17. BÖLÜM

***

Gece üçü geçmişti. Ali salondaki tekli koltukta oturuyordu. Ceketini yanına bırakmış, gömleğinin ilk iki düğmesini açmıştı. Pencereden sokağın karşısındaki apartmanlar görünüyordu. Birkaç dairede hala ışık yanıyordu. Bir saat kadar önce yaptığı kahvenin yarısı kupada duruyordu. Ali kupayı alıp mutfağa geçti. Kahveyi döktü, kupayı yıkayıp yerine bıraktı.

Salona döndüğünde Damla'nın üzerindeki pikenin dizlerine kadar kaydığını gördü. Damla koltukta yan yatmış, bacaklarını karnına doğru çekmişti. Bir eli başının altındaydı. Ali pikeyi yerden topladı, Damla'nın omzuna kadar çektiği sırada parmakları boynuna değdi. Damla hafifçe kıpırdandı. Ali parmaklarını boynundan uzaklaştırdı ama doğrulmadı. Damla'nın saçları yüzüne dağılmıştı. Ali birkaç saç telini yüzünden uzaklaştırmayı düşündü. Yapmadı.

Ali'nin bakışları dudaklarına indi. Biraz daha eğildiğini fark edince kendini durdurdu. Damla uykusunda başını çevirdi. Yanağı, Ali'nin pikenin üzerinde duran eline değdi. Ali yerinden kıpırdamadı. Sonra elini çekip doğruldu. Pikenin kenarını düzeltti ve koltuğuna döndü. Oturur oturmaz elini ensesine götürdü. Başını geriye yaslayıp iç çekti.

Gerçekten… İşimiz çok zor.

Bir süre sonra klimayı bir derece yükseltti.

***

Ertesi sabah Damla gözlerini açtığında salona gün ışığı dolmuştu. Biraz doğrulup oturdu. Dün geceki kadar kötü hissetmiyordu. Midesindeki bulantı da hafiflemişti. Mutfaktan ses geliyordu. Damla ayağa kalkıp mutfağa yürüdü. Kapıya geldiğinde durdu. Ali tezgahın önündeydi. Gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, simitleri kesiyordu. Yanında peynir ve domates vardı. Çaydanlıktan buhar çıkıyordu. Damla kapının pervazına yaslandı. Ali hiç aranmadan doğru dolabı açıp iki tabak çıkardı. Damla onu izledi.

Tabii. Burada yaşıyor gibi hareket etmen ve bana bu kadar normal gelmesi gayet doğal. Ne olacak!

Ali tabağa bir simit daha koydu. Bıçağı bırakırken Damla'yı gördü.

"Günaydın."

Damla cevap vermedi. Ali'nin kollarına bakıyordu. Gömleğinin sıvanmış kollarından aşağısına, tezgahın üzerinde duran ellerine...

"Damla?"

Damla başını kaldırdı.

"Günaydın."

Ali ona döndü.

"Nasıl hissediyorsun?"

"Dünden iyiyim."

"Güzel."

Damla üzerindeki kıyafetlere baktı. Hala dün gece setten geldiği haliyle duruyordu. Saçları da pek farklı değildi.

"Ben bir yüzümü yıkayayım."

"İyi fikir."

Damla gitmek üzereyken geri döndü.

"Çok mu kötüyüm?"

Ali ona baktı.

"Bu soruya doğru cevap verirsem başım belaya girer."

"Bunu da demeseydin iyiydi."

Damla banyoya geçti. Kapıyı kapattığında aynadaki haline baktı.

"Harika görünüyorum."

Musluğu açıp yüzünü soğuk suyla yıkadı. Dişlerini fırçaladı. Saçlarını toplamayı denedi, sonra vazgeçti. Mutfaktan Ali seslendi.

"Simit soğuyor."

"Geliyorum."

Damla mutfağa döndüğünde çaylar da hazırdı. Masaya oturup tabağına baktı.

