30. BÖLÜM

***

Restorandan sonra Bilge'lere geçmiş, biraz daha koli açmışlardı. Ancak herkes yorgun olduğundan işin çoğunu ertesi güne bırakmışlardı. Damla da Fulya'yla Bilge'nin meraklı bakışlarından kaçmak için yorgunluğunu bahane edip erkenden ayrılmıştı.

Cumartesi sabahı güzel bir kahvaltının ardından yeniden işe koyulmuşlardı. Fulya'yla Damla giyinme odasını, Bilge'yle Özgür mutfağı üstlenmişti. Can ise yeni alınan kitaplığı kuruyordu.

Gün boyunca en çok Bilge'nin kararsızlığıyla uğraşmışlardı. Özgür, mutfaktaki bardakların yerini üçüncü kez değiştirdikten sonra artık Bilge'nin ilk söylediğini hemen yapmamaya karar vermişti. Nasıl olsa on dakika içinde fikrini değiştiriyordu.

Öğleden sonra kolilerin çoğu boşalmıştı. Özgür'le Can boş kutuları garaja taşırken Fulya çay demlemişti. Hava biraz serinlese de bahçede oturmalarına engel değildi. Bilge sandalyelere minder getirirken Damla da çayları dışarı taşıdı.

“Bilge her şeye tamam, yorgunluk önemli değil ama şu kararsızlığın öldürdü be bizi kızım,” dedi Fulya otururken.

Bilge, sandalyesine yerleşirken ona baktı.

“Anladık, sabahtan beri söylenip duruyorsunuz.”

Damla sesli güldü. Bütün gün hareket etmek ona iyi gelmişti. Çayından bir yudum aldıktan sonra bardağını havaya kaldırdı.

“Oh be! Çay, sen nasıl bir ilaçsın?”

Bilge güldü. Fulya ise gülümsemesine rağmen gözlerini Damla'dan ayırmadı.

“Damla.”

“Efendim canım?”

“Şimdi seninle biraz konuşacağız.”

Damla bardağını indirdi. Fulya'nın sesindeki kararlılığı duyunca neşesi de biraz kaçmıştı.

“Niye böyle söyledin?”

“Çünkü kaç gündür sana bir şey soracağım, fırsat bulamıyorum. Her zamanki gibi kaçıyorsun. Ama benim canıma tak etti artık.”

Bilge de Damla'ya döndü.

“Haklı.”

Damla anlamamış gibi yaparak şansını zorluyordu.

“Hayırdır? Ne yaptım ben?”

Fulya gözlerini devirdi.

“Ali'yle aranızda ne oldu?”

Yuh. Doğrudan diyorsun yani.

Damla, yüzüne olabildiğince sıradan bir ifade yerleştirdi. Zorlamaya devam ediyordu.

“Ne olacak?”

“Bilmiyorum. Onu soruyorum zaten.”

“Bir şey olmadı Fulya.”

Oyuncu değil miyim ben? Gayet keyifliydim bugün, niye yemedi bunlar?

“Damla, hadi canım. Yapma. Anlat işte güzel güzel. Gördük dün akşamı.”

“Ne gördünüz Allah aşkına?”

“Birbirinize iyi akşamlar deyip ayrıldınız.”

“Ne diyecektik ya Fulya?”

Fulya, sabrını toplamak ister gibi başını kaldırıp bir süre bahçeye baktıktan sonra yeniden Damla'ya döndü. Tam o sırada Bilge araya girdi.

“Ben geçen hafta da fark ettim Damla. Ali'den hiç bahsetmedin. Sen de kaldık o kadar. Önceki gibi denk gelmiyoruz. Kanıt lazım değil, bir şey olduğu belli.”

Damla'nın bakışları masanın üzerindeki kurabiye tabağına kaydı.

“Biraz karışık kızlar,” derken uzanıp bir kurabiye aldı.

Fulya arkasına yaslandı.

“Sonunda. Bir şey olduğunu kabul ettin.”

Damla istemsizce gülmeye başladı. Fulya ise hiç gülmüyordu.

“Tamam, hadi. Daha başlamadan konuyu dağıtma. Bir tartışma mı yaşadınız? Ne oldu?”

“Hayır, Fulya tartışmadık. Öyle bir şey değil.”

“E ne oldu o zaman?”

