23. BÖLÜM

***

Gösterimin yapılacağı otelin özel etkinlik salonunun önündeki alan, Damla'nın beklediğinden daha kalabalıktı. Bir tarafta ayaküstü sohbet eden oyuncular, diğer tarafta kanal yöneticileri ve yapım ekibinden insanlar vardı. Garsonlar ellerinde içecek tepsileriyle davetlilerin arasında dolaşıyordu. Salonun girişinde dizinin afişinin yer aldığı bir pano hazırlanmıştı. Etkinliğin fotoğrafçısı burada oyuncuların ve davetlilerin fotoğraflarını çekiyordu.

Damla birkaç tanıdık yüzle selamlaştı. Kostüm ekibinden iki kadın yanına gelip sarıldı. Ardından yapım şirketinden biri ona hayırlı olsun dedi. Henüz dizi yayınlanmamış olmasına rağmen herkes birbirini tebrik ediyordu. Damla da teşekkür ediyor, arada arkadaşlarının nerede olduğuna bakıyordu.

Taner birkaç adım ötede kanal yöneticilerinden biriyle konuşmaya başlamıştı. Damla, Fulya'nın koluna girdiği sırada kalabalığın içinden Batu'nun kendilerine doğru geldiğini gördü.

“Sonunda geldiniz!”

Batu önce Damla'ya sarıldı.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk. Nasılsın?”

“Harikayım.”

“Hiç öyle görünmüyorsun.”

“Çünkü yalan söylüyorum.”

Damla güldü. Batu bu kez arkasındaki arkadaşlarına döndü.

“Ya siz! Hoş geldiniz!”

Fulya kollarını açtı.

“Batu!”

Batu ardından Can'la tokalaşıp sarıldı, Bilge'yi ve Özgür'ü de aynı samimiyetle karşıladı.

“Yol nasıl geçti? Çok yoruldunuz mu?”

“İyiydi,” dedi Bilge. “Ne olur ne olmaz sabah çıktık yola, erken geldik.”

Can, Batu'yu baştan aşağı süzdü.

“Senin durumun pek iyi görünmüyor yalnız.”

“Sağ ol Can. İnsanın böyle dostları olması çok güzel.”

“Yok, ciddi söylüyorum. Sabahtan beri böyle misin?”

“Daha kötüyüm aslında. Sabah en azından yapacak işim vardı. Şimdi sadece bekliyorum.”

Fulya güldü.

“Damla da aynı durumda.”

“Biliyorum. Sabah da sette normal olmaya çalışıyorduk.”

Damla başını salladı.

“Çok heyecan, çok.”

“Ben yönetmenim, hakkım var.”

“Benim de ilk başrolüm.”

“Tamam, senin daha çok hakkın var.”

Bilge gülümseyerek Batu'nun koluna dokundu.

“Çok güzel olacak. Hepiniz o kadar emek verdiniz ki.”

Batu'nun yüzündeki ifade biraz yumuşadı.

“İnşallah. Bakalım, az kaldı.”

O sırada yanlarından geçen bir yapım görevlisi Batu'ya seslendi. Batu dönüp ne istediğini dinledi, sonra arkadaşlarına baktı.

“Ben bir şuraya bakıp geleyim. Siz bir şeyler için, rahatınıza bakın. Birazdan içeride görüşürüz.”

Can arkasından seslendi.

“Batu!”

“Efendim?”

“Bayılma sakın.”

Batu yürümeye devam ederken elini kaldırdı.

“Söz veremiyorum!”

Hepsi güldü. Fulya etrafına bakındı.

“Ben bir su alacağım. Damla, sen de ister misin?”

“İyi olur.”

Fulya ile Bilge içeceklerin bulunduğu tarafa giderken Can ve Özgür, salona açılan kapının yanındaki oturma düzenini gösteren listeye bakmaya başladı. Damla birkaç dakika boyunca gelen tebrikleri kabul etti. Bazı oyuncularla sohbet ederken Taner de arada yanlarına uğruyor, sonra kendisini çağıran başka birinin yanına gidiyordu.

Damla, elinde iki bardak suyla dönen Fulya'yı görünce rahatladı.

“Hayatımı kurtardın. Susamışım.”

“Daha başlamadık bile.”

Fulya bardaklardan birini uzattı.

“İç şunu.”

Damla birkaç yudum aldı. Tam o sırada konuklara salona geçebilecekleri söylendi. Kapının önündeki kalabalık yavaş yavaş hareketlenmeye başladı. Bilge, Damla'ya döndü.

“Hazır mısın?”

“Hayır.”

“Güzel.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Nesi güzel?”

“Hazırım diyen kimseye güvenmiyorum. Ben bile değilim.”

Damla gülümsedi.

“Bunu sevdim.”

“Bir şey söyleyeceğim. Kusacaksan önceden haber ver,” dedi Fulya.

“Fulya!”

“Ne var? Tedbirli davranıyorum.”

Can başını iki yana salladı.

“Ben sizin şu dostluğunuzu gerçekten korkutucu buluyorum.”

“Alış artık,” dedi Damla.

“Alışamıyorum.”

Özgür salonun kapısını gösterdi.

“İsterseniz bunu içeride de konuşabiliriz. İnsanlar yerlerine geçiyor.”

Can derin bir nefes aldı.

“İşte aramızdaki tek mantıklı insan.”

Fulya başını ona çevirdi.

“Bir daha düşün.”

Damla gülerek bardağını yakındaki masaya bıraktı. Hep birlikte salona yöneldiler.

İçeride yuvarlak masalar ve etraflarına yerleştirilmiş, döşemeli sandalyeler vardı. Salonun bir ucuna büyük bir projeksiyon perdesi kurulmuştu. Masalar herkesin perdeyi rahatça görebileceği şekilde düzenlenmişti. Masaların üzerinde su şişeleri, bardaklar ve küçük ikramlıklar bulunuyordu.

