19. BÖLÜM

***

Damla çayları alıp salona geçtiğinde Ali koltukta oturuyordu. Telefonunda bir şeyler okuyordu. Damla yaklaşınca ekranı kapattı.

“Şeker koymadım,” dedi Damla, çayı önüne bırakırken.

Karşısındaki berjere oturdu. Ali teşekkür edip çayına uzandı ama içmedi. Damla da oturduğu yerde kendine rahat bir pozisyon bulmaya çalışıyordu. Yürüyüşten sonra bacakları biraz yorulmuştu. Ayaklarını uzatıp koltuğun kenarına yaslandı.

Ali bir süre onu izledi.

“Damla.”

“Efendim?”

“Özür dilerim.”

Damla'nın yüzündeki ifade değişti. Bir şey söylemedi.

“Engin'i aradığım için. Sana danışmadan çekim programına müdahale ettiğim için.”

Damla hareketsiz bir şekilde sadece Ali’nin gözlerine bakıyordu. Ali devam etti.

“O gece gerçekten dinlenmen gerektiğini düşünüyordum. Hala öyle düşünüyorum. Ama bunu seninle konuşmak yerine Engin'i aradım.”

“Evet, maalesef öyle yaptın.”

“Yaptım.”

Ali bunu öyle kolay kabul etmişti ki Damla ne diyeceğini bilemedi. O gece otoparkta aynı şeyi anlatabilmek için ne kadar uğraştığını hatırladı.

“Bak,” dedi Ali, “o gün seni gördüğümde gerçekten korktum. Arabada uyuyakalmıştın. Eve geldiğimizde de ayakta zor duruyordun. Ertesi sabah gece çekimin olduğunu söyleyince…”

“Biliyorum Ali. Endişelendin.”

“Evet. Ama senin kızdığın şey bu değildi.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Değildi.”

“Bunu anlamam biraz geç oldu… Ben bir sorun gördüğümde çözmeye alışmışım Damla. Bazen karşımdakinin ne istediğini sormayı atlıyorum.”

Ali biraz daha öne doğru eğildi.

“Senin kendi kararlarını veremeyeceğini düşünmüyorum Damla. Sana güvenmediğimi düşünmeni de istemiyorum. Ama yaptığım şey sana tam tersini hissettirdi. Bunun için üzgünüm.”

Damla'nın aklına otoparkta söyledikleri geldi. Ali'nin giderek sabırsızlanması, her itirazına yeni bir gerekçe bulması, sonunda çalışma programının bir gün değişmesini önemsiz bir şeymiş gibi anlatması… Şimdi ise karşısında oturmuş, o gece kendisine anlatamadığı şeyi söylüyordu.

“Beni çok kızdırdın,” dedi Damla.

“Biliyorum.”

“Bir de hala haklı olduğunu düşünüyordun.”

Ali başını hafifçe yana eğdi.

“Dinlenmen gerektiğini düşünüyordum. Hala düşünüyorum.”

Damla'nın kaşları çatıldı.

“Bir dakika, bitireyim.” Ali elini hafifçe kaldırdı. “Dinlenmen gerektiğini düşünmem başka, senin yerine karar vermem başka. Ben o ikisini birbirine karıştırdım.”

“Evet,” dedi. “Tam olarak öyle.”

“Bir daha yapmayacağım.”

“Endişelenmeyecek misin?”

“Orası biraz zor.”

Damla güldü.

“Bence de.”

“Endişelenirim. Söylenirim de muhtemelen.”

“Muhtemelen mi?”

“Peki, kesin söylenirim.”

“Buna itirazım yok.”

“Biliyorum. Ama gidip senin adına kimseyi aramayacağım. Önce seninle konuşacağım.”

Damla başını iki yana salladı.

“Önce değil Ali. Yalnızca benimle konuşacaksın.”

Ali bir an düşündü.

“Tamam,” dedi. “Yalnızca seninle.”

Damla bir süre daha ona baktı. Ali'nin söylediklerine inanıyordu. Yine de onu tanıyordu artık. Endişelenmekten, kendince çözümler bulmaktan kolay kolay vazgeçmeyecekti. Muhtemelen başka konularda da tartışacaklardı. Damla kupasını eline aldı.

“Çayın soğudu.”

Ali de kupasına uzandı. Damla bacaklarını altına toplayıp koltukta biraz daha rahat oturdu.

