26. BÖLÜM

***

Roma'da sabah güneşi otelin terasına vuruyordu. Masaların çoğu henüz boştu. Garsonlar erkenciler için kahvaltı servisine başlamıştı. Ali, kahvesini içerken telefonunun ekranının aydınlandığını gördü.

Damla'dan bir fotoğraf gelmişti.

Gözünü yakından çekmişti. Bir önceki akşam belirgin olan kızarıklık büyük ölçüde geçmişti. Fotoğrafın altında kısa bir mesaj vardı.

İndi. Doktora gitmiyorum.

Ali fotoğrafı büyütüp baktı. Tam cevap yazacakken ikinci mesaj geldi.

Roma'da telefon çekiyormuş. Haber vereyim dedim.

Ali gülerek cevap yazdı.

Çekiyor. Akşam yine kontrol ederim.

Telefonunu masaya bıraktığında Murat'ın birkaç adım ötede kendisine baktığını gördü.

“Ne?” diye sordu Ali.

Murat masaya gelip sandalyesine yerleşti.

“Hiç.”

“Hiç?”

“Sabah sabah telefona bakıp gülümsüyorsun.”

“Damla’yla konuşuyordum.”

“Anladık onu.”

Ali sandalyesine yaslanırken Murat’ın yüzündeki ifadeyi inceledi. Bu ifadeyi çok iyi tanıyordu.

“Ne anladın?”

“Uzun zamandır seni böyle görmemiştim. Gerçi hiç görmüş müydüm onu da bilmiyorum.”

Ali eliyle konuşmaya devam etmesini işaret etti.

“Mutlu. Daha çok huzurlu gibisin.”

“Haklısın. Öyle hissediyorum.”

“İyi bir şey.”

“Evet.”

Murat’ın masaya oturmadan sipariş ettiği kahve geldi. Yakınlarındaki masaya yeni bir çift oturmuştu. Garson oraya geçip siparişlerini alırken Murat’ın gözü abisinin önündeki telefona kaydı.

“Damla'yla işler iyi gidiyor anlaşılan.”

“İyi gidiyor.”

“Belli oluyor.”

“Bu sabah çok bilgesin. Pek şey biliyorsun bakıyorum da?”

“Ben hep çok şey biliyorum. Sen fark etmiyorsun.”

Murat başını hafifçe yana eğdi.

“Sen aşıksın, değil mi?”

“Evet.”

“Bir dakika.”

“Ne oldu?”

“Direkt söyledin.”

“Başka ne söylememi bekliyordun?”

Murat elindeki kahve fincanını bırakıp bir süre Ali’ye bakakaldı. Ali, Murat’ın bu haline bakıp gülmemek için kaşlarını hafifçe çatıp ciddi durmaya çalıştı.

“Ne zamandır?”

“Bir süredir.”

“Bir süredir ne demek?”

“Tam olarak ne zaman olduğunu bilmiyorum Murat. Nasıl bir soru bu?”

“Bir şey fark etmiş olmalısın.”

“Yani. Fark ettim.”

“Ee?”

Ali, kısa bir an manzaraya baktıktan sonra yeniden Murat’a döndü.

“Bir şey olduğunda ilk ona anlatmak istediğimi. Önemli bir şey olmadığında bile.”

Söylediklerini kendi kendine onaylar gibi hafifçe başını salladı. Bir yandan gülümsüyordu.

“Yanında daha iyi hissettiğimi. Yanından ayrılmakta zorlandığımı. Sürekli görmek istediğimi fark ettim.”

Murat araya girmeden dinledi.

“Başta bunların ne anlama geldiğini düşünmek istemedim açıkçası,” diye devam etti Ali. “Sonra düşünmemek de bir işe yaramadı.”

“Sonunda kabul ettin yani.”

“Evet. Onu seviyorum.”

“Tamam. Peki şimdi?”

“Şimdi ne?”

“Ne yapacaksın?”

“Hiçbir şey.”

“Hiçbir şey mi?”

“Bir süre bekleyeceğim.”

“Neyi bekleyeceksin Allah aşkına?”

“Damla'nın hayatının biraz sakinleşmesini.”

“Abi, onun hayatı yakın zamanda sakinleşecek gibi görünmüyor.”