Damla bakışlarını ikisi arasında gezdirdikten sonra gözlerini bahçeye çevirdi. Söylemese ikisi de peşini bırakmayacaktı ama söylerse ne diyeceklerini de çok iyi biliyordu.

“Öpüştük.”

Fulya ve Bilge aynı anda resmen bağırdı.

“Ne!”

Bilge oturduğu yerde doğruldu.

“Damla!”

Damla söylediği anda pişman olmuştu. İki eliyle yüzünü kapattı.

“Allah'ım ya…”

Fulya, sesini alçaltmayı akıl edemeden konuşmaya başladı.

“Damla ya! Ne yaptın adama? Ne dedin öptü diye? Ne yaptın?”

“Fulya, bağırma!”

“Bağırmıyorum!”

Bilge gülerek Fulya'nın koluna dokundu.

“Bir dur da anlatsın.”

Damla ellerini yüzünden çekti ama konuşmadı. Aklı o akşama, Ali'nin yüzüne bıraktığı öpücüklere, gözlerini kapatıp ona sokulduğu o birkaç dakikaya gitmişti. Sonra da Ali'nin yüzündeki o hayal kırıklığına…

Fulya onun dalıp gittiğini fark etti.

“E?”

Damla başını kaldırdı.

“Ne?”

“E? Seni öptü, sen de ‘Biz en iyisi uzak duralım,’ dedin, değil mi? Biliyorum ben.”

Yara bandı, Damla. Bir kerede çek çıkar.

“Ben öptüm.”

Böyle bakarsınız.

“Sonra da dediğin gibi yaptım, evet.”

Fulya başını geriye yaslayıp gözlerini kapattı.

“Ah be Damla…”

İlk şaşkınlıkları geçince ikisi de Damla'ya üzülerek bakmaya başladı. Damla o bakışları hiç sevmiyordu, özellikle de ne söyleyeceklerini kendisi de çok iyi biliyorken. Bilge biraz öne eğilerek Fulya'dan çok daha yumuşak bir sesle sordu:

“Neden öyle yaptın sence?”

Damla cevap vermek yerine sandalyesini hafifçe geriye itti.

“Bu kadar mola yeter bence. Hadi şu kolileri bitirelim artık.”

Ayağa kalkıp bardağını aldıktan sonra arkadaşlarının cevap vermesini beklemeden eve girdi. Fulya'yla Bilge birbirlerine baktılar, ardından onlar da kalkıp masayı toplamaya başladılar.

***

Can, taşınma telaşından kaçıp Ali'nin ofisine uğradığında Murat'la girişte karşılaştı.

“Hayırdır Can? İstanbul'a mı yerleştin sen de? İki gündür karşılaşıyoruz.”

“Az kaldı. Birkaç koli daha taşırsam taşınmış sayılabilirim bence.”

“Kolay gelsin o zaman.”

“Sağ ol. Ali abi odasında değil mi?”

“İçeride. Çıkmadan yakala, birazdan toplantısı var.”

“Tamam, sağ ol.”

Can koridordan geçip Ali'nin kapısını tıklattı. İçeri girdiğinde Ali bilgisayarının başındaydı. Ekrandan gözlerini ayırıp Can'ı görünce gülümsedi.

“Gel bakalım.”

“Abi, kolay gelsin.”

“Sağ ol. Ne yaptınız, yerleştiniz mi?”

Can karşısındaki koltuğa otururken başını iki yana salladı.

“Ben hayatımda bu kadar eşya görmedim. İki insanın bu kadar çok şeyi nasıl olabilir?”

Ali gülerek önündeki dosyayı da kapatıp kenara çekti.

“Sana bir kahve söyleyeyim ben. İyi gelir.”

“Süpersin. Vaktin var ama değil mi? Toplantın olduğunu duydum.”

“Var, var. Bir kahvelik var.”

Ali telefondan iki kahve söyledikten sonra yeniden Can'a döndü.

“Nasıl? Bilge'yle Özgür memnunlar mı evden?”

“Memnunlar abi. Konumu falan gayet iyi. Bahçeli, garajlı... Daha ne olsun İstanbul'da?”

“Güzel. Sevindim.”

Bir süre daha taşınma telaşından, Erdek'e ne zaman döneceklerinden konuştular. Ali'nin telefonu çaldığında kahveleri de gelmişti. Kısa bir görüşme yaptıktan sonra telefonu masaya bıraktı.