"Yine simit."

"Geçen sefer yiyememiştin."

"Demek notlar tutuyorsun artık."

"İşim gereği."

Damla çayına uzandı.

"Senin işin ne zamandan beri benim ne yediğimi takip etmek?"

"Son birkaç haftadır görev tanımım biraz karıştı."

Damla güldü. Simitten küçük bir parça kopardı. Ali karşısına oturmuştu. Kendi tabağına henüz dokunmamıştı.

"Ne?"

"Hiç."

"Bakıyorsun."

"Bakıyorum."

Cevabın bu kadar rahat gelmesini Damla beklemiyordu. Elindeki simitle birkaç saniye öylece kaldı. Ali'nin bakışları yine yüzündeydi. Damla gözlerini ilk kaçıran taraf oldu. Simitten bir lokma aldı.

***

“Bugün set var mı?”

“Gece.”

Ali’nin yüzündeki rahatlık hemen kayboldu.

“Gece mi?”

“Evet.”

“Bu halinle gece çekime mi gideceksin?”

Damla simidinden bir parça daha kopardı.

“İyiyim. Ayrıca akşama kadar dinleneceğim.”

“Damla.”

“Gerçekten daha iyiyim.”

Ali yüzüne baktı. Damla’nın rengi hala olması gerektiğinden daha soluktu. Gözlerinin altındaki hafif morluklar da sabah ışığında daha belirgin görünüyordu. Pek ikna olmamıştı.

“Kaçta biter?”

Damla omuz silkti.

“Bilmiyorum. Gece çekimi.”

“Yani sabaha kadar sürebilir.”

“Sürebilir.”

Ali’nin kaşları çatıldı.

“Aslında iyi oldu. Gündüz tamamen boşum. Biraz daha uyurum, dinlenirim.”

“Bir gün boyunca uyusan da yetmez gibi görünüyor.”

“Her zamanki gibi çok naziksin.”

Ali gülmedi. Damla elindeki simidi tabağına bıraktı. Onun gerçekten kaygılandığını ancak o zaman anladı.

“Ali, iyiyim. Uyurum. Uyuyamazsam da uzanırım. Akşama toparlanırım.”

Ali cevap vermeden çayını aldı. Damla’nın yüzüne baktı. Bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti.

“Tamam.”

Damla ona baktı. Daha fazla itiraz etmesini bekliyordu. Ali çayından bir yudum aldı. Bir süre sonra gitmek için ayağa kalktı. Ceketini salondan aldı. Damla da onunla birlikte kapıya yürüdü. Ali ayakkabılarını giyerken, “Bugün dinleneceksin ama,” dedi.

“Dinleneceğim.”

“Gerçekten.”

“Hayır, sen çıkar çıkmaz evi boyayacağım.”

Ali güldü.

“Damla.”

“Uyuyacağım Ali. Söz.”

Ali doğruldu. Ceketini giydi. Tam çıkacakken dönüp yeniden baktı. Damla hala kapının kenarındaydı. Saçlarını gelişigüzel toplamış, kollarını göğsünde birleştirmişti.

“Bir şey olursa ara.”

“Ararım.”

“Herhangi bir şey.”

“Tamam.”

Damla onu merdivenlere yönelene kadar izledi.

“Ali?”

Ali döndü.

“Dün gece için teşekkür ederim.”

“Ne demek.”

Damla bir şey daha söyleyecekmiş gibi durdu, sonra vazgeçti.

“Görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Damla kapıyı kapattı.

***

Ali arabaya bindi. Motoru çalıştırmadan önce telefonunu çıkardı. Damla'nın akşam çekime gideceğini söyleyişini düşündü. Sanki gece boyunca çalışmak, ertesi sabah eve dönmek ve birkaç saat uykuyla yeniden sete gitmek son derece sıradan bir şeymiş gibi konuşmuştu. Rehberi açıp Engin'in numarasını buldu. Telefon üç kez çaldı.

