32. BÖLÜM

***

Damla, başını Ali'nin omzuna yaslamış, bir süredir yatak odasını inceliyordu. Komodinin üzerindeki kitap, gözlük, karşı duvardaki şifonyer... Her şey öylesine düzenliydi ki başka türlüsünü beklememiş olmasına rağmen yine de dikkatini çekmişti. Ali'nin yatak odasının da kendisi gibi olmasına şaşırmamalıydı aslında. Biraz daha rahat görebilmek için kıpırdandığında Ali'nin sırtında gezinen eli durdu.

“Bir şey mi arıyorsun?”

“Odana bakıyorum. Malum, az önce pek fırsat bulamamıştım da.”

Ali, Damla’nın ‘malum’dan sonraki ses tonu yüzünden güldü.

“Nasıl buldun peki?”

“Tam tahmin ettiğim gibi.”

“Yani?”

“Her şey yerli yerinde.”

“Buna üzülmüş gibisin.”

Damla güldü, “Hayır tabii ki. Ama…” başını kaldırıp ona baktı. “Biraz dağınık halini de görmek istiyorum sanırım.”

Ali yatağın ayak ucuna baktı.

“Şu an öyle değil mi biraz?”

Damla da onun baktığı yere döndü. Yerdeki kıyafetleri görünce gülmeye başladı. Gömleği, kendi kıyafetleri... Bazıları yatağın hemen yanındaydı, bazılarıysa biraz daha uzağa savrulmuştu.

“Ah, evet! Sanırım bu konuda fena iş çıkarmamışız.”

“Bence de.”

Damla yeniden Ali'nin omzuna sokuldu. Bir süre konuşmadan öylece kaldılar. Ali'nin parmakları sırtında ağır ağır gezinirken Damla başını biraz kaldırdı.

“Bir şey söyleyeceğim.”

“Söyle.”

“Benim hiç uykum yok, biliyor musun?”

“Öyle mi?”

“Hiç.”

“Biraz önce dinlenmek istediğini söylemiştin.”

“Evet, dinlendim.”

“Bu kadar çabuk mu?”

Damla'nın bakışları zaten fazlasıyla açık bir cevaptı. Sırtüstü uzandığında Ali de bir kolundan destek alıp üzerine eğildi.

“Yeterince dinlendin yani. Öyle mi?”

Damla elini uzatıp Ali'nin alnına düşen saçlarını geriye itti. Onun kendisine bakışını görünce, “Bu bakıştan sonra biraz daha düşünmem gerek gibi,” dedi.

Ali'nin dudaklarında, Damla'nın ne demek istediğini gayet iyi anladığını gösteren bir gülümseme belirdi. Damla, onu öpeceğini düşünerek başını hafifçe kaldırdı ama Ali'nin dikkati boynundaki kolyeye kaymıştı. Kolyenin ucunu avucuna alıp başparmağıyla üzerinde gezindi.

“Bütün akşam gözün ona takıldı,” dedi Damla.

Ali’nin bakışları yeniden Damla’ya döndü.

“Fark ettin demek.”

“Fark ettim.”

Damla, Ali'nin yüzündeki ifadeyi görünce kolyenin onun için yalnızca güzel bir hediye olmadığını bir kez daha düşündü. Daha önce de merak etmişti. Ali'nin kolyeyi ona verirken söylediklerini hatırlıyordu ama bu kadar özel olmasının nedenini hâlâ bilmiyordu.

“Çıkarmamışsın,” dedi Ali. “Geçen gün de boynundaydı.”

Damla başını iki yana salladı.

“Çıkarmadım.”

Ali kolyeyi usulca bırakıp hemen yanına bir öpücük kondurdu. Damla elini onun yanağına koydu. Ali'nin yüzündeki bu ifadeyi seviyordu. Özellikle de böyle zamanlarda, hiçbir şey söylemeden kendisine baktığında.

Başparmağını gözünün hemen yanındaki çizgilerin üzerinde gezdirdi. Ardından parmaklarını yanağından aşağı kaydırıp sakallarına dokundu. Kırlaşmış telleri hafifçe okşarken Ali'nin gözlerini kendisinden ayırmadığını fark etti.

Ne kadar yakışıyor ona bu kırlar.

Parmaklarını çenesinden dudaklarına götürdü. Ali, Damla'nın parmakları dudaklarının üzerinde durduğunda başını hafifçe çevirip onlara bir öpücük bıraktı. Göz göze geldiklerinde Ali yeniden ona doğru eğildi. Damla da hiç beklemeden dudaklarına uzandı.

***

Damla uyandığında Ali'nin kolu hâlâ belindeydi. Gece boyunca hiç yer değiştirmemiş gibi ona sokulmuş yatıyordu. Bir süre kıpırdamadan kaldı, sonra başını hafifçe kaldırıp Ali'ye baktı. Saçları biraz dağılmıştı ama yüzündeki o sakin, kendinden emin ifade değişmemişti. Ali'yi böyle, hemen yanı başında görmek ne güzeldi. Başını yeniden yastığa bırakıp onu seyretmeye devam etti.

“Bu kadar dikkatli bakınca insanın uyuması zorlaşıyor.”

Damla şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. Ali'nin gözleri hâlâ kapalıydı.

“Uyanıksın!”

“Artık.”

“Ne zamandır?”

“Bir süredir.”

“Belli etmedin.”

“Ne yapacağını merak ettim.”

Madem merak ediyordu, onu daha fazla bekletmenin anlamı yoktu. Biraz doğrulup Ali'nin dudaklarına küçük bir öpücük kondurdu. Tam geri çekilecekti ki Ali'nin kolu belinde sıkılaştı.

“Bu kadar mı?”

“Şimdilik.”

Ali gözlerini açtı. Damla'nın yüzündeki gülümsemeyi görünce o da gülümsedi.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Ali onu kendine çektiğinde Damla hiç direnmeden yanına sokulup başını göğsüne yasladı. Parmaklarıyla göğsünde gelişigüzel çizgiler çizmeye başladığında Ali elini yakaladı.

