileceğini bilmiyordu. Daha kötüsü, karışmak istiyordu.

***

Damla’nın da aklını kurcalayan meselelerden biri buydu. Ertesi gün karavanında önündeki senaryoya öylece bakıyordu. Yarım saattir aynı sayfadaki aynı sahneyi kaçıncı kez okuduğunu bilmiyordu. Batu dışarıdaydı. Yapım ekibinden birkaç kişi de o gün setteydi. Söylemesi gereken herkes birkaç metre uzağındaydı. Ve Damla’nın onlara söylemediği şey her geçen gün biraz daha büyüyordu. Kostüm ekibi fark edecekti. Makyöz fark edecekti. Sonra sette birileri duyacaktı. Damla bundan nefret ediyordu. Kontrol edemediği şeylerden zaten nefret ederdi. Senaryoyu kapattı.

“Yarın,” dedi kendi kendine.

Ertesi gün çekim yoktu.

“Önce Batu.”

***

Batu telefondaki sesinden bir şey olduğunu anlamıştı. Damla, “Vaktin var mı? Buluşalım.” dediğinde ilk cevabı şu olmuştu:

“Bu ses tonunu hiç sevmedim.”

Akşam Beşiktaş sahilde buluştular. Üniversite yıllarından beri sevdikleri restorana yürüyerek gideceklerdi. Batu, Damla’yı gördüğünde sarıldı.

“Ne oldu?”

Damla sözü uzatmadı.

“Ben hamileyim.”

Batu’nun yüzündeki ifade öyle hızlı değişti ki Damla başka bir zamanda olsa gülerdi.

“Ne?”

“Hamileyim.”

Batu birkaç saniye ona baktı.

“İnan, planlarımda yoktu.”

İlk şaşkınlığı geçince Damla’nın yüzüne daha dikkatli baktı.

“Sen…”

Damla bekledi.

“Mutlu musun?”

Soru onu hazırlıksız yakaladı. Birkaç saniye düşündü. Sonra hafifçe gülümsedi.

“Galiba.”

Batu’nun omuzları gevşedi.

“Tebrik ederim o zaman.”

Damla’ya sarıldı. Bir süre sonra geri çekildiğinde yüzündeki şaşkınlık tamamen geçmemişti.

“Bir dakika.”

“Ne?”

“Senin hayatında biri mi vardı da benim haberim yoktu?”

Damla bakışlarını ondan kaçırdı.

“Oraya girmeyelim şimdilik.”

Batu’nun kaşları hafifçe çatıldı. Damla’nın yüzüne baktı. Bir şeyler kaçırdığı belliydi. Ama kurcalamadı.

“Tamam,” dedi. “Peki, babası biliyor mu?”

“Biliyor.”

“İyi.”

Birlikte restorana doğru yürümeye başladılar. Batu üç adım sonra yeniden konuştu.

“Tanıyor muyum?”

Damla başını ona çevirdi.

“Batu. Sonra Batu.”

“Tamam. Sustum.”

Bu kez gerçekten sustu. En azından restorana varana kadar. Asıl mesele yemekte konuşuldu.

Dizi.

Yapımcılar.

Takvim.

Damla hamileliğini ne zaman açıklaması gerektiğinden emin değildi. Batu ise yapımcıların nasıl tepki vereceğinden çok çekimlerin nasıl devam edeceğini düşünüyordu. Bu konuda bile sakindi.

“Çekeriz,” dedi.

Damla kaşlarını çattı.

“Ne demek çekeriz?”

“Çekeriz işte. Damla, ben yönetmenim.”

“Farkındayım.”

“Sen oyna. Karnını ben düşünürüm.”

Damla gerçekten rahatça güldü. Batu önündeki peçeteye birkaç tarih yazdı. Çekimlerin hamileliğin ilerleyen aylarına göre yeniden düzenlenebileceğini, kostümden kamera planlarına kadar çözüm üretebileceklerini anlattı.

“Bunları yapımcılarla konuşmadan söylüyorsun.”

“Onlarla da konuşacağız. Bence ertelemeye gerek yok.”

Damla’nın yüzündeki gerginliği görünce kalemi bıraktı.

“Ama önce ne söyleyeceğimizi seninle kararlaştıracağız.”

Damla ona baktı.

“Benim onayım olmadan kimseye söyleme.”

“Söylemem.”

Batu’nun cevabı tereddütsüzdü. Yemeğin geri kalanında yapımcılara ne kadar bilgi vereceklerini ve çekim takviminde nelerin değişmesi gerekebileceğini birlikte konuştular.

***

Ertesi sabah Batu, Damla’nın onayıyla Aycan ile Engin’i aradı. Damla’ya görüşmenin ardından yalnızca iki kelimelik bir mesaj attı.

