14. BÖLÜM

***

Bir hafta sonra kontrol günü gelmişti. Ali, Damla’yı neredeyse her gün aramış, bir akşam da yine gayet doğal görünmeye çalışan bir bahaneyle yanına uğramıştı. Bu kontrol bir öncekine göre daha sakin geçmişti. Geçen sefer aralarında duran o gerginlik yoktu artık. Doktor her şeyin yolunda olduğunu söyledi. Ölçümler iyiydi. Gelişimi haftasıyla uyumluydu. Bir sorun görünmüyordu. Damla, doktor konuşurken fark etmeden tuttuğu nefesini ancak odadan çıktıklarında bıraktı. Her kontrolde aynı şeyi yaşıyordu. Kötü bir şey duyacakmış gibi bekliyordu. Asansöre bindiklerinde midesi bir anda kasıldı. Kapılar açılır açılmaz dışarı çıktı. Ali hemen arkasından geldi.

“İyi misin?”

“İyiyim, iyiyim.”

Hastanenin kapısından çıkınca Damla yeniden durdu. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Ali yüzüne baktı. Bir şey söylemek üzereydi. Damla gözlerini açmadan konuştu.

“Birazdan geçer.”

Bulantısı sabahtan daha kötüydü. Damla'nın yüzündeki ifadeden, soracağı her yeni sorunun cevabının yine "İyiyim" olacağını görüyordu. Ali arabayı alıp hastane kapısına geldi. Kırmızı ışıkta durduklarında torpidodan bir şişe su çıkarıp Damla’ya uzattı. Damla aldı ve teşekkür etmedi. Ali de beklemiyordu zaten. Son zamanlarda öğrendikleri şeylerden biri de buydu.

“Setten önce bir şeyler yiyelim.”

Damla başını çevirdi. Ali’nin yüzünü birkaç saniye inceledi. Ali de bu bakışı fark etmişti ama normal görünmeye çalıştı. Damla, Ali’nin asıl niyetini anlamıştı. Geceye kadar sürecek çekimlerden önce bir şey yediğinden emin olmak istiyordu.

“Olur,” dedi. “Ama hafif bir şey.”

Ali’nin yüzündeki gülümseme Damla artık ona bakmıyor ve önüne dönmüş olmasına rağmen görünüyordu.

“Tamam.”

Sete yakın bir restorana oturdular. Damla menüyü açtı. Sayfaları çevirdikçe iştahı daha da kapandı. Fotoğraflara bakmak bile midesini bulandırıyordu. Menüyü kapattı.

“Salata.”

Ali ona baktı.

“Yalnızca salata mı?”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Fikrimi değiştirmeden susabilirsin.”

Ali de kendi menüsüne döndü.

“Salata güzel.”

“Akıllıca.”

Siparişlerini verdikten sonra bir süre dışarıdaki kalabalığı izlediler. Duru’nun düğünü ertesi gündü. Sohbet etmeye başladıklarında konu yine tabii ki düğüne geldi. Ali kızından bahsederken farkında olmadan değişiyordu. Sesi yumuşuyor, yüzündeki her zamanki kontrollü ifade dağılıyordu.

“Heyecanlı mısın?” diye sordu Damla.

Ali bir an düşündü.

“Sanırım.”

“Sanırım mı?”

“Duru evleniyor. Buna alışmaya çalışıyorum. Hissettiğim şey heyecan mı yoksa… Bilmiyorum.”

Damla birkaç saniye ona baktı. Ali’nin gözleri masanın üzerinde bir yere takılmıştı.

“Mutluyum ama. Sadece…”

Cümlesini tamamlamadı. Damla bekledi. Ali sonunda başını iki yana salladı.

“Daha dün beş yaşındaydı.”

Damla’nın yüzündeki gülümseme yumuşadı.

“Bence yarın da senin için bazen beş yaşında olacak.”

Ali gözlerini ona çevirdi. Birkaç saniye konuşmadı.

“Muhtemelen.”

Yemekler geldiğinde konu değişti. Sohbet etmeyi seviyorlardı. Sanki her konu hakkında konuşabilirlerdi. Bazen birkaç masa ilerideki bir şeyi bile aynı anda fark edip gülmeye başlıyorlardı. Ama Damla o akşam en çok Ali’nin kızı hakkındaki duygusallığına takılmıştı. Aslında son günlerde en çok dikkatini çeken şeylerden biri buydu. Ali’nin kızıyla olan ilişkisine birebir şahit olmamıştı ama gördüğü şey içini rahatlatıyordu. Ali'nin Duru'dan söz ederken bile değişmesi, bilmek istediği pek çok şeyi anlatıyordu.

