31. BÖLÜM

***

Ali, Damla'nın yüzüne düşen saçları geriye ittiğinde kulaklarının ne kadar soğuk olduğunu fark etti.

“İçeri geçelim mi artık?” dedi başıyla kapıyı işaret ederek. “Üstüne de bir şey almamışsın.”

“Biraz acelem vardı.”

Aceleci.

Ali'nin Damla'yı ilk gördüğü anda da aklından bu geçmişti. Gerçekten de Damla bazen çok aceleci olabiliyordu. Ali ne kadar sabırlıysa Damla bir o kadar sabırsızdı.

Ali’ye gelmeye karar verdiği anda oturduğu yerden kalkmış, Bilge'lerden çıkarken ceketini ve çantasını almayı aklından bile geçirmemişti. Üzerinde yalnızca ince bir kazak vardı. Ali, daha fazla üşümesini istemediğinden elini tutup onu içeri götürdü. Kapıyı kapattıktan sonra da elini bırakmadı. Damla bunu fark edince parmaklarını onunkilerin arasına biraz daha yerleştirip yüzüne baktı.

“Elimi bırakmayacaksın galiba?”

“İstiyor musun?”

Asla.

Damla gözlerini ondan ayırmadan başını iki yana salladı.

“Hayır.”

“Güzel. Benim de bırakmaya hiç niyetim yok.”

Ali onu kendisine çekip yeniden öptüğünde Damla ellerini omuzlarına koydu. Ali geri çekilir çekilmez bu kez kendisi uzandı. Dudaklarına kavuşmak için kendisiyle savaşmak zorunda olmaması başlı başına hoşuna gidiyordu.

Eyvah. Yoksa o sürekli öpüşen çiftlerden biri mi olacağım ben?

Düşüncesi o kadar komiğine gitti ki dudakları Ali'ninkilerden ayrılmadan gülmeye başladı. Ali de gülümseyerek biraz geri çekilip yüzüne baktı ama Damla'yı yeniden öpmesi uzun sürmedi. İnşallah bu akşam salona geçmeyi başaracaklardı. Bir süre sonra Ali başını hafifçe eğip alnını onunkine yasladı.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

Damla’nın içinde, ne yapacağını bilemediği o sıkışıklığın yerini bambaşka bir şey almıştı. Asla tarif edemeyeceği bir rahatlıktı bu.

“Ama...” dedi sonra.

“Ama?”

“Karnım acıktı.”

Ali'nin kahkahası evin sessizliğinde yankılandı. Damla da gülmeye başladı.

“Gülme. Gerçekten çok açım.”

“Ne yemek istersin peki?”

“Şu an her şeyi yiyebilirim.”

“Seni böyle görmek beni şaşırtıyor.”

“Neden?”

“Yemek yemen için ne kadar uğraştığımı hatırlatmamı ister misin?”

Damla itiraz edecek gibi oldu ama sonra hak verdi.

“Tamam, kabul ediyorum. Genelde aç hissetmiyorum.”

Elini karnına götürüp hafifçe okşadı.

“Sırf onun için zorla yediğim oluyor, doğru. Ama galiba sana söylendiğim kadar kötü bir şey yapmıyormuşsun. Senin yüzünden iştahım açılıyormuş benim.”

Ali başını hafifçe yana eğdi.

“Biliyorum.”

Beni benden iyi tanıyan biri… Ah, nasıl âşık olmam.

“Geçen gün restoranda karşılaştığımızda önünde yalnızca çorba vardı.”

Damla'nın gülümsemesi biraz silindi. Onu bu kadar üzmesine rağmen Ali'nin hâlâ kendisine dikkat ettiğini bilmek içini burktu. Ondan uzaklaşarak neyi değiştirebileceğini sanmıştı ki? Bebek olmasa, bir daha hiç karşılaşmasalar, hatta dünyanın öbür ucuna gitse bile Ali artık içinden söküp atabileceği bir yerde değildi. Dayanamayıp ona sarıldı. Ali de kollarını etrafına doladı. Damla’nın yüzüne yerleşen durgunluğu fark etmişti. Saçlarına bir öpücük bıraktı.

“Şimdi buradasın,” dedi.

“Buradayım,” diye karşılık verdi Damla.