“Ali?”

“Günaydın Engin.”

“Günaydın. Hayırdır?”

“Rahatsız etmiyorumdur umarım.”

“Yok, ofise geçiyorum. Şu geçen günkü haberle ilgili mi?”

“Hayır, o konuyu hallettim. En azından ana akıma düşmesini engelledim.”

Ali apartmanın girişine baktı.

“Başka bir şey için aradım. Damla'nın bu gece çekimi varmış.”

“Evet, olabilir. Bugünkü programı tam hatırlamıyorum.”

“Bu geceki çekimi ertelemeniz mümkün mü?”

“Bir şey mi oldu?”

“Bu ara tansiyonu sık sık düşüyor. Dün de pek iyi değildi. Gece geç saatte setten aldım, ayakta duracak hali yoktu.”

“Yapma ya. Şimdi nasıl?”

“Sabah biraz daha iyiydi. Ama gece boyunca çalışabilecek durumda olduğunu sanmıyorum.”

“Anladım. Batu'yla ve Aycan'la konuşmam gerekiyor tabii. Programı bir kontrol edeyim.”

“Gece çekimlerinin çok sık olmamasına dikkat ettiğinizi biliyorum. Ama mümkünse bu akşam dinlensin istiyorum.”

“Tamam. Büyük ihtimalle ayarlarız. Ben konuşup haber veririm.”

“Sağ ol Engin.”

“Ne demek. Damla'ya da geçmiş olsun.”

Telefon kapandı. Ali bir süre telefonu elinde tuttu. Sonra yan koltuğa bırakıp arabayı çalıştırdı.

***

Damla balkonda ayaklarını uzatmış, senaryosunu okuyordu. Akşam olmuş, karşı apartmanların pencerelerinde ışıklar yanmaya başlamıştı. Birkaç sayfadır aynı sahneye dönüp duruyordu. Tam yeniden okumaya başlayacaktı ki canı mısırlı salata istedi. Senaryoyu dizlerinin üzerine indirdi.

Mısırlı salata mı?

Akşam yemeğini yiyeli çok olmamıştı. Üstelik gayet güzel doymuştu. Ama şimdi mutfağa gidip mısır konservesini açma düşüncesi, önündeki senaryodan çok daha cazip geliyordu. Senaryoyu sehpanın üzerine bırakıp kalktı.

Mutfağa geçtiğinde bulaşık makinesinin programı bitmişti. Kapağını açıp tabakları yerlerine kaldırmaya başladı. Telefonunu tezgaha koydu, müzik listesini açtı. Tam bir şarkı seçecekti ki ekrana mesaj bildirimi düştü. Yapım ekibinin grubundandı.

Bu akşamki çekim programında değişiklik yapılmıştır. Damla Hanım'ın ve Taner Bey'in sahneleri ileri bir tarihe alınmıştır. Güncellenmiş program birazdan paylaşılacaktır.

Damla mesajı yeniden okudu.

“İyi denk geldi.”

Sette program değişikliklerine alışkındı. Üstelik bugün bütün geceyi evde geçirebilecekti. Ali'ye haber vermek için mesajlarını açtı.

Gece çekimi iptal olmuş. Evdeyim. Rahatladın mı?

Cevap kısa sürede geldi.

Evet.

Ardından ikinci bir mesaj:

Şimdi uyu.

Damla güldü.

Emredersiniz.

Telefonu tezgaha bırakıp dolaptan mısır konservesini çıkardı. Domatesleri yıkadı, bir havuç soydu. Müziği açtığında mutfakta yalnızca tezgahın üzerindeki küçük lamba yanıyordu. Birkaç şarkı boyunca hem salatasını hazırladı hem de kendi kendine eşlik etti. Sonra Fikret Kızılok'un sesi duyuldu.

Fark Etmeden.

Damla şarkıya eşlik etmeye başladı. İlk dizelerin ardından bıçağı havucun üzerinde durdu.