***

Aynı gece saat on ikiye geliyordu. Damla eve yeni girmişti. Üzerini bile değiştirmeden kendini koltuğa bıraktı. Pikeye sarılıp başını geriye yasladı. Telefonu çaldı. Ekranda Ali’nin adını görünce istemsizce gülümsedi.

“Ali.”

Ali’nin sesi hemen geldi.

“Nasılsın?”

“İyiyim. Sen nasılsın?”

“İyiyim. Bulantın nasıl?”

“O da iyi.”

Ali güldü. Damla gözlerini kapattı.

“Selamı varmış bak.”

Ali’nin gülüşü biraz daha belirginleşti. Damla telefonun diğer ucunda anlamıştı güldüğünü. Damla aslında bulantısının hala devam ettiğini söylemek istemiyordu. Ali’nin düğünden önceki gece aklının onda kalmasını da istemiyordu. Ama ilk cevabının onu ikna etmeyeceğini biliyordu.

“Ara ara hissettiriyor,” dedi. “Ama sabahtan daha iyiyim.”

“Bir şey yiyebildin mi?”

“Evet.”

“Ne yedin?”

Damla kaşlarını çattı.

“Bu sorgu mu?”

“Hayır. Asla.”

“Sorgu.”

“Yalnızca sordum.”

“Salata yedim.”

“Öğlen yediğin salata değil tabii bu bahsettiğin.”

Damla birkaç saniye sustu.

“Değil tabii ki.” dedi Damla sonunda.

"Nasıl bir salataydı?”

“Şimdi gerçekten sorguya dönüştü.”

Ali güldü. Damla da kendini tutamadı. Kızıyordu ama garip bir şekilde komik de geliyordu. Akşam sette yediği salatadan da bahsetti. Yeşillik bugünlerde Damla için hayat kurtarıcıydı. Bir süre daha konuştular. Telefon kapandığında Damla koltuğa biraz daha yerleşti. Kendini daha iyi hissediyordu. Ali’yle konuşması sırasında sinirlendiği de oluyordu ama konuşma bittiğinde geriye kalan tek şey rahatlama oluyordu.

Nasıl mümkün olabilir böyle bir şey?

Ali ise telefonu bıraktığında başka bir şeyi düşünüyordu. Damla’yı düğüne davet etmemişti. Etmeli miydi? Can gelemeyecekti. Eğer Can ve Fulya gelseydi belki Damla için de daha rahat olurdu. İlişkileri ilerledikçe geldikleri yer yüzünden davet etmemesi konusunda kötü hissetti. Ama Damla’nın da hoşuna gitmezdi. Hepsi bir yana onu yanında istiyordu. Fakat henüz bunu isteyebileceği bir yerde olmadıklarını da biliyordu.

***

Ertesi sabah Ali saat altıda uyandı. Aslında pek uyuduğu söylenemezdi. Nasıl rahat uyuyacaktı? O büyük gün gelmişti. Bir süre yatağın kenarında oturdu. Sonra telefonunu eline aldı. Damla’nın adına geldi. Güne onun sesini duyarak başlamak istediğini fark etti. Bu istek o kadar kendiliğinden gelmişti ki bir an arama tuşuna basacak oldu. Sonra saate baktı. Damla gece eve geç dönmüştü. Muhtemelen henüz uyuyordu. Tekrar uzandı. Belki yarım saat boş boş tavana bakarken bir sürü şey düşündü. En sonunda kalkıp duşunu aldı ve hazırlandı.

Kapıyı açtığı gibi karşı odadan çıkan Murat’la karşılaştı.

“Uyumamışsın.”

“Uyudum.”

“Uyumamışsın.”

Ali merdivenden inerken dönüp kardeşine baktı.

“Sabahın köründe benimle uğraşacak enerjiyi nereden buldun?”

“Senin için 7/24 hazırım abi biliyorsun.”