“Biliyorum.”

“Dizisi yeni başladı. Hamile...”

“Ben de onu söylüyorum. Çok şey yaşıyor şu an.”

“Peki ne kadar bekleyeceksin?”

Ali cevap vermeden önce derin bir nefes alıp verdi.

“Bilmiyorum.”

Murat iki elini masanın üzerine bıraktı.

“Seninle konuşmak bazen gerçekten zor.”

“Farkındayım.”

“Hiç sanmıyorum.”

Ali güldü ama hemen ardından ciddileşti.

“Damla bana güveniyor. Eskisine göre çok daha rahat. Kendiliğinden arıyor, gününü anlatıyor, beni görmek istiyor. Bunlar benim için önemli.”

“Biliyorum abi.”

“Onun hayatına girmek kolay olmadı Murat. Şimdi aramız iyi. Bir şeyleri aceleye getirip bozmak istemiyorum.”

“Bunu anlıyorum. Ama onun yerine karar vermemeye de dikkat et.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Belki senin ne hissettiğini bilmek ister. Belki zaten tahmin ediyor. Belki de senden duymayı bekliyor. Hazırdır belki. Bunları da bilmiyorsun.”

Ali, Murat’ın söylediklerine hemen karşı çıkmadı. Kahvesinden bir yudum almak için fincanını kaldırdı ama içmeden yeniden bıraktı.

“Doğru.”

Murat'ın yüzüne memnun bir gülümseme yerleşti.

“Bak, sonunda bir konuda haklı çıktım.”

“Bir konuda.”

“Şimdilik yeter.”

“Yine de şimdi söylemeyeceğim.”

“Tamam. Senin kararın.”

“Bu kadar mı?”

Murat omuz silkti.

“Ne yapayım? Zorla telefonunu alıp Damla'yı mı arayayım?”

Ali, öyle bir baktı ki Murat kahkahayı bastı.

“Yüzünü görmen lazımdı.”

“Seninle ciddi bir şey konuşulmuyor.”

“Konuşuluyor. Bak gayet de güzel konuştuk.”

Murat masada bekleyen kahvaltılıklara dönmüştü artık, peynir tabağına uzanırken Ali başını iki yana salladı. Murat’ın yüzündeki muzip ifadeye rağmen söylediklerini ciddiye aldığını biliyordu. Bir süre kahvaltılarına devam ettiler. Murat tabağındaki son lokmayı bitirip peçetesini kenara bıraktığında yeniden konuya döndü.

“Yalnız bir şey söyleyeceğim.”

“Dinliyorum.”

“Damla'nın sana nasıl baktığını fark ediyorsundur herhalde? Onunla yalnızca bir gün geçirdim. Ne hissettiğini bildiğimi iddia etmiyorum tabii ki ama yanında rahattı. Seninle birlikte gerçekten iyi görünüyordu.”

Ali'nin bakışları masadaki telefonuna kaydı. Damla'nın sabah gönderdiği mesajı hatırlayınca güldü.

“Son zamanlarda öyle.”

“Güzel işte.”

“Güzel.”

Murat saatine baktı.

“Peki. Bu kadar ciddiyet sabah için yeter.”

Ali, Murat’ın yüzüne yerleşen o ifadeyi tanıyordu.

“Şimdi ne istiyorsun?”

“Feribot sabahını anlatmanı.”

“Yine mi aynı konu?”

“Abi, üç ay sonra Roma'da oturmuş senin Damla'ya aşık olduğunu konuşuyoruz. Nasıl tanıştığınızı da doğru düzgün dinleyeyim artık.”

“Sen işine bak. Hani gezecektik?”

Murat sandalyesine iyice yerleşti.

“Önce bunu dinleyelim.”

“Anlatmayacağım.”

“Niye?”

“Çünkü sen bunu yıllarca kullanırsın.”

Murat'ın yüzündeki gülümseme genişledi.

“Kesinlikle.”

Ali kahkaha attı. Murat'ın hiç inkar etmemesi onu daha da güldürmüştü.

“En azından dürüstsün.”

“Her zaman.”

Murat tekrar saatine baktı.

“Hadi kalkalım. Anlatmak için bütün sabahın var.”

Ali de ayağa kalkarken ona baktı.