Ali

Ali’yi düşündü. Sabah mutfağında karşılaştıklarında gömleğinin kollarını sıvamış hali, kendisine dönüp günaydın deyişi... Damla havucu kesmeye devam etti.

“Hayır.”

İki dilim sonra yeniden durdu. Neye hayır dediğini kendisi de pek bilmiyordu. Bıçağı bıraktı, telefonuna uzandı. Şarkıyı değiştirecekti. Ekranı açtı, parmağını sonraki şarkının üzerinde bekletti. Değiştirmedi. Telefonu yeniden tezgaha koydu.

Ali'yi özlüyorum galiba.

“Saçmalama.”

Daha bu sabah birlikte kahvaltı etmişlerdi. Önceki geceyi de beraber geçirmişlerdi. İnsan birkaç saat önce gördüğü birini özler miydi? Tezgahtaki domateslerden birini aldı. Üstelik mesele yalnızca bugün değildi. Son zamanlarda telefonuna gelen mesajlarda Ali'nin adını aradığı oluyordu. Bazen gün içinde başına gelen komik bir şeyi ona anlatmak için aklında tutuyordu. Bazen de hiçbir şey olmamışken aramak istiyordu. Domatesi kesmeden yerine bıraktı.

“Harika.”

Bir süre mutfakta öylece durdu. Sonra kendine gülüp başını iki yana salladı. Şarkı hala çalıyordu. Damla telefonu eline almadı, müdahale etmedi. Salatasını hazırlamaya devam etti. En sinir bozucu tarafı, bütün bunların hoşuna gitmesiydi.

***

Aynı saatlerde Ali ofisten çıktığında Murat kapının önünde onu bekliyordu.

“Nereye?”

“Yemek yemeye.”

Ali yürümeye devam etti.

“Afiyet olsun.”

Murat arkasından yetişti.

“Sen de geliyorsun.”

“Teklif gibi gelmedi bu”

“Hayır, değil zaten.”

Ofisin iki sokak arkasındaki restorana yürüdüler. Son aylarda birlikte yemeğe çıkmaya pek fırsat bulamıyorlardı. Bazen aynı binada bütün günü geçirip birbirlerini yalnızca toplantılarda görüyorlardı. Masaya oturduklarında Murat telefonunu çıkardı.

“Şu dosyayı ne yapacağız?”

Ali menüyü açtı.

“Hangisini?”

“İyi başladık.”

“Sabah üç dosya konuştuk.”

“Levent projesi.”

“Rakamları yeniden göndersinler.”

“Gönderdiler.”

“Ne zaman?”

“On dakika önce.”

Ali elini uzattı.

“Bakayım.”

Murat telefonu kendine çekti.

“Yemek yiyoruz.”

“Dosya konusunu ben açtım sanki.”

“Hata ettim.”

“Kesinlikle.”

Siparişlerini verdiler. Murat bir süre sonra dayanamayıp tekrar projeden bahsetti. Ali de birkaç soru sordu. Yemekler geldiğinde Murat telefonunu ters çevirip masanın kenarına bıraktı.

“Damla'yla ne zaman tanışıyoruz?”

“Duru yeni döndü. Hepimizin uygun olduğu bir gün ayarlarız.”

“Senin uygun olduğun bir günü bulabilirsek tabii.”

“Buluruz Murat.”

“Merak ediyorum, ne yapayım? Hayatında biri var, üstelik...”

“Hamile.”

“Ben daha nazik söyleyecektim.”

“Hiç sanmıyorum.”

Ali yemeğine devam etti. Murat ise bir süre onu izledi.

“Nasılsın?”

“İyiyim.”

“Öylesine sormadım.”

“Nasıl sordun?”

“Genel.”

“Genel olarak da iyiyim.”

Murat başını salladı.

“Tamam.”

Daha fazla üstelemedi. Telefonu titredi. Ekrana baktı.