Ali, Murat’ın omzuna yumruk attı. Gülüşerek indiler. Diğerleri de çoktan uyanmış olmalıydı ki mutfaktan çay ve kızarmış ekmek kokusu geliyordu. Banu elinde sürekli değişen paketlerle mutfakla salon arasında dolaşıyordu. Selim, masanın başında kahvesini içerken telefonuna bakıyordu. Ali masaya otururken başını iki yana salladı.

“Başlayalım bakalım büyük güne.”

Ali bunu söylerken Banu elinde çaylarla mutfaktan geliyordu. Tepsiyi masaya koyar koymaz abisinin yanına gitti. Kollarını omzuna dolayıp sandalyesinin arkasından sarıldı.

“Günaydın.”

Ali de kardeşinin omzundan sarkan ellerini tuttu.

“Günaydın.”

Murat aşağı iner inmez mutfağa gitmişti. Elinde kahvesiyle masaya geldi. Ali hemen Murat’ın kupasına uzandı.

“Teşekkür ederim.”

Murat boş eli havada öylece kalırken;

“Bugünlük böyle olsun madem.” diyerek kalktı ve kendine yeni kahve yapmaya gitti.

Ali güldü. Evin içindeki sesleri, mutfakta açılıp kapanan dolapları, üst katta bir şey arayan Duru’nun ayak seslerini dinledi. Bu evin sabahlarını özlemişti. Artık kahvaltı bitmek üzereyken kapı yeniden çaldı. Banu başını kaldırdı.

“Geldiler.”

İçeri ilk giren Duru’nun annesi Hale oldu. Arkasından kız kardeşleri, enişteleri ve yeğenleri geliyordu. Ev birkaç dakika içinde daha da kalabalıklaştı. Hale herkese tek tek sarıldı. En son Ali’yle göz göze geldi. İkisi de bir an durdu. Ardından aynı anda birbirlerine doğru yürüyüp sarıldılar. Hale geri çekildiğinde yüzünde gülümsemeyle hüzün arasında kalan bir ifade vardı.

“Evleniyor.”

Ali başını eğip gülümsedi.

“Evleniyor.”

Muhtemelen ikisinin de aklından aynı anlar geçiyordu;

Duru’nun okula başladığı sabah.
Bisikletten düşüp iki dizini birden kanattığı gün.

Hale’nin gözleri doldu. Evlilikleri büyük bir kavganın ya da ihanetin ardından bitmemişti. Boşanırken ikisi içinde önemli olan tek şey Duru’ydu. Yıllar sonra aralarında kalan şey de; bir zamanlar birbirlerini sevmiş iki insandan çok, aynı çocuğu büyütmüş iki insanın yakınlığı. Hale, Ali’nin kravatına baktı. Sonra elini uzatıp düzeltti.

“Heyecandan kravatını bile düzgün bağlamamışsın.”

Ali aşağı baktı.

“Bağladım sanıyordum.”

“Sanmışsın.”

Ali güldü. Tam o sırada merdivenlerden Duru’nun sesi geldi.

“Anne?”

Hale hemen başını kaldırdı. Duru birkaç basamak yukarıda durmuştu. Saçının yarısı yapılmıştı. Üzerinde sabahlığı vardı ve elinde birbirinden farklı iki küpe tutuyordu. Banu kollarını iki yana açtı. Duru merdivenleri hızla indi.

“Sonunda.”

Hale kızına sarıldı. Duru da kollarını annesinin etrafına sıkıca doladı. Birkaç saniye öyle kaldılar. Sonra Duru geri çekilip iki elindeki küpeleri gösterdi.

“Hangisi?”

Evde aynı anda dört ayrı cevap yükseldi.

“Sağdaki.”

“Soldaki.”

“İnci olan.”

“İkisi de değil.”

Duru gözlerini kapattı.

“Bu yüzden kimseye sormamalıydım.”

Selim yanına geldi.

“Bence—”

Duru elini kaldırdı.

“Özellikle sana sormayacağım amca.”

Ali kızına baktı. Duru, ailesinin ortasında, saçı yarım yapılmış ve elinde iki farklı küpeyle bir an gerçekten yeniden beş yaşındaymış gibi geldi. Duru babasının kendisine baktığını fark etti.

“Başlama.”

Ali kaşını kaldırdı.

“Bir şey söylemedim.”

“Yüzün çok şey söylüyor.”

“Ne söylüyor?”

