5. BÖLÜM

***

Ayaklarının altında ıslak kum hafifçe çöküyor, deniz zaman zaman biraz daha yaklaşıp ayak bileklerine değmeden geri çekiliyordu. Damla ayakkabılarını hala elinde taşıyordu.

“İstanbul’a kaçta dönüyorsun?” diye sordu Ali bir süre sonra.

“Öğlen herhalde.”

“Güzel.”

Damla ona döndü.

“Güzel?”

“Biraz daha buralardasın o zaman.”

Damla’nın dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.

“Öyle görünüyor.”

Ali’nin de gülümsediğini görünce yeniden önüne döndü. Bir süre konuşmadan yürüdüler.

Rüzgar biraz daha sert esmeye başlamış, denizin kokusu yoğunlaşmıştı. Onlar yürürken gökyüzü de fark ettirmeden açılıyordu. Ufuk çizgisi önce koyu laciverte, ardından soluk bir griye döndü. Pembelik denizin üzerine yayılmaya başladığında Damla durdu. Ali birkaç adım daha attıktan sonra onun geride kaldığını fark edip döndü.

“Güzel denk geldik.”

Damla gözlerini ufuktan ayırmadan gülümsedi.

“Evet.”

Ali de yanına gelip durdu. Güneş yavaşça denizin üzerinden yükselirken bir süre sessizce izlediler. Damla başını hafifçe çevirdiğinde Ali’nin güneşe değil, kendisine baktığını gördü. Bir şey söylemeden yeniden ufka döndü.

Güneş biraz daha yükselmiş, denizin üzerinde ince bir ışık yolu oluşmuştu. Damla’nın bakışları bu kez kendiliğinden Ali’ye kaydı. Sabah ışığında yüzünü daha net görebiliyordu. Gözlerinden yanağına, çenesine, sakalındaki kırlara ve sonunda dudaklarına indi bakışları. Orada gereğinden biraz fazla kaldı.

Harika. Bir de dudaklarına bakıyordu şimdi.

Gözlerini kaldırdığında Ali’nin kendisini izlediğini gördü. Elbette nereye baktığını anlamıştı ama ne gülümsedi ne de gözlerini kaçırdı. Damla da kaçırmadı. Asıl problem, bundan rahatsız olmamasıydı. Adamı daha bir gündür tanıyordu. Bu bilgi, nedense bedeninin hiç umurunda değildi.

Aralarında bir adımdan biraz fazla mesafe vardı. Ali yaklaşmadı.

“Damla…”

Damla’nın cevabı istediğinden daha alçak çıktı.

“Efendim?”

Ali devamını getirmedi. Damla birkaç saniye bekledi. Onun ne söyleyeceğini merak ediyordu ama aynı zamanda söylememesini de istiyordu. Sonunda gözlerini kaçırdı.

“Sanırım dönmeliyiz.”

Ali başını hafifçe salladı.

“Sanırım.”

Ama ikisi de yerinden kıpırdamadı. Damla bu kez gülmesine engel olamadı.

“Uygulamada pek başarılı değiliz.”

“Şu an değil.”

Sonunda Damla bungalovların olduğu tarafa doğru yürümeye başladı. Ali de yanında ilerlerken ikisi de konuşmadı. Bir süre sonra yürürken elleri birbirine değdiğinde aynı anda hafifçe uzaklaştılar. Birkaç adım sonra yeniden değdi. Bu kez ikisi de kolunu çekmedi. Yürüdükçe elleri birbirine değip ayrılmaya devam etti.

Kumun bittiği yerde Damla ayakkabılarını giydi. Bungalovların arasındaki ortak alana vardıklarında güneş artık tamamen doğmuştu. Ağaçların arasından geçen dar taş yollar odalara doğru ayrılıyordu. Damla önce yollara, ardından Ali’ye baktı.

“İyi geceler demek biraz saçma olacak.”

Ali aydınlanan havaya bakıp gülümsedi.

“Biraz.”

“Günaydın o zaman.”

“Günaydın.”

Damla birkaç saniye daha yanında kaldı. Sonra taş yollardan birine doğru yürüdü. Ali de diğerine.

***

Kahvaltıda herkes vardı. Ali yoktu. Damla bunu masaya yaklaşırken fark etti. Masada iki tane boş sandalye vardı. Birine kendisi oturacaktı, diğeri de… Can, Fulya’nın önündeki tabağa bir parça peynir bırakırken başını kaldırdı.

“Ali abi sabah erken çıktı. Acil bir işi varmış.”

Sonra kahvesine uzandı.

“Size de selam söyledi.”