“Yeni fragman çıkmış.”

Ali su bardağını aldı.

“Neyin?”

Murat başını kaldırdı.

“Damla'nın dizisinin.”

“Ha.”

“Ha?”

“Ne?”

“Hiç.”

Murat videoyu açıp telefonu ikisinin arasına koydu. Restoranın gürültüsü arasında sesi biraz yükseltmek zorunda kaldı. Ali önce yemeğine devam etti. Damla'nın sesi duyulunca ekrana baktı. Fragmanda birkaç kısa sahne art arda geçiyordu. Sonlara doğru Damla, karşısındaki adamla bir mutfakta duruyordu. Adam bir şey söyledi. Damla önce başını eğip güldü, sonra ona yaklaştı. Adam elini tezgaha koyunca aralarında neredeyse hiç mesafe kalmadı. Görüntü değişti. Murat videoyu durdurdu.

“İyi görünüyorlar.”

Ali önündeki tabağa döndü.

“Kim?”

“Damla'yla partneri. Ekranda uyumlu görünüyorlar.”

“İyi görünsünler zaten. İşlerini yapıyorlar.”

“Tabii. Taner de fena değilmiş.”

Ali güldü.

“Ne yapmaya çalışıyorsun sen?”

“Bir şey yapmıyorum. Oyuncuların uyumundan bahsediyoruz.”

“Murat, on iki yaşında değilsin.”

“Sen de değilsin ama yüzünü görmen lazım.”

Ali elindeki çatalı tabağa bıraktı.

“Yüzümde ne varmış?”

“Hiçbir şey. Gayet sakinsin.”

“Öyleyim zaten.”

“Tamam abi, inandım.”

Bir süre sonra yeniden işe döndüler. Murat haftaya yapılacak toplantıyı anlatırken Ali de dinledi, birkaç not aldı. Sonra Murat başka bir dosyadan söz etmeye başladı. Ali önündeki su bardağını aldı. Fragmandaki mutfak sahnesi aklına geldiğinde bardağı masaya geri bıraktı.

“Şu fragmanı bir daha açsana.”

Murat başını kaldırdı.

“Tabii.”

Telefonuna uzanırken gülmemek için kendini zorladı.

***

Ertesi gün Damla sete geldiğinde kendini çok daha iyi hissediyordu. Önceki günün büyük bölümünü uyuyarak geçirmiş, gece de yalnızca bir şeyler yemek için kalkmıştı. Midesindeki bulantı tamamen geçmese de artık başı dönmüyordu.

Karavana doğru yürürken senaryosunu açtı. Bugün çekilecek sahnelerden birinin altını çizdiği repliğine yeniden bakıyordu. Köşeyi döndüğünde Engin'le karşılaştı.

“Damla, günaydın.”

“Günaydın.”

“Nasıl oldun, daha iyi misin?”

“İyiyim, teşekkür ederim.”

“Sevindim. Dün Ali arayınca endişelendim doğrusu.”

“Ali mi?”

“Evet. Pek iyi olmadığını söyledi. Gece çekimini ertelemek iyi olur diye düşündük biz de.”

Damla cevap vermedi. Engin konuşmaya devam etti.

“Böyle zamanlarda programı dert etme. Gebelik ilerledikçe yine değişiklik yapmamız gerekebilir. Biz zaten mümkün olduğunca esnek tutmaya çalışıyoruz.”

Damla başını salladı.

“Anladım.”

“Sen iyi ol. Gerisini hallederiz.”

Setin diğer ucundan Engin'e seslendiler. Engin dönüp eliyle beklemelerini işaret etti.

“İyi misin?”

Damla bu kez biraz gecikerek cevap verdi.

“İyiyim, iyiyim. Teşekkür ederim.”

Engin uzaklaştı. Damla elindeki senaryoya baktı. Biraz önce hangi sahneyi okuduğunu artık hatırlamıyordu.

***