“Bunu yaparsan tekrar uyuyamam.”

Damla başını kaldırıp yüzüne baktı.

“Uyumanı istediğimi kim söyledi?”

Ali'nin bakışları dudaklarına kaydığında Damla onu öptü. Başlangıçta kısa bir öpücüktü ama Ali, Damla’nın geri çekilmesine izin vermeyince uzadı. Ta ki Damla’nın gözleri komodinin üzerindeki saate ilişene kadar.

“Eyvah! Benim kalkmam lazım.”

Ali'nin yüzündeki ifadeyi görünce gülmemek için kendini tuttu.

“Şimdi mi?”

“Maalesef.”

“Damla, bunu bana bilerek yapıyorsun galiba.”

“Tabii ki bilerek yapmıyorum.” Gülerek yanağına bir öpücük kondurdu. “Ama gerçekten geç kalacağım. Önce eve de uğramam lazım.”

Ali isteksizce kollarını gevşetip başını yastığa bıraktı.

“Peki. Git bakalım.”

Damla onu bir kez daha öptü.

“Akşam gönlünü alırım.”

Ali'nin dudaklarında memnun bir gülümseme belirdi.

“Bunu unutmayacağım.”

“Unutma zaten.”

Damla doğrulup telefonuna uzanınca Bilge'den gelen mesajları gördü. Okuduktan sonra Ali'ye döndü. Biraz daha burada böyle oyalanırsa Ali onu hiç bırakmayacakmış gibi bakıyordu. Damla gülümsemesine engel olamadı.

“Bu akşam işin var mı?”

“Var. Az önce sevgilimle plan yaptım.”

Damla’nın yüzündeki gülümseme büyürken elini Ali’nin dudaklarına götürüp hafifçe sıktı.

Sevgilim diyor. Yiyeceğim şimdi!

Ali de onun eline öpücükler kondurduktan sonra, “Neden sordun?” dedi.

“Bilge yazmış. Yeni evlerinde akşam yemeği hazırlayacakmış, bizi de bekliyormuş. Can'la Fulya da gitmeyi bir gün ertelemişler.”

“Gideriz tabii.”

Ali'nin hiç düşünmeden kabul etmesi Damla'nın hoşuna gitti. Birlikte yapacakları planların artık ikisi için de dünyanın en doğal şeyi olması ne güzeldi.

“Emin misin? Sonradan ertelemen gereken bir şey çıkmasın.”

“Yok, merak etme. Can'ın derdi biziz. Yan yana görmeden gitmez.”

“Ve Fulya'nın da, emin olabilirsin.” Damla yeniden telefonuna döndü. “O zaman Bilge'ye haber veriyorum.”

Ali, Damla'nın mesajı yazdıktan sonra bile yataktan çıkmak için pek acele etmediğini görünce gülümsedi.

“Hani geç kalıyordun?”

“Kalıyorum zaten.”

Ali elini uzatıp onu kendine yaklaştırdı.

“Gel bakalım buraya.”

Damla da hemen kollarını boynuna doladı. Ali'nin onu öpmesiyle sabahın bütün telaşı bir anlığına aklından çıktı.

“Keşke bugün işe gitmek zorunda olmasaydık,” dedi Ali.

“Ben de isterdim.”

“Akşam görüşeceğiz.”

“Akşam görüşeceğiz,” diye tekrarladı Damla. “Ama şimdi gerçekten kalkmam lazım.”

Bunu söyleyip öyle hızlı doğruldu ki başka türlü ne Ali'yi ne de kendisini durdurabilecek gibiydi.

***

Damla sete geldiğinde kapının önünde bekleyen kızları uzaktan gördü. Her pazartesi olduğu gibi yine erkenden gelmişlerdi. Daha arabasını park etmeden içlerinden biri onu fark etti.

“Damla geldi!”

Diğerleri de dönüp bakınca Damla elini kaldırarak selam verdi. Arabadan indiğinde kızlar çoktan yanına ulaşmıştı.

“Günaydın kızlar!”

“Günaydın!”

“Nasılsınız bakalım?”

“İyiyiz! Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim. Çok enerjik görünüyorsunuz.”

“Çünkü bugün yeni bölüm var!”

“Evet, ben de heyecanlıyım.”

Kızlardan biri elindeki telefonu indirip biraz öne çıktı.

“Geçen haftaki bölümde bizi mahvettiniz ama!”

Damla gülerek kaşlarını kaldırdı.

“Ne yaptık yine?”

“Eda'yla Burak tam konuşacak dedik, yine bir şey oldu. Bir türlü bir araya gelemiyorlar!”

Diğerleri de hemen söze karıştı. Herkesin geçen haftaki bölümle ilgili söyleyecek bir şeyi vardı. Damla, üst üste gelen yakınmaları gülümseyerek dinlerken içlerinden biri sabırsızlanıp asıl merak ettikleri soruyu sordu.

“Peki bu akşam? Bu akşam bir şey olacak mı?”

Damla dudaklarını birbirine bastırıp düşünüyormuş gibi yaptı.

“Galiba…”

Kızlar heyecanla birbirlerine baktı. Sonunda bir ipucu alacaklarını düşünmüşlerdi.

“Bu akşam saat sekizde hep birlikte öğreneceğiz.”

“Ya ama!”

“Ne var? Ben de sizinle izleyeceğim.”

“Hiç ipucu vermiyorsun!”

Tam o sırada arkalarından kısa bir korna sesi duyuldu. Hepsi dönüp baktığında Taner'in arabası setin girişine yanaşıyordu. Taner camı indirip onlara seslendi.

“Günaydın! Ben de geldim, fark eden yok mu?”

Kızlar bu kez heyecanla ona seslenmeye başlayınca Taner başını iki yana salladı.

“Yok, gerçekten alınıyorum. Eskisi gibi karşılanmıyorum ben artık.”

Arabayı park edip yanlarına geldiğinde Damla'ya dönerek ekledi:

“Tabii dikkatler dağılmış, anlıyorum.”