“Cuma kaçta gelirsin?” diye sordu Damla.

Ali önce ne sorduğunu anlamamış gibi baktı.

“Cuma?”

“Erdek'e gideceğiz ya.”

“Ha, evet.”

Damla onun yüzündeki şaşkınlığı görünce güldü.

“Unuttun mu?”

“Hayır, unutmadım.”

“Pek öyle görünmüyor.”

“Sen kaçta çıkacaksın?”

“Belli değil. Çekim uzayabilir.” Damla biraz durdu. “Ama birlikte gidelim bence.”

Ali birkaç saniye cevap vermedi. Damla'nın yüzüne baktı, gerçekten birlikte gitmeyi teklif ettiğinden emin olmak ister gibiydi. Sonra gülümsedi.

“Bence de.”

“Sete gelirsin o zaman. Direkt geçeriz.”

“Olur.”

“Çok geç çıkarsam?”

“Beklerim.”

“Sonra yolda söylenmek yok ama.”

“Ben ne zaman söylendim?”

Damla başını yana eğip ona baktı.

“Gerçekten cevap vermemi istiyor musun?”

Ali güldü.

“Yok. Gerek yok.”

“Güzel.”

Damla kendisini affettiğini söylememişti. Ali de bunu sormamıştı. Ama cuma günü birlikte Erdek'e gideceklerdi. Şimdilik bu kadarı Ali için yeterliydi.

***

Cuma akşamı Ali, Damla'nın çıkacağını söylediği saatten yarım saat önce stüdyonun önündeydi. Damla'yı alacak, oradan doğruca Erdek'e geçeceklerdi. En azından planları buydu.

Yarım saat geçti. Ardından bir yarım saat daha.

Kapıdan çıkan ekip üyelerinden biri çekimin uzadığını, diğeri son bir sahne kaldığını söyledi. Ali arabada beklemeye devam etti. Damla'nın işinin bazen uzadığını biliyordu. Üstelik kendisini önceden uyarmıştı. Yine de içeride ne olup bittiğini merak ediyordu. Güvenlik görevlisi yanına geldiğinde telefonuna bakıyordu.

“Ali Bey, isterseniz içeri geçebilirsiniz.”

Ali başını kaldırdı.

“Damla Hanım haber bıraktı. İçeride bekleyebileceğinizi söyledi.”

Ali ancak o zaman arabadan indi.

“Teşekkür ederim.”

Görevlinin tarif ettiği koridoru takip ederek stüdyoya girdi. Daha ilk birkaç adımda kendisini alışık olmadığı bir kalabalığın içinde buldu. Ellerinde kıyafetlerle bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar, telsizlerden gelen kesik kesik konuşmalar, duvar kenarlarına dizilmiş ekipmanlar… Bir kadın elindeki kahveyi dökmeden geçebilmek için Ali'nin önünde aniden durdu.

“Pardon!”

“Estağfurullah.”

Kadın aceleyle uzaklaşırken Ali gülümseyerek yoluna devam etti. Damla'nın sık sık sözünü ettiği çalışma temposu buydu demek. Telefonda “Setteyim, sonra arayayım” dediğinde arka planda duyduğu seslerin şimdi tam ortasındaydı.

Çekim alanına ulaştığında ise koridordaki hareketliliğin aksine herkes sessizdi. Birkaç kişi monitörlerin başında duruyor, diğerleri kameranın karşısındaki iki oyuncuyu izliyordu. Ali de kapıya yakın bir yerde durdu. Damla'yı hemen gördü. Üzerinde açık renk bir elbise vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu. Ali'nin tanıdığı Damla'ya benziyordu ama yüzündeki ifadede yabancı bir şey vardı. Karşısındaki adama bakarken gözleri dolmuştu. Bir şey söylemek istiyor, söyleyemiyordu sanki.

“Kes!”

Batu'nun sesiyle birlikte az önceki sessizlik dağıldı. Birileri ışıkların yerini değiştirirken kamera ekibi kendi arasında konuşmaya başladı. Damla yüzünü silip Batu'nun yanına yürüdü. Bir asistandan senaryosunu aldı. Ali kenarda kaldı. Damla henüz onu görmemişti.