“Peki, ne yiyelim? Dışarı mı çıkalım, eve mi söyleyelim?”

“İkisini de istemiyorum.”

“Başka bir fikrin mi var?”

“Sen yapacaksın.”

“Ben mi?”

“Evet. Evine ilk defa gelmiyorum ama bu akşamı ilk sayacağım. Hem zaten ilk kez aç geliyorum. Sen de bana yemek yapacaksın.”

“Damla, ben sadece kahvaltılıkları masaya koymayı bilirim. Yemek yapmak biraz farklı.”

Damla onun gömleğinin yakasını düzeltti.

“Ben açım ve senin elinden yemek istiyorum. Yumurta da istemiyorum.”

“Yumurta seçeneğini de eledik yani.”

“Eledik.”

“Bu kadar açken böyle bir riske girmek istediğine emin misin?”

“Eminim.”

“Sonra şikayet etmek yok.”

“Hayır, o konuda söz veremem.”

Ali kahkaha atarak başını salladı.

“Peki, bakalım seni neyle doyurabileceğiz.”

***

Mutfağa girdiklerinde Ali buzdolabını açtı. Damla da yanına gelip içindekilere göz attı. İçecek çeşitleri bolcaydı ama birkaç yumurta, peynir, zeytin ve yarım limon dışında gözüne çarpan pek bir şey olmadı. Damla önce raflara, sonra Ali'ye baktı.

“Sen bu evde yaşıyorsun, değil mi?”

“Bildiğim kadarıyla.”

“Emin olmak istedim.”

“Genelde dışarıda yiyorum, biliyorsun.”

Damla raflara yeniden göz gezdirdi. Yarım limonu göstererek kaşlarını kaldırdı.

“Şu yarım limonla ne yaptın mesela, merak ediyorum.”

Ali, Damla’nın bu tatlı şımarık haline gülerek buzdolabının kapağını kapattı.

“Gel, dolaplara da bakalım.”

Damla da peşinden tezgâhın diğer tarafına geçti. Ali üst dolaplardan birini açıp makarna paketini çıkarınca Damla’nın gözleri büyüdü.

“İşte bu!”

“Makarna için mi yani bu mutluluk?”

“Makarna tabii. Her türlüsünü severim.”

“Doğru, seviyorsun. Nasıl yapalım?”

“Kremalı diyemeyeceğim, çünkü krema olsaydı az önce kesin dikkatimi çekerdi.”

“Maalesef yok.”

“Başka ne var?”

Ali birkaç dolabı daha karıştırdıktan sonra birkaç kavanoz çıkardı.

“Hazır makarna sosu buldum.”

“Harika.”

Ali kavanozun üzerindeki etiketi inceledi.

“Bir tarihine bakalım önce.”

Damla gülmeye başladı.

“Sen de pek güvenmiyorsun mutfağına galiba.”

“Yok, bu kadarını garanti edemem.”

Kavanozu çevirip tarihi okuduğunda rahatlamış gibi başını salladı.

“Tamam, bunu kullanabiliriz.”

“İyi bari. Akşam yemeğimizin ilk engelini aştık.”

Ali makarna paketini tezgâha bıraktı.

“Bir tencere bulabilirsem ikincisini de aşacağız.”

Damla ona dönüp şaşkın bir bakış atınca, “Şaka yapıyorum,” diye ekledi Ali.

“Bir an gerçekten korktum.”

Ali dolaptan tencereyi çıkarıp gösterdi.

“Buyurun.”

Damla memnuniyetle başını salladı.

“Tamam. Bakalım bu akşamdan sağ çıkabilecek miyiz?”

“Bence şansımız yüksek.”

“Ben de öyle umuyorum.”

Ali tencereyi suyla doldurup ocağa yerleştirirken Damla kavanozla uğraşıyordu. Havasını almasına rağmen kapağı açamayınca hiçbir şey söylemeden Ali'ye uzattı. Ali'nin kavanozu tek hamlede açmasıyla Damla'nın bakışları ellerine kaydı.

“Bir şey mi diyecektin?” diye sordu Ali.

“Hayır, yine sen ve ellerin işte. Ve kolların. Başka ne diyebilirim ki?”