Damla kollarını göğsünde birleştirdi.

“Ne o Taner Bey, hemen dikkatleri üzerine mi çekmeye çalışıyorsun? Korna falan...”

“Yok, Damla Hanım, olur mu öyle şey? Ben sadece geldiğimi haber verdim.”

“Biraz geç kaldın. Bütün soruları ben cevapladım.”

“İyi olmuş. Benim işim kolaylaştı.”

“Yok öyle. Şimdi sıra sende.”

Kızlardan biri fırsatı kaçırmadı.

“Taner, Eda'yla Burak bu akşam barışıyor mu?”

Taner hemen Damla'ya döndü.

“Barışıyorlar mı?”

“Ben bilmem.”

“Ben de bilmiyorum o zaman.”

Kızların arasından itirazlar yükseldi. İkisini bir arada yakalamışken yine hiçbir şey öğrenememek hoşlarına gitmemişti.

“Bir yerde paylaşmayacağız, hadi söyleyin!”

“Ne kadar da tatlısınız öyle ama inanmadım,” dedi Taner.

Herkes gülerken kızlardan biri telefonunu kaldırdı.

“Bir şey sorabilir miyiz? Instagram'da canlı yayın açsak olur mu? Şehir dışında olup gelemeyenler de çok soruyor.”

Damla, Taner'e baktı.

“Ne diyorsun?”

“Bana uyar.”

“Tamam, açın bakalım.”

Kızlardan biri yayını başlatırken diğerleri Damla ile Taner'in etrafında toplandı. Çok geçmeden ekrana yorumlar düşmeye başladı. Yayını görenler arkadaşlarını çağırıyor, yeni katılanlar heyecanla selam gönderiyordu. Akşamki bölüm hakkında soru soranlar da gecikmemişti elbette.

“Damla, herkes seni soruyor yine!”

Damla kameraya gülümseyerek el salladı.

“Selamlar herkese!”

“Taner'i de göster diyorlar.”

Taner kameraya doğru biraz yaklaştı.

“Beni de gösterin tabii. Pabucumuz dama atılmasın.”

Damla ona döndü.

“Gördünüz mü? Geldiğinden beri ilgi istiyor.”

Taner kahkahasını tutamadı.

“Hiçbir şey yapmıyorum.”

Kızlar da gülüyordu. Damla ile Taner'in atışmalarını izlemek en az dizideki sahnelerini izlemek kadar hoşlarına gidiyordu. İkisinin birlikte göründüğü her anı heyecanla karşılayanlar, yorumlarda da bunu belli ediyordu. Damla ekrana göz attığında yan yana dizilmiş kalp emojilerini görünce gülümsedi.

Bir süre yorumları okuyup soruları cevapladılar. Ardından kızlardan biri telefonunu ikisine doğru uzattı.

“Birlikte bir fotoğraf da çekebilir miyiz?”

“Çekelim tabii.”

Taner telefonu alıp Damla'nın yanına geçti. Birkaç fotoğraf çektikten sonra ekranı ona gösterdi.

“Bak, gayet güzel.”

Damla fotoğraflara göz attı.

“Taner, son fotoğrafta kafamın yarısı yok.”

“Çünkü sürekli hareket ediyorsun.”

“Ben mi? Bilerek yapıyorsun, biliyorum.”

“Kuru iftira.”

“Belki tek başına güzel çıkmak istiyorsundur.”

“Sevgili partnerim, olur mu öyle şey? Sensiz ne işe yararım ben fotoğraf karelerinde?”

Damla gülerek elini uzattı.

“Telefonu ver de biraz da ben çekeyim.”

Taner telefonu uzatırken kızlardan biri araya girdi.

“Damla çektikten sonra güvenlikteki abiden rica edelim, hep birlikte de çekilelim. Haftalardır toplu fotoğrafımız yok.”

“Olur,” dedi Taner. “Ama bu kez herkesin kafası kadraja girsin.”

Damla ona dönüp baktı.

“Çok komiksin gerçekten.”

“Teşekkür ederim.”

Damla birkaç selfie daha çekti. Ardından kızlardan biri güvenlik görevlisini çağırdı ve hep birlikte fotoğraf çektirdiler. Bu sırada canlı yayını izleyenler de yorumlarıyla sohbete katılmayı sürdürüyordu. Bir süre sonra içeriden Damla ile Taner'i çağırdılar. Damla telefonlara doğru el salladı.

“Biz kaçıyoruz kızlar. Akşam bölümü izleyin, sonra konuşuruz.”

“Yorumları okuyacak mısınız?”

“Okuruz tabii.”

“İyi yorumlarınızı özellikle bekliyoruz,” diye ekledi Taner.

Kızların kahkahaları arasında vedalaşıp sete doğru yürümeye başladılar. Taner birkaç adım sonra Damla'ya baktı.

“Bugün keyfin yerinde.”

“Güzel bir sabah geçirdim.”

“Sevindim.” Taner'in sesi içtendi. “Son günlerde biraz keyifsiz görünüyordun. Böyle görmek daha güzel.”

Damla ona baktığında gülümsedi. Taner'in bunu fark etmiş olması şaşırtmamıştı onu. Birlikte geçirdikleri onca saatten sonra birbirlerinin neşesini de can sıkıntısını da anlayabiliyorlardı. Üstelik bugün gerçekten uzun zamandır olmadığı kadar iyi hissediyordu.

“Teşekkür ederim. Sabah sabah kornaya basıp bütün ilgiyi üzerine çekmeseydin daha da iyi olacaktım.”

Taner itiraz etmek için ağzını açtı ama Damla'nın yüzündeki ifadeyi görünce vazgeçti.

“Tamam, bugün bu konudan kurtulamayacağım.”

Birlikte binaya girdiklerinde de kendi hazırlıklarına gitmek üzere ayrıldılar.

***

Öğlene doğru Damla, çekim arasında telefonuna baktığında sabah kızlarla yaptıkları canlı yayından kesilmiş görüntülere rastladı. Dizinin hayran sayfalarından biri, Taner'le fotoğraf çekmeye çalışırken birbirlerine takıldıkları anları paylaşmıştı.

