29. BÖLÜM

***

Ali tam bir şey söyleyecekti ki Damla onun sözünü kesti.
“Daml…”
Dudaklarıyla.

Ali bir an öylece kaldı. Sonra elini Damla'nın yanağına koyup onu öpmeye başladı. Damla da parmaklarını Ali’nin gömleğinin yakasına doladı. Onu kendisine biraz daha çekti.

Öpüşmeleri önce yavaştı. Sonra ikisinin de beklemediği kadar hızlandı. Damla'nın diğer eli Ali'nin ensesine kayarken Ali kolunu ona doladı. Damla artık neredeyse tamamen ona yaslanmıştı. Parmaklarının arasında Ali'nin ıslak saçlarını hissetti. Teninin sıcaklığına tanıdık kokusu, yağmurun ve denizin kokusu karışmıştı.

Ali'nin dudakları kendisinden ayrılıp yeniden dudaklarını bulduğunda Damla ona biraz daha sokuldu. Ne kadar yakın olurlarsa olsunlar yetmiyormuş gibi hissediyordu. Ali'nin bir eli belindeydi. Diğeri saçlarına karıştı. Onu yeniden öptüğünde Damla bu sefer gömleğinin yakasını daha sıkı kavradı.

Bir süre sonra Ali hafifçe geri çekildi. Damla'nın nefesi hızlanmış, dudakları hafifçe aralanmıştı.

Durma.

Ali, Damla'nın yüzünü inceliyor, sanki az önce olanların onun için ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyordu. Damla o bakışın aslında ne sorduğunu anladı. Cevap vermek istemedi.

En azından kelimelerle vermeyecekti.

Elini Ali'nin ensesinde biraz daha sıkılaştırdı ve onu yeniden öptü. Ali anında Damla'nın yüzünü avucunun içine aldı. Damla ona biraz daha yaklaşırken öpüşmeleri derinleşti. Ali'nin eli yanağından boynuna doğru kaydı. Damla başını hafifçe kaldırdığında dudakları bir anlığına ayrıldı. Sadece bir anlığınaydı. Damla yeniden Ali’nin dudaklarını buldu. Ali'nin belindeki eli biraz daha sıkılaştı. Öpüşünde az önce olmayan bir sabırsızlık vardı.

Bir süre sonra Ali, kendisini toparlamaya çalışırcasına öpüşmeyi yavaşlattı. Dudaklarından ayrıldı ama uzaklaşmadı. Burnunu hafifçe Damla'nın burnuna değdirdi. Ardından yanağına bir öpücük bıraktı. Sonra şakağına, gözünün kenarına, diğer yanağına...

Damla gözleri hala kapalı, dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle duruyordu. Ali burnunun üzerine küçük bir öpücük daha kondurduğunda Damla'nın gülümsemesi biraz daha büyüdü. Ali de gülümsedi. Elini yeniden yanağına koyup alnına bir öpücük bıraktı. Sonra saçlarının arasından yüzüne doğru kaymış bir tutamı geriye itti. Damla başını biraz yana eğdi. Ali'nin dudakları bu kez göz kapağına hafifçe dokundu.

Damla derin bir nefes aldı. Az önce onu öperken duyduğu o yoğun istek hala oradaydı ama şimdi buna başka bir şey karışmıştı. Ali'nin yüzüne bıraktığı her öpücükle biraz daha sakinleşiyordu.

Bu nasıl bir huzur böyle.

Başını Ali'nin avucuna yasladı. Ali'nin başparmağı yanağında usulca hareket ederken Damla onun kendisine ne kadar dikkatle dokunduğunu hissediyordu. O anda hiçbir şey umurunda değildi.

Yalnızca Ali.

Onun yanında olmak, ona dokunmak, biraz daha yakınında kalmak istiyordu.

Ali yeniden yanağını öptüğünde Damla'nın boğazında anlaşılmaz bir düğüm oluştu.

Birinin kendisini böylesine istemesi...
Birine bu kadar alışmak...
Hep onun yanında kalmayı istemek...
Bir gün onun yokluğunu düşünemeyecek hale gelmek...

Hayır. Hayır. Hayır.