Duru birkaç saniye ona baktı. Sonra gülümseyerek başını iki yana salladı. Babasının yanağına bir öpücük kondurup yeniden yukarı çıktı. Evin içindeki hareket kaldığı yerden devam etti.

***

Öğlene doğru gelin alma başladı. Kapının önündeki kalabalık büyümüş, müzik sesi sokağa taşmıştı. Çocuklar merdivenlerde koşuyor, fotoğrafçılar herkesin aynı karede olduğu anları kaçırmamaya çalışıyordu. Ali kalabalığın içinde Duru’yu gördü. Beyaz gelinliğin içinde duruyordu. Gelinin ortama girişiyle herkes yavaş yavaş sessizleşti. Duru da babasını görünce yanına geldi ve koluna girdi.

“Hazır mısın?”

Ali güldü.

“Değilim.”

“Ben de değilim.”

“Güzel.”

Duru başını kaldırıp ona baktı.

“Tek başıma değilmişim.”

Duru’nun gözleri doldu. Başını iki saniyeliğine babasının omzuna yasladı. Ali yanağını kızının saçlarına dokundurdu. Ali’nin elleri kaskatı kesilmişti. Sonra Duru doğruldu. Birlikte kapıya doğru yürüdüler.

***

Akşam düğün başladığında güneş çoktan batmıştı. Boğaz kıyısındaki bahçede ışıklar yanıyor, masalar doluyor, müzik giderek yükseliyordu. Ali o gece birçok kişiyle konuştu. Fotoğraf çektirdi. Kardeşleriyle birlikte piste çıktı. Kızıyla dans etti. Bazen Hale’yle aynı anda Duru’ya bakıp gülümsediler.

Gecenin sonunda misafirler yavaş yavaş dağılırken Ali düğün alanının biraz dışına çıktı. Boş masalardan birine oturdu. Ceketini yanındaki sandalyeye bıraktı. Uzakta Duru’yu gördü. Demir ona bir şey anlatıyor, Duru başını geriye atarak gülüyordu. Çocukluğundan beri aynı şekilde gülerdi. Ali de gülümsedi. Kızı evlenmişti. Bu düşünce hala tuhaftı. Ceketinin cebindeki telefonuna baktı. Damla'yı düşündü.

Ardından bebek.

Ali bakışlarını boşalan bahçeye çevirdi. İkinci kez baba olacaktı. Telefonu tam o sırada çaldı. Saat gece bire yaklaşıyordu. Telefonu resmen hışımla açtı.

“Damla?”

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

“Sakin ol.”

Ali nefes verdi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Damla…”

“Gerçekten iyiyim.”

Ali sandalyesine yaslandı.

“Bu saatte arayınca insanın aklına iyi şeyler gelmiyor.”

“Özür dilerim.”

“Özür dileme,” Ali gözlerini kapatıp başını iki yana salladı, “Özür dilemene gerek yok. ”

Damla birkaç saniye sustu. Aslında neden aradığını kendisi de tam bilmiyordu. Söyleyince biraz saçma gelecekti.

“Uyuyamadım.”

“Bulantı mı?”

“Biraz.”

“Çok mu?”

“Can sıkacak kadar.”

Ali kaşlarını çattı. Damla güldü.

“Evet, şu an yine kaşlarını çattın.”

Ali de güldü.

“Nereden biliyorsun?”

“Öğreniyorum.”

İkisi de birkaç saniye sustu. Sonra Damla konuştu.

“Bugün nasıl geçti?”

Ali boşalan masalara baktı. Bahçenin diğer ucunda hala müzik çalıyordu.

“İyi geçti.”

“Mutlu musun?”

Ali hemen cevap vermedi.

“Galiba evet.”

“Galiba mı?”

“Çocuğunu evlendirince nasıl hissedilmesi gerekiyorsa öyle hissediyorum.”

Damla güldü.

“Bu çok kötü bir tanım.”

“Biliyorum.”

Damla biraz daha uzun güldü. Ali de ona katıldı. Sonra Damla’nın sesi yumuşadı.

“Bu saatte arayınca panik yapacağını düşündüm ama yine de tebrik etmek istedim.”

Ali sustu.

“Bugün senin için çok önemli bir gündü. Sesini duymak istedim galiba.”

Ali birkaç saniye cevap veremedi.

“İyi ki aradın Damla.”