“Ben anlatacağım demedim.”

“Biliyorum abi.”

Murat önden yürümeye başladı. Ali onun arkasından giderken başını iki yana salladı.

“Ne kadar farklıyız ama bazı huyların da aynı ben.”

Murat arkasına dönmeden cevap verdi.

“Senin şanssızlığın.”

Ali de gülerek kardeşinin peşinden çıktı.

***

Öğleden sonraki çekime ara verildiğinde Damla, kostümünün üzerine ince bir hırka geçirip platonun dışına çıktı. Sabahın erken saatlerinden beri aynı sahne üzerinde çalışıyorlardı. Biraz hava almak için bahçeye yönelmişti ki güvenlikten biri yanına geldi.

“Aradık ama ulaşamadık Damla hanım, misafiriniz var.”

Güvenlik görevlisi misafirin kim olduğunu söyleyince Damla şaşırdı. Birlikte girişe yürüdüler. Duru, elinde iki kahve bardağıyla bekliyordu. Damla'yı fark edince bardakları hafifçe kaldırarak selam verdi. Damla gülerek ona sarıldı.

“Burada ne işin var?”

“Güzel karşılama.”

“Şaşırdım.”

“Haber versem sürpriz olmazdı.”

Gerçekten sürpriz olmuştu. Duru bardaklardan birini ona uzattı.

“Kafeinsiz.”

“Teşekkür ederim.”

“Bir de bunu getirdim.”

Duru çantasını açıp içinden küçük bir hediye paketi çıkardı. Damla önce pakete, sonra ona baktı.

“Duru?”

“Dizinin ilk bölümünü kutlamaya geldim. Geç kaldım biraz ama olsun.”

“Hiç gerek yoktu.”

“Bence vardı.”

Damla paketi açtığında içinden zarif, küçük bir bileklik çıktı.

“Çok güzelmiş.”

“Beğendin mi?”

“Çok beğendim.”

“İlk bölümü izledim. Gerçekten çok iyiydin Damla. Telefonda söylemek istemedim, yüz yüze kutlayayım dedim. Ama ha bugün ha yarın derken ancak geldim.”

Damla bilekliği yeniden kutusuna yerleştirirken gülümsedi.

“Çok teşekkür ederim. Hem geldiğin hem de bunu düşündüğün için.”

Duru ona sarıldı.

“Daha çok bölümünü izleyeceğiz.”

“Umarım.”

“Umarım değil. Kesin izleyeceğiz.”

“Peki, sen öyle diyorsan.”

Duru kahvesinden bir yudum alırken kaşları da hafifçe kalktı.

“Yalnız gelişimin tek sebebi bu değil.”

Damla’nın tedirginliği sesine de yüzüne de yansıdı.

“Ne oldu?”

“Korkulacak bir şey yok. Vaktin var değil mi?”

Damla gölgelikteki masaları gösterdi.

“Var. Gel.”

Birlikte kenardaki masalardan birine oturdular. Damla hediye paketini ve kahvesini masaya bırakıp hemen Duru’ya döndü.

“Evet. Diğer sebep ne?”

“Yarın babamın doğum günü.”

“Yarın mı?”

Damla’nın sesi biraz yüksek çıkmıştı. Duru bu refleks karşısında kendisini tutamayıp güldü.

“Evet.”

“Şaşırdım. Yani hiç konusu geçmedi. Ali de söylemedi.”

“Babam işte. Tahmin ettim. Ben de bu yüzden kendim geldim. Şimdi şöyle,”

Damla merakla ona baktı.

“Babam Roma'dan dönünce evde toplanacağız,” diye devam etti Duru. “İngiltere’den diğer amcam Selim, halam Banu, kuzenlerim geliyorlar. Murat amcamı biliyorsun zaten tanıştınız... Çok kalabalık olmayacağız yani ailecek kutlayacağız.”

Kahvesini masaya bırakıp Damla’nın gözlerine baktı.

“Seni de bekliyorum.”

Damla onu dinlerken gözlerini bile kırpmamış olabilirdi. Sonra Duru’nun cevap beklediğini fark edip kendine geldi.

“Beni de bekliyorsun.”

“Evet Damla. Gelirsen çok güzel olur.”