Batu'yla konuşmasını izledi. Damla senaryodaki bir satırı gösteriyor, bir şey anlatırken ellerini de kullanıyordu. Batu başını salladı ama Damla'nın yüzündeki ifadeden henüz anlaşamadıkları belliydi. Bir kez daha sayfayı gösterdi. Batu bir şey söyleyince kaşlarını kaldırdı, sonra ikisi birden güldü. Ali de farkında olmadan gülümsedi.

Damla'yı böyle görmeye alışık değildi. Onunla uzun uzun konuşmuş, birlikte vakit geçirmiş, bazen saatlerce hiçbir şey yapmadan oturmuşlardı. Ama şimdi karşısındaki kadın, Ali'nin hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediği bir işle uğraşıyordu. Üstelik ne yaptığını gayet iyi biliyor gibiydi. Damla bir şey söylemek üzere yeniden Batu'ya döndüğü sırada gözleri kalabalığın arasından Ali'yi buldu.

Bir an durdu.

Ali olduğu yerden gülümsedi. Aralarında onlarca koşturan set çalışanı vardı. Ama Damla’nın ilk fark ettiği şey Ali’nin kendisine baktığı oldu. Damla'nın yüzündeki ciddi ifade kayboldu. Bakışlarını hemen kaçırmadı. Biraz daha Ali’ye baktı.

“Damla?”

Batu'nun sesiyle başını çevirdi.

“Efendim?”

“Burayı bir daha deneyelim.”

“Tamam.”

Damla senaryosunu asistana uzatıp yerine geçti. Ali de kimsenin yoluna çıkmayacağı bir köşeye çekildi. Çekim yeniden başladığında Damla'nın az önce kendisine gülümseyen kadınla hiçbir ilgisi kalmamıştı. Bir süre sonra çekime kısa bir ara verildiğinde Damla doğruca Ali'nin yanına geldi.

“Çok beklettim.”

“Önceden uyarmıştın.”

Damla güldü. Başını çevirip sete baktı.

“Sıkılmadın mı?”

“Hayır. İlginçmiş.”

“İlginç mi?”

“İlk kez seni çalışırken görüyorum.”

“Ee?”

Ali cevap vermeden önce Damla'ya baktı.

“Ne ee?”

“Nasılmışım?”

“İyiymişsin.”

Damla'nın kaşları kalktı.

“İyiymişim?”

“Evet.”

“Bu kadar mı?”

Ali güldü.

“Ne söylememi bekliyorsun?”

“Bilmem. Biraz daha heyecanlı bir değerlendirme olabilir mesela.”

“Henüz tamamını görmedim. Sonra uzun uzun değerlendiririm.”

“Çok teşekkür ederim, jüri başkanım.”

Ali kahkaha attı.

“Rica ederim.”

Damla da gülüyordu. Sonra Ali'nin yüzüne biraz daha dikkatli baktı.

“Gerçekten nasıl buldun?”

“Çok iyi buldum.”

“Öyle mi?”

“Evet. Seni izlemek çok güzel.”

Damla bir an ne diyeceğini bilemedi.

“Daha bitmedi,” dedi sonunda. “Biraz daha işimiz var.”

“Beklerim.”

“Ne kadar süreceği belli değil.”

“Fark etmez.”

Damla gülümsedi.

“Tamam.”

O sırada Batu yanlarına geldi. Elindeki senaryo hala açıktı.

“Damla, şu son kısmı…”

Ali'yi fark edince durdu.

“Pardon.”

“Yok, gel,” dedi Damla. “Tanıştırayım. Ali, Batu. Batu, Ali.”

İki adam tokalaştı.

“Memnun oldum,” dedi Batu. “Sonunda tanıştık.”

“Ben de memnun oldum.”

Batu, Damla'ya baktı.

“Bir tekrar daha alalım. Sonra Taner'le olan sahneye geçiyoruz.”

“Tamam.”

“Çok uzatmayacağız,” dedi Batu, Ali'ye dönerek.

“Benim acelem yok.”

“Bunu sette çok yüksek sesle söylemeyin. Geceyi burada geçirirsiniz.”

Ali güldü.

“Öğrenmiş oldum.”

Tam o sırada Taner yanlarına geldi. Elinde bir su şişesi vardı.

“Damla, yeni sahne için bir şey diyeceğim…”

Ali'yi görünce sustu. Damla ikisini tanıştırdı.

“Taner, Ali.”

“Memnun oldum.”

“Ben de.”

Taner, Ali'nin elini sıktıktan sonra Damla'ya döndü.