***

Düğünden sonraki sabah Damla yataktan çıkmak istemedi. Son birkaç gündür bulantıları artmıştı ama o sabah kendini daha kötü hissediyordu. Midesindeki rahatsızlığa baş dönmesi ve ağır bir halsizlik de eklenmişti. Bir süre tavana baktı. Sonra telefonunu aldı. Saat ona yaklaşıyordu. Fulya’dan ve Ali’den mesaj vardı.

Ali yalnızca:

*Uyandın mı?* diye sormuştu.

Damla cevap yazmayı düşündü. Tam o sırada midesi yeniden kasıldı. Telefonu bırakıp yavaşça doğruldu. Ayağa kalktığında odanın içi bir an hafifçe döndü. Yatağın kenarına tutunup birkaç saniye bekledi. Geçtiğini düşündüğünde su almak için mutfağa yöneldi. Kapı çaldı. Bir kez Sonra bir daha Damla kaşlarını çattı. Kapıyı açtığında karşısında Ali’yi görünce şaşırdı. Ali’nin elinde küçük bir kağıt poşet vardı.

“Sen?”

“Ben.”

Damla kapıya yaslandı.

“Günaydın.”

Ali yüzüne baktı.

“Pek günaydın gibi görünmüyor.”

“Çok naziksin. Teşekkür ederim.”

Damla güldü ama birkaç saniye sonra yüzündeki ifade yeniden değişti. Ali’nin bakışları ciddileşti.

“Ne zamandır böylesin?”

“Böyle dediğin nasıl?”

“Bembeyazsın. Mesajıma da cevap vermedin.”

“Yeni uyandım.”

Ali birkaç saniye daha yüzünü inceledi.

“İçeri girebilir miyim?”

“Kapıda bırakacak değildim zaten.”

Damla yana çekildi. Ali içeri girip kapıyı kapattı. Damla mutfağa doğru yürüdü. Koridorun sonunda adımı hafifçe kaydı. Elini duvara koyarak dengesini topladı. Çok küçük bir hareketti.

“Damla.”

Damla arkasını dönmeden konuştu.

“Midem bulanıyor diye dünyanın sonu gelmedi Ali.”

“Başın döndü.”

“Biraz.”

“Ne zamandır böylesin Damla?”

“Ali…”

“Ne zamandır?”

Damla mutfağa girip sandalyelerden birine oturdu.

“Gecede biraz dönüyordu. Daha çok sabahtan beri.”

Ali de karşısındaki sandalyeyi çekti.

“Kaç kere kustun?”

Damla ona baktı.

“Günaydın faslını çok hızlı geçtik.”

“Damla.”

“İki… Üç”

Ali’nin kaşları çatıldı. Damla tezgahtaki suyu işaret etti.

“Şunu verir misin?”

Ali hemen kalkıp şişeyi aldı. Bardağa doldurmakla uğraşmadan doğrudan önüne bıraktı. Damla birkaç küçük yudum içti. Ali getirdiği poşeti masanın üzerine koydu.

“Simit aldım.”

Damla poşete baktı.

“Demek simit aldın.”

Damla başını kaldırıp ona baktı.

Sokak simidi sevdiğimi Ayvalık’ta görmüş olmalıydı.

“Bunu fark etmiş olamazsın.”

“Demek ki fark etmişim.”

“Biraz ürkütücü.”

Damla poşeti açtı. Simidin kokusu gelir gelmez yüzünü başka tarafa çevirdi.

“Birazdan yerim.”

Ali sandalyesinde geriye yaslandı. Abartmak istemiyordu. Son zamanlarda Damla söz konusu olduğunda bunu sık sık yaptığının farkındaydı. Fakat karşısında oturan kadının ellerinde bile güç yokmuş gibi görünüyordu. Telefonunu çıkardı.

“Doktoru arayacağım.”

Damla hemen başını kaldırdı.

“Ali.”

“Sadece soracağım.”

“Doktor bulantıların normal olduğunu söyledi.”

“Başının dönmesi de mi normal?”

“Olabilir.”

“Emin değilsin.”

Damla cevap vermedi. Ali doktorun numarasını bulup aradı. Damla karşısında oturmuş, yaptığı şeyi hoş karşılamadığını açıkça belli ederek ona bakıyordu. Telefon açılınca Ali kısaca durumu anlattı. Doktor birkaç soru sorduktan sonra doğrudan Damla’yla konuşmak istedi. Ali telefonu ona uzattı. Damla istemeyerek aldı.

