13. BÖLÜM

***

Birkaç gün sonra Ali, Duru’yla buluştu. Düğüne iki haftadan az kalmıştı. Fırsat buldukça görüşüyorlardı ama konuşmalarının neredeyse tamamı düğün hazırlıklarıyla geçiyordu. Mekan, davetliler, sürekli değiştirilen masa düzeni… Duru bir ara önündeki tabağa bakıp içini çekti.

“Biz düğünden sonra ne konuşacağız?”

Ali kaşlarını kaldırdı.

“Konuşmak zorunda mıyız?”

Duru başını kaldırdı.

“Ha ha ha.”

“Bence iyiydi.”

“Üç aydır bütün hayatımız düğün.”

“Bittiğinde biraz sessizlik iyi gelebilir.”

“Ben yine konuşacak bir şey bulurum.”

“Ondan hiç şüphem yok.”

Duru güldü. Bir süre sonra yüzündeki ifade değişti.

“Garip geliyor.”

“Ne?”

“İki hafta sonra her şey farklı olacak.”

Ali ona baktı. Duru bunu korkuyla söylememişti. Daha çok, yaklaşan değişimin büyüklüğünü ilk kez fark etmiş gibiydi.

“Olacak,” dedi Ali.

“Senin hayatın aynı kalacak. Sadece kızının medeni durumu değişiyor.”

Ali cevap vermedi. Duru önündeki su bardağıyla oynuyordu. Babasının sessizliğinin üzerinde durmadı. Ali ise bir an söylemeyi düşündü. Duru, değişecek tek hayatın kendisininki olduğunu sanıyordu. Ama Damla’ya sormamıştı.

“Ne oldu?” diye sordu Duru. Ali omuz silkti.

“Soyadımı bırakıyorsun. Derinlerden bir kişi azalıyor daha nasıl bir değişiklik olsun hayatımda.”

Duru başını iki yana salladı.

“Baba ya. Haklısın büyük değişiklik.”

Ali o akşam eve döndüğünde daha fazla beklemek istemediğini biliyordu. Bebeği Duru’ya anlatmak, Murat’ın ve kardeşlerinin de bilmesini istiyordu. Kalp atışını duymuşlardı. Damla’nın çalıştığı yapımcılar öğrenmişti. Ali de haberi yalnızca kendi içinde taşımaktan yorulmuştu. Önce Damla’ya sorması gerekiyordu.

***

Ertesi gün Ali, Damla’yı aradı. Onu görmek istediğini söyledi. Damla, sabah erken başlayan çekimin ardından öğleden sonra kendini eve zor atmıştı. Biraz halsiz olduğunu, ertesi günkü çekime kadar evden çıkmak istemediğini söyledi.

“İstersen sen gel.”

Ali kabul etti. Eve vardığında elinde iki poşet vardı. Asansörden çıktığında Damla’nın kapısının açık olduğunu gördü. Damla, kendisinden yaşça büyük bir kadını uğurluyordu.

“Çorbayı dolaba koydum,” dedi kadın. “Akşam ısıtıp içiyorsun.”

“İçerim.”

“İçtim dersin. Yarın gelince yerinde bulurum.”

Damla güldü.

“Tamam Mehtap abla.”

“Yarın görüşürüz güzel kızım.”

Mehtap Hanım döndüğünde Ali’yle göz göze geldi. Önce Ali’ye baktı. Sonra elindeki poşetlere. Damla ikisinin arasındaki bakışı gördü.

“Ali, bu Mehtap Abla,” dedi. “Buraya taşındığımdan beri ablam benim.”

Sonra Mehtap Hanım’a döndü.

“Ali.”

Ali elindeki poşetleri tek elinde topladı ve elini uzattı.

“Memnun oldum.”

“Ben de.”

Mehtap Abla yaklaşık sekiz yıldır bu eve girip çıkıyordu. Zamanla Damla’yı kendi kızı gibi görmeye başlamıştı. Damla da son günlerde ona daha sık ihtiyaç duyacağını düşünmüş, o gün haftada üç gün gelmesi için anlaşmışlardı. Mehtap Hanım asansörün düğmesine bastı.

“Yarın geliyorum ben.”

“Tamam Mehtap abla.”