Damla, Ali'nin evine daha önce hiç gitmemişti. Bu bir ilkti. Ve şimdi oraya, ailesinin de bulunduğu bir akşamda gidecekti.

Bütün ailesinin…

“Babanın haberi var mı?”

“Henüz yok.”

Duru'nun yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Birazdan söyleyeceğim. Zaten pek sürprizi kalmadı. Selim amcam İstanbul'a geleceğini ağzından kaçırmış. Babam da bir şeyler yapacağımızı tahmin ediyordur.”

Damla bu konuşmayı tam olarak dinlememiş olabilirdi.

“Duru...”

“Evet?”

Damla nasıl söyleyeceğini düşündü.

“Yani, ailecek kutlayacaksınız.”

Duru, Damla'nın neden çekindiğini anlayabiliyordu. Ama babasının hayatında bu kadar önemli bir yer edinmişken Damla'nın o akşam yanlarında olmamasını düşünemiyordu. Ali'nin son zamanlardaki halini, Damla'dan söz ederken nasıl değiştiğini görüyordu. İkisi henüz aralarındaki ilişkiye bir isim koymamış olabilirdi ama birbirlerinin hayatında önemli bir yer edindikleri Duru için gayet açıktı.

“Damla, senin de orada olman önemli. Yoksa gerçekten eksik olacak.”

Damla, Duru'nun ses tonundan da kendisine bakışından da ne demek istediğini anlamıştı. Onu böyle görmek işini biraz kolaylaştırmıştı.

“Burada bir aksilik çıkmazsa gelirim.”

“'Gelirim' değil. 'Geleceğim' de lütfen.”

Damla gülmeye başladı.

“Peki. Geleceğim.”

Duru memnuniyetle arkasına yaslandı.

“Tamam. Şimdi rahat rahat kahvemi içebilirim.”

Damla da bardağını yeniden eline aldı. Tam o sırada birkaç hafta önce verdiği sipariş aklına geldi. Yurt dışından gelen paketi dün sabah teslim almıştı.

“Aslında hediye işi de tamam.”

Duru şaşırdı.

“Doğum gününü daha az önce öğrendin.”

“Doğum günü için almamıştım. Güzel denk geldi.”

“Ne aldığını sorabilir miyim?”

“Tabii. Kendime sipariş verirken ona da Keane'in yirminci yıl özel baskısını almıştım.”

“Babam buna bayılır.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Uzaktan Damla'nın adı duyuldu. İkisi de plato tarafına döndü. Yardımcı yönetmen asistanı kapının önünde durmuş, Damla'ya işaret ediyordu.

“Maalesef gitmem gerekiyor.”

“Ben de kalkayım. Habersiz gelmeme rağmen şanslıymışım, oturabildik bile.”

Damla hediye paketini eline alıp ona sarıldı.

“Geldiğin için teşekkür ederim. Gerçekten çok mutlu oldum.”

“Ben de.”

“Yarın görüşürüz.”

“Yarın.”

Birkaç adım uzaklaştıktan sonra dönüp parmağını kaldırdı.

“Geleceksin.”

Damla güldü.

“Geleceğim.”

Duru elini sallayıp çıkışa yöneldi. Damla da kahvesini ve hediye paketini alarak platoya döndü.

***

Aynı gece Damla eve döndüğünde saat onu geçmişti. Duşunu alıp kendini hemen yatağa attı ve ertesi gün çekeceği sahnelere göz gezdirdi. Senaryoyu komodinin üzerine bıraktığında gözlerinin kapanmaya başladığını hissediyordu.

Yatağa iyice uzanıp telefonunu eline aldı. İki gün sonra yayınlanacak olan bölümün fragmanlarına baktı. Altındaki yorumlara bakmaktan gerçek anlamda keyif alıyordu. En azından şimdilik. Sonrasında da tabii ki Ali’yi aramak istedi.

Çok alıştın çok… Ya toplantıları bitmediyse?

Tam ekranı kilitleyecekken telefon çalmaya başladı.

Ali

Yine görüntülü arıyordu. Telefonu açmak üzereyken ekrandaki kendi görüntüsünü fark edip hemen eliyle saçlarını düzeltti. Ne yaptığını anlayınca da kendi kendine güldü.