Oyuncuların ve yapım ekibinin oturacağı masalar perdeye yakın taraftaydı. Damla'nın arkadaşları biraz daha gerideki masalardan birine yerleşecekti. Damla onlardan ayrılmadan önce Fulya'ya sarıldı.

“İyi ki geldiniz.”

Fulya kollarını biraz daha sıkı doladı.

“Başka nerede olacaktık?”

Bilge de Damla'ya sarıldı.

“Keyfini çıkarmaya çalış, tamam mı?”

“Çalışacağım.”

Can yanlarına yaklaştı.

“Bak, birazdan ekranda seni görünce alkışlarsam kızma.”

“Can, sakın. Bak bağırmak falan yok.”

“Tamam ya.”

“Alkış da yok.”

“Çok fazla kural koyuyorsun.”

Özgür, Can'ı kolundan çekti.

“Hadi, gel.”

Damla onların yerlerine geçmesini izledikten sonra kendisine ayrılan masaya doğru yürüdü. Batu çoktan oturmuştu. Yanındaki yapımcıyla konuşuyor, bir yandan da elindeki telefonu kontrol ediyordu. Damla'yı görünce başını kaldırdı.

“Gel, gel.”

“Emredersiniz yönetmenim.”

Batu gülümseyerek başını salladı. Damla sandalyesine oturdu. Bir yanında Batu vardı, diğer yanındaki sandalye ise Taner için ayrılmıştı. Çantasını yanına bırakıp etrafına baktı. Arkadaşları birkaç masa geride yerleşmişti. Fulya onu fark edince el salladı. Damla da karşılık verdi.

Az sonra Taner geldi. Önce Batu'yla birkaç kelime konuştu, ardından Damla'nın yanındaki sandalyeye oturdu.

“Yerimi kaptırmamışsın.”

Damla yanındaki boş sandalyeye baktı.

“Asla.”

Taner güldü. Ceketinin önünü düzelterek arkasına yaslandı. Birkaç masa ötede oturan tanıdık bir oyuncuya başıyla selam verdi.

“Kalabalık olmuş.”

“Evet. Ben bu kadarını beklemiyordum.”

Batu yanlarından konuşmaya katıldı.

“Aycan ve Engin bu diziye bebekleri gibi davranıyor. Sektörden de birçok kişiyi davet etmişler.”

Damla ona döndü.

“Evet. Tanımadığım yüzler çok.”

“Ben de bu sabaha kadar sadece set ekibi, yakınları falan olacağız sanıyordum.”

Batu telefonunu kontrol edip yeniden masaya bıraktı. Damla ona baktı.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

Taner'le Damla birbirlerine baktılar. Batu ikisinin bakışını görünce güldü.

“Tamam, değilim. Ama birazdan olacağım.”

Damla gülümsedi.

“İnşallah hepimiz oluruz.”

Taner arkasına yaslanıp salonu gözden geçirirken derin bir nefes aldı.

“Hadi bakalım, başlayalım artık.”

Damla, Taner'e bakıp güldü.

“Senin bu hallerinin bana iyi gelmesi beni kötü bir insan yapmaz diye düşünüyorum.”

Taner ona dönüp kahkaha attı.

“Damla! Harikasın. Bence de yapmaz.”

Taner'in kahkahasıyla Damla da güldü. Gösterim başlamadan önce etkinliğin fotoğrafçısı oyuncuların masalarını dolaşıp birkaç kare çekiyordu. Damla'yla Taner'in yanına geldiğinde durdu.

“Birlikte bir kare alabilir miyiz?”

Taner, Damla'ya baktı.

“Olur mu?”

“Tabii.”

İkisi hafifçe birbirlerine dönerek objektife gülümsedi. Fotoğrafçı birkaç kare çektikten sonra teşekkür edip uzaklaştı. Damla arkasına yaslandı.

“Yüzüm ağrıdı artık.”

Taner güldü.

“Daha bitmedi.”

“Biliyorum, ama böyle söyleme.”

Taner gülümseyerek önüne döndü.

“Tamam, söylemedim.”

Biraz sonra salonun ışıkları hafifçe kısıldı. Son gelenler de yerlerine geçerken konuşmalar giderek azaldı.
Batu telefonunu sessize alıp masaya bıraktı. Damla bunu görünce kendi telefonunu da kontrol etti. Ali'nin son mesajı hala aklındaydı.

*Ben de ekran başında olacağım.*

Telefonunu sessize aldı ve çantasına bıraktı. Birazdan yalnızca bu salondakiler değil, evlerinde televizyonun karşısına geçen binlerce insan da aynı görüntüleri izleyecekti. Damla'nın midesinde yeniden o tanıdık sıkışma başladı. Taner hafifçe ona doğru eğildi.

“Başlıyor galiba.”

“Sonunda.”
Salonun ışıkları tamamen söndü. Perdede kanalın logosu belirdiğinde birkaç kişi alkışladı. Ardından dizinin ilk sahnesi başladı. Damla farkında olmadan sandalyesinde doğruldu.

Kendisini ilk kez izlemiyordu. Çekimlerden sonra bazı sahneleri monitörde görmüş, kurgu sırasında birkaç görüntüye denk gelmişti. Ama şimdi durum farklıydı. Ekrandaki görüntüler tamamlanmış bir hikayenin parçasıydı ve çevresindeki herkes onu ilk kez görüyordu.

İlk dakikalarda dikkatini hikayeye vermekte zorlandı. Kendi sesini dinliyordu. Bir cümleyi söylerken yüzünün aldığı ifadeyi, ellerini nereye koyduğunu, yürüyüşünü fark ediyordu. Bir sahnede başını biraz fazla hızlı çevirdiğini düşündü. Başka bir sahnede duraksamasının beklediğinden uzun olduğunu. Taner ise dikkatle ekrana bakıyordu.