*Eda ve Burak'ın kamera arkası halleri de ayrı güzel!*

Damla videoyu gayet keyifle izlerken biraz aşağı kaydırınca karşısına çıkan başka bir paylaşım tadını kaçırdı.

*Ali Derin ile ayrıldıkları bilinen Damla Erten, rol arkadaşı Taner Coşkun’la oldukça neşeli görüntüler verdi.*

Damla kaşlarını çatarak videoyu açtı. İkisinin birbirlerine gülerek baktıkları birkaç saniyeyi kesip paylaşmışlardı. Öncesi yoktu, sonrası yoktu. Sanki bütün sabah yalnızca birbirlerine gülümsemekle meşgul olmuşlardı.

Yorumlara göz attığında bazıları görüntüleri arkadaşça bulurken bazılarının ikili arasında bir yakınlaşma olabileceğini düşündüğünü gördü. Hafta sonu Ali'yle ayrı masalarda çekilmiş fotoğraflarını yeniden paylaşanlar da vardı. Birkaç gönderi daha karşısına çıkınca telefonu elinden indirdi.

“Şaka gibi.”

“Ne oldu?”

Taner yanına geldiğinde Damla ekranı ona çevirdi.

“Bak, sabahki canlı yayından ne çıkarmışlar.”

Taner başlığı okuyup videoya göz attı.

“Gördüm. Biraz önce gösterdiler.”

“İnanabiliyor musun? Buradan bile bir şey çıkarmışlar.”

“Maalesef oluyor böyle şeyler. Daha önce de yaptılar, biliyorsun.”

“Biliyorum ama yine de sinir bozucu.”

“Haklısın. Bir süre sonra hangisine cevap vermeye değeceğini öğreniyorsun. Ben artık çoğunu görmezden geliyorum.”

Damla telefonu yanına bıraktı.

“Senin de başına az gelmemiştir.”

“Gelmez mi? Bir bakıyorum biriyle sevgili olmuşum, sonra bir bakıyorum ayrılmışız. Benim haberim yok.”

“Tanıdık geldi,” dedi Damla.

Taner onun neyi kastettiğini anlayınca hafifçe güldü.

“Bak, sen de alışmışsın.”

“Pek sayılmaz. Özellikle Ali'yi de işin içine katmaları canımı sıkıyor.”

“Orası farklı tabii.” Taner bir an durdu. “Sadece seni değil, sevdiğin insanları da etkilemeye başlayınca zor oluyor. Yalan söylemeyeceğim, ona pek alışılmıyor.”

Damla, Taner hakkında daha önce çıkan bazı haberleri hatırladı. İnsanların onun özel hayatıyla ilgili ne kadar rahat konuşabildiğini, bazen hiçbir dayanağı olmayan iddiaların bile günlerce gündemde kaldığını biliyordu. Kendisi bunlardan rahatsız olurken Taner'in de benzer şeyleri defalarca yaşadığını unutmuştu.

“Evet, tam olarak öyle.”

“Ama her habere de bütün gününü ayıramazsın. Bugün bunu konuşurlar, yarın başka bir şey çıkar. Biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Üstelik sabahki yayını baştan sona izleyenler ne olduğunu gördü. Biz de gayet güzel eğlendik.”

Taner'in söylediklerinde haklılık payı vardı. Birkaç saniyelik görüntüden ne çıkarmak istiyorlarsa çıkarıyorlardı işte. Sabah ne olduğunu ikisi de biliyordu.

“Eğlendik,” dedi. “Senin fotoğraf çekme becerilerin sayesinde özellikle.”

Taner başını geriye attı.

“Bir daha seninle fotoğraf çekilmeyeceğim.”

Damla kahkahayı bastı.

“Sanki mümkünmüş gibi.”

Taner de gülmeye başlayınca Damla'nın can sıkıntısı dağıldı. Zaten ikisi böyleydi. Çekim sırasında ya da aralarda, birinin gülmesi çoğu zaman diğerine de bulaşıyor, bazen en olmadık şeyde kendilerini tutamıyorlardı.

Damla, Taner'le ne zaman bu kadar rahat konuşmaya başladıklarını pek fark etmemişti. Başlangıçta yalnızca işini kolaylaştıran, ihtiyaç duyduğunda desteğini esirgemeyen bir rol arkadaşıydı. Zamanla çekim aralarındaki sohbetleri uzamış, birbirleriyle uğraşmak ikisi için de alışkanlık haline gelmişti.

“Vallahi süpersiniz! Her yapıma sizin gibi oyuncular lazım.”

Koridorun diğer ucundan gelen Batu'nun sesini duyunca ikisi de o tarafa döndü. Batu, yüzündeki geniş gülümsemeyle yanlarına geliyordu.

“Ne oldu yine?” diye sordu Damla.

“Daha ne olacak? Sabahki videolarınızı gördüm. Gerçi görmeyen kalmadı herhalde. Bayağı yayılmış.”

Damla yüzünü buruşturdu.

“Maalesef.”

“Bedava reklam yapmışsınız yine. Yapımcılar çok memnundur eminim. Tebrik ederim sizi. Ayrı ayrı da başarılısınız bu konuda, birlikte de.”

Damla gülerek Batu'nun koluna hafifçe vurdu.

“Batu!”

“Ne yaptım? Gerçeği söylüyorum.”

“İyi, bir dahakine sen de gel. Üçümüz birlikte reklam yaparız.”

“Yok, ben sizin seviyenize ulaşamam.”

Taner araya girdi.

“Batu, sen de hiç yardımcı olmuyorsun.”

“Oluyorum ya. İşin iyi tarafından bakmanızı sağlıyorum.”

“Senin iyi tarafın buysa kötü tarafını hiç görmeyelim.”

Batu, Damla'yla şakalaşmayı seviyordu ama çıkan haberlerin canını gerçekten sıkmış olabileceğinin de farkındaydı. Bu yüzden konuyu daha fazla uzatmadı.