Aramayı kabul etti ve Ali'nin yüzü ekrana geldi.

Bir önceki akşamki gibi otel odasındaydı ama bu kez yatağın kenarında oturuyordu. Üzerindeki gömleğin ilk iki düğmesi açıktı.

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Ali, hemen Damla’nın gözüne baktı.

“Gerçekten inmiş.”

“E fotoğraf attım ya sabah.”

“Sabaha göre bile daha iyi görünüyor. Güzel.”

Damla telefonu biraz yaklaştırdı. Gözünün altındaki kızarıklık neredeyse tamamen geçmişti.

“Buyur. Muayene edebilirsin.”

Ali dikkatle baktı.

“Çok daha iyi.”

“Oldukça.”

Damla telefonu eski yerine çekti.

“Kontrol bitti mi?”

“Bitti. Nasılsın?”

“Sonunda. İyiyim, dünkü gibi geç saatlere kadar toplantıda olursun belki diye düşünmüştüm.”

“Öyle oldu aslında. Az önce geldim odaya.”

Damla gülümseyerek başını yastığa yasladı.

“Hemen aramana sevindim. Her an uyuyabilirdim çünkü.”

“Kıyamam sana.”

Yan yana bile değiliz. Yine mi kızardım? Al işte yanaklarım yanıyor.

Damla hemen yeni konuya geçti.

“Duru aradı mı seni bugün?”

“Evet, konuştuk.”

“Demek haberin var.”

“Yarın geleceğini söyledi, evet.”

“Doğum gününü kızından öğrenmiş olmamı sindiremedim. Hem de son dakika.”

“Haklısın.”

“Niye söylemedin?”

Ali konuşmaya başlamadan önce bir an baktı.

“Döner dönmez ev kalabalık olacak. Seni çağırırsam gelmek zorunda hissedersin diye düşündüm.”

Damla başını hafifçe yana eğdi.

“Ben mecbur olduğum şeyleri pek yapmam.”

“Onu biliyorum, evet.”

“Belki gelmek isterdim.”

Ali'nin yüzündeki gülümseme değişti. Damla'nın bu cümleyi söylemesini beklememişti.

“İstediğini şimdi öğrenmiş oldum.”

Damla bakışlarını kısa bir an kaçırdı.

“Duru pek seçim bırakmadı zaten.”

“Bazen yapar.”

“Babasına çekmiş.”

Ali kahkahasını tutamadı. Damla yorganı biraz üzerine çekti. Birkaç saniye sonra yeniden konuştu.

“Yarın evine geleceğim.”

“Evet.”

“Daha önce hiç gelmedim.”

“Yarın gelmiş olacaksın.”

“Bütün ailen de orada olacak.”

“Evet.”

Ali’nin yüzündeki gülümseme Damla’yı hem geriyor hem mutlu ediyordu. Ali tekrar konuştu.

“Gelmeni gerçekten istiyorum, biliyorsun değil mi?”

“Biliyorum.”

“Güzel.”

“Ben de gelmek istiyorum zaten.”

Ali gülümsedi. Damla'nın bunu ikinci kez, üstelik bu kadar açık söylemesi hoşuna gitmişti.

“E anlat bakalım, Roma’yı gezdiniz mi? Fotoğraf vardır umarım, görmek istiyorum.”

Ali bir süre toplantılar başlamadan önce Murat’la gezdikleri yerleri anlattı. Murat’ın Roma'da görmek istediği her yeri tek bir sabaha sığdırmaya çalışmak gibi bir hedefi olduğunu ve bu yüzden didişip durduklarından bahsetti. Bir süre sonra Damla esnedi. Ali saatine baktı.

“Hadi uyuyalım artık.”

Damla da saatine baktı.

23:58

“Hayır!”

Sesi biraz yüksek çıkmıştı. Buna kendisi de şaşırdı. Ali kocaman güldü.

“Tamam o zaman ne konuşmak istersin?”

“Yeni yaşını mesela.”

Ali tekrar saatine baktı. Sonra da Damla’ya. Tam o anda on iki olmuştu.

“İyi ki doğdun Ali. Seninle karşılaştığım için, hayatımda olduğun için şanslı hissediyorum. İyi ki varsın.”