Asansöre binmeden önce Ali’ye bir kez daha baktı. Kapılar kapandı. Damla evine girerken gülüyordu.

“Ne oldu?” dedi Ali.

“Hiç.”

Ali, neyi kastettiğini anlamamış gibi başını hafifçe yana eğdi.

“Mehtap abla seni sevdi mi, anlamaya çalışıyorum.”

Ali güldü.

“Sonuç?”

Damla omuz silkti.

“Henüz belli değil.”

“Harika.”

“Poşetlerle birkaç puan kazanmış olabilirsin.”

Ali elindekilere baktı.

“Birkaç puanla başlamak fena sayılmaz sanki.”

“Bilemiyorum artık.”

Damla salonu işaret etti.

“Girsene.”

Ali içeri adım attığında etrafına baktı. Damla’nın evini ilk kez görüyordu. Holün hemen sağındaki yatak odasının kapısı aralıktı. Kiremit rengi nevresimin bir kısmı görünüyordu. Ali’nin bakışı kapıda kısa bir an kaldı. Bakışını yan taraftaki odaya çevirdi. Çalışma odası olduğu kapıdan bile belliydi. Büyük kitaplık neredeyse bütün duvarı kaplıyordu. Salonda koyu gri bir köşe koltuk vardı. Bir duvar kitaplara, plaklara ve film DVD’lerine ayrılmıştı. Küçük yuvarlak yemek masasının üzerinde birkaç kitap, bir senaryo dosyası ve yarısı içilmiş bir bardak su duruyordu.

Poşetleri mutfağa bırakan Ali salona döndüğünde Damla kendini koltuğun köşesine bırakmıştı. Başını geriye yasladı. Ali karşısında durdu.

“Yorgun görünüyorsun.”

Damla gözlerini kapattı.

“Merhaba Ali. Hoş geldin.”

“Hoş buldum.”

Ali koltuğun diğer ucuna oturdu.

“İyi misin?”

“İyiyim. Sadece dediğin gibi yorgunum.”

Ali birkaç saniye yüzüne baktı. Damla gözlerini açtı.

“Bir şey diyecektin.”

Ali ellerini birleştirdi.

“Duru’ya söylemek istiyorum.”

Damla bir an anlamadı.

“Bebeği,” dedi Ali. “Murat’a da. Kardeşlerime.”

Kısa bir an durdu.

“Senin için uygunsa.”

“Çok mu istiyorsun söylemeyi?”

“Evet.”

“Tabii ki söyle.”

Ali başını salladı.

“Bu akşam hepsi Murat’ta olacak.”

“O zaman bu akşam mı söyleyeceksin?”

“Hayır.”

Damla kaşlarını hafifçe kaldırdı.

“Düğün geçsin” dedi Ali. “Şimdi söylersem bütün mesele bir anda buna döner.”

“Haberin Duru’nun önüne geçmesini istemiyorsun doğal olarak.”

“İstemiyorum.”

“Anladım.”

“Düğünden sonra söylerim.”

Damla başını salladı.

“Ben de Fulya’ya söylemek istiyorum artık.”

“Can’a da tabii.”

“Fulya söyledikten sonra beş dakika içinde öğrenir.”

“İyi bir sistem.”

“Yıllardır çalışıyor.”

Karşılıklı güldüler. Birkaç saniye sessizlikten sonra Damla ellerini dizlerine koyup doğruldu.

“Sana kahve yapayım.”

Ali de hemen ayağa kalktı.

“Sen otur. Ben yaparım.”

Damla mutfağa doğru iki adım attıktan sonra durdu.

“Geldiğinden beri hastaymışım gibi bakıyorsun zaten. Yaparım ben.”

“Yorgunsun.”

“O kadar kötü mü görünüyorum?”

“Öyle bir şey söylemedim.”

“Aynı şeyi daha nazik söyledin.”

Ali ona baktı.

“Kötü görünüyorsun demedim. Yorgun dedim. Görüntün gayet iyi.”

Damla sustu. Ali’nin bakışı yüzünde biraz fazla uzun kaldı. Sonra mutfağa yöneldi.

“Sadece dinlenmeni istiyorum.”