“Şu son repliği biraz değiştirebilir miyiz sence? Batu'yla konuşacaktım.”

“Ben de aynı şeyi düşünüyordum,” dedi Damla.

Batu ikisine baktı.

“İkiniz de aynı şeyi düşünüyorsanız benim söyleyecek bir şeyim kalmamış demektir.”

“Yok, var,” dedi Damla. “Gel, anlatayım.”

Üçü senaryonun üzerine eğilince Ali biraz geri çekildi. Damla konuşmaya öyle dalmıştı ki onun orada olduğunu unutmuş gibiydi. Ali bundan rahatsız olmadı. Aksine, bir süre onları dinledi. Konuştukları şeylerin çoğunu tam olarak anlamıyordu. Ama Damla'nın ne kadar dikkatli olduğunu görüyordu. Bir cümlenin nerede kesileceğini, karşısındaki oyuncunun nasıl cevap vereceğini, sahnenin hangi duyguyla biteceğini tartışıyorlardı. Sonunda Batu başını salladı.

“Tamam, deneyelim.”

Damla Ali'ye döndü.

“Ben hazırlanıp geliyorum.”

“Kolay gelsin.”

“Teşekkür ederim.”

Ali bu kez çekimi izleyebileceği bir yere oturdu. Damla ve Taner kameranın karşısına geçtiğinde set yeniden sessizleşti. Batu monitörün başındaydı.

“Hazır mıyız?”

“Hazır.”

“Motor.”

“Kamera.”

“Action.”

Taner konuşmaya başladı. Damla ona cevap verdi. İkisi de seslerini yükseltmiyordu. Buna rağmen aralarında geçen konuşmanın gerginliği Ali'nin oturduğu yerden bile hissediliyordu. Taner bir adım yaklaştı. Damla geri çekilmedi.

Ali'nin bakışları ikisinin arasında kalan mesafeye kaydı.

Taner'in Damla'nın dizideki partneri olduğunu biliyordu. Fragmanda birlikte oynadıkları sahneleri de görmüştü. Elbette şimdi izlediği şeyin gerçek olmadığının farkındaydı. Yine de Taner, Damla'nın yüzüne biraz daha yaklaştığında Ali'nin çenesi hafifçe kasıldı. Birkaç saniye sonra kendini fark etti.

Koskoca adamsın.

İçinden kendine gülerek oturduğu yerde biraz daha rahatladı. Gözlerini Batu'nun önündeki monitöre çevirdi. Batu dikkatle sahneyi izliyordu. Yanındaki biri kulağına bir şey söyledi ama Batu gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.

Ali yeniden Damla'ya baktı. Biraz önce Batu'yla konuşurken ellerini kullanarak bir şeyler anlatan, arada kahkaha atan kadın gitmişti. Şimdi Taner'in karşısında duran Damla'nın omuzları gergindi. Sesinde Ali'nin daha önce hiç duymadığı bir kırılganlık vardı. Taner bir şey söyledi. Damla'nın yüzü değişti. Gözlerini kaçırdı, sonra yeniden ona baktı. Cevap vermeden önce öyle uzun bir an bekledi ki Ali gerçekten ne söyleyeceğini merak etti. Oysa replikleri önceden belliydi.

“Kes!”

Batu ayağa kalktı.

“Güzel!”

Damla bir anda rahatladı. Taner'e döndü.

“Oldu mu?”

“Bence oldu.”

“Bence de!”

İkisi ellerini havada birbirine vurdu.

Şak!

Damla gülmeye başladı. Taner de bir şey söyleyince kahkahası büyüdü. Az önce birbirlerine söyleyecekleri en ağır sözleri arayan iki insan, şimdi yaptıkları işten memnun iki oyuncuydu. Ali onları izlerken gülümsedi. Batu yanlarına geldi.

“Tam istediğim buydu.”

“Bir daha çekmeyelim bence,” dedi Taner.

Damla hemen başını salladı.

“Kesinlikle. Bozarız.”

Batu senaryoyu kapattı.

“O yüzden çekmiyoruz.”

Damla ellerini iki yana açtı.

“Sonunda!”

Ekipten birkaç kişi yanlarına geldi. Biri Taner'in sırtındaki vericiyi çıkarırken diğeri Damla'nın kostümüne sabitlenmiş mikrofonla uğraşıyordu. Damla başını hafifçe yana eğip bekledi. Mikrofon çıkarılınca rahat bir nefes aldı.