“Merhaba.”

Doktorun sorularını kısa kısa yanıtladı. Ne zamandır doğru düzgün yemek yiyemediğini… Sabah kaç kere kustuğunu… Baş dönmesinin ilk kez o gün bu kadar belirgin olduğunu… Konuşmanın sonunda gözlerini kapattı.

“Tamam, geliyorum.”

Telefonu kapatıp Ali’ye uzattı. Ali telefonu alırken yüzüne baktı.

“Bugün görmek istiyor.”

“Duydum.”

Damla başını sandalyenin arkasına yasladı.

“Harika.”

Bir saat sonra hastanedeydiler. Damla, bekleme salonuna doğru yürürken bir anda yavaşladı. Önce görüşü bulanıklaştı. Ardından zemin ayaklarının altından kayıyormuş gibi oldu. Yanındaki Ali’nin koluna tutundu. Ali hemen durdu, Damla’yı belinden yakaladı.

“Damla?”

“Bekle.”

Damla’nın diğer eli de Ali’nin gömleğine kapandı. Gözlerini yumup başını hafifçe öne eğdi. Başı Ali’nin omzundaydı.

“Gel, oturalım.”

“Geçiyor.”

“Damla.”

“Bir saniye.”

Ali hiçbir şey söylemeden onu tuttu. Damla’nın parmakları hala gömleğindeydi. Birkaç saniye sonra nefesini yavaşça verdi ve gözlerini açtı.

“Tamam.”

Ali yüzüne baktı.

“Emin misin?”

“Yürüyebilirim.”

Ali elini belinden çekmedi. Damla da itiraz etmedi. Doktor ilk olarak bebeği kontrol etti. Her şey yolundaydı. Damla bunu duyunca başını sedyenin arkasına yasladı. Fakat tansiyonu olması gerekenden oldukça düşüktü. Son günlerdeki kusma ve yeterince sıvı alamaması da halsizliğini artırmıştı. Doktor karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Bebek iyi,” dedi. “Ama siz susuz kalmışsınız.”

Damla başını salladı.

“Çok su içerim aslında.”

“Yoğun tempodasınız. Havalarda son günlerde çok sıcak. Yetersiz kalmıştır.”

Ali sessizce doktoru dinliyordu.

“Bugün biraz sıvı desteği verelim. Bulantınız için de rahatlatacak bir şey ekleyeceğiz.”

Damla yüzünü buruşturdu.

“Ne kadar sürecek?”

“Birkaç saat.”

Damla o gün seti olmadığı için sevindi. O sırada doktor devam etti.

“Bebeğinizle ilgili bir sorun yok. Bunu özellikle söylüyorum. Ama bu, sizin kendinizi son sınıra kadar zorlayabileceğiniz anlamına gelmiyor. Dinlenmeniz de gerekli.”

Bir süre sonra Damla’ya serum bağlandı. Ali karşısındaki koltukta oturuyordu. Damla gözlerini aralayıp ona baktı.

“Gidebilirsin sen.”

“Gitmeyeceğim.”

“Birkaç saat sürecek.”

“Muhtemelen.”

“Burada oturmana gerek yok.”

“Sen dinlenmene bak lütfen.”

Damla cevap verecek gücü bulamadı. Telefonunu yanına bıraktı. Gözlerini kapattıktan kısa süre sonra uyudu. Ali oturduğu yerden onu izledi. Bir kolu serumun bağlı olduğu yatağın üzerinde duruyordu. Yüzündeki renk yavaş yavaş geri gelmeye başlamıştı ama hala çok yorgun görünüyordu.

***

Serum bittiğinde aradan üç saate yakın zaman geçmişti. Damla kendini biraz daha iyi hissediyordu. Baş dönmesi geçmişti, yüzüne yeniden renk gelmişti. Doktor bir kez daha kontrol ettikten sonra eve gidip dinlenmesini söyledi. Gün içinde küçük miktarlarda ama sık sık bir şeyler yemesini, sıvı tüketimini artırmasını istedi.

“Baş dönmesi tekrar bu kadar artarsa beklemeyin,” dedi.