Damla birkaç saniye arkasından baktı. Ardından peşinden mutfağa geçti. Ali’nin getirdiği poşetlerden meyveler, birkaç paket taze sebze ve kuruyemiş çıktı. Damla kahve makinesinin başına geçti.

“Ben yapacaktım,” dedi Ali.

“Mutfağımı sana bırakacak kadar halsiz değilim.”

“Peki.”

Bu kadar çabuk vazgeçmesi Damla’nın kaşını kaldırmasına neden oldu.

“Peki mi?”

“Ev senin.”

Damla makineyi çalıştırdı. Birkaç dakika sonra bir fincanı Ali’nin önüne bıraktı. Kendine de büyük bir kupa bitki çayı hazırladı. Ali fincana baktı.

“Americano.”

Damla kupasını alırken durdu.

“Ne?”

Ali başını iki yana salladı. Damla ona ne içeceğini sormamıştı. Ne zaman fark ettiğini düşündü. Ayvalık’tayken olmalıydı.

“Bir şey yok.”

Kahvesinden bir yudum aldı. Damla da üzerinde durmadı. Fincanlarını alıp salona geçtiler. Konu bir süre sonra kendiliğinden başka yerlere dağıldı. Ali, Murat dışında iki kardeşinin daha olduğunu anlattı. İkisi de İngiltere’de yaşıyordu ve o akşam İstanbul’a geleceklerdi. Damla isimlerini ilk kez duydu.

Hangisinin büyük olduğunu.
Hangisinin ailedeki herkesi aynı anda idare edebildiğini.
Hangisinin Ali’yle on dakika içinde tartışmayı başardığını.

“Demek sorun yalnızca Murat değil,” dedi Damla.

“Murat en ısrarcı olanı.”

“Onu fark ettim.”

Ali de Mehtap Abla’yla nasıl tanıştıklarını sordu. Damla, taşındığı ilk gün mutfaktaki dolabın kapağının elinde kaldığını ve Mehtap Abla’nın daha ikinci görüşmelerinde evdeki bütün tadilatı halledecek ustayla geldiğini anlattı.

“Aslında artık emekli olmak istiyor. Ama beni kıramadı işte.”

“Yanında alıştığın biri olması güzel olur tabii ki. Emekliliği ertelemesine sevindim.”

“Beni seviyor.”

Damla bunu söylerken hiç düşünmedi. Ali ona baktı.

“Belli.”

Sohbet sürekli konudan konuya geçiyordu. Ali, Damla’nın ertesi sabah kaçta sete gideceğini öğrendi. Damla da Ali’nin kardeşlerini havaalanından alacağını. Kahve bitti. Bitki çayı soğudu. Uzun bir süre saate bakmadan sadece konuştular.

***

O akşam Murat’ın evi kalabalıktı. Ali’den iki yaş küçük olan Selim, eşi Sophia ve oğulları Timur ile Berk’le Londra’dan gelmişti. Kardeşlerin en küçüğü Banu da eşi Anıl ve kızı Mina’yla aynı gün İstanbul’a ulaşmıştı. Duru’nun düğününe iki haftadan az kalmıştı ve bütün aile sonunda bir aradaydı.

Anne ve babalarını kaybettikten sonra kardeşlerin hiçbiri doğup büyüdükleri evin kapanmasını istememişti. Yıllar önce eve taşınan Murat olmuştu. Selim’le Banu İstanbul’a geldiklerinde burada kalıyor, aile yemekleri de çoğunlukla yine bu masada yeniyordu.

Masanın bir ucunda Duru ile Demir yan yana oturuyordu. Önlerinde düğün için hazırlanmış uzun bir liste vardı. Duru konuşulanları dinlerken elindeki kalemle bazı maddelerin üzerini çiziyor, Demir de arada listeyi kendine çekip yeniden bakıyordu.

“Ulaşım tamam,” dedi Demir. “Otelden gelecekler için iki araç ayarlandı.”

Duru başını salladı.

“Bir tane daha gerekebilir.”

“Kim için?”

Duru listedeki isimlere baktı.

“Bilmiyorum. Ama biri mutlaka son gün ‘Ben nasıl geleceğim?’ diye arayacak.”

Murat hiç düşünmeden Selim’i gösterdi.

“İlk aday belli.”

Selim yemeğinden başını kaldırdı.