“Yarın dönüyorsunuz yani?”

“Evet. Restoranı çok boş bırakmaya gelmiyor.”

Can fincanını tabağına bırakırken bir süre Ali'ye baktı.

“Abi bir şey soracağım.”

“Sor.”

“Damla'yla aranızda bir şey mi oldu?”

Ali bir an durup Can'a baktı.

“Neden sordun?”

“Dün akşam gördüğüm şey normal değildi. Bir de Damla'nın hali ortada.”

Ali koltuğunda geriye yaslandı.

“Bir şey oldu Can. Ama kötü bir şey değil.”

“E iyi o zaman?”

Ali hafifçe gülümsedi.

“O kadar basit değil.”

Can içini çekti.

“Siz de her şeyi zorlaştırıyorsunuz abi.”

“Öyle mi yapıyoruz?”

“Tamam, muhtemelen Damla zorlaştırıyor.” Can bir an durdu. “Ama senin de payın varsa bilmeliyim yani. Kızımıza yüklenmeyelim sadece.”

“Allah bir çene vermiş sana Can... Ama bize sabrını vermeye gelince olmamış, yapmamış.”

Can hiç alınmadan gülümsedi.

“Sen sabırlı adamsın, bunu bir kabul edelim önce. Bana gelince değilsin nedense.”

“Nedense?”

“Tamam, tamam. Şimdi ne olacak peki?”

“Zamana bırakacağız Can.”

Ali, Can'a anlamlı bir bakış atıp ekledi:

“Sessizce... Kimseyi sıkıştırmadan.”

Can bir süre Ali'ye baktıktan sonra başını iki yana salladı.

“Abi, bu karizma, bu sakinlik, laf sokmalar falan yaşla mı geliyor?”

“Hah! Yapmasan olmaz. Yaşla vurmasan olmaz.”

Ali’nin çatılan kaşları gevşerken ikisi de gülmeye başladı.

“Şaka bir yana abi... Sen iyi misin peki?”

“İyiyim. Sadece biraz daha farklı olmasını isterdim.”

“Anladım.”

Kahvelerini bitirdikten sonra ayağa kalkan Can, tam çıkacakken kapıdan başını uzattı.

“Abi, bugün bir ara uğrarsan iyi olur, kolilerden birini de sen açarsın.”

“Benim toplantılarım var Can.”

“Tabii abi. Herkesin toplantısı var zaten.”

Ali gülerek başını iki yana salladı. Can kapıyı kapatıp çıktı.

***

Akşama doğru herkes yeniden Bilge'yle Özgür'ün salonunda toplanmıştı. Özgür televizyonun bağlantılarıyla uğraşırken koltuğa uzanan Can, dönüş yolunda yakalandığı trafikten şikayet edip duruyordu. Fulya telefonuna bakarken kaşlarını çattı.

“Yok artık. Şuna bakın.”

Bilge yanına yaklaşıp eğildi.

“Ne olmuş?”

“Dün akşamki restoran.”

Damla başını kaldırdı. Fulya telefonu ona doğru çevirdi. Ekranda iki fotoğraf vardı. Birinde Ali, Murat'la oturduğu masada görünüyordu. Diğerinde Damla, arkadaşlarıyla birlikteydi.

Aynı restoranda, ayrı masalarda! Damla Erten ve Ali Derin aşkında ayrılık iddiası.

Damla bir süre fotoğraflara baktı.

“Uydurup, uydurup yazmaya doyamadılar.”

Can da yattığı yerden doğrulup ekrana göz attı.

“Bunlar daha sevgili olup olmadığınıza emin değildi.”

Fulya telefonu indirdi. Damla'ya baktı.

“Siz de böyle ne olduğunuz belli olmadan devam edin. Millet de sizi bir birleştirsin, bir ayırsın.”

Sesindeki kızgınlık çok belirgin değildi ama Damla duydu.

“Fulya, lütfen.”

“Ne lütfen Damla. Ne zaman böyle yaptım ben sana? Ne zaman karıştım? Bir insan kendi topuğuna topuğuna bu kadar da sıkmaz canım!”