Göğsünde, az önceki heyecandan çok farklı, keskin bir sıkışma hissetti. Gözlerini açtı. Ali ona bakıyordu. Boğazındaki düğüm daha da büyüdü. Az önce Ali'yi yeniden öpmek için hiçbir tereddüt yaşamamıştı. Şimdi ise ne söyleyeceğini ne yapacağını bilemiyordu.

Yüzünü incelemeye başladı. Gözlerini, dudaklarını, hala ıslak olan saçlarını... Biraz önce bu kadar yakınında olmaktan başka hiçbir şey istemediği adam, şimdi aynı yakınlığıyla onu korkutuyordu.

Ali, Damla’nın yüzündeki değişimi fark etti.

“Damla?”

Damla başını hafifçe salladı. Bir şey söylemeye çalıştı. Olmadı.

Ali elini yavaşça yanağından çekti.

“Ali…”

“Söyle Damla.”

Sesi her zamanki gibi sakindi. Damla dışarıya baktı. Yağmur hala yağıyordu ama şiddetini azaltmıştı. Yeniden Ali'ye döndü.

“Artık gidebilir miyiz?”

Ali öylece ona baktı. Anlamaya çalışıyordu.

Pişman değil…

Sormak istediği şeyler vardı ama Damla'nın cevap verebilecek durumda olmadığını da görüyordu.

“Gidelim.”

Ali önüne dönüp motoru çalıştırdı.

***

Ali arabayı Damla'nın apartmanının önüne çektiğinde yağmur iyice hafiflemişti. Damla emniyet kemerini açmadı. Ali de bir şey söylemeden yola bakıyordu. Kısa bir süre öylece oturdular. Damla ellerine baktı. Karnının üstünde parmaklarını birbirine geçirmişti. Ne zamandır böyle tuttuğunu bilmiyordu. Başını Ali’ye çevirdi.

“Ali”

Ali ona döndü.

“Özür dilerim.”

Ali'nin hayal kırıklığı yüzünden okunabiliyordu.

“Özür dilemene gerek yok.”

“Var.”

Damla söylemek istediklerini doğru biçimde ifade edemeyeceğinden korkuyordu.

“Ben...” diye başladı. Gözlerini bir an kapattıktan sonra açıp Ali’nin gözlerine baktı.

“Aramızdaki bu yakınlık beni gerçekten mutlu ediyor.”

Ali'nin bakışları yüzündeydi.

“Bunu bilmeni istiyorum.”

“Biliyorum Damla.”

“Seni öptüğüm için pişman değilim. Daha önce öpmek istediğim anlar için de değilim ama…”

Ali'nin çenesi hafifçe gerildi. Damla'nın gözlerini bırakmadı. Damla konuşmaya devam etti.

“Önceden kendimi durdurmamın bir sebebi vardı ve hala var.”

Bunu söylerken eli farkında olmadan karnına gitti.

“Bizim durumumuz...” dedi. “Başka iki insanın durumuna benzemiyor. Birbirimizi tanıyalım, bakalım ne olacak, olmazsa ayrılırız diyemeyiz.”

Ali bakışlarını Damla’dan çekip karşısına baktı.

“Bir bebeğimiz var. Ne olursa olsun birbirimizin hayatında olacağız. Yıllarca.”

Damla uzanıp Ali’nin elini tuttu. Dönüp ona bakmasını istiyordu. Ali de derin bir nefes alıp Damla’ya döndü. Damla tekrar Ali’yle göz göze gelince yutkundu.

“Böyle büyük bir şeye düşünmeden başlayamam. Başlayamayız.”

Ali'nin yüzündeki ifade ciddileşti. Damla onun üzüldüğünü, hatta biraz kızdığını görebiliyordu. Konuşması daha da zorlaştı.

“Ali, bu çok fazla,” dedi. “Ben ne yapacağımı bilmiyorum ve böyle olmaz.”

Damla gözlerini önüne indirdi. Ali’nin elini yavaşça bıraktı. Damla elini çektiği anda Ali yeniden uzanıp tuttu. Ardından diğer elini de avuçlarının içine aldı. Damla başını kaldırdığında göz göze geldiler.