“Bu arada akşam ne yapıyorsunuz? Üçümüzün de akşam çekimi yok, hazır denk gelmiş, takılalım bence.”

“Buradan Bilge'lere geçeceğim,” dedi Damla. “Yeni evlerinde yemek hazırlayacakmış. Senin de işin yoksa gelsene.”

“Bilge'ler mi? Olur, uzun zamandır doğru düzgün göremedim zaten.”

“Harika. Bilge'ye haber vereyim.”

Damla telefonuna uzanırken Taner araya girdi.

“Ben niye davet edilmiyorum?”

“Sen de gelmek ister misin? İşin yoksa gel. Öykü de yok bu akşam, merak etme.”

Taner gülmeye başladı.

“Öykü sanıyorum bana kahve içirmeyen arkadaşındı.”

“Ta kendisi.”

“Ben bir şey mi kaçırdım?” diye sordu Batu.

“Uzun hikaye,” dedi Taner.

“Çok da uzun değil aslında,” diye karşılık verdi Damla.

Taner ona bakıp başını salladı.

“Sen beni davet ediyor musun, etmiyor musun?”

“Ediyorum tabii. Geliyor musun?”

“Gelemiyorum.”

“Niye?”

“Şehir dışına çıkacağım. İki gün sette olmayacağım, unuttun mu?”

“Aa, doğru! Unutmuşum.”

“Belli. İki gün bensiz çekimin var, farkında bile değilsin.”

“Yok, farkındaydım. Hatta çok sevinmiştim. İki gün başım ağrımayacak diye.”

Batu kahkahayı bastı.

“Bence gitme Taner. Burada kal, Damla'nın başını ağrıtmaya devam et.”

“Ben de onu düşünüyorum şu an.”

“Yok, yok,” dedi Damla. “Sen işlerini hallet. Biz burada idare ederiz.”

“Ne kadar düşüncelisin.”

“Öyleyimdir.”

Setten gelen çağrıyla sohbeti bırakıp yeniden işlerinin başına döndüler.

***

Damla, sonraki çekim arasında telefonunu eline aldığında Ali'yi aradı.

“Damla’m”

Eridim, eriyorum emojisi

“Müsait misin?”

“Senin için mi? Her zaman.”

Damla elbisesinin eteğiyle oynarken sesindeki neşeyi de gizleyemedi.

“Özledim. Sesini duymak istedim.”

“Yaklaşık bir saat önce, seni bir kez olsun öpebilmek için şirketten çıkmak üzereydim.”

“Öyle mi?”

“Öyle. Sonra sette görünmemin pek iyi bir fikir olmayacağını düşündüm. Sen nasıl hissedersin bilemedim.”

“Keşke gelseydin.”

“Böyle söyleme, her an her şeyi iptal edip gelebilirim.”

Damla gülümseyerek başını eğdi. Biliyordu ki, Ali bunu gerçekten yapardı.

“Yok, yapma öyle. Akşam görüşeceğiz zaten. Biraz daha özleyeceğiz artık.”

“Öyle olsun. Akşam telafi ederiz artık.”

“Ne kadarını?”

Ali'nin sesindeki gülümsemeyi duyar gibiydi.

“Hepsini.”

Damla dudaklarını birbirine bastırdı. Sabah yataktan çıkabilmek için kendisini nasıl zorladığını düşününce akşamı beklemek birden daha da güç geldi.

“Tamam. Şimdi kapatmam lazım. Sesini duymak iyi fikir değilmiş. Daha çok özledim.”

“Ah Damla. Ne yapıyorsun bana?”

Damla bu soruya verecek bir cevap bulamadı. Zaten Ali'nin kendisine neler yaptığından da pek emin değildi.

“Akşam görüşürüz, Ali.”

“Görüşürüz.”

Telefonu kapattığında aynada yüzündeki gülümsemeyle karşılaştı.

Tipe bak.

***

Damla ve Batu sette işleri bittikten sonra Bilge’lere birlikte geçmişti.

“Hoş geldiniz!”

“Hoş bulduk.” Batu elindeki tatlı kutusunu uzattı.

“Ay, çok teşekkür ederim. Niye zahmet ediyorsun.” Bilge kutuyu alıp ikisine de sarıldı. “Hadi, geçin içeri.”

Damla salona girdiğinde Can, Fulya'yla birlikte oturduğu koltuktan hemen kalktı.

“Vallahi kurban keseceğim, o derece!”

Damla gülmeye başladı.

“Hayırdır Can?”

“Hayırdır mı? Sonunda yüzün gülüyor be kızım! Kaç gündür şu halini görmeyi bekliyorum.”

Damla ona sarılırken Fulya da daha fazla dayanamadı.

“Ben de sonunda rahat bir nefes aldım. Senin o meşhur sınırlarını fena geçecektim artık, kendimi zor tuttum.”

“Aslında geçen gün biraz zorladın o sınırları ama neyse,” dedi Bilge.

Fulya hiç alınmadan omuz silkti.

“O çok sakin bir patlamaydı. Bu kız kendi duygularını inkar etmeye devam edip suratsız suratsız gezseydi, sen o zaman görürdün patlamayı.”

“Tabii, çok sakindin,” dedi Bilge. “Bir insan kendi ayağına bu kadar güzel nasıl sıkabilir diye söylenirken de çok sakindin.”

Damla, Fulya'nın bütün bu çıkışlarının ardında kendisi için duyduğu endişe olduğunu biliyordu. İkisini gülümseyerek dinledi.

“İyi ki daha fazlasını görmemişim o zaman,” dedi.

“Bence de iyi oldu,” diye karşılık verdi Fulya. Sonra Damla'ya sarılıp yanağından öptü. “Çok sevindim, biliyor musun?”

“Biliyorum.”

Batu, koltuğun kenarına yerleşirken Damla'ya baktı.

“Demek sonunda resmileştirdiniz.”

Damla ona döndü.

“Sen de mi başlayacaksın?”