Can yerinden kalkıp Fulya'nın yanına geldiğinde Fulya onun uyarıcı bakışını hemen fark etti. Can'ın da bazen Fulya'yı durdurması gereken anlar oluyordu ve bu da onlardan biriydi. Damla ise hiçbir şey söylemeden uzanıp Fulya'nın elini tuttu, ardından ayağa kalkıp mutfağa geçti. Fulya bir süre arkasından baktı. Damla’nın böyle bir karşılık vermesiyle gözleri doldu.

Bir sessizlik olmuştu salonda. Kısa bir süre sonra Bilge yeniden fotoğraflara baktı.

“Yalnız fotoğrafları da nasıl seçmişler. Sanki birbirlerini hiç tanımıyorlarmış gibi.”

Damla salona dönerken Bilge'nin söylediklerini duyunca olduğu yerde kaldı. Dün akşam Ali'yi gördüğünde de tam olarak böyle hissetmişti. Aynı yerdeydiler ama birbirlerinin masasına oturamayacak kadar uzaktılar.

“Kapatsanıza şunu,” dedi sonunda Can. “Canım sıkıldı.”

***

Pazar günü Damla'nın çekimi öğleden sonra bitmişti. Karavanına dönüp üzerini değiştirmiş, telefonunu şarja takmak için masanın üzerine bıraktığında kapı çalındı.

“Gel!”

Kapı aralandığında Ozan başını içeri uzattı.

“Merhaba. Müsait misin?”

“Ozan! Gel tabii.”

Ozan içeri girip kapıyı kapattı.

“Batu'yla görüştüm. Çıkmadan sana da uğrayayım dedim.”

“İyi yapmışsın. Otursana.”

Ozan küçük masanın yanındaki sandalyeye oturdu.

“İşin var mı? Rahatsız etmeyeyim.”

“Yok, çekimim bitti. Kahve içer misin?”

“İçerim. Zahmet olmayacaksa.”

Damla kahve makinesine yöneldi.

“Geçen gün pek konuşamadık zaten.”

“Evet, Batu sağ olsun.”

“Batu'yu biliyorsun. Süt de alır mısın?”

“Hayır, sade olsun.”

Damla kahveleri hazırlayıp masaya getirdi. Karşısına oturduğunda Ozan etrafına bakıyordu.

“Nasıl, alıştın mı set hayatına?”

“Alıştım sayılır. İlk zamanlar çok zorlanmıştım.”

“Batu biraz anlatmıştı.”

“Eyvah. Eminim abartmıştır.”

“Senin oyunculuğa başlamanı kendi başarısı olarak görüyor.”

“Görsün. Hakkı var biraz.”

“Şaka bir yana çok güzel bahsediyor senden. Senin sayende çok güveniyor bu işe de, kendisine de.”

Damla gülümsedi. Batu'nun yeri onda farklıydı.

“Canım. Karşılıklı ama biliyor musun? Ben de onun sayesinde daha çok güveniyorum kendime ve dediği gibi bu işe de.”

“Siz hep böyleydiniz ama. Birbirinize tam destek. Birbirinizden güç alan.”

“Öyleydik evet. Aynen devam. E sen neler yapıyorsun?”

Damla, sohbetin eski günlere dönmesini istemediğinden konuyu değiştirmişti. Bir süre daha sohbet ettikten sonra Ozan telefonuna baktı.

“Ben kalkayım artık. Seni de tuttum.”

“Yok tutmadın, iyi oldu. Uzun zamandır böyle oturup konuşmamıştık.”

“Güzel oldu, evet.”

Ozan ceketini alıp ayağa kalkınca Damla da ona kapıya kadar eşlik etti. Tam çıkacağı sırada Ozan durup Damla'ya döndü.

“Damla, bir şey sorabilir miyim?”

“Tabii.”

“Görüştüğün biri var mı?”

Damla bir an cevap veremedi.

“Ne?”

Ozan onun yüzüne bakınca sorusunun beklenmedik olduğunu anladı.

“Kusura bakma. Biraz pat diye sordum.”

“Şaşırdım.”

Ozan hafifçe gülümsedi.

“Ben de soracağımı düşünmüyordum aslında. Bugün seninle konuşmak iyi geldi. Biraz eski günlerdeki gibi...”

Damla bir şey söylemedi.

“Yanlış anlama. Buraya bunun için gelmedim.”

“Biliyorum Ozan.”

“Neyse, ben kaçayım artık. Görüşürüz Damla.”