“Benim arabam var.”

“Mesele arabanın olup olmaması değil zaten.”

“Başladı yine gelir gelmez benimle uğraşmaya.”

Banu araya girdi.

“İstanbul’da yolları hatırlamıyorsun ama abi kabul et.”

Selim eliyle küçük bir düzeltme yaptı.

“Navigasyon kurbanıyım ben. Ona güvenmemem gerekiyor. Kendi hatırladığım yolları kullansam sıkıntı olmayacak zaten.”

Murat güldü.

“Navigasyonu bırakma sen yine de.”

Duru kalemi masaya bıraktı.

“Şaka bir yana, düğün günü kimse araba kullanmayacak. Araçlar herkesi buradan alacak.”

Ali başını salladı.

“Böylesi daha iyi.”

Banu, Duru’ya baktı.

“Senin yapman gereken bir şey kaldı mı?”

“Bitmeyen birkaç küçük şey.”

“Ne kadar küçük?”

Duru derin bir nefes aldı.

“Birbirinden bağımsız on yedi küçük şey.”

“Onları bize dağıt,” dedi Banu. “Burada boş oturmak için gelmedik.”

Duru gülümsedi.

“Yarın pişman olmayacaksan dağıtırım.”

“Ben olmam. Diğerleri adına söz veremem.”

Selim hemen konuştu.

“Kimse pişman olmaz amcası. Sen dağıt görevleri.”

Konudan konuya geçtiler. Ali, masanın etrafında birbirine karışan sesleri dinlerken istemeden duygulandı. Duru ile Demir yan yanaydı. Kardeşleri, eşleri, yeğenleri... Herkes oradaydı. Ali bu masayı seviyordu. Annesiyle babasını düşündü. Daha sekiz yıl önce onlar da buradaydı. Ali, ikisini sık sık birbirlerine bakarken yakalardı. Yokluklarını hep hissediyordu. En çok da böyle zamanlarda. Onları bir yıl içinde arka arkaya kaybetmişti. Damla’nın da aynı şeyi yaşadığını artık biliyordu.

Birkaç saat önce onu evinde bırakmıştı. Koltuğun köşesine yaslanmış, bütün günün yorgunluğunu üzerinde taşıyordu. Sabaha göre daha iyi olduğunu söylemişti. Ali yine de şimdi nasıl olduğunu merak ediyordu. Bakışları birkaç saniye masanın üzerinde kaydı. Banu bunu fark etti ama üzerinde durmadı. Düğün yaklaşırken Ali’nin dalgın olması ona garip gelmemişti. Ali, Murat’ın sesiyle yeniden konuşmalara döndü.

“Selim geçen ay Londra’da yeni açılan bir restorana gitmiş.”

Selim başını çevirdi.

“Güzel bir yerdi.”

Sophia gülmeye başladı. Ali kardeşine baktı.

“Sophia öyle anlatmıyor.”

“Restoran güzeldi. Yemek konusunda aynı şeyi söylemedim.”

Murat dirseğini masaya dayadı.

“Anlat bakalım.”

Selim isteksizce çatalını bıraktı.

“Önüme neredeyse masa kadar bir tabak koydular.”

“Normal,” dedi Banu.

“İçinde üç tane bezelye vardı.”

Mina hemen başını kaldırdı.

“Gerçekten üç tane mi?”

Sophia düzeltti.

“Beş taneydi.”

Selim karısına döndü.

“Üçtü.”

“Beşti. Saydım.”

Masada kahkaha koptu. Selim başını iki yana salladı.

“Yanında sos vardı.”

Murat ciddi bir ifadeyle sordu.

“Doydun mu?”

“Doymak ne mümkün?”

Sophia onun yerine devam etti.

“Eve dönünce sandviç yaptı.”

Ali de güldü.

“Sen de inatla gidiyorsun öyle restoranlara. Sevmiyorsun işte kabul et artık.”

Selim’in restoran merakı konuşulmaya devam ederken Ali’nin gözleri telefonuna kaydı. Damla’nın adını açtı.

Nasıl oldun?

Mesaja baktı. Sonra sildi. Birkaç dakika daha masadaki konuşmaları dinlemeye çalıştı. Sonunda telefonu yeniden alıp ayağa kalktı.