Bir süre sonra Damla, salondan gelen hafif bir gülüş duydu. Eda'nın söylediği bir cümleye gülmüşlerdi. Ardından başka bir sahnede salon tamamen sessizleşti. Damla birkaç saniyeliğine çevresindeki insanları düşündü.

Acaba sıkılmışlar mıydı? Yoksa sahne onları gerçekten içine mi çekmişti?

Ekranda Eda'nın hikayesi ilerledikçe bu soruları sormaya daha az vakti kaldı. Bir sahnede Taner'in canlandırdığı karakterle Eda karşı karşıya geliyordu. Çekimini çok iyi hatırlıyordu. Aynı sahneyi birkaç kez tekrar etmişler, Batu bir repliğin ardından biraz daha uzun durmalarını istemişti. O gün sette ne kadar uğraştıklarını biliyordu. Şimdi ise sahne, bütün o tekrarlar hiç yaşanmamış gibi akıyordu. Taner hafifçe ona eğildi.

“Bu sahneyi hatırlıyor musun?”

Damla gözlerini ekrandan ayırmadan başını salladı.

“Nasıl unuturum?”

“Kaç tekrar almıştık?”

“Ah.”

Taner sessizce güldü. Damla da gülümsedi. Salonun kenarında duran etkinlik fotoğrafçısı, ikisinin birbirine dönüp gülümsediği anı görüntüledi.

Sahne devam ederken Damla yeniden ekrana döndü. Bir süre sonra oyunculuğundaki küçük ayrıntıları incelemeyi bıraktığını fark etti. Eda'nın ne söyleyeceğini biliyordu ama yine de sahnenin nasıl ilerleyeceğini merak ediyordu. Taner'in canlandırdığı karakterin vereceği tepkiyi bekliyor, başka bir karakterin sözlerine sinirleniyordu. Artık kendi sesini duymuyordu. Eda'yı dinliyordu.

Bunu fark ettiğinde sandalyesine biraz daha rahat yaslandı.

Batu ise aynı rahatlığa kavuşmuş görünmüyordu. Bir ara başını çevirip arka taraftaki masalara baktı. İnsanların yüzlerini seçmeye çalışıyor, bir sahnede gülenlerin başka bir sahnede nasıl tepki verdiğini izliyordu. Sonra yeniden ekrana dönüyor, birkaç dakika geçmeden tekrar salona bakıyordu. Damla bunu fark edip hafifçe ona eğildi.

“Batu.”

“Hı?”

“Biraz da diziyi izle.”

“İzliyorum.”

“Güzel gidiyor bence.”

Batu güldü.

“Değil mi ama?”

“Evet Batu, bence artık biraz rahatlayabilirsin.”

Batu, Damla'ya gülümseyip elini kısa bir an sıktı.

İlk reklam arasına girildiğinde salonun ışıkları hafifçe açıldı. İnsanlar yerlerinde kıpırdandı. Bazıları telefonlarını çıkardı, bazıları yanındakine dönüp alçak sesle konuşmaya başladı. Batu hiç vakit kaybetmeden telefonuna uzandı. Taner bunu görünce güldü.

“Dayanamadın.”

“Bir bakacağım.”

“Tabii.”

Batu sosyal medya uygulamasını açıp birkaç paylaşımı okudu. Ekranı aşağı kaydırdı, sonra bir başka yoruma baktı. Damla onun yüzünü inceliyordu.

“Ne var?”

“Dur.”

“Batu!”

Yanlarında oturan yapımcı da ona doğru eğildi.

“Nasıl gidiyor?”

Batu birkaç saniye daha ekrana baktıktan sonra telefonu ona uzattı.

“Bak.”

Yapımcı ekrandaki paylaşımları inceledi.

“Gündeme girmişiz.”

Damla'nın kalbi hızlandı.

“Gerçekten mi?”

Batu telefonu geri alıp ona çevirdi. Dizinin adı kısa süre içinde en çok konuşulan başlıklar arasına girmişti. Altında art arda yeni paylaşımlar beliriyordu.

*İlk bölüm bayağı iyi başladı.*
*Eda'yı çok sevdim.*
*Taner yine harika ama Damla da çok iyiymiş.*
*Önyargılarım için özür diliyorum, kız bayağı iyi çıktı.*

Damla birkaç yorumu okuyabildi. Ekran sürekli yenileniyordu.

“Bunlar güzel,” dedi.

“Güzel,” diye onayladı Batu. Ama hala temkinliydi. Telefonunu kapatıp önüne koydu.

“Daha bitmedi. Bakalım.”

Taner Damla'ya döndü.

“İyi başladık.”

“Galiba.”

Arka taraftan Fulya'nın sesi duyuldu.

“Damla!”

Damla arkasına döndü. Fulya telefonunu kaldırmış, ona bir şey göstermeye çalışıyordu. Aralarındaki mesafeden ekranı seçemedi.

“Çok güzel yorumlar var!”

Can da yanından başını uzattı.

“Ben hepsini okuyorum!”

Damla güldü.

“Belli!”

Özgür, Can'ın kolunu indirip bir şey söyledi. Fulya da gülmeye başladı. Damla yeniden önüne döndüğünde Taner gülümsüyordu.

“Arkadaşların da heyecanlı.”

“Hem de nasıl.”

“Şanslısın. Böyle günlerde insanın yanında olmaları iyi.”

“Şanslıyım, evet.”

Bir süre sonra ışıklar yeniden kısıldı. Batu telefonunu masaya bıraktı. Salondaki konuşmalar azaldı ve herkes yerlerine yerleşti.