“Bekliyordum zaten. Son günlerdeki dalgınlığının sebebi de belli oldu. Bugün setteki neşenin nereden geldiği de.”

“Gözünden de kaçmaz hiçbir şey.”

Batu, Ne sandın? dercesine Damla'ya göz kırptı.

Can birden ona döndü.

“Bu arada sen bir dur. Ozan kim?”

Batu'nun kaşları şaşkınlıkla havalanırken Damla dayanamadı.

“Pes artık, Can!”

“Ozan mı? Ne oldu Ozan'a?”

“Ben de onu soruyorum. Kim bu Ozan?”

“Yakın arkadaşım. Liseden beri tanışıyoruz. Niye?”

Batu doğrudan Damla'ya baktı.

“Yoksa sana bir şey mi söyledi?”

“Hayır Batu, bir şey söylemedi adam.”

“Olmuş belli ki bir şey. Böyle bir niyeti olduğunu bilmiyordum. Ama sizin de bir geçmişiniz var sonuçta. Belli mi olur?”

“Öyle bir niyeti yok zaten. Sen de başlama. Can'ın aklına takıldı bir kere, şimdi uğraşıyor işte.”

Can kollarını göğsünde birleştirdi.

“Bak, bu Ozan'ı gözüm tutmadı benim. En yakın arkadaşı bile pek emin konuşmuyor.”

Fulya, Can'ın kolundan hafifçe çekti.

“Hadi canım, otur sen artık. Yeter, sal şu Ozan'ı.”

Can söylene söylene yerine oturdu. Batu ise konuyu kapatmaya hiç niyetli görünmüyordu.

“Ben şimdi daha çok merak ettim.”

“Merak edilecek bir şey yok. Gerçekten, hiçbir şey olmadı. Konuyu kapatabilir miyiz artık?”

Can, Damla'nın yanına geçip kolunu omzuna attı.

“Tamam, kapattık. Zaten asıl konuşmamız gereken şey başka… Şu halini görmek çok güzel. Ben senin mutlu olmanı istiyorum, biliyorsun değil mi?”

“Biliyorum.”

“Gerisi çok da önemli değil. Yeter ki kendine eziyet etme artık.”

Damla başını hafifçe onun omzuna yasladı.

“Etmeyeceğim.”

Can bir an yanağını onun saçlarına yasladıktan sonra eski neşesine döndü.

“Güzel. Şimdi biraz da şu evde ne yapacağımızı konuşalım. Bütün gün oturmaktan sıkıldım.”

Özgür gülerek karşılık verdi.

“Taşınma işleri bitince sana yapacak iş kalmadı tabii.”

“Ben çalışmaktan şikayet etmiyordum ki.”

Bilge ona baktı.

“Can, emin misin arkadaşım?”

“Tamam. Düzelteyim. Şikayetim sadece dilimdeydi.”

“Yok kardeşim, yapacak bir şey kalmadı,” dedi Özgür. “Gel, mutfakta bana yardım et bari. Tatlı yapıyorum.”

“Ona bile olur be! Vallahi sıkıldım.”

***

Akşama doğru kapı zili çaldığında Damla hiç beklemeden ayağa kalktı. Bilge de doğrulacak oldu ama Damla'nın çoktan koridora yöneldiğini görünce gülmeye başladı.

“Ay, bırakayım da Damla açsın bari.”

Fulya kıkırdadı.

“Çok özlemiş herhalde.”

Damla arkasına dönüp ikisine baktı.

“Evet, özledim. Bir itirazınız mı var?”

“Yok canım,” dedi Bilge, ellerini kaldırarak. “Kapı senin.”

Damla gülerek kapıya yöneldi. Kapıyı açar açmaz kollarını Ali'nin boynuna doladı. Ali de belinden sararak onu kendine çekti. Damla başını kaldırdığında Ali eğilip onu öptü.

Huzur…

“İçeri girelim mi?” diye sordu Damla.

“Birazdan.”

Damla da kollarını boynundan çözmek yerine ona biraz daha sokuldu. Öylece sarıldılar. Sonunda Ali geri çekilip yüzüne baktı.

“Şimdi girebiliriz.”

Damla gülerek kenara çekildi. Ali ceketini çıkarıp içeri geçtiğinde Can'ın sesi duyuldu.

“Abi, hoş geldin! Keyifler yerindedir umarım.”

Ali, Can'ın yüzündeki muzip ifadeyi görünce güldü.

“Gayet yerinde, Can. Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim abi. Sizi böyle görünce daha da iyi oldum.”

Ali, Can’ın omzuna dokunup, Bilge’yle Özgür’e döndü.

“Hayırlı olsun size de. Yeni ev, yeni iş.”

Bilge de biraz ürkek bir ses tonuyla ekledi.

“Yeni şehir…”

Özgür gülerken Bilge’yi kolunun altına aldı.

“Güzel olacak, güzel,” Bilge'yi biraz daha kendine çekip Ali'ye döndü. “Teşekkür ederiz.”

Ali, Fulya ve Batu'yla da selamlaştıktan sonra sohbetlerine katıldı. Çok geçmeden Bilge, “Artık sofraya geçelim mi?” dedi.

Can hemen ayağa kalktı.

“İşte beklediğim cümle!”

Fulya gülerek yanağına bir öpücük kondurdu.

“Doyuramıyorum ben bu adamı. Ah, kocam benim.”

Can memnuniyetle ona baktı.

“Sen yine de denemeye devam et aşkım.”

***

Yemek boyunca masadaki sohbet bir konudan diğerine geçerken Can, bir ara Damla'yla Ali'ye döndü. Aklına sosyal medyadaki haberler gelmişti.

“Ya, siz şöyle bir gün el ele çıkıp magazincilerin dolandığı bir yerde dolaşsanıza. Herkes bir rahatlasın.”

Damla, “Can, bizim işimiz gücümüz yok mu?” dedi.

“On dakikanızı alır. Hatta ben yer bile bulurum size.”

“Bir de organizasyon yapacak,” dedi Batu.

“Tabii. Bu kadar insanın kafası karışmış, birinin el atması lazım.”