Kimse üzerinde durmadı. Öykü, Sinan’ın gece normalden daha şiddetli horladığını iddia ediyordu. Sinan bunu kesin bir dille reddediyor, Bilge ise odaları iki bungalov ötede olmasına rağmen duyduğunu söyleyerek Öykü’yü destekliyordu. Damla sandalyesine oturdu.

“Bana da kahve kaldı mı?”

Fulya demliği işaret etti.

“Senin için ikinciyi yaptım.”

“İşte gerçek dostluk.”

“Dün evlendim. Hala sana kahve yapıyorum.”

“Çünkü hala en kıymetlinim.” diye cevap verirken Can’a imalı bir bakış attı.

Fulya gözlerini devirdi.

“Şımarık seni.”

Can etrafına bakınıp nikah cüzdanını arıyormuş gibi yaptı.

“Fulya benim karım artık, kızım. Karım. Alış buna.”

“Öh! Öküz müsün oğlum? Karım da karım, ne?”

Fulya hemen araya girdi, “Başlamayın yine, hala uyanamadım zaten.”

Damla, Can’a burun kıvırdı, Can da uzanıp Damla’nın burnunu sıktı. Gülüşmelerin ardından masadaki sohbet yine oradan oraya atladı. Her şey normal görünüyordu. Olması gerektiği gibiydi. Yine de bir süre sonra, Bilge bir şey anlatırken, Damla’nın gözleri istemsizce masanın diğer ucuna kaydı. Boş sandalye hala oradaydı. Damla hemen kahvesine baktı. Bu durumdan hoşlanmadı. Daha doğrusu, neden hoşlanmadığını düşünmekten hoşlanmadı. Can acil bir işi çıktığını söylemişti. Olabilirdi. İnsanların acil işleri çıkardı. Özellikle de İstanbul’da yaşayan, gün boyunca telefonuna bakmamaya çalışmasına rağmen birkaç kez ekranını kontrol eden bir adamın acil işi çıkabilirdi.

Damla kahvesinden bir yudum aldı. Kendi kendine kızdı. Ne bekliyordu ki? Ali’nin kahvaltıda karşısına oturup günaydın demesini mi? Bir anda gerildi. Sandalyede bir sorun varmış gibi kıpırdanıp kendi kendine bir şeyler söylendi.

“Ne oldu?”

Fulya’nın sesiyle ona döndü.

“Ne?”

“Söyleniyorsun. Ne dediğin de anlaşılmıyor?”

“Kahve acı.”

Fulya kendi fincanından bir yudum aldı.

“Gayet güzel.”

Konu orada kapandı. Damla da öyle olmasını istedi. Kahvaltı uzadı. Bir önceki gece hakkında kısa bir dedikodu turu başladı. Kim ne zaman kaybolmuştu, Arda neden bir ara restoranın mutfağında bulunmuştu, Can nikahtan sonra yüzüğünü kaç kere kontrol etmişti... Güneş yükseldikçe Damla’nın İstanbul’a dönme, Can ile Fulya’nın da balayı yoluna çıkma telaşı başladı. Valizler çıkarıldı. Arabaların bagajları açıldı. Son kahveler içildi.

Damla, Fulya’ya sarıldığında Fulya onu birkaç saniye bırakmadı.

“Bu sefer bu kadar uzun sürmesin.”

“Tamam, gelin hanım. Sürmez.”

Can’la vedalaşırken onu sıkıca kucakladı.

“Mutlu ol. Daha çok da mutlu et.”

Can geri çekildi.

“Emredersin.”

“Ciddiyim.”

Can tekrar sarılırken, “Dikkatli git.” dedi. Damla herkesle tek tek vedalaştı. Sonra arabasına bindi. Erdek’ten çıkarken radyoyu açmadı. Bir süre yalnızca motorun sesi vardı. Camı biraz indirdi. İçeri giren rüzgar saçlarını yüzüne savuruyor, Damla ara sıra tek eliyle geriye itiyordu. İyiydi. Her şey iyiydi. Güzel bir düğün olmuştu. Fulya mutluydu. Can mutluydu. Kendisi İstanbul’a dönüyordu. Pazartesi sabahı atölyesi vardı. Öğleden sonra bir görüşme. Salı günü okuma provası. Hayatı kaldığı yerden devam edecekti. Yalova yoluna geldiğinde eli farkında olmadan boynuna gitti. Parmakları tenine değer değmez durdu. Sanki o hareketi bilinçli yapmamıştı. Elini hemen çekti. Direksiyonu iki eliyle kavradı. Birkaç dakika sonra aynı şeyi yeniden yaptı. Kaşlarını çattı.

“Kendine gel artık.”