Ali bunu hiç beklemiyordu. Yüzünden de belli oluyordu. Gülümsemesi gecikmişti. Son günlerde Damla da onu hazırlıksız yakalamayı iyi başarıyordu.

Ah Damla…

“İyi ki karşıma çıktın Damla.”

“Nice güzel yaşlara…”

“Birlikte…”

Kısa bir sessizlikte birbirlerini izlediler. Sonra Damla sessizliği bozdu.

“O zaman yarın görüşürüz.”

“Yarın görüşürüz.”

“İyi geceler Ali.”

“İyi geceler Damla.”

Görüşme sona erdiğinde Damla da Ali de telefonu elinden bırakamadı. Kısa bir an sadece öylece kaldılar.

***

Ertesi akşam Damla, navigasyonun gösterdiği yola saptığında çevresindeki binalar seyrekleşmeye başlamıştı. Birkaç dakika önce İstanbul'un yoğun trafiğinin içindeyken şimdi iki tarafı yüksek ağaçlarla çevrili, sessiz bir yolda ilerliyordu.

Girişteki güvenlik görevlisine adını söylediğinde kapı açıldı. İçeri girdikten sonra ağaçların arasından geçen yolu bir süre daha takip etti. Yolun iki yanında geniş yeşil alanlar uzanıyordu. Başka evler vardı ama birbirlerinden oldukça uzakta, ağaçların gerisinde kalıyorlardı. Sonunda Ali'nin evine ulaştı.

Ahşap ve taşın birlikte kullanıldığı, geniş camları olan ne çok büyük ne de küçük iki katlı bir evdi. Çatının eğimi, dışarı doğru uzanan geniş saçaklar ve verandanın üzerindeki sıcak ışıklar eve oldukça farklı bir görünüm veriyordu. Damla arabayı park ederken eve bir kez daha baktı.

Güzeldi. Hem de Ali'ye yakıştırdığı türden bir evdi. Özenle yapılmış ama kendini göstermeye çalışmayan bir yer. Ahşabın sıcaklığı, ağaçların arasındaki konumu ve geniş camları özellikle hoşuna gitmişti. Motoru kapattı ama hemen inmedi. İnemedi.

Yan koltuktaki hediye poşetine baktı. Keane'in yirminci yıl özel baskısı içindeydi. Birkaç hafta önce kendisine sipariş verirken Ali'ye de almıştı. Doğum gününe denk gelmesi iyi olmuştu. Poşeti eline aldı. Sonra yeniden bıraktı.

Duru'nun davetini kabul ederken zorlanmıştı ama bu kadar heyecanlanacağını düşünmemişti. Ali'nin bütün ailesiyle tanışmasına dakikalar kalmıştı. Üstelik Ali henüz evde bile değildi.

Damla aynadan kendisine baktı. Saçlarının önünü düzeltti.

“Tamam.”

Çantasını ve hediyeyi alıp arabadan indi. Kapıyı Duru açtı.

“Merhaba! İyi ki geldin.”

Damla ona sarıldı.

“İyi ki çağırdın.”

Duru'nun gözü elindeki poşete kaydı.

“Babam çok sevinecek.”

“Umarım.”

“Sevinir.”

Duru kenara çekilip içeri geçmesi için yer açtı.

“Hadi gel.”

Damla girişten salona uzanan kısa koridorda yürürken içeriden konuşmalar duydu. Birkaç kişi aynı anda konuşuyordu. Ardından bir kadının kahkahası yükseldi. Başka biri bir şey söyledi ama Damla ne dediğini anlayamadı. Salonun girişine geldiklerinde Duru içeriye seslendi.

“Damla geldi.”

Konuşmalar kesildi.

Damla salona adım attığında herkesin kendisine baktığını gördü. Bir an için ne söyleyeceğini, ne yapacağını bilemedi.

Yüzlerce kişinin sadece sana baktığı konferansları düşün.

Tam o sırada koltuklardan birinin yanında duran küçük kız, şaşkınlıkla seslendi.

“Aa! Saçların gerçekten de böyleymiş!”

Damla önce ne demek istediğini anlayamadı. Küçük kız onun kahküllerini gösteriyordu.

“Dizideki gibi.”

Damla güldü.