Damla, Ali'ye döndüğünde yüzündeki gülümsemenin silindiğini fark etti. Can'a kızmadığını biliyordu, rahatsız olduğu şey konunun kendisiydi.

“Sağ ol Can, bu güzel fikir için.”

“Ne demek abi. Ben halkı düşünerek söyledim.”

Bilge de söze karıştı.

“Bence artık yan yana görünmeniz bile yetmez. Damla'nın kendi ağzından duymak istiyorlar.”

Bilge haklı olabilirdi ama bu, Damla'nın fikrini değiştirmiyordu. İnsanların onun özel hayatıyla ilgili bir açıklama beklemeleri, sanki söyleyeceklerini öğrenmeye hakları varmış gibi davranmaları hoşuna gitmiyordu. Üstelik bir kez konuştuğunda bununla yetinmeyeceklerinden de emindi. Ali, masanın altında elini bulup hafifçe sıktı. Damla da elini sıkarak karşılık verdi, sonra yeniden masadaki konuşmaya katıldı.

Biraz sonra Bilge, “Bu arada seninle konuşmak istediğim bir şey var. Şu taşınma telaşı tamamen bitsin, öyle konuşuruz diyordum ama daha fazla bekletmek istemedim,” dedi.

Damla, ne söyleyeceğini tahmin ederek ona döndü.

“Menajerlik meselesi,” dedi Bilge.

“Evet?”

“Ben kabul ediyorum. Bence güzel olacak.”

“Bence de!”

“İlk fırsatta oturup detaylı konuşuyoruz o zaman.”

“Kesinlikle.”

Damla yerinden kalkıp Bilge'ye sarıldı. Bilge de onu kucaklarken Batu söze karıştı.

“Madem artık menajerisin, sana hemen bir iş çıkarayım.”

Bilge gülerek yerine oturdu.

“Daha başlamadım bile.”

“Başlangıç için güzel bir iş. Kanalın hafta sonu magazin programı Damla'yla Taner'i birlikte konuk almak istiyor. Bir süredir ayarlanmaya çalışılıyor ama ikisinin çekim programı ve özel programları derken bir türlü denk gelmedi.”

Damla başını salladı.

“Evet, birkaç kez konuşuldu ama sonra kaldı.”

“Yapım tarafı da yakında üstelemeye başlar zaten,” diye devam etti Batu. “Dizi bu kadar iyi giderken güzel bir tanıtım olur. Sen şu işi bir halletsen çok iyi olacak.”

Bilge, Damla'ya baktı.

“Sen istiyor musun peki?”

“Olabilir. Öğrenelim önce nasıl ilerliyor program akışı.”

“Tabii. Formatı nasıl, ne kadar sürecek, hangi konulara girecekler... Bir öğrenelim. Sonra birlikte karar veririz.”

“Tamam,” dedi Damla.

Batu memnuniyetle başını salladı.

“İşte bu. Daha ilk akşamdan iş çözüldü.”

“Dur bakalım,” dedi Bilge, gülümseyerek. “Halledeceğiz.”

Can çatalını eline aldı.

“Ben de bir şey söyleyecektim ama artık söylemeyeceğim.”

Damla ona baktı.

“Çok şükür.”

“İnsan bir kere de ne söyleyecektin diye sorar.”

“Biliyoruz çünkü,” dedi Damla. “Yine magazincilerin önünde dolaşmamızı önereceksin.”

Can hiç istifini bozmadı.

“Ben hâlâ o fikrin daha temiz olduğunu düşünüyorum.”

Bu kez Ali de kendini tutamayıp gülmüştü.

***

Bilge'yle Özgür'ün evinden çıktıklarında gece epey ilerlemişti. Can'la Fulya ertesi gün Erdek'e dönecekleri için vedalaşmaları biraz uzamış, Can son dakikada bile Damla'yla uğraşacak bir şey bulmuştu. Damla hâla onun söylediklerine gülüyordu. Arabaların park edildiği yere geldiklerinde Batu kendi arabasına yönelmeden önce ikisine döndü.

“Ben kaçıyorum. Yarın sette görüşürüz.”

“Görüşürüz,” dedi Damla.

Batu, Ali'yle de vedalaşıp uzaklaşınca ikisi arabalarının yanında yalnız kaldı. Damla çantasından anahtarını çıkardı ama kapıyı açmadı. Ali de birkaç adım ötedeki arabasına gitmek yerine onun yanında duruyordu.

“Yarın kaçta sette olacaksın?” diye sordu Ali.

“Onda. Sen?”

“Benim de sabah toplantım var.”

Damla başını salladı. İkisi de arabalarına binmek için bir hamle yapmayınca birbirlerine bakıp gülümsediler.

“Böyle her akşam vedalaşacak mıyız biz?” diye sordu Damla.

Ali ona biraz daha yaklaştı.

“Benim pek niyetim yok.”

“Benim de.” Damla elini onun eline uzattı. “Bana gidelim mi?”

“Gidelim.”

Cevabın çabukluğu Damla'yı güldürdü. Parmaklarının ucunda yükselip onu kısaca öptü, ardından arabasına doğru yöneldi.

“O zaman takip et beni, yakışıklı.”

“Gözüm üzerinde.”

***

Damla kapıyı açıp çantasını girişteki konsola bıraktı. Ali ceketini çıkarırken ona döndü.

“Nasıl hissediyorsun?”

“İyiyim.”

Ali yanına yaklaşıp elini karnına koydu.

“Yoruldun mu bugün?”

“Biraz. Ama iyiyim artık, eskisi gibi değil. Merak etme.”

“O pek mümkün değil.”

Damla gülerek ellerini onun beline doladı, başını göğsüne yasladı. Ali'nin kollarının arasında bir süre öylece kaldı.

Huzur… Kesinlikle huzur bu.

Başını kaldırdığında Ali'nin kendisine baktığını gördü.

“Senin yanında olmak istiyorum,” dedi. Bir an durdu. “Hep.”

Ali de elini yanağına koydu.