“Görüşürüz.”

Hayatımda biri var mı?

***

Damla, Bilge'lerin evine geldiğinde kapıyı Özgür açtı. Taşınmanın ardından ev ilk kez gerçekten yerleşmiş görünüyordu. Koliler ortadan kalkmış, sehpanın üzerine birkaç dergi konmuş, Bilge'nin günlerdir yerini değiştirdiği vazolar bile sonunda bir köşe bulmuştu.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk. Nasıl, bitti mi sonunda?”

“Bitti sayılır. Bilge yarın fikrini değiştirmezse.”

“Duyuyorum Özgür!” diye seslendi Bilge salondan.

“Sen geç, bizim Can’la hala çalışma odasında işimiz var.”

“Tamam, kolay gelsin.”

Damla salona girdiğinde Fulya'yla göz göze geldi. Fulya'nın yüzünde mahcup bir gülümseme belirdi.

“Gel bakalım sen.”

Damla yanına gidince Fulya ona sarıldı.

“Dün biraz fazla konuştum galiba.”

“Biraz mı?”

“Tamam, bayağı.”

Damla gülerek ona biraz daha sokuldu.

“Bu hamilelik beni çok sinirli yaptı,” dedi Fulya. “Ya ağlıyorum ya da birilerine çatıyorum.”

“Bende de başka şeyler yapıyor Fulya, boş ver.”

“Ne yapıyor mesela?”

Damla etrafına göz gezdirdi. Can ortalıkta yoktu, Özgür de kapıyı açıp yukarı çıkmıştı.

“Benim de sürekli Ali'nin üstüne atlayasım geliyordu.”

Fulya bir an Damla'ya baktı. Sonra kahkahayı bastı. Bilge de gülmeye başlamıştı.

“Ne gülüyorsunuz ya!” dedi Damla, kendisi de gülerek. “Hamilelikte insanın isteği artabiliyormuş.”

“Tabii, tabii,” dedi Fulya. “Kesin ondandır.”

“E ondan tutamadım kendimi zaten!”

Bilge başını iki yana salladı.

“Pes Damla, pes. Hala başka sebep arıyorsun.”

Fulya yeniden gülmeye başladı.

“Senin hormonların Ali'yi özel olarak seçmiş herhalde!”

“Allah aşkına bir susun ya!”

Damla da onlarla birlikte gülerek Bilge'ye sarıldı.

“Çok güzel olmuş ev.”

“Değil mi?” dedi Bilge. “Sonunda biraz içime sindi.”

Fulya güldü.

“Biraz.”

“Başlamayın yine. Tamam bitti, değişiklik yok.”

Damla gülerken salona Can ve Özgür girdi.

“Ooo kimler gelmiş, hoş gelmiş.”

Can ve Damla da sarıldılar. Daha dün görüşmemişler gibi.

“Damla, sen söyle,” dedi Can kendini koltuğa bırakırken, “Şu vazoların yeri güzel mi?”

Damla köşedeki vazolara baktı.

“Güzel.”

“Duydun mu Bilge? Güzelmiş. Artık yerini değiştirmeyelim.”

Bilge gözlerini devirdi.

“Ha ha ha size.”

Damla gülerek koltuğa oturdu. Özgür mutfağa çay koymaya gitti.

“Nasılsın? Yoruldun mu?” diye sordu Fulya.

“Biraz.”

Bilge yanına oturdu.

“Yarın sabah gidiyorlar bunlar. Akşam beraber yemek yiyelim dedik.”

“Ben de ondan geldim yine.”

Fulya, Bilge ve Damla sarılmış, sevgi yumağı gibi görünürken Can onların fotoğraflarını çekip gruba attı. Arda ve Öykü grupta hemen söylenmeye başladılar. Bir süre sonra Damla oturduğu yerde doğruldu.

“Bugün Ozan geldi,” dedi.

Bilge ona döndü.

“Yine mi?”

Fulya araya girdi.

“Yine mi derken?”

“Geçenlerde yine gelmişti. Batu’ya uğramıştı. Bugün de gelmiş, bana da uğradı.”

Can başını kaldırdı.

“Ozan kim?”

Damla cevap vermeden Fulya konuştu.

“Damla'nın üniversiteden arkadaşı. Yani okuldan değil de o dönemden arkadaşı.”