*Her şey yolunda.*

Yine de öğleden sonraki toplantıya girerken Damla’nın elleri soğuktu. Aycan ile Engin içerideydi. Batu kapıda onu görünce hafifçe göz kırptı.

“Gel.”

Damla oturdu. Aycan doğrudan konuya girdi.

“Batu anlattı.”

Damla başını salladı.

“Öncelikle tebrik ederiz.”

“Teşekkür ederim.”

“İkincisi…”

Aycan kahvesini masaya bıraktı.

“Eda konusunda endişelenmeni istemiyoruz.”

Damla birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Engin araya girdi.

“Dürüst konuşalım. Kolay olmayacak.”

Batu, Damla gelmeden önce ne kadar çekim yaptıklarını, önlerindeki takvimi ve hamileliğin ilerleyen aylarda gerektirebileceği değişiklikleri ikisine de anlatmıştı. Engin önündeki programı açtı.

“Takvimi yeniden düzenleyeceğiz. Gece çekimlerini mümkün olduğunca azaltacağız. İlerleyen aylarda kostüm ve plan tarafında değişiklikler gerekecek.”

Batu sandalyesinde geriye yaslandı.

“Onu ben hallederim.”

Aycan başını salladı. Sonra tekrar Damla’ya baktı.

“Eda’yı değiştirmiyoruz.”

Damla’nın boğazı düğümlendi. Aycan devam etti.

“İlk deneme çekiminden beri bu karakter sensin. Taner’le çektiğiniz sahneleri de gördük. O kimyayı çöpe atacak değiliz.”

Damla gözlerini birkaç kez kırpıştırdı.

“Ben…”

Sesi istediği gibi çıkmadı. Sinir olacağı bir şeyler yaşanır diye bekliyordu. En azından yüzlerinin değişmesini beklemişti. Kadınların hamileliği neredeyse her sektörde bir probleme dönüşürdü. Bu tepkiler karşısında gerçekten şaşırmıştı. Boğazını temizledi.

“Teşekkür ederim.”

Engin gülümsedi.

“Daha teşekkür etme. Batu seni sabah altıda sete çağırdığında hepimize küfredeceksin.”

Batu hemen döndü.

“Niye ben?”

Damla güldü. Odanın havası ilk kez dağıldı. Ardından takvim açıldı.

Gece çekimleri.

Uzun günler.

Aksiyon sahneleri.

Kostüm.

Yakın planlar.

Batu sürekli not aldı. Aycan birkaç kez yapım ekibini aradı. Engin önündeki programda değişiklikler yaptı. Toplantı bittiğinde ortada kusursuz bir plan yoktu. Ama bir plan vardı. Damla için şimdilik bu yeterliydi. Koridorda yürürken telefonunu çıkardı. Ali’nin adını buldu. Parmağı arama tuşunun üzerinde kaldı. Her şey yolundaydı. Bunu ona söylemek istedi. Sonra durdu. Ali bu toplantıyı bilmiyordu bile. Telefonu çantasına attı. Binadan çıktı. Tam kapının önüne geldiğinde telefonu çaldı.

Ali.

Damla ekrana bakıp olduğu yerde durdu. Sonra açtı.

“Ali?”

“Nasılsın?”

Damla binaya dönüp baktı. Ardından güldü.

“Güzel zamanlama.”

“Ne?”

“Az önce seni aramayı düşünüyordum.”

Ali kısa bir süre sustu.

“Öyle mi?”

“Evet.”

Damla yürümeye başladı.

“Yapımcılarla toplantıdan çıktım.”

Ali cevap vermedi.

“Diziye devam ediyorum.”

Bu kez Ali’nin nefesini duydu.

“İyi.”

Damla güldü.

“İyi mi?”

“Çok iyi.”

“Batu’yla takvimi çıkardılar. Çekimleri düzenleyecekler. Gece çekimlerini mümkün olduğunca azaltacaklar.”

Damla fark etmeden hızlanmıştı. Ali sadece dinledi.

“Taner’le sahnelerimizi sürekli izliyorlarmış. Kimyayı bozmak istemiyorlarmış. Aycan doğrudan Eda’yı değiştirmiyoruz dedi.”

“Damla.”

“Hı?”

“Çok sevindim.”

Damla sustu. Ali’nin gerçekten sevindiğini anlayabiliyordu.

“Ben de,” dedi.

Bir süre ikisi de konuşmadı. Sonra Ali güldü.

“Demek beni arayacaktın.”

“Aramayı düşünüyordum, dedim.”

“O da olur.”

Damla başını iki yana salladı.

“Şımarma.”

“Geç kaldın.”

Damla güldü. Telefonu kapattıklarında birkaç saniye kaldırımın ortasında durdu. Sonra telefonunu çantasına koyup yürümeye devam etti.

***