Ali kahkahasını tutamazken Damla'yı belinden kavrayıp ada tezgâha oturttu ve öpmeye başladı. Tencere kapağından çıkan sesle geri çekildiğinde Damla homurdanıp yüzünü iki elinin arasına aldı, yeniden kendisine çekti. Bu kez Ali öpüşürken gülmeye başlayınca Damla durup yüzüne baktı.

“Ne o, intikam mı alıyorsun?”

“Seni sonsuza kadar öpebilirim ama önce karnını doyuralım.”

Ali bir öpücük daha bırakıp makarnaya döndü. Damla tezgâhtan inip yanına geldi. Az önce çıkardıkları sos tenceresini Ali'ye uzatıp makarnanın suyundan biraz istedi.

“Sos için.”

Ardından sosu ısıtmaya başladı. Ocağın altını açıp karıştırmaya başladığında Ali'nin kendisini izlediğini fark etti.

“Niye öyle bakıyorsun?”

“Burada olman hayal ettiklerimin de ötesinde bir şey.”

Damla sosu karıştırmayı bırakıp Ali'ye döndü. Ali ise ona bakarken yüzündeki gülümsemeye engel olamıyordu.

Böyle sıradan bir an nasıl gördüğüm en güzel şeylerden biri olabilir?

Bir süre öylece birbirlerine baktılar. Sonunda Damla gülümseyerek yeniden sosunu karıştırmaya başladı.

“Şimdi işimize dönelim lütfen. Çok önemli bir yemek hazırlıyoruz. Dikkatimi dağıtma.”

“Diyene bak. Dikkat dağıtmaymış.”

Damla, Ali’nin söylenmesine gülerken sostan biraz tattı. Hazır olmasına rağmen tadını beğenmişti. Ali'ye de uzattı.

“Baksana, güzel mi?”

Ali kaşıktan tattı.

“Güzel.”

“Bence de. Üstelik ben yaptım.”

“Öyle mi?”

“Evet. Kavanozdan tencereye aktarmak da emek.”

“Kesinlikle.”

Damla memnuniyetle kaşığı bıraktı. Ali makarnayı kontrol edip süzdükten sonra sosla karıştırdı. Damla tabaklara konulan makarnaya bakıp ellerini beline koydu.

“Gayet güzel görünüyor.”

Masaya oturduklarında Damla iştahla ilk lokmasını aldı. Ardından Ali'ye baktı.

“Sen buna tuz koydun mu?”

“Sen koymadın mı?”

“Ben sostan sorumluydum.”

Ali kısa bir an duraksadıktan sonra gülmeye başladı.

“Unutmuşum.”

“Belli.”

“Çok mu kötü?”

Damla bir lokma daha aldı.

“Biraz tatsız olmuş.”

“Sana ilk yaptığım yemeğe bunu mu söylüyorsun?”

“Ne yapayım Ali? Seni seviyorum diye kötü makarnayı mı öveyim?”

Ali'nin elindeki çatal havada kaldı. Damla ise hiçbir şey olmamış gibi tuzluğa uzanmış, makarnasına biraz tuz ekliyordu. Ali'nin sessizliğini fark edince başını kaldırdı.

“Ne oldu?”

Ali'nin yüzüne yayılan gülümseme, Damla'nın da gülümsemesine neden oldu.

“Ne dedin sen?”

“Makarnana kötü dedim.”

“Ondan sonra?”

Damla ne söylediğini hatırlayınca hafifçe güldü.

“Hmmm, o mu?”

Ali başını salladı. Damla sandalyesinde ona doğru eğildi.

“Seni seviyorum dedim.”

Ali, Damla'nın bu sözleri bu kadar rahat söylemesi karşısında, “Ah,” dedi elini kalbine götürüp. “Bir daha söyler misin?”

Damla kahkaha attı.

“Ali, makarna soğuyacak!”

“Soğusun.”

Damla gülerek sandalyesinden kalkıp yanına geldi. Ellerini omuzlarına koyduğunda Ali de beline sarıldı.

“Seni seviyorum,” dedi tekrar gözlerinin içine bakarak.

Seviyorum. Seni seviyorum! Çok seviyorum! Hiç de zor değilmiş işte. Ah be adam seni çok seviyorum.