Bilge ekledi:

“Eski sevgilisi.”

Can elindeki telefonu bıraktı.

“Ne?”

Damla güldü.

“Can, ne oldu?”

“Eski sevgilin mi?”

“Evet.”

“Niye geliyor bu adam sürekli?”

“Can, sürekli gelmiyor. İki kez geldi.”

“Bir haftada iki kez.”

“Batu'nun arkadaşı. Onu görmeye geliyor.”

Can arkasına yaslandı.

“Tabii. Batu'yu görmeye geliyor.”

Fulya gülmeye başladı.

“Can, bir dur. Daha ne olduğunu anlatmadı.”

Can Damla'ya döndü.

“Ne oldu?”

“Bir şey olmadı. Oturduk, kahve içtik. Ama… Sonra giderken bir soru sordu.”

Bilge meraklanarak hemen atladı.

“Ne sordu?”

“Görüştüğüm biri olup olmadığını.”

Can bir anda doğruldu.

“Ne!”

Damla ona baktı.

“Can!”

“Bir dakika. Bu adam sana yürümeye mi geldi?”

Konu açıldığından beri hiç sesi çıkmayan Özgür kahkahasını tutamadı.

“Can, sakin ol.”

“Ben gayet sakinim. Adamın ne yaptığını anlamaya çalışıyorum.”

“Bir şey yapmadı,” dedi Damla. “Sadece sordu.”

Fulya Can'a döndü.

“Bir dur artık. Damla, peki sen ne dedin?”

“Bir şey diyemedim açıkçası.”

“Şaşırmışsındır, tabii.”

“Evet, beklemiyordum öyle bir soru.”

Can tekrar araya girdi:

“Sonra?”

Can’ın sinirli ses tonundan rahatsız olan Damla dönüp ona baktı.

“Yeter ama. Abartma.”

“Anlat Damlacığım, hadi sonra?”

Damla “Ya sabır,” diye söylenip başını iki yana salladıktan sonra yeniden Fulya'yla Bilge'ye döndü.

“Yanlış anlamamamı söyledi. Böyle bir niyetle gelmediğini, konuşurken bir an eskisi gibi hissettiğini söyledi. Böyle işte.”

Bilge başını salladı.

“Israr etmemiş. Ozan'dan bekleyeceğim bir şey aslında.”

Can ellerini iki yana açtı.

“Ne övdünüz be!”

Fulya gülerek Can'ın koluna dokundu.

“Tamam, bırak artık Ozan'ı.”

Can söylenmeden edemedi.

“İnsan bir sorar yani, bu kızın hayatında biri var mı diye.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Zaten onu sordu ya Can.”

Bilge kahkahayı patlatırken Özgür de gülmeye başladı. Can ise bir an Damla'ya bakıp kendini tutamayarak onlara katıldı.

“Tamam. Güzel yakaladın. Ama ben söyleyeyim o saçma haberler yüzünden yüz bulmuştur o adam. Ali ihtimali kalktı ya.”

Fulya bir anda Can'a dönüp gözlerini büyüttü. Can da ne söylediğini fark edince Damla'ya baktı.

“Tamam. Özür dilerim. Tadım kaçtı biraz.”

Bilge çalışma odasıyla ilgili bir soru sorarak konuyu değiştirdi. Salondakiler başka şeylerden konuşmaya başlamıştı ama Damla hala Ozan'ın sorusunu düşünerek sessizce oturuyordu.

Görüştüğün biri var mı?

Ve Can’ın söylediği…

Ali ihtimali. Başka ihtimaller olamaz ki.

Elini boynundaki kolyeye götürdü. Sonra telefonunu çantasından çıkarıp Ali'nin adını buldu. Bir süre ekrana bakarken Fulya ona döndü.

“Damla, yemek için sen ne dersin? Ne söyleyelim?”

Damla başını kaldırdı.

“Olur.”

“Ne yemek istersin?”

“Fark etmez.”

Fulya ona birkaç saniye baktı.

“İyi misin sen?”

Damla başını salladı. Telefonun ekranı karardı. Yeniden açmadı ama elinden de bırakmadı.

***

Özgür yemek siparişini verdikten sonra salona döndü. Can televizyonda bir şeyler arıyordu. Bilge, Fulya'ya telefonundan ev için satın aldığı şeyleri gösteriyordu.