“Ben de seni yanımda istiyorum,” dedi. “Hep.”

Bir süre daha birbirlerine sarıldılar. Sonra Damla onun yanağını öpüp elini tuttu.

“Gel.”

Ali onunla birlikte koridora yöneldi. Damla yatak odasının kapısına kadar hiç duraksamadan yürüdü ama kapıyı açacağı sırada adımları kendiliğinden yavaşladı. Ali'nin de bunu fark ettiğini, elini hafifçe sıktığında anladı.

Bir an dönüp ona baktı. Ali bir şey sormadan yalnızca gülümseyerek karşılık verince Damla da gülümsedi ve kapıyı açtı.

Başucu lambası yanıyordu. Sandalyenin arkasında açık renk bir hırka asılıydı, yatağın ayak ucunda bir dambıl duruyor, diğeri şifonyerin altından yarı yarıya görünüyordu. Şifonyerin üzerinde birkaç senaryo sayfası, kalemler ve saç tokaları bırakılmıştı.

Ali odaya göz gezdirdi. Damla'nın evinin diğer bölümlerini biliyordu ama yatak odasını ilk kez görüyordu. Burada onun gündelik hayatının daha küçük, daha kişisel ayrıntıları vardı.

Komodinin üzerinde iki kitap üst üste duruyordu. Alttaki, sayfaları yıpranmış bir Denemeler baskısıydı. Arasında ince bir ayraçla kurşun kalem vardı. Üstteki Mülksüzler ise daha yeniydi, ayracı henüz ilk bölümlerdeydi. Demek ki Damla iki kitabı aynı anda okumayı seviyordu. Ali'nin asla keyif alacağı bir şey değildi bu.

Kitapların yanında küçük, kare biçiminde kapalı bir albüm vardı. Hemen arkasına da bir fotoğraf yaslanmıştı. Ali'nin bakışları fotoğrafa takıldı. Damla, annesiyle babasının arasındaydı. Daha önce evin hiçbir yerinde onlara ait bir fotoğraf görmemişti.

Damla odasına bakıp güldü.

“Biraz dağınık diyebilir miyiz?”

Ali gözleriyle yatağın ayak ucundaki dambılı işaret etti.

“Yok canım, ne dağınıklığı.”

“Onlar normalde orada durmuyor.”

“Öyle mi?”

“Evet, Ali!”

Ali gülünce Damla da ona katıldı. Yerdeki dambılı alıp diğerinin yanına koydu.

“Tamam. Şimdi daha iyi.”

Doğrulduğunda Ali'nin komodine baktığını gördü. Bakışlarının nerede durduğunu anlaması uzun sürmedi. Komodine yaklaşıp fotoğrafı eline aldı. Denemeler'in sayfalarını aralayıp arasına yerleştirdikten sonra yanındaki küçük albümü de düzeltti.

Ali, Damla'nın fotoğrafı kaldırdığını fark etmişti. Annesiyle babası hakkında pek konuşmadığını biliyordu. Damla yeniden ona döndüğünde yüzündeki ifadede değişiklik yoktu. Yanına geldiğinde Ali elini beline koydu, o da kollarını boynuna doladı.

“Biliyor musun,” dedi Damla, “seni burada görmek çok güzel.”

“Ben de burada olmayı sevdim.”

Damla onu öptü. Ali'nin kolları belinde sıkılaşınca biraz daha yaklaştı. Ayrıldıklarında gömleğinin yakasını düzeltti.

“İki gece üst üste az uykuyla idare edebiliriz bence.”

Ali bu fikri tabii ki çok sevmişti.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Ali yeniden onu kendine çekti. Öpüşmeleri uzadı. Bir süre sonra yataktaydılar.

Damla'nın saçları yastığa dağılmıştı. Ali'nin dudakları boynundan yanağına kayarken bir elini ensesine koydu, diğer eli sırtındaydı. Ali yeniden yüzüne döndüğünde Damla'nın gözleri hâlâ kapalıydı.

“Bak bana,” dedi alçak sesle.

Damla gözlerini açtığında Ali'nin bakışları yüzünde dolaştı. Sanki onu ilk kez bu kadar yakından görüyormuş gibi uzun uzun baktı. Sonra elini yanağına koydu.

“Seni seviyorum, Damla,” dedi. “Çok seviyorum.”

Damla'nın gülümsemesi yavaşça büyüdü. Ali'nin ona böyle bakması hâlâ kalbini hızlandırıyordu.

Bana hep böyle bakıyordu…

Bunu şimdi daha iyi anlıyordu. Ali'nin bakışlarında o sözler hep vardı. Söylemediği zamanlarda bile. Hiç biri bu kadar açık, böyle uzun değildi ama bu bakışlar hep oradaydı. Damla’yı fazlasıyla ürküten bir şekilde… Şimdi o bakışlardan kaçmak istemiyordu. Şimdi Ali'ye bakarken yalnızca ne kadar şanslı ve mutlu olduğunu düşünüyordu.

“Seni seviyorum, Ali.”

Ali'nin başparmağı yanağında yavaşça gezindi.

“Çok,” diye ekledi Damla. Ali yeniden dudaklarına eğildi.

***

Damla sabah gözlerini açtığında oda henüz tam aydınlanmamıştı. Perdelerin arasından süzülen solgun ışık yatağın ucuna kadar uzanıyordu. Bir süre kıpırdamadan kaldı. Ali arkasında uyuyor, kolu belini sararken nefesi saçlarına değiyordu.

Onu uyandırmamaya dikkat ederek yavaşça döndü. Başını yastığa biraz daha yerleştirip yüzüne baktı. Bir süre onu seyretti, ardından bakışları odada dolaşmaya başladı.

Komodinin üzerindeki kitaplar, şifonyere bıraktığı senaryo sayfaları, yatağın yanındaki dambıllar... Her şey alıştığı gibiydi.

Yalnızca sandalyenin arkasına astığı açık renk hırkanın yanında Ali'nin ceketi duruyordu.

Damla'nın bakışları orada kaldı.

***