İkinci kısım başladığında Damla artık ilk dakikalardaki kadar gergin değildi. Ekrandaki hikayeye daha kolay odaklanıyordu. Zaman zaman salondan gelen tepkileri duyuyor ama her birinin ne anlama geldiğini çözmeye çalışmıyordu.

Taner'le karşılıklı oynadıkları bir sahnede, onun kendisine söylediği bir repliği duyunca çekim günü aklına geldi. O sırada Taner'in gerçekten ne kadar sinirlendiğini düşünmüştü. Şimdi ekranda izlerken sahnenin istediği gibi olduğunu gördü. Taner ona doğru eğildi.

“Böyle iyi olmuş işte. İstediğim gibi.”

Damla başını salladı.

“Çok iyi olmuş.”

İkisi yeniden ekrana döndü. Bölümün sonlarına doğru salondaki sessizlik daha belirgin hale geldi. Damla da sandalyesinde öne doğru eğilmişti. Son sahneyi biliyordu. Nasıl çekildiğini, hangi müziğin kullanılacağını, görüntünün nerede kesileceğini de biliyordu. Yine de o an geldiğinde gözlerini ekrandan ayırmadı.

Ekranda Damla'nın yakın çekim görüntüsüyle bölüm bitti.

*1. Bölüm Sonu*
*Yönetmen: Batu Karaman*

Damla'yla Batu birbirine baktı. Ardından salonun arka tarafından alkış yükseldi. Diğer masalardakiler de katılınca alkış kısa sürede bütün salona yayıldı. Damla önce etrafına baktı. Sonra istemsizce gülümsemeye başladı. Yanındaki Taner alkışlarken ona döndü.

“Haydi bakalım.”

Damla güldü.

“Bitti.”

“Bitti.”

Batu iki elini yüzüne götürüp birkaç saniye öyle kaldı. Sonra yapımcı ona sarıldı. Birbirlerinin sırtına vururken ikisi de gülüyordu.

“Eline sağlık,” dedi yapımcı.

“Senin de.”

Damla ayağa kalktığında Taner de kalkmıştı. Birbirlerine dönüp sarıldılar.

“Tebrik ederim,” dedi Taner.

“Ben de seni tebrik ederim.”

Taner geri çekilip yüzüne baktı.

“Nasıl hissediyorsun?”

Damla ne diyeceğini bulamadı.

“Tuhaf.”

Taner güldü.

“Güzel tuhaf mı?”

“Çok güzel.”

Batu da Damla'ya döndü ve kollarını açtı.

“Batu!”

Batu sarılırken güldü.

“Oldu galiba.”

“Oldu mu gerçekten?”

“Bence oldu.”

Damla bir kez daha ona sarıldı. Salonun ışıkları tamamen açılmıştı. İnsanlar yerlerinden kalkıyor, oyuncuları ve ekibi tebrik etmek için yanlarına geliyordu. Birkaç masa öteden Fulya'nın kendisine doğru ilerlediğini gördü.

“Damla!”

Fulya gelip boynuna sarıldı.

“Çok güzeldi!”

“Beğendin mi?”

“Çok beğendim! Bir de bana soruyor.”

Bilge de yanlarına geldi. Gözleri hafifçe dolmuştu.

“Gerçekten çok iyiydin.”

Damla ona sarıldı.

“Teşekkür ederim.”

Can da yanlarına yaklaşmıştı.

“Ben senin arkadaşın olduğum için taraflıyım, kabul. Ama dizi gerçekten güzel.”

Özgür başını salladı.

“Bence de. Hikaye de merak ettiriyor.”

“İşte,” dedi Can. “Özgür de söylüyor. Artık inanabilirsin.”

Damla arkadaşlarına tek tek sarıldıktan sonra birkaç adım geri çekilip hepsine baktı.

“İyi ki geldiniz.”

Fulya elini tuttu.

“İyi ki çağırdın.”

Tam o sırada Batu yeniden yanlarına geldi. Can ona döndü.

“Batu, tebrik ederim.”

Batu'yla sarıldılar. Bilge ve Fulya da onu tebrik etti. Batu'nun yüzündeki gerginlik yerini belirgin bir rahatlamaya bırakmıştı.

“Sağ olun. Gerçekten sağ olun.”

Bir yapım görevlisi yanlarına yaklaşıp Batu'ya telefonunu gösterdi. Batu ekrana baktıktan sonra başını kaldırdı.

“İlk yorumlar çok iyi.”

Taner de yanlarına gelmişti.

“Ne diyorlar?”

“Özellikle son sahneyi konuşuyorlar. Eda'yla ilgili de çok fazla paylaşım var.”

Damla'nın yüzündeki gülümseme büyüdü.

“İşte bu.”

Batu telefonu ona uzattı.

“Bak.”

Damla ekrana baktı. Bir izleyici son sahneden kısa bir görüntü paylaşmış, altına Eda'nın bundan sonra ne yapacağını merak ettiğini yazmıştı. Başka biri Damla'nın oyunculuğunu övüyordu. Birkaç paylaşımda da Taner'le karşılıklı sahnelerinden söz ediliyordu. Telefonu Batu'ya geri verdi.

“İnanamıyorum.”

“İnan,” dedi Batu. “Daha yeni başlıyoruz.”

O sırada yanlarına gelen senaristlerden biri Damla'ya sarıldı. Kadının gözleri dolmuştu.

“Eda'yı çok güzel taşımışsın.”

Damla'nın boğazı düğümlendi.

“Çok teşekkür ederim.”

“Ben teşekkür ederim.”

Gösterimin ardından davetliler yeniden girişteki alana geçti. Burada sohbetler ve tebrikler devam ederken etkinliğin fotoğrafçısı bütün ekibi bir araya getirdi. Oyuncular, Batu, senaristler, Aycan, Engin ve set ekibinden birçok kişi dizinin afişinin önünde toplandı. Önce kalabalık bir ekip fotoğrafı çekildi. Ardından daha küçük gruplar halinde birkaç kare daha alındı. Son olarak Damla'yla Taner birlikte poz verdi.