“Bakalım ne olacak, olmazsa ayrılırız,” diye Damla’nın söylediğini tekrar etti. “Bir an bile böyle düşünmediğine adım gibi eminim Damla. Ben de öyle düşünmüyorum. Seninle başlayacağım bir ilişkiye, nasıl olsa bir gün biter diye bakamam. Bence sorun bu değil.”

Ali, Damla’nın titrediğini hissetti. Ellerini daha sıkı sıktı.

“Sadece korkuyorsun Damla… Korkma.”

Damla'nın gözleri dolacak gibi oldu. Başını hafifçe sallarken yutkundu. Ellerini çekmek istedi, Ali de zorlamadı, bıraktı.

“Şu an bunu yapabilir miyim, bilmiyorum Ali”

Cümlesi bittiğinde arabanın içindeki sessizlik ikisi için de rahatsız edici olmuştu. Ali bakışlarını ön cama çevirdi. Damla onun yüzündeki hayal kırıklığını gördü. Ali bunu saklamaya çalışmıyordu. İkisinin de toparlanmak için biraz zamana ihtiyacı vardı.

Damla emniyet kemerini açtı. Çantasını aldı. Kapıyı açmadan önce yeniden ona döndü.

“Görüşürüz, Ali.”

“Görüşürüz, Damla.”

Damla arabadan indi. Yağmur artık çiselemeye dönmüştü. Apartmanın girişine kadar olan kısa mesafeyi hızlı adımlarla yürüdü. Kapının önüne geldiğinde arkasına baktı. Ali hala oradaydı. Bir an duraksadı ama sonra kapıyı açıp içeri girdi.

Ali, Damla gözden kaybolduktan sonra da yerinden ayrılmadı. Öne eğilip alnını direksiyona yasladı. Bir süre öyle kaldı. Sonra elinin içiyle direksiyona birkaç kez vurdu. Başını kaldırıp koltuğa yasladığında gözü yan koltuktaki havluya takıldı. Havlunun bir köşesi hala ıslaktı. Alıp arka koltuğa bıraktı. Sonra arabayı çalıştırdı. Damla'nın sokağından çıkarken yağmur yeniden hızlanmıştı.

***

Damla eve girdiğinde ışıkların hiçbirini açmadan kendisini salondaki koltuğa attı. Ne kadar sürdüğünü fark etmemişti ama uzun bir süre karanlıkta boş boş oturmuştu. Ağlamak istiyordu ama bu yapabildiği bir şey değildi. Gözleri dolar, burnu sızlar ama gerisi olmazdı.

Şu an başımı Ali’nin göğsüne gömsem ve hıçkıra hıçkıra ağlasam.
Orada olsam buna ihtiyacım kalmazdı zaten!

Damla kendi düşüncelerine sinirlendi. Birden ayağa kalkıp ışığı yaktı. Bu sefer de gözüne ilk çarpan şey RISE oldu. Berjer de öylece durmuş ona bakıyordu. Eli boynuna gitti. Kolyesine dokundu. Gözlerini kapadı… Eli kolyesinde, gözleri kapalı halde kendini yine koltuğa bıraktı.

***

Ertesi sabah Ali masasında öyle dalmıştı ki Murat'ın odaya girdiğini bile duymadı. Ancak kahveyi önüne bıraktığında kendisine geldi.

“Ayılamamışsın.”

Ali, kafasını kaldırıp Murat’a baktı.

“Sana da günaydın Murat.”

“Günaydın. Dün akşamdan sonra büyük boy bir americanoya ihtiyacın olur diye düşündüm.”

Ali cevap vermeden kahveye uzanıp Murat’a teşekkür edercesine başını salladı.

“İyi içtik hafta ortasında sayende. Yalnız kapıma kocaman bir rakıyla dayanma sebebini anlatmadın. Kaçışın da yok söyleyeyim.”

Ali gözlerini devirip kapıyı gösterirken, “Başım seni hiç kaldırmayacak şu an, biliyor musun?” dedi.

“Kalbimi kırıyorsun ama. Gece gece bana gelen sendin.”