“Evet, gerçek.”

“Çok güzel.”

Salondakiler de gülmeye başladı. Az önceki sessizlik dağılmıştı. Banu kızına döndü.

“Mina, önce merhaba demeyi de deneyebilirsin. Merhaba demeliyiz önce.”

Mina annesine baktı, ardından yeniden Damla'ya döndü.

“Merhaba.”

“Merhaba Mina.”

Demir yerinden kalkıp yanlarına geldi.

“Hoş geldin Damla.”

“Hoş buldum Demir.”

Duru, Damla'nın yanına geçip salondakileri göstermeye başladı.

“Selim amcam.”

Selim ayağa kalkarak yanlarına geldi.

“Sonunda tanışabildik.”

Damla elini uzattı.

“Memnun oldum.”

“Ben de. Hoş geldin Damla.”

“Hoş buldum.”

Selim'in rahat ve içten tavrı, Damla'nın üzerindeki ilk gerginliği biraz hafifletmişti. Selim yanındaki kadını gösterdi.

“Eşim Sophia.”

Sophia Damla'ya sarıldı.

“Hoş geldin. Tanıştığımıza sevindim.”

“Ben de.”

Sophia, Damla'nın az önce salona bakınırken çevreyi incelediğini fark etmişti.

“Evi beğendin mi?”

“Çok beğendim. Özellikle ahşap kullanımı çok güzel.”

“Ben de seviyorum. Ali'nin zevki biraz böyle.”

Selim araya girdi.

“Ali'nin şehirden kaçmadan şehirden kaçma yöntemi.”

Damla güldü.

“Evet, tam öyle.”

Banu yanlarına geldi.

“Ben Banu. Hoş geldin.”

“Memnun oldum.”

“Ben de. Duru, Damla'ya bir şey ikram ettin mi?”

“Daha yeni geldik ya hala.”

“Biliyorum. O yüzden soruyorum.”

Banu'nun sesinde sertlik yoktu ama Duru'nun cevabını pek yeterli bulmadığı belliydi. Duru gülerek Damla'ya döndü.

“Bir şey içer misin?”

“Su alabilirim.”

“Tamam, hemen getiriyorum.”

Banu, yanında duran adamı tanıştırdı.

“Eşim Samet.”

Samet gülümseyerek elini uzattı.

“Hoş geldin.”

“Hoş buldum.”

Ardından Selim oğullarını çağırdı. Timur ve Anıl, Damla'yla tanıştılar. Mina da yeniden yanlarına gelmişti. Damla'nın kahküllerine bir kez daha baktı. Damla onun bakışını yakalayınca gülümsedi.

“Yakından bakmak ister misin?”

Mina'nın yüzü aydınlandı.

“Olur.”

Damla biraz eğildi. Mina dikkatle kahküllerini inceledi.

“Ben de böyle kestirmek istiyorum.”

Banu uzaktan seslendi.

“Bunu evde konuşmuştuk Mina.”

“Biliyorum anne.”

Mina'nın pek ikna olmamış ses tonuna birkaç kişi güldü. Duru suyla geri geldiğinde Damla'nın elindeki hediye poşetini aldı.

“Bunu ben masaya bırakayım.”

“Tamam.”

Damla bardağını alıp koltuklardan birine oturdu. Herkesin aklına ilk gelen konu açıldı. Bir süre diziden bahsettiler. Konudan konuya geçildikçe Damla’nın etrafına bakma fırsatı bulduğu anlar oldu. Konuşmaya dahil olmasına gerek olmadığı anlar ve Ali’nin evinde olduğunu düşündü tekrar.

Salon, dışarıdan göründüğünden daha genişti. Yüksek tavan boyunca uzanan ahşap kirişler, büyük taş şömine ve bahçeye açılan camlar dikkatini çekti. Ahşabın sıcak tonları, açık renk koltuklar ve sade mobilyalar...

Tam Ali…

Bir duvarı neredeyse tamamen kaplayan kitaplıkta kitapların arasına yerleştirilmiş fotoğraflar vardı. Damla ayağa kalkıp kitaplığın yanına gitti.

Çerçevelerde farklı zamanlardan fotoğraflar vardı. Kalabalık sofralar, çocukların küçükken çekilmiş görüntüleri, bir tatilde bir araya gelmiş kardeşler...