Damla bütün bunların ortasında aklından geçenleri durduramıyordu.

Sabah setteyken akşamı düşünmekten kendisini alamamıştı. Karavanında oturup kötü ihtimalleri sıralamış, Ali'ye ya beğenmezlerse diye sormuştu. Şimdi ise insanlar Eda'yı konuşuyordu. Hikayesini merak ediyor, sahnelerini paylaşıyorlardı.

Birkaç saat önce içeri girerken duyduğu korku tamamen kaybolmuş değildi. Ama kabul etmeliydi ki bu akşam güzel geçmişti.

Damla yeniden arkadaşlarına döndü. Fulya telefonunda bir şey gösteriyor, Can da onun omzunun üzerinden ekrana bakmaya çalışıyordu. Bilge gülerek ikisine bir şey söylüyordu. Birkaç adım ötede Batu, Taner'le konuşurken ilk kez gerçekten rahat görünüyordu. Damla yanlarına yürüdü.

O geceyi daha sonra nasıl hatırlayacağını bilmiyordu. Ama uzun süre unutmayacağından emindi.

***

Ali, jenerik akmaya başladığında bir süre daha televizyonun karşısında oturdu. Telefonunu aldı, Damla'yı aramak istiyordu. Diziyi ne kadar beğendiğini, özellikle son sahnenin onu nasıl etkilediğini hemen söylemek istiyordu.

Ama Damla'nın şu anda gösterimin yapıldığı salonda olduğunu biliyordu. Bölüm yeni bitmişti. Muhtemelen herkes birbirini tebrik ediyor, fotoğraflar çekiliyor, birileri onunla konuşmak için sırasını bekliyordu.

Telefonu sehpaya bıraktı. Birazdan arardı. Ekranda başka bir programın tanıtımı başladığında televizyonun sesini kıstı. Damla'yı düşünüyordu. Çekimlerin başladığı günden beri onun ne kadar çalıştığını, bazı akşamlar yorgunluktan konuşacak hali kalmadığını biliyordu. Kimi zaman kendisinden beklediklerine yetişememe korkusuna da tanık olmuştu. Şimdi bütün o emeğin karşılığını ekranda görmüştü.Damla'yla gurur duyuyordu.
Telefonu titrediğinde yeniden eline aldı. Murat yazmıştı.

*Bizim kız çok iyiydi.*

Ali gülümsedi.

“Bizim kız ha.”

*Kesinlikle harikaydı.*

Murat'ın cevabı gecikmedi.

*Vay. Senden bu kadar net bir yorum almak kolay değildir.*

*Hak edene söylüyorum.*

*Bunu Damla'ya ileteceğim.*

*Ben söylerim.*

*O zaman fazla bekletme.*

Ali bu son mesaja cevap vermedi. Murat'ın ne demek istediğini anlamıştı. Hemen ardından Duru'dan bir mesaj geldi.

*Bayıldım! Damla gerçekten çok iyiydi. Şimdi başı kalabalıktır diye arayamadım. Yarın arayacağım. Sen konuşursan selamımı söyle.*

*İletirim. Çok sevinecek.*

Telefonu elindeyken sosyal medyaya girdi. Dizinin adı en çok konuşulan başlıklar arasındaydı. Paylaşımlar hızla artıyordu. Bazıları gelecek bölümde neler olacağını tahmin etmeye çalışırken bazıları ilk bölümden editlere başlamıştı bile.

Damla'nın adını taşıyan paylaşımlar da az değildi. Hatta tanınan bir isim olmaması dikkatleri daha çok üstüne çekmişti. Diziden daha çok konuşuluyor gibi duruyordu.

*Eda karakterini çok sevdim. Damla'yı ilk kez izliyorum, çok başarılı.*
*Taner'in karşısında kimleri gördük, hiçbiri bu kadar yakışmamıştı. İkisi de çok iyiydi.*
*Bu bakışla bölüm bitirilir mi? Haftaya kadar nasıl bekleyeceğiz?*

Ali güldü. Son sahneyi yeniden düşündü. Damla'nın yüzündeki ifadeyi hatırladı. O sahnede tek kelime etmeden ne kadar çok şey anlatabildiğini düşünmüştü. Bir başka paylaşımda aynı sahneden alınmış bir görüntü vardı.

*İlk başrolünde böyle bir performans... Damla gerçekten çok iyi bir oyuncu. Özellikle son sahnede gözlerini kullanışı müthişti.*

Başka bir paylaşımda ise Damla’nın oyunculuğunun analiz edildiği, övgü dolu diğer yorumlara göre uzunca bir metin vardı. Ali paylaşımı beğendi.

Bir süre daha yorumları okudu. Damla'yı öven her yeni cümlede yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşuyordu. Onun bunları gördüğünde ne kadar sevineceğini tahmin edebiliyordu. Sonra karşısına otelin girişinde çekilmiş bir fotoğraf çıktı.

Damla'yla Taner yan yana duruyordu. Taner'in eli Damla'nın belindeydi. İkisi de kameralara gülümsüyordu. Ali'nin bakışları fotoğrafta biraz fazla kaldı. Görüntüyü büyüttü. Taner'in elinin durduğu yere baktı, ardından fotoğrafı eski boyutuna getirdi. Ali koltuğunda kıpırdandı.

Bir sonraki paylaşımda ikisinin diziden sahneleri bir araya getirilmişti. Görüntüler müzik eşliğinde değişiyor, aralarına o akşamki etkinlikten fotoğraflar ekleniyordu. Biraz daha aşağı kaydırınca gösterim salonundan çekilmiş yeni fotoğraflar gördü. Damla ile Taner yan yana oturuyordu. Bir karede Damla ona doğru eğilmiş, bir şey söylüyordu. Diğerinde ikisi birbirlerine bakıp gülüyordu. Ali fotoğrafları inceledi. Altlarında yorumlar birikmişti.