Ali onu kendisine çekip öptü. Damla geri çekilip, “Alış buna,” diye ekledi.

“Memnuniyetle.”

Damla yeniden onu öptükten sonra kendi sandalyesine döndü.

“Şimdi makarnamızı yiyebilir miyiz?”

“Yiyebiliriz.”

Damla makarnasından bir lokma daha aldıktan sonra tuzluğu Ali'ye uzattı.

“Sen de biraz koy. Gerçekten tuzsuz.”

“Bana söylediğin güzel şeylerin arasına bunu da birkaç kere sıkıştırdın. Etkileyici.”

“İyi, unutmazsın artık.”

“Unutmam.”

Bir süre sonra Damla tabağındaki son makarnayı da bitirdiğinde çatalını bıraktı. Ali onun boş tabağına baktı.

“Çok açım demiştim.”

“Biraz daha ister misin?”

Damla gözlerini hafifçe kısıp dudaklarını büzdü. Bir an düşündü.

“Biraz daha alabilirim sanırım.”

Ali ayağa kalkıp tabağını aldı. Damla çenesini avucuna yaslayıp gülümseyerek onu seyretti. Biraz sonra Ali yeniden doldurduğu tabağı önüne bıraktı.

“Teşekkür ederim.”

“Afiyet olsun.”

Damla makarnasından bir çatal daha alırken Ali'nin hâlâ kendisine gülümseyerek baktığını fark etti.

***

Yemekten sonra salona geçtiklerinde Ali, Damla'yı yanına çekip kolunu omuzlarına doladı. Damla da iyice sokularak başını onun göğsüne yasladı. Günlerdir kendisini bundan mahrum bırakmış olması şimdi daha da anlamsız geliyordu. Hatta aylardır.

Kedi gibi hissediyorum şu an.

Biraz daha sokulsa Ali'nin gömleğinin içine girecekti. Bu düşünceye kendi kendine güldü. Ali saçlarına bir öpücük bıraktı. Damla, gömleğinin bir düğmesiyle oynarken Ali yeniden ona doğru eğildi.

“Rahat mısın?”

“Çok.”

Bir süre konuşmadan oturdular. Ali'nin eli kolunda gezinirken Damla gözlerini kapattı. Onun kalp atışlarını duyabiliyordu. Tam o sırada Ali'nin telefonu çaldı.

*Can*

“Efendim Can?”

“Abi, müsait misin?”

“Müsaitim.”

“Şey... Damla geldi mi bu akşam?”

“Geldi.”

“Gelmiş, yani gitmiş,” Can kendini tutamayıp bunu yanındakilere söylemişti. “İyi mi peki?”

“Gayet iyi Can.”

“Sen iyi misin abi?”

Ali, Damla'ya bakıp gülümsedi.

“İyiyim.”

“Tamam. Güzel. Herkes iyi. Tamam o zaman… Ben sadece merak ettim.”

“Can, bir şey söyleyeceğim.”

“Söyle abi.”

Gayet muzip bir ses tonuyla, “Merak etme. Her şey yolunda,” dedi.

“Harbi mi abi?”

“Harbi.”

“Ya! Çok iyi be!”

Can'ın sevinçle yükselen sesi Damla'yı güldürdü. Telefonun diğer ucundan bir hareketlilik duyuldu, belli ki Can'ın tepkisi diğerlerinin de dikkatini çekmişti.

“Ne oldu, ne diyor?” diye sordu Fulya uzaktan.

Can'ın cevap vermesini beklemeden Özgür'ün sesi duyuldu.

“Tamamdır o iş, belli!”

Ali gülerken Damla da gülümsedi. Telefonun diğer ucunda neler olup bittiğini tahmin etmek hiç de zor değildi.

“Damla da yanında mı?” diye sordu Can.

“Yanımda.”

“Ver abi şunu, iki çift laf edeceğim.”

Ali telefonu Damla'ya uzattı.

“Can seninle konuşmak istiyor.”

Damla telefonu alıp kulağına götürdü.

“Efendim Can?”

“Damla Hanım! Nasılsınız bakalım?”

“İyiyim, teşekkür ederim.”

“Onu anladık. Biz de iyiyiz, merak edersen. Senin yüzünden burada küçük çaplı bir kriz yaşandı.”