Bir fotoğrafta Ali'nin annesiyle babası olduğunu düşündüğü bir kadın ve adam yan yana oturuyordu. Kadın kameraya değil, adama bakıyordu. Adam da ona dönmüştü. İkisi de gülüyordu.

Damla'nın gözü o karede biraz daha uzun kaldı.

Kendi ailesinin fotoğrafları geldi aklına. Bayramlarda, özel günlerde çekilenler. Herkesin düzgünce yan yana durduğu, kameraya baktığı fotoğraflar.

Anne babasının birbirlerine böyle baktığı bir kare hatırlamıyordu. Böyle bir an bile hatırlamıyordu.

Sonra yanındaki başka bir fotoğraf dikkatini çekti. Ali, küçük Duru'yu omuzlarına almış gülüyordu. Duru iki eliyle babasının saçlarına tutunmuştu.

“Duru beş yaşındaydı orada.”

Sophia da yanına gelmiş, aynı fotoğrafa bakıyordu. Damla, Sophia konuşana kadar geldiğini fark etmemişti.

“Çok tatlı.”

“O gün yürümeyi tamamen reddetti. Ali de neredeyse bütün gün omuzlarında taşıdı.”

“Pek şikayetçi görünmüyor.”

“Değildi. Akşam belinin ağrısıyla ilgili söylendiğini hatırlıyorum ama. Bir de dönüşte arabada uyuyakalmıştı. Ali bütün gün omuzlarında taşıdığı yetmemiş gibi eve de kucağında götürdü.”

Damla yeniden fotoğrafa baktı.

“Belli ki alışkınmış.”

“Öyleydi. Duru küçükken babasının kucağından pek inmezdi.”

Damla fotoğraftaki Ali'nin yüzüne baktı. Gülüşü bugün bildiği gülüşün aynısıydı. Tam o sırada giriş kapısının açıldığını duydular. Koridordan Murat'ın sesi geldi.

“Rötar bir saatmiş. Sen yine iyi hesaplamışsın.”

“Laf anlatamıyorum ki.”

Ali'nin sesi hemen arkasından duyuldu. Duru mutfaktan çıktı.

“Babamlar geldi!”

Selim ayağa kalktı. Banu da kapıya doğru yöneldi. Ali, Murat'la konuşarak salona girdi. Ceketini çıkarırken hala kardeşine bir şey anlatıyordu.

“O yüzden toplantıyı sabaha almak zaten daha mantıklıydı. Hem herkes de—”

Bakışları salonda dolaşırken Damla'yı gördü. Cümlesinin devamını getiremedi. Damla kitaplığın yanında duruyordu. Elinde su bardağı vardı. Ali'yle göz göze gelince gülümsedi. Ali de gülümsedi.

Duru babasına doğru yürüyüp sarıldı.

“İyi ki doğdun.”

Ali kızını kollarının arasına aldı.

“Kızımm”

Selim, Banu sırayla sarıldılar. Timur'la Anıl da amcalarını öptü. Mina da yanlarına gelip Ali'nin beline kollarını doladı. Ali eğilip onu öptü. Sophia'ya sarıldı, Samet'le tokalaştı. Bütün bunlar birkaç dakika içinde olup biterken Ali'nin bakışları her boşlukta kitaplığın önüne döndü.

Damla hala oradaydı. Kalabalığı izliyordu. Ali'yle göz göze geldiklerinde yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

Kendi evinde, ailesinin arasında durduğunu görmek beklediğinden daha fazla etkiledi onu.

Ali, Damla'nın da burada olmaktan mutlu olduğunu hissetti.

Murat yanına gelip omzuna dokundu.

“Abi?”

Ali bakışlarını Damla’dan çekip ona döndü.

“Efendim?”

Murat, abisinin az önce baktığı yere göz attı. Sonra yeniden Ali'ye döndü.

“Doğum günün kutlu olsun.”

Ali güldü, kardeşine sarıldı.

“Sağ ol.”

Murat geri çekilirken gülümsemesini gizlemedi. Ali onun neye güldüğünü anlamıştı. Bakışları yeniden Damla'yı buldu. Damla da hala ona bakıyordu.

***