*Çok yakışıyorlar.*
*Ekranda da harikalar, yan yana da.*
*Bu ikiliyi daha çok izlemek istiyorum.*

“Başladılar hemen,” dedi Ali.

Ardından karşısına otelin girişinde yapılan röportaj çıktı. Videoyu açtı. Damla'yla Taner kameraların karşısında yan yana duruyordu. Damla'nın sesinde heyecan vardı ama kendinden emindi. Sorulara düşünerek cevap veriyor, bazen Taner'e dönüp gülümsüyor, sonra yeniden muhabire bakıyordu. Taner'e birlikte çalışmaları sorulduğunda onun Damla hakkında söylediklerini de dinledi. Deneyimli bir oyuncunun Damla'yı bu kadar içten övmesi hoşuna gitmişti. Damla'nın, Taner'le çalışmaktan ne kadar memnun olduğunu anlatışını izlerken yeniden gülümsedi.

Röportaj bittiğinde videoyu kapatmadı. Son birkaç saniyeyi bir kez daha izledi. Damla'nın kameraya gülümseyip teşekkür ettiği anı.

Bir süre daha paylaşımlara baktı. Dizinin adı hala gündemdeydi. Yeni yorumlar geliyor, sahneler paylaşılıyor, Eda'nın hikayesi tartışılıyordu. Ali, Damla'nın bütün bunları görmesini istiyordu. Hatta mümkün olsa bazılarını kendisi gösterirdi.

Telefonu yanına bıraktı. Bir süre sonra saate baktı. Gösterim bitmiş olmalıydı ama Damla'nın etrafının hala kalabalık olduğunu tahmin ediyordu. Biraz daha bekleyecekti.

***

Damla eve döndüğünde saat gece yarısını geçmişti. Salondan arkadaşlarının sesleri geliyordu. İçeri girdiğinde Fulya, Bilge, Can ve Özgür'ü kanepelere yerleşmiş, telefonlarına bakarken buldu. Can onu görünce şaşırdı.

“Sen ne çabuk geldin? Biz seni sabaha kadar beklemiyorduk.”

“Ne yapacaktım sabaha kadar orada?”

“Bilseydik önden gelmezdik,” dedi Bilge. “Biraz daha oyalanırdık.”

“Yok, iyi yapmışsınız. Ben de zor çıktım zaten.”

Fulya telefonunu Damla'ya uzattı.

“Gel, şunlara bak. Millet neler yazmış!”

Damla çantasını bırakıp yanlarına oturdu. Fulya, Eda'nın son sahnesiyle ilgili bir yorumu açtı.

“Bak, bunu oku.”

Damla birkaç satır okuduktan sonra gülümsedi.

“Çok güzel yazmış.”

“Altına bak bir de,” dedi Özgür. “Herkes haftaya ne olacağını tartışıyor.”

Can kendi telefonunu kaldırdı.

“Ben bir tane buldum. Kadın senin yaptığın şeyi savunuyor.”

“Benim yaptığım şeyi mi?”

“Eda'nın. Artık aynı kişisiniz benim gözümde.”

Damla gülerek telefonuna baktı.

“Eda haklı burada.”

“Bak!” dedi Can. “Karakterini de savunuyor.”

Bir süre daha yorumlara baktılar. Damla, hiç tanımadığı insanların Eda hakkında bu kadar ayrıntılı konuşmasına şaşırıyordu. Bazıları onun neden öyle davrandığını tartışıyor, bazıları gelecek bölüm için tahminlerde bulunuyordu. Fulya sonra fotoğraflara geçti.

“Bir de şuna bakın. Hepimiz çok güzel çıkmışız.”

Damla ekrana eğildi. Beşi bir aradaydı. Can'ın yüzünde tuhaf bir ifade vardı.

“Can, sen ne yapıyorsun burada?”

“Bilmiyorum. Herkes düzgün çıkmış, ben niye böyleyim?”

“Çünkü fotoğraf çekilirken konuşuyordun,” dedi Özgür.

“Ben hep konuşuyorum. Bu bir açıklama değil.”

Damla kahkaha attı. Tam o sırada telefonu çaldı. Ekranda Ali'nin adını görünce gülümsedi.

“Ben bir telefonla konuşup geliyorum.”

Fulya göz ucuyla ekrana baktı ama bir şey söylemedi. Damla telefonu açarken yatak odasına geçti.

“Efendim?”

“İyi akşamlar.”

“İyi geceler artık.”

“Doğru. Eve geldin mi diye bakayım dedim.”

“Yeni geldim. Sen ne yapıyorsun?”

“Ben de seni aramak için uygun saati bekliyordum.”

“Arayabilirdin.”

“Bütün gece telefonunun çaldığını tahmin edebiliyorum.”

“Biraz öyle oldu.”

Damla yatağın kenarına oturdu.

“İzledin mi?”

“Tabii ki izledim.”

“Tamamını mı?”

“Başından sonuna.”

Damla güldü.

“Nasıl buldun?”

“Çok beğendim.”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Damla yatağın üzerindeki yastıklardan birini kucağına aldı.

“Ben hala tam olarak ne düşündüğümü bilmiyorum. İlk başta kendimi izlemek çok tuhaftı. Sonra biraz alıştım.”

“Ben de ilk başta seni izledim.”

“Nasıl yani?”

“İlk on dakika Damla'yı izledim.” Ali kısa bir süre sustu. “Sonra kayboldu. Eda kaldı.”

Damla kaşlarını çattı.

“Bir süre sonra senin oynadığını düşünmeyi bıraktım,” diye devam etti Ali. “Eda'nın ne yapacağını merak ediyordum.”