“Abartma.”

“Abartmıyorum. Bilge ve Fulya kısa bir mesaj bile atmadığın için delirdiler meraktan. Özgür desen, ‘Bırakın kız konuşmaya gitti’ diye bizi sakinleştirmeye çalışıyor.”

“Ben zaten hep söylüyorum, Özgür aramızdaki en aklı başında insan.”

Arka plandan Özgür'ün sesi yükseldi.

“Duydum Damla, teşekkür ederim!”

“Rica ederim!”

“Bir dakika, burada benimle konuşuyorsun,” diye araya girdi Can. “Neyse, on dakika daha haber almasaydık oraya gelecektik neredeyse.”

“Can. Can. Yapmayın öyle şeyler.”

“Şaka yapıyorum ya! Sen bizi ne sandın?”

“Cevap vermemi gerçekten istiyor musun?”

Can gülmeye başlayınca Damla da güldü. Bir anda durdu.

“Ay, benim telefonum!”

Ali başını ona çevirdi.

“Ne oldu?”

“Arabada unuttum!”

Can kahkaha attı.

“Damla, sen hangi gezegendesin şu an?”

“Can!”

“Tamam, tamam. Bir şey demiyorum. Telefonunu al da yanına, bir daha böyle krizler yaşamayalım.”

“Kıyamam size. Bir daha olmaz, merakta bırakmam.”

“O dediğine inanmadım işte. Hadi, Ali abiye ver telefonu.”

“Öpüyorum sizi, görüşürüz.”

“Hıı. Evet. Tamam.”

Damla gülerek telefonu Ali'ye uzattı. Ali kulağına götürdüğünde Can'ın sesi biraz daha alçalmıştı.

“Abi, gerçekten çok sevindim.”

Ali'nin gülümsemesi büyüdü.

“Sağ ol Can.”

“İkinize de iyi geceler.”

“İyi geceler.”

Ali telefonu kapatıp sehpaya bıraktı. Damla ona dönmüştü.

“Telefonumu almam lazım.”

Ali ayağa kalktı.

“Arabanın anahtarı nerede?”

“Üstünde bıraktım galiba. Telefon da ön koltukta muhtemelen.”

“Ben getiririm.”

“Teşekkür ederim.”

Ali eğilip dudaklarına kısa bir öpücük bıraktı.

“Hemen geliyorum.”

Damla, Ali'nin arkasından bakarken gözleri kitaplıktaki fotoğraflara kaydı. Bu eve ilk geldiğinde de dikkatini çekmişlerdi. Hatta uzun uzun bakmış, gördüğü o fotoğraflardan bile taşan mutluluğa şaşırmıştı. O gün fotoğraflar ona kendi çocukluğunu, annesini hatırlatmıştı.

Annesi ne kadar da mutsuzdu. Babası annesini mutsuz edecek bir adam değildi. Damla, büyürken bu mutsuzluğun sebebinin kendisi olduğuna inanmıştı. Annesinin mutlu göründüğü, gerçekten gözlerinin içinin güldüğü fotoğraflar hep Damla doğmadan öncesine aitti.

Yerinden kalkıp kitaplığın önüne gitti. İlk gelişinde uzun uzun incelediği fotoğrafa yeniden baktı. Muhtemelen Ali'nin annesiyle babasıydı. Kalabalık fotoğraflarda bile ne kamerayla ne de çevrelerindeki insanlarla ilgileniyor, yalnızca birbirlerine bakıyorlardı. Biri bakmasa diğeri… Bir tanesinde kadın başını adamın omzuna yaslamıştı. Adamın bir kolu belindeydi ama yüzünü fotoğrafı çeken kişiye değil, yanındaki kadına çevirmişti.

Damla ikisinin de yüzündeki ifadeye bakarken gülümsedi. İlk gördüğünde bu kadar mutlu olabilmelerine şaşırmıştı. İnsanların birbirini böyle sevmesi, üstelik bunun bir fotoğraftan bile anlaşılması ona neredeyse inanılmaz gelmişti.

Ali'nin neden Ali olduğunun kanıtıydı resmen bu fotoğraflar.