“Teşekkür ederim.”

Sonra Ali'yi bulmak için etrafına bakındı. Ali hala aynı yerdeydi. Damla yanına geldiğinde yüzündeki gülümseme kaybolmamıştı.

“Bitti!”

“Gördüm.”

“Beş dakika daha. Üstümü değiştirip geliyorum.”

“Tamam.”

Damla birkaç adım uzaklaştıktan sonra geri döndü.

“Gerçekten beş dakika.”

Ali saatine baktı.

“Başlattım.”

“Ali!”

“Git, git.”

Damla gülerek karavanına doğru yürüdü.

Ali arabayı stüdyonun çıkışına yakın bir yere getirmişti. Damla karavandan çıktığında üzerinde bol keten bir pantolon ve açık renk bir tişört vardı. Saçlarını da gelişigüzel toplamıştı. Birkaç dakika önce kameranın karşısında gördüğü kadından eser yoktu. Ali arabadan inip kapıyı açtı.

“Altı dakika.”

Damla durdu.

“Saydın mı?”

“Sen özellikle beş dakika deyince…”

“İnanmıyorum sana.”

“Bir dakika geciktin.”

“Beklerken yapacak bir şeyin yoktu herhalde.”

“Yoktu.”

Damla arabaya binerken ona baktı.

“Hani seti izlemek çok keyifliydi?”

Ali kapıyı kapatmadan önce eğilip cevap verdi.

“Sen gittikten sonra eski cazibesini kaybetti.”

Damla güldü.

“Çok güzel kurtardın.”

“Teşekkür ederim.”

Ali kapıyı kapatıp sürücü tarafına geçti. Emniyet kemerini takarken Damla ona döndü.

“Erdek?”

“Erdek.”

***

İstanbul'dan çıktıklarında saat gece biri geçmişti. İlk dakikalarda pek konuşmadılar. Damla ayakkabılarını çıkarıp koltuğa biraz daha yerleşti. Başını cama yaslayarak dışarıyı izlemeye başladı. Ali bir süre sonra ona baktı.

“Sen uyu istersen.”

“Uyumayacağım.”

“Peki.”

Damla başını çevirdi.

“Niye öyle söyledin?”

“Nasıl?”

Damla, Ali’nin taklidini yapar gibi konuştu:

“Peki diye.”

“Ne diyeyim?”

“On dakikaya uyursun diye düşündün, değil mi?”

Ali gülümsedi.

“Beş de olabilir.”

“Hiç komik değil.”

Damla önüne döndü.

“Uyumayacağım.”

“Tamam.”

Ali'nin sesindeki gülümsemeyi duyabiliyordu. Bir şey söylemedi.

Bir süre yolun uğultusundan başka ses duyulmadı. Ali orta konsoldan müziği açtı. Daha önce dinlediği şarkı kaldığı yerden çalmaya başladı. Damla başını camdan kaldırdı. Sonra Ali'ye döndü.

“Bir dakika.”

Ali gözlerini yoldan ayırmadı.

“Ne oldu?”

“Keane mi bu?”

“Evet.”

Damla doğruldu.

“Sen Keane mi dinliyorsun?”

Ali ona kısa bir bakış attı.

“Evet Damla, Keane dinliyorum.”

“Yok artık.”

“Nesi bu kadar şaşırtıcı?”

“Bir dakika, bir dakika.” Damla müziğin sesini biraz yükseltti. “Gerçekten seviyor musun?”

“Hayır, yanlışlıkla açtım.” Ali güldü. “Seviyorum tabii.”

“Ne kadar seviyorsun?”

“Bu nasıl soru?”

“Cevap ver.”

“Çok.”

“Çok ne kadar?”

Ali başını hafifçe salladı.

“En sevdiğim grup.”

Damla ona döndü.

“Ciddi misin?”

“Evet.”

“Yemin et.”

Ali kahkaha attı.

“Niye yemin ediyorum?”

“Çünkü inanmıyorum!”

“İnanma o zaman.”

Damla iki eliyle yüzünü kapatıp güldü.

“İnanamıyorum ya.”

Ali'nin merakı artmıştı.

“Ne oluyor Damla?”

“Benim de en sevdiğim grup!”

Ali bu kez şaşırdı.

“Keane mi?”

“Evet!”

“En sevdiğin?”

“Ali, az önce söyledim!”