“Hemen geliyorum.”

Bahçeye çıktı. Banu gözleriyle onu takip etti. Bir şey vardı. Bunu anlamamak için Ali’yi hiç tanımıyor olmak gerekirdi. Ali bahçeye çıktığında kapıyı arkasından tamamen kapatmadı. İçeriden hala kahkahalar, tabak sesleri ve çocukların birbirine karışan konuşmaları geliyordu. Damla telefonu ikinci çalışta açtı.

“Efendim?”

Sesinden bile yorgun olduğu anlaşılıyordu. Ali istemeden gülümsedi.

“Uyuyordun galiba.”

“Galiba dalmışım, evet.”

“Uyandırmak istemezdim. Merak ettim.”

“Uyandırdığın iyi oldu. Boynum neredeyse tutulacakmış.”

“Kendini nasıl hissediyorsun?”

Damla birkaç saniye düşündü.

“Sabaha göre daha iyiyim.”

“Bir şey yiyebildin mi?”

“Çorba içtim.”

“Tamam.”

Ali biraz rahatlamış gibiydi.

“Ali... İyiyim.”

“Tamam.”

“Gerçekten iyiyim.”

Ali hafifçe başını salladı.

“Bunu duymak için aradım zaten.”

Damla gülümsedi.

“O zaman görevin tamamlandı.”

Ali de güldü.

“Tamamlandı.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Gece kötü hissedersen...”

“Ararım.”

“Söz?”

“Söz.”

Damla bir an durdu.

“Bugün beni gördün de değil mi?”

“Evet.”

“Merak etme artık.”

Ali başını iki yana salladı.

“Kolay olmuyor.”

Damla gülümsedi.

“Öğrenirsin.”

“Bakacağız.”

Yine kısa bir sessizlik oldu.

“Bu akşam ailenlesin,” dedi Damla. “Aklın bende kalmasın.”

Ali cevap vermedi. Damla güldü.

“Tamam. Kalsın.”

Ali de güldü.

“Ben bir şey demedim.”

“Gerek yok.”

Damla’nın sesi biraz daha yumuşadı.

“Gerçekten kötü hissedersem arayacağım.”

Ali bu kez daha rahat bir nefes aldı.

“Tamam.”

“Tamam.”

Telefon kapandı. Ali birkaç saniye daha bahçede kaldı. Sonra içeri döndü. Masaya yaklaştığında konuşmalar kaldığı yerden devam ediyordu. Banu, Ali yerine oturur oturmaz sordu.

“Telefon önemli miydi?”

Ali ona baktı. Sorunun yalnızca telefonla ilgili olmadığını anlamıştı.

“Evet.”

“Her şey yolunda mı?”

“Şimdilik.”

Banu kaşlarını kaldırdı.

“Şimdilik?”

Ali başını salladı.

“Bugünün konusu değil.”

Banu’nun yüzünde yavaşça bir gülümseme oluştu.

“Demek anlatılacak bir şey var.”

Ali güldü.

“Var.”

“Anlatacak mısın?”

“Anlatacağım.”

Ali önce Banu’ya, sonra masadakilere baktı. Duru, Demir’e listedeki bir şeyi gösteriyordu.

“Zamanı gelince.”

Banu abisinin yüzüne birkaç saniye daha baktı. Üstelemedi.

“Peki.”

Murat bütün konuşmayı duymuştu. Fakat o da soru sormadı. Selim nihayet restoranın fotoğrafını bulup telefonu masanın ortasına uzattı.

“Bakın. Haksızlık ediyorsunuz.”

Banu ekrana baktı.

“Tabak gerçekten çok güzelmiş.”

Selim memnuniyetle arkasına yaslandı.

“Sonunda.”

Banu devam etti.

“Bezelyeler bile görünmüyor ama.”

Masada yeniden kahkaha yükseldi. Ali de konuşmaya geri döndü. Fakat gecenin ilerleyen saatlerinde telefonu masanın üzerinde her yandığında gözleri istemsizce ekrana gitti. Masadakiler de fark ettiler. Henüz kimse Damla’nın adını bilmiyordu. Ama artık hepsi aynı şeyden emindi. Ali’nin hayatında biri vardı.

***