Ama bugün aynı mutluluk ona yabancı gelmiyordu.
Bugün bu fotoğraflar Damla’nın içindeki korkuyu beslemiyordu.
Bugün Damla da kendisini böyle bir fotoğrafın içindeymiş gibi hissediyordu.

“Ne yapıyorsun burada?”

Ali'nin sesini duyana kadar geldiğini fark etmemişti. Ali, getirdiği telefonu yakındaki sehpaya bırakıp arkasına geçti. Kollarını beline doladığında Damla ellerini onun ellerinin üzerine koydu.

“Fotoğraflara bakıyorum.”

Ali de onun baktığı fotoğrafa göz attı.

“Annemle babam.”

Damla başını sallayıp hafifçe ona doğru çevirdi. “Çok mu âşıktılar birbirlerine?”

“Çok.”

“Belli oluyor biliyor musun? Fotoğraflarda bile.”

“Babam annemi görmeden duramazdı. Aynı evin içinde bile sürekli peşindeydi.”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten. Annem bazen söylenirdi ama babam bir yere gittiği zaman da gözleri hep onu arardı. Babam kapıdan girdiğinde çocuk gibi mutlu olduğu anları hâlâ hatırlıyorum.”

“Çok tatlıymış.”

“Öylelerdi.”

Damla diğer fotoğraflara da yeniden baktı. Ali'nin kolları belindeydi, sırtı göğsüne yaslanmıştı. Onun anne babasından söz ederken sesine yerleşen sıcaklığı seviyordu.

“Böyle bir evde büyümek çok güzel olmalı.”

“Güzeldi.”

Ali fotoğrafa bakıp ardından Damla'nın şakağına bir öpücük bıraktı. “Benim hiç umudum yoktu, biliyor musun?” dedi.

“Neyden?”

“Benim de bir gün onlar gibi sevebileceğimden, öyle bir aşk yaşayabileceğimden.”

Damla'nın dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.

“Yoktu?”

“Yoktu.”

Damla, Ali'nin kollarının arasından ayrılmadan ona doğru döndü. Yüz yüze geldiklerinde ellerini omuzlarından geçirip boynuna götürdü. Ali kısa bir an Damla’nın boynundaki kolyeye bakıp gülümsedikten sonra kendisine çekti.

“Geçmiş zaman?” diye sordu Damla, gözlerinin içine bakarak.

“Geçmiş zaman.”

Damla'nın gülümsemesi büyüdü. Parmaklarını Ali'nin ensesindeki saçların arasına geçirip hafifçe yükseldi ve dudaklarını onunkilere bastırdı. Ali'nin elleri belinde sıkılaşırken Damla da kollarını boynuna doladı. Dudaklarını ayırıp konuşmaya yeltendi ama Ali bu kez çenesini, ardından boynunu öpmeye başladı.

“Ali...”

“Hı?”

Ali'nin konuşmaya pek niyeti yoktu. Dudaklarını Damla’nın boynunda gezdiriyordu.

“Bi- bir şey diyecektim.”

Ali başını kaldırmadan boynuna bir öpücük daha bıraktı. Boğuk bir sesle, “Dinliyorum,” dedi. Damla gülümseyerek başını hafifçe yana eğdi.

“Şu an çok iyi bir dinleyicisin.”

Ali'nin gülüşünü boynunda hissetti. Damla söyleyeceği şeyi toparlamaya çalışırken Ali yeniden dudaklarına uzandı. Damla da konuşmayı bırakıp ona karşılık verdi.

Ali'nin bir eli Damla'nın belini sıkarken diğeri sırtında geziniyordu. Öpüşerek birkaç adım ilerlediler. Damla'nın sırtı kitaplığın yanındaki duvara değdiğinde durdular. Damla’nın dudaklarında muzip bir gülümseme vardı.

“Bir yere mi gidiyorduk?” diye fısıldadı.

Ali bakışlarını Damla'nın dudaklarından gözlerine kaldırdı.

“İstersen.”

Damla gözlerini ondan ayırmadı.

“İstiyorum.”

Ali, Damla'yı yeniden öptü, ardından bir kolunu beline dolayıp diğer elini kalçasının altına yerleştirerek onu yerden kaldırdı. Damla şaşkınlıkla Ali'ye daha sıkı tutundu. Bacaklarını da beline sararken gülüyordu.