Damla başını salladı. Ali’nin dudaklarının kenarı kıpırdadı. Damla ona döndü.

“Gülme.”

“Gülmüyorum.”

“Gülüyorsun.”

Ali yüzündeki ifadeyi toparladı. Bir süre sonra yeniden koridordaydılar. Asansörü beklerken ikisi de konuşmadı. Damla çantasını omzuna takıyor, Ali doktorun söylediklerini kafasında tekrar ediyordu.

Düşük tansiyon.
Sıvı kaybı.
Dinlenmesi gerekiyordu.
Daha sık yemek yemeliydi.

Asansör geldi. İçeri girdiler. Kapılar kapanınca Ali konuştu.

“Biraz daha dikkat etmen gerekiyor.”

Damla gözlerini kapattı. Bu cümleyi bekliyordu.

“Ediyorum.”

“Biliyorum.”

Ali başını salladı.

“Ben sadece—”

“Ne yapmam gerektiğini biliyorum Ali.”

“Biliyorsun ama yapmıyorsun.”

Damla gözlerini açtı ve direkt Ali’ye baktı.

“Yapıyorum.”

“Bugün ayakta duramadın.”

“Çünkü tansiyonum düştü.”

“Üç gündür doğru düzgün yemek yiyemediğin için düştü.”

Damla’nın yüzündeki yorgunluk bu kez yerini çok hafif bir öfkeye bıraktı.

“Keyfimden yemiyorum.”

“Onu söylemedim.”

“Ama öyle konuşuyorsun.”

Ali sustu. Damla yüzünü asansör kapısına çevirdi. Ali birkaç saniye düşündü.

“Artık sadece sen söz konusu değilsin.”

Damla’nın yüzü değişti. Ali bunu söylediği anda fark etti. Ama kelimeleri geri alamazdı.

Lanet olsun. Ali, Aferin Ali.

Damla birkaç saniye boyunca ona bakmadı.

“Ben de biliyorum bunu.”

“Damla, ben—”

Damla birden döndü ve Ali’nin yüzüne baktı.

“Bunu bana hatırlatmana gerek yok.”

Sesi yüksek değildi. Bağırmıyordu. Yalnızca çok yorgun ve çok kırgındı. Ali sustu. Damla sonunda ona döndü.

“Ben zaten her gün bunu düşünüyorum.”

Sesindeki sertlik yavaş yavaş dağılıyordu. Damla tekrar önüne döndü. Asansör kapısına bakarak konuşmaya devam etti.

“Setteyken düşünüyorum. Bir şey yiyemediğimde düşünüyorum. Geceleri uyuyamadığımda düşünüyorum.”

Ali’nin yüzündeki ifade değişti.

“Ya ona zarar veriyorsam diye düşünüyorum.”

“Zarar vermiyorsun. Doktor her şeyin yolunda olduğunu söyledi.”

Damla başını iki yana salladı.

“Ben neyi doğru yapıyorum, neyi yanlış yapıyorum bilmiyorum ki.”

Ali cevap vermedi.

“Bebeği öğrendim. Ertesi gün yine sete gittim. Çekim yaptım. Toplantılara girdim. Sanki hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibi devam etmeye çalıştım.”

Bir an sustu. Tekrar Ali’ye döndü.

“Herkes böyle yapmıyor mu? Çoğu kadın hamilelikleri boyunca çalışıyor. Ben niye kendimi kötü hissediyorum, niye?”

Asansör yavaşladı. Damla kapıya baktı. Kendi kendine konuşur gibiydi artık.

“Neden böyle hissediyorum? Hiç yavaşlayamadığım için mi?”

Kapılar açıldı. Damla hareket etmedi.

“Ama başka türlüsünü bilmiyorum ki?”

Sesi neredeyse fısıltıya dönmüştü.

“Nasıl anne olunur, onu da bilmiyorum.”

Kapılar yeniden kapanmaya başladı. Ali elini uzatıp düğmeye bastı.

“Damla…”

Damla başını hafifçe iki yana sallarken tek elini kaldırıp Ali'nin yüzüne tuttu.

"Şimdi bir şey söyleme."

Birkaç saniye birbirlerine baktılar. Damla asansörden çıktı. Ali de refleksle arkasından bir adım attı. Sonra durdu. Aralarında birkaç adımlık bir mesafe oluştu. O mesafeyi kapatmadı.

***