“Bunu söylemen çok güzel.”

“Öyleydi zaten. Çok iyiydin.”

“Teşekkür ederim.”

“Bir de şu son sahne... Bölümün bittiği sahne. Birkaç saniye hiç konuşmuyorsun ya.”

“Evet.”

“Orayı çok beğendim.”

Damla'nın gülümsemesi büyüdü.

“O sahneyi çekerken çok uğraşmıştık.”

“Değmiş.”

Damla başını yastığa yasladı.

“Bütün akşam çok güzel şeyler duydum. Ama senin böyle anlatman başka.”

“Sevindim.”

Damla güldü.

“Peki, başka? Eleştirilerini de alabilirim.”

“Eleştiri mi istiyorsun?”

“Evet. Neden olmasın?”

“Taner'le beklediğimden çok daha uyumluydunuz.”

Damla kaşlarını kaldırdı. Hiç beklemiyordu.

Ali Bey siz hayırdr?

“Bu eleştiri değil.”

“İyi partner seçmişler.”

Damla, Ali'nin sesindeki küçük değişikliği duymazdan gelerek cevap verdi.

“Evet, ben de beğendim uyumumuzu. Ayrıca çok şanslıyım. Gerçekten iyi anlaşıyoruz.”

“Belli oluyor.”

Damla gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Ali hafifçe güldü.

“Birkaç sahnede işinizi gereğinden fazla iyi yaptığınızı düşündüm.”

Damla kahkaha attı.

“Bu bir iltifat mı?”

“Bilemiyorum.”

“Çok profesyonel bir değerlendirme.”

“Öyle.”

“Tabii.”

“Yani beğendin?”

“Çok beğendim. Bunu kaç kere söylemem gerekiyor?”

“Bir iki kere daha söyleyebilirsin. Senden duymak ayrıca hoşuma gidiyor.”

Ali daha kısık ve tok bir sesle konuştu.

“Çok iyiydin, Damla.”

Damla başını çevirip komodinde duran ultrason fotoğrafına baktı.

“Teşekkür ederim, Ali.”

“Rica ederim.”

Bir süre konuşmadılar. Salondan Can'ın sesi geliyordu. Ali sordu:

“Can’lar sende mi?”

“Evet. Salondalar. Yorumları okuyup duruyorlar.”

“Güzel yorumlar var.”

“Demek sen de baktın.”

“Sadece ben değil. Duru, Murat… Bu arada onlar da bayılmış. Arayacaklarmış yarın ama iletmemi istediler.”

“Teşekkür ederim. Akşamım güzelleşmeye devam ediyor. Gerçekten güzel bir akşamdı.”

Damla bir an durup devam etti;

“Keşke sen de orada olsaydın.”

Ali’nin konuşmadan önce nefes verdiğini duydu Damla.

“Ben de çok isterdim.”

Ali’nin neden gelmediğini biliyordu. Yine de yanında olmamasını bu kadar çok fark edeceğini sanmamıştı.

“Bir dahakine,” dedi.

“Bir dahakine.”

Tam o sırada Damla'nın ekranına başka bir arama düştü.

“Öykü arıyor. Görüntülü.”

“Bu saatte mi?”

“Evet. Muhtemelen bütün gece bekledi.”

“Öyleyse bekletme.”

Damla güldü.

“Yarın konuşuruz, olur mu?”

“Olur. İyi dinlen.”

“Sen de. İyi geceler.”

“İyi geceler, Damla.”

Telefonu kapattığında Damla bir süre ekrana baktı. Sonra Öykü'nün aramasını cevapladı. Öykü'nün yüzü belirir belirmez sesi duyuldu:

“Sonunda! Nasılsın? Harika olmalısın. Harikaydın!”

***

Sabah uyandığında Damla'nın telefonu komodinin üzerinde durmadan titriyordu. Gözlerini açıp saate baktı. Dokuzu biraz geçmişti. Birkaç saniye boyunca neden bu kadar yorgun uyandığını düşündü. Sonra bir önceki geceyi hatırladı.

Gösterim, alkışlar, tebrikler, saatlerce oturup yorumları okumaları...
Ali'yle konuşması.

Gülümsedi. Telefonunu eline aldığında bildirimlerin çoğunun kızlardan geldiğini gördü. Öykü gece konuştuktan sonra birkaç mesaj daha göndermişti. Ceren de bir haber bağlantısı paylaşmıştı.

*Günaydın yıldızımız. Sabah magazin haberlerinin bir numaralı konususun.*

Damla mesajı okuyup kaşlarını kaldırdı.

*Günaydın. Korktum. Korkmalı mıyım?*

Ceren'in cevabını beklemeden bağlantıyı açtı.

**İlk bölüm gecesinde gözler Ali Derin'i aradı!**
*Dün akşam ilk başrol deneyimiyle izleyici karşısına çıkan Damla Erten, gösterim gecesine rol arkadaşı Taner Coşkun’la birlikte katıldı. Bir süredir adları aşk söylentilerine karışan Damla Erten ve iş insanı Ali Derin'in gece boyunca yan yana görüntülenmemesi dikkat çekti. Derin'in gösterime katılmaması, ikilinin arasının açıldığı iddialarını beraberinde getirdi.*

Damla haberi bir kez daha okudu.

“Ne güzel.”

Gözlerini ovuşturdu. Hala tam olarak ayılamamıştı. Haberin altında, önceki akşam Taner'le birlikte verdikleri pozlardan biri vardı. Damla fotoğrafta gülüyordu. Taner de yanında, elleri önünde birleşmiş halde kameraya bakıyordu. Damla ekranı aşağı kaydırdı. Yazının devamında ilişkilerine dair herhangi bir bilgi bulunmuyordu. Ali'nin geceye katılmamış olması dışında yeni bir şey söylememişlerdi.