Damla bir ara başını kaldırıp saate baktı. Günlerdir Ali'yi görmek istiyordu. Artık daha fazla beklemek istemiyordu.

Yeter artık.

Birden ayağa kalktı.

“Ben çıkıyorum.”

Fulya başını kaldırdı.

“Nereye?”

Bilge şaşkınlıkla baktı.

“Damla, yemek söyledik. Önce yemek ye.”

“Biliyorum. Kusura bakmayın.”

Can kumandayı bıraktı.

“Ne oldu?”

Damla telefonunu ve sehpanın üzerindeki araba anahtarını aldı. Fulya da ayağa kalkmıştı.

“Damla, iyi misin?”

“İyiyim.”

Fulya'nın bir anda aklına gelen şeyle endişeli bakışları kayboldu.

“Ali'ye mi gidiyorsun?”

Damla ona dönüp bir an sustuktan sonra “Evet,” dedi.

Can'ın yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti.

“E git o zaman.”

Damla ona baktığında Can başka bir şey söylemeden eliyle “Git, git” yapıyordu resmen. Damla kapıya yönelirken Bilge arkasından seslendi.

“Dikkatli git.”

“Tamam!”

***

Damla arabasına biner binmez Ali'yi aradı. Telefon ikinci çalışta açıldı.

“Damla?”

“Neredesin Ali?”

“Damla, iyi misin?”

“İyi değilim Ali. Seni görmem lazım.”

Ali’nin sıkıntılı nefes verişini duydu.

“Neredesin Damla?”

“Ali-”

“Geliyorum ben. Sen neredeysen kal orada.”

“Ali, evde misin, dışarıda mısın? Neredesin?”

Ali bir an sustu.

“Evdeyim.”

“Tamam. Geliyorum.”

“Dikkatli gel.”

Telefonu kapattığında kalbi hızla atıyordu. Ali'nin sesini duymak, onu bir an önce görme isteğini daha da artırmıştı. Arabayı çalıştırıp yola çıktı.

Bitmeyen yol yapmışlar

Sonunda Ali'nin evine geldiğinde arabayı park edip indi. Kapıya doğru henüz birkaç adım atmıştı ki Ali dışarı çıktı. Arabasının sesini duymuş, Damla'nın kapıyı çalmasını bile beklememişti. Damla ona doğru yürürken Ali de birkaç adımda yanına geldi.

“Damla, iyi misin? Ne oldu?”

Damla ağzını açsa da cevap veremedi. Yol boyunca ne söyleyeceğini düşünmüştü ama şimdi Ali karşısındayken nereden başlayacağını bilemiyordu. Ali, Damla'nın yüzünü iki avucunun arasına alıp hafifçe kendisine çevirdi.

“Damla, iyi misin?”

Damla gözlerini kapattı.

Ona böyle yakın olmak...

Neden geldiğini, ne söyleyeceğini bile unuttu. Sonra gözlerini açıp başını salladı.

“İyiyim, iyiyim. Seni endişelendirmek istemedim.”

Ali ellerini yavaşça Damla'nın yüzünden çekse de gözlerini ondan ayırmadı. Damla derin bir nefes alıp konuşmaya çalıştı.

“Ali, ben...”

Devamını getiremedi.

“İçeri geçelim mi Damla?”

Damla başını iki yana sallayarak bir adım geri çekildi.

“Ali, özür dilerim... Bir öyle bir böyle davrandım. Farkındayım.”

Ali'nin yüzündeki endişeye kırgınlığı da karışmıştı. Bakışlarını ilk kez Damla'dan kaçırdı.

“Damla...”

Damla bir elini hafifçe kaldırdı.

“Haklıydın Ali... Korktum. Korkuyorum. Ben seni öyle çok seviyorum ki bazen beni boğuyor bu sevginin getirdikleri.”

Ali bunları duyunca yeniden ona döndü.

“Aklım çıkıyor.”

Sesi biraz titredi.

“Ya bir şey olur da senin olmadığın bir hayatla baş başa kalırsam diye aklım çıkıyor.”

“Ah, Damla…”

Ali, Damla'nın ellerini bulup avuçlarının arasına aldı. Damla önce ellerine baktı, sonra başını kaldırdı. Gözleri hafifçe kızarmıştı.

“Dengem bozuldu. Kalmadı denge falan.”