Yola çıktığından beri kendine söylenip duruyordu. Bu seferki sesli olmuştu. Yalova yolunda trafik ağırlaşınca arabayı gördüğü ilk benzinliğe çevirdi. Motoru kapattı. Bir süre direksiyonun başında öylece oturdu. Sonra kapıyı açıp lavaboya girdi. Musluğu sonuna kadar açtı. Avuçlarına aldığı soğuk suyu yüzüne çarptı. Başını kaldırıp aynaya baktığında yorgun görünüyordu. Bu normaldi. Neredeyse iki gecedir hiç uyumamıştı. Musluğu kapattı. İki elini lavabonun kenarına koyup aynadaki yüzüne baktı. Ve gece, bütün inadıyla geri döndü.

Önce kumsal.

Güneşin denizin üzerinden ağır ağır yükselişi.

Yan yana yürüyüşleri.

Sonra bungalovlara uzanan taş yollar.

Ortak alanı geçtikten sonra yolların ayrıldığı yerde durmaları.

Damla’nın kendi bungalovuna yönelmesi.

Ali’nin diğer tarafa doğru yürümeye devam etmesi.

Damla gözlerini kapattı.

“Hayır...”

Gözlerini yeniden açtı. Hatırlamak istemiyordu. Ama zihni çoktan kararını vermişti. Bungalova girmişti. Kapıyı arkasından kapatmıştı. Ayakkabılarını bile çıkarmadan birkaç saniye olduğu yerde durmuştu. Sonra dönmüştü. Kapıyı yeniden açan kendisiydi. İşte en çok buna sinir oluyordu. Çünkü Ali bir şey yapmamıştı. Arkasından gelmemiş, kararı tamamen ona bırakmıştı.

Ali taş yolun ilerisinde, kendi bungalovuna doğru yürüyordu. Kapının açıldığını duyunca durmuştu. Arkasını dönüp yalnızca bakmıştı. Damla ne söylediğini bilmiyordu, belki yalnızca adını söylemiş, belki hiçbir şey söylememişti. Aklında kalan, Ali’nin durup geri dönmesiydi. Acele etmemişti. Damla da kapının önünden ayrılmamıştı.

Ali taş yolun üzerinde ona doğru yürüdü. Önünde durduğunda aralarında yalnızca bir adım kalmıştı. Damla önce gözlerine baktı. Sonra bakışları dudaklarına, boynuna, gömleğinin açık yakasına kaydı. Kumsalda yaptığı şeyi bir kez daha yapıyordu. Bu kez kendini durdurmadı. Aralarındaki son adımı Damla attı. Ali başını eğdiğinde parmak uçlarına yükselip onu öptü.

İlk öpücük yavaştı. İkincisi değildi.

Ali'nin eli beline geldiğinde Damla'nın teninden karnına doğru bir sıcaklık yayıldı. Parmakları Ali'nin gömleğinin yakasına uzandı, kumaşı avucunun içinde topladı. Birkaç saniye sonra ayrıldıklarında Ali'nin yüzü hala çok yakındı. Eli de belinden çekilmemişti.

Damla nefesini toparlamaya çalışırken Ali'nin başparmağının belinde yavaşça hareket ettiğini hissetti. Karnındaki karıncalanma yeniden başladı. Ali'nin bakışları dudaklarına indi. Bu kez yaklaşan oydu. Damla geri çekilmedi. Öpüşmeleri ilkinden daha aceleciydi. Ali'nin eli belinden sırtına kayarken Damla'nın parmakları ensesine ulaştı. Onu kendine çektiğinde Ali'nin kolu belini daha sıkı sardı.

Kapıdan içeri nasıl girdiklerini hatırlıyordu ama yatağın kenarına hangisinin önce çarptığını hatırlamıyordu. Dengeleri bozulunca birbirlerinden ayrılıp yüz yüze kaldılar. Damla güldü. Ali de güldü. Gülüşleri kısa sürdü. Damla'nın eli hala ensesindeydi. Ali'nin eli de belindeydi. Birkaç saniye önce güldükleri şey sanki ikisinin de aklından aynı anda çıktı. Ali onu yeniden kendine çekti. Damla'nın sırtından bir ürperti geçti.

Aynadaki yansımasına baktı. Bundan sonrasını da fazlasıyla iyi hatırlıyordu. Ali'nin ona nasıl baktığını. Bazen ne kadar yavaş, bazen ne kadar sabırsız dokunduğunu. Dokunduğu yerlerde kalan sıcaklığı. Kendi ellerinin de ondan aşağı kalır yanı yoktu.

“Of!”

Başını iki yana salladı.

“Harika...”

Kendi sesi boş lavaboda yankılandı. Kağıt havluyla yüzünü kuruladı. Çantasını aldı. Arabaya döndü. Kontağı çevirmedi. Bir süre direksiyonun başında öylece oturdu.

***