“Ali!”

“Yukarı çıkıyoruz.”

Ali merdivenlere yönelirken Damla’yı öpmeye devam ediyordu. Damla bir elini ensesine, diğerini omzuna yerleştirdi. Dudaklarını kurtarıp;

“Ben hamileyim, farkındasın değil mi? Ağırlaşıyorum ben,” dedi.

Ali dudaklarının hemen dibinde gülümsedi.

“Öyle mi?”

“İkidir kaldırıp duruyorsun. Bir yerini inciteceksin.”

Ali, Damla konuşurken bile öpmeyi bırakmadığı dudaklarından ayrılıp kaşlarını kaldırdı.

“Hanımefendi, ayıp olmuyor mu ama?”

Damla kahkaha attı.

“Ne ayıbı?”

“Benim için endişelenmene gerek yok.”

“Çok eminsin kendinden.”

“Bu konuda evet.”

Damla onun yüzündeki ifadeye bakınca alt dudağını hafifçe ısırdı. Ardından Ali'yi ensesinden kendisine çekerek öptü. Ali ilk basamağa adım attığında dudaklarını kulağına yaklaştırdı.

“Göreceğiz bakalım beyefendi.”

Ali geri çekilip yüzüne baktı. Dudaklarının kenarında meydan okuyan bir gülümseme vardı.

“Sence ben...” dedi, dudaklarına kısa bir öpücük bırakarak.
“...ufacık bile...”
Bir kez daha öptü.
“...zorlanacağımı düşünsem...”
Damla'nın gülümsemesine karşılık verip öpücüğünü biraz uzattı.
“…risk alıp…”
Yine öptü.
“...seni ve bebeğimizi böyle taşır mıydım?”

Damla'nın yüzündeki muzip ifade bir anlığına yumuşadı. Bebeğimizi. Ali bunu öyle doğal söylemişti ki Damla'nın göğsünde sıcacık bir his bıraktı.

Elini onun yanağına koydu.

“Belki biraz gösteriş meraklısısındır.”

“Öyle mi?”

“Biraz.”

“Peki, hanımefendi.”

Damla yeniden onu öptü. Ali merdivenleri çıkarken adımlarında en ufak bir tereddüt yoktu. Nefesi bile değişmemişti. Damla bunu fark edince ensesindeki saçları biraz sertçe çekti. Ali'nin canını istemeden yakmıştı ama hoşuna gitmiş olmalı ki gülümsemesini dudaklarında hissetti.

Ah! Zaten kucağındayım. Daha ne kadar üstüne atlayabilirim?

Damla, Ali'nin yüzünü iki eliyle tutmuş, dudaklarını onunkilerden ayırmak istemiyordu. Yatak odasına girdiklerinde bile öpüşmeleri kesilmedi. Ali onu yavaşça yatağa bıraktı. Doğrulmaya yeltendiğinde ise Damla gömleğinden yakalayıp yeniden kendisine çekti.

“Bir yere mi gidiyorsun?”

“Hayır.”

“Güzel.”

Ali avucunu yanağına yerleştirip başparmağıyla tenini okşadıktan sonra onu öptü. Ardından bir an durup yüzüne baktı. Damla'nın yanakları kızarmış, saçları dağılmıştı. Ona öyle bir bakıyordu ki Ali derin bir iç çekti.

“Ah, sen...”

Yeniden üzerine doğru eğildiğinde Damla onu beklemedi. Dudaklarına uzanıp öperken bir yandan da gömleğinin ilk düğmesini açtı. Ali'nin eli saçlarının arasına girdiğinde Damla ona biraz daha sokuldu. Ali de elini belinden kalçasına kaydırdı.

Damla diğer düğmelere uzandığında Ali'nin dudakları boynuna indi. Başını geriye yaslayan Damla'nın parmakları bir an durdu. Ali boynunu öperken dudaklarına kolyenin ince zinciri değdi. Geri çekilip kolyeye baktığında gülümsedi. Damla kalçasını hafifçe oynatıp sabırsız bir homurtu çıkardı. Ali güldü.

Bu kolyenin yeri kesinlikle burası…

Damla'nın boynuna son bir öpücük bırakıp yeniden dudaklarına uzandı.

***