Kendi söylediğine hafifçe güldü.

“Dengesiz davrandım, değil mi?”

Bunu söylerken başını küçük küçük sallamıştı. Ali de dudaklarında beliren muzip bir gülümsemeyle Damla'ya eşlik edercesine başını sallamaya başladı.

“Tanıdığım günden beri,” dedi.

“Ali!” dedi Damla, gülmesine engel olamayarak. Ali de gülüyordu. Damla, onun kendisine böyle takılmasını ne kadar özlediğini o an fark etmişti.

Gülümsemesi yavaş yavaş silinirken yeniden Ali'nin gözlerine baktı.

“Sandım ki biraz eskisi gibi olursak, hissettiklerim de öyle olur mu acaba? Ya da en azından daha çok büyümesin istedim sanırım. Bilmiyorum ama...”

Ali ellerini biraz daha sıkınca Damla'nın bakışları oraya kaydı. Birkaç saniye onun ellerini nasıl tuttuğuna baktıktan sonra yeniden gözlerini kaldırdı.

“Sırf biraz uzaklaştık diye seni daha az sevmiyorum Ali. Ya da daha az korkmuyorum. Olan oldu zaten. Çoktan.”

Bir an durdu.

“Ben artık sensiz geçen bir günü bile istemiyorum… Seni seviyorum Ali.”

Ali bir an gözlerini kapattı. Yeniden açtığında hala gülümsüyordu. Damla'nın karşısına böyle çıkıp korkularını da sevgisini de hiçbir şey saklamadan anlatacağını hiç düşünmemişti. Damla ise gözlerini ondan ayırmadan bir kez daha söyledi:

“Çok seviyorum.”

Ali onu kendisine çektiğinde Damla hiç beklemeden kollarını ona dolayıp başını göğsüne yasladı. Ali derin bir nefes verdi. Sonra ona sımsıkı sarılıp saçlarını tekrar tekrar öptü.

“Seni çok seviyorum Damla.”

Damla Ali'nin göğsüne biraz daha sokuldu.

“Damla'm...” diye fısıldadı Ali. “Çok seviyorum.”

Damla gözlerini kapattı. Günlerdir özlediği yerdeydi. Ali'nin kollarının arasında, ona sımsıkı sarılmış halde.

“Çok özledim,” diye fısıldadı Damla da.

Ali biraz geri çekilip ellerini Damla'nın yüzüne götürdü. Damla başını onun göğsünden kaldırdığında göz göze geldiler. Ali gözünün kenarına bir öpücük bıraktı, sonra yanağına, burnunun ucuna... Damla gülümsemeye başladığında diğer yanağını da öptü.

“Ali!”

Ali de gülüyordu ama durmaya hiç niyeti yoktu. Damla'nın yüzünü avuçlarının arasında tutarak onu bir kez daha, sonra bir kez daha öptü. Damla gülerek başını hafifçe kaçırınca Ali bu kez dudaklarına küçük bir öpücük kondurdu. Biraz geri çekilip başparmağıyla yanağını okşadı.

“Çok özledim seni,” dedi.

Damla gülümseyip kollarını Ali'nin beline doladı, başını göğsüne yasladı. Ali de onu kendisine biraz daha çekti. Bir süre daha kapının önünde öylece kaldılar.

***
Merhaba :) Umarım bölümü beğenerek okumuşsunuzdur. Bitmiş bir hikaye olduğu için sık sık bölüm yayımlıyorum. Bölüm başı, bölüm sonu belirlemesi, görsel hazırlaması, sisteme boşluklu- italikli koyması falan derken yine de vakit alıyor. Üç hafta sonra önemli bir sınavım olduğu için, bu süreçte haftada bir bölüm yayımlayacağım. Tez ve makale işlerinden sınava vakit ayırmak zaten zordu, bir de Damla ve Ali'yle uğraşınca iyice boşladım sınavı :) Hikayenin ikinci yarısına da geldik. İlk yarısı kadar uzun değil. Damla ve Ali'den hemen ayrılmak da istemiyorum. Haftada bir yayımlarsam böylece biraz daha bu hikayede kalabilirim. :) Benden belli olmaz, koşturmaca arasında yine hikayeme kaçıp bölüm yayımlayabilirim. Sürprizler olabilir. Ama şimdilik haftada bir görüşmek üzere :) 🌸

***