Ali gülerek başını salladı.

“Bunu beklemiyordum.”

“Ben hiç beklemiyordum.”

“Niye?”

Damla cevap vermeden önce Ali'yi şöyle bir süzdü. Ali göz ucuyla bunu fark etti.

“Dikkatli cevap ver.”

Damla güldü.

“Vazgeçtim.”

“Bence de.”

“Yok, kötü bir şey söylemeyecektim.”

“Eminim.”

“Gerçekten! Sadece… bilmiyorum. Seni Keane dinlerken hayal etmemiştim.”

“Peki kimi dinlerken hayal ediyordun?”

Damla biraz düşündü.

“Ya, ne bileyim Ali!”

İkisi de güldü. Damla müziğin sesini biraz yükseltti.

“Keane’i gerçekten seven birine rastlamamıştım.”

“Yanlış insanlarla görüşüyorsun.”

Damla güldü. Ali’nin bakışları kısa bir an ona kaydı. Damla başını yeniden cama yasladı. Bir sonraki şarkı başladığında daha ilk notalarda tanıdı.

The Way I Feel

“Bunu geçme.”

“Geçmiyorum.”

Damla farkında olmadan şarkıya hafifçe eşlik etmeye başladı. Ali müziğin sesini biraz daha yükseltti. Bir süre sonra o da söylemeye başladı.

***

Saat beş buçuğa yaklaşırken Erdek tabelası geride kalmıştı. Yollar neredeyse bomboştu. Gökyüzü hala geceye aitti ama ufuk çizgisinde mavinin arasına belli belirsiz bir turunculuk karışmaya başlamıştı.

Ali sahile inen dar yola saptı. Arabayı kumun başladığı yere kadar götürüp motoru durdurdu. Sonra yan koltuğa baktı.

Damla başını cama yaslamış uyuyordu. Yolun son bölümünde iyice dalmıştı. Yüzündeki yorgunluk tamamen silinmemişti ama son haftalardaki o gergin ifade yoktu. Saçlarının birkaç tutamı yüzüne düşmüştü. Elleri karnının hemen altında, birbirinin üzerinde duruyordu.

Ali bir süre onu uyandırmadı. Ön cama dönüp denize baktı. Ufuk giderek aydınlanıyordu. Birkaç dakika sonra güneş doğacaktı. Damla'nın bunu kaçırmasını istemedi. Ona doğru hafifçe eğildi.

“Damla…”

Damla kıpırdandı ama gözlerini açmadı.

“Damla.”

Bu kez gözlerini araladı. İlk birkaç saniye nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Sonra Ali'yi gördü.

“Saat kaç?”

“Beş buçuk.”

Damla gözlerini yeniden kapatacak gibi oldu.

“Beş buçuk mu?”

“Evet.”

“Beni neden uyandırdın?”

Ali başıyla önlerini işaret etti.

“Çünkü tam zamanında geldik.”

Damla kaşlarını hafifçe çatarak ön cama baktı. Denizin üzerinde ince bir sis vardı. Ufuk çizgisi turuncuya dönmeye başlamıştı ama güneş henüz görünmüyordu.

“Gün doğumu mu?”

“Birazdan.”

Damla doğrulup koltuğunda biraz daha rahat oturdu. Uykusunun mahmurluğu hala üzerindeydi. Bir süre ikisi de konuşmadı.

Gökyüzü yavaş yavaş aydınlandı. Denizin üzerindeki sis inceldi. Ufukta önce küçük, parlak bir çizgi belirdi. Ardından güneşin ilk parçası göründü. Damla farkında olmadan biraz öne eğildi.

“Ne güzel…”

Ali cevap vermedi. Güneş ağır ağır yükselirken ışığı suyun üzerine yayılıyordu. Deniz neredeyse dümdüzdü. Sahil bomboştu. Uzakta birkaç martının sesi duyuluyor, dalgalar kıyıya usulca vuruyordu. Damla bir süre sonra arkasına yaslandı.

“İyi ki uyandırmışsın.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Yeniden sustular. Güneş biraz daha yükseldi. Sabah ışığı arabanın içine kadar doldu. Damla bir ara Ali'ye baktı. Ali de gözlerini denizden ayırıp ona döndü. Bir şey söylemediler. Damla yeniden ufka baktı.

Erdek'te birlikte izledikleri ikinci gün doğumuydu.

***