Ceren'den yeni mesaj geldi.

*Okudun mu? Bir de diğerine bak.*

Ardından ikinci bir bağlantı gönderdi.

**Ali Derin'den Damla'ya sessiz destek!**
*Gösterim gecesinde yer almayan Ali Derin'in, sosyal medyada Damla Erten’in oyunculuğunu öven bir paylaşımı beğendiği görüldü. Derin'in bu hareketi, ikili hakkında çıkan ayrılık söylentilerine rağmen Erten’e desteğini sürdürdüğü şeklinde yorumlandı.*

Damla kahkaha attı. Haberde Ali'nin beğendiği paylaşımın ekran görüntüsü de vardı. Biri Damla’nın oyunculuğunu uzun uzun değerlendirmişti. Övgülerle doluydu. Paylaşımın altında Ali'nin adı görünüyordu. Damla fotoğrafı büyüttü. Ali gerçekten beğenmişti.

Ceren'e yazdı.

*Kötü ayrılmadık tabii.*

Ceren gülme emojileri gönderdi.

*Ayrılıktan sonra gelen ilk destek.*

Damla gülerken karşısına çıkan diğer haberlere de baktı.

**Damla ve Taner'in uyumu sosyal medyayı ikiye böldü!**
*İlk bölümleriyle izleyiciden olumlu yorumlar alan iki oyuncunun gösterim sırasında birlikte çekilen fotoğrafları da ilgi gördü. Özellikle birbirlerine dönerek gülümsedikleri kareler kısa sürede yayıldı. İkilinin hem ekrandaki hem de gösterimdeki uyumu sosyal medyada çok konuşuldu.*

Fotoğraflara baktı. İlkinde Taner'le yan yana oturuyorlardı. İkincisinde Damla ona doğru eğilmişti. Üçüncü karede ikisi birbirlerine bakıp gülüyordu. Damla o anı hatırlamaya çalıştı. Muhtemelen sahnelerden biriyle ilgili konuşuyorlardı. Taner'in ne söylediğini hatırlamıyordu bile. Fotoğrafın altındaki yorumlardan birkaçını okudu.

*Çok yakışıyorlar.*
*Dizideki uyumları inanılmaz.*
*Gerçek olsalar ya.*
*Taner'in en iyi partnerlerinden biri olabilir.*

Bir başkası da ilk bölümden bir sahne paylaşmış, ikisinin bakışmalarını övmüştü. Damla telefonu yorganın üzerine bıraktı. Tam kalkacakken kapısı hafifçe tıklatıldı.

“Uyanık mısın?” diye sordu Fulya.

“Uyandım, gel.”

Fulya kapıyı araladı. Saçlarını gelişigüzel toplamıştı.

“Haberleri gördün mü?”

“Görmez miyim?”

“Hadi gel. Biz mutfaktayız. Değerlendirmelere başladık.”

Damla gülmeye başladı. Fulya devam etti.

“Epey hareketli bir gece geçirmişsin.”

Fulya kapıdan çıkarken arkasına döndü.

“Çay koyduk. Geliyorsun değil mi?”

“Geliyorum.”

Damla yataktan kalktı, yüzünü yıkayıp üzerini değiştirdi. Salona geçtiğinde Can mutfak masasında oturmuş, telefonuna bakıyordu. Bilge çay dolduruyor, Özgür de ekmek kızartıyordu. Can başını kaldırdı.

“Günaydın. Öncelikle geçmiş olsun.”

Damla sandalyesini çekti.

“Neden?”

“Ayrılmanıza üzüldüm.”

“Sağ ol arkadaşım.”

“Zor olmalı.”

“Öyle öyle zor.”

Can başını salladı.

“Güçlü dur.”

Damla gülerken Bilge önüne bir bardak çay koydu.

“Şunu da gördün mü?” diye sordu Özgür. “Ali'nin beğendiği paylaşımı haber yapmışlar.”

“Gördüm.”

“Bence güzel bir yorum seçmiş,” dedi Bilge. “Ben de okudum, bayağı iyi anlatmış.”

“Evet,” dedi Damla. “Ben de beğendim.”

Fulya karşısına oturdu.

“Yalnız Taner'le fotoğraflarınız gerçekten güzel çıkmış. Dün gece çok güzel görünüyordunuz.”

Bilge çayından bir yudum aldı.

“Bugün sete kaçta gideceksin?”

“Öğleden sonra.”

“Dünkü tepkilerden sonra herkesin keyfi yerindedir,” dedi Özgür.

“Umarım. Bakalım reytingler nasıl gelecek.”

“Ne zaman belli olur?”

“Saat on oluyor. Açıklanır birazdan.”

Damla çayını karıştırdı. Bir önceki gecenin yorgunluğu hala üzerindeydi ama içi rahattı. Sabah uyandığından beri okuduğu yorumları düşündü. Eda hakkında konuşuluyordu. İnsanlar onu merak ediyor, davranışlarını tartışıyor, gelecek haftayı bekliyordu. Bir süre sonra telefonu yeniden eline aldı.

Ali'nin konuşmalarını açtı. Dün gece kendisine söylediklerini hatırlayınca gülümsedi. Sonra ayrıldıklarını iddia eden haberi bulup ekran görüntüsünü aldı. Altına yazdı:

*Bizi ayırmışlar.*

Telefonu masaya bıraktı. Can sosyal medyada paylaşıldığını gördüğü dün akşam kötü çıktığı fotoğrafıyla ilgili Fulya'ya söyleniyordu. Damla onların konuşmasını dinlerken telefonu titredi.

*Hızlı karar vermişler.*

Damla güldü. Ali yazıyordu. Bir mesaj daha geldi.

*Beni tanısalardı bu kadar çabuk vazgeçmeyeceğimi bilirlerdi.*

***