“Hadi Murat hadi. Toplantıyı da erteleyebiliyor muyuz bir bak. Uğraşmayalım bu baş ağrısıyla.”

Murat derin bir iç çekerek, “Tamam öyle olsun,” dedi ve odadan çıktı. Ali de telefonunu eline alıp Damla’yı aradı. Üçüncü çalışta açıldı telefon.

“Günaydın, Damla”

“Günaydın, Ali”

“Nasılsın? İyi misin?”

Damla bir an cevap veremedi. Zaten Ali de hemen devam etti.

“Dün çok ıslandık. Üşütmedin değil mi?”

“Hayır, iyiyim. Merak etme. Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim. Dikkat et kendine ve yine de önlemini al lütfen bu bir iki gün.”

“Ederim. Sen de dikkat et.”

“Görüşürüz Damla.”

“Görüşürüz Ali.”

***

Bu neydi şimdi?

Damla, Ali aradığında karavanına yeni girmişti. Henüz oturmaya fırsatı olmadan telefon çalmıştı. Şimdi konuşma bitince hala karavanın ortasında ayakta dikiliyordu. Tam o sırada kapı çalındı.

“Gel!”

Batu kapıyı araladı.

“Müsait misin?”

“Gel Batu.”

“Birini getirdim sana.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Kimi?”

Batu kapının önünden biraz çekildi. Arkasında duran adamı görünce Damla'nın yüzüne şaşkın bir gülümseme yerleşti.

“Ozan?”

Ozan gülümseyerek elini kaldırdı.

“Merhaba Damla.”

“Aa, merhaba! Ne yapıyorsun burada?”

Damla karavandan çıkıp yanlarına geldiğinde Ozan hafifçe eğilip ona sarıldı.

“Batu'ya uğradım. Yakınlardaydım, sabah kahvesi içelim dedim.”

“Benim kahvemi içmeye geldi ama seni de görmeden gitmek istemedi.”

“Tabii ki. Gelin, otursanıza.”

“Biz dinlenme alanına geçiyoruz,” dedi Batu. “Sen de gel. Bir kahve içelim.”

Damla saate baktı.

“Biraz vaktim var sanırım.”

“Var, var. Ben haber veririm.”

Ozan gülerek Batu'ya baktı.

“Setin sahibi gibi konuşuyorsun.”

“Gibi mi?”

Damla güldü. Telefonunu masadan alıp ikisinin peşinden çıktı.

***

Hava serin olduğu için dinlenme alanına geldiklerinde, içeride pencere kenarındaki masalardan birine oturdular. Batu kahveleri söylemişti.

“Önce tebrik edeyim seni,” dedi Ozan. “İzledim diziyi. Çok iyi gidiyorsunuz.”

“Teşekkür ederim. Beğenmene sevindim.”

“Şaşırdım ama.”

“Oyunculuğuma mı?”

“Yok canım. O konuda zaten iyi olduğunu hatırlıyorum. Akademiyi bırakmana şaşırdım. Batu söylediğinde de başta inanmamıştım.”

Batu arkasına yaslandı.

“Ben hariç herkes şaşırdı. Bir ben bekliyordum herhalde Damla’dan bu köklü değişikliği.”

“Haklısın bu konuda,” dedi Damla, Batu’ya dönerek.

“Arada hatırlatmam gerekiyor.”

Ozan ve Damla gülerken kahveler geldi. Batu, Ozan’a Damla’yla setteki ilk günlerini anlatmaya başlamıştı. Gülüşmeleri devam ederken Damla sohbetten yavaş yavaş uzaklaştı. Ozan'ı en son ne zaman gördüğünü düşündü. Batu'nun yönetmenliğini yaptığı bir film gösterimindeydi. Daha önce de yine Batu sayesinde birkaç kez karşılaşmışlardı. Ozan, Batu'nun liseden beri en yakın arkadaşıydı. Bu yüzden yolları ara sıra kesişiyordu.

Üniversiteye yeni başladıkları günler geldi aklına. Ozan'la tanıştığında hayatı ne kadar farklıydı. Sonrasını düşündüğündeyse her şey birbirine karışıyordu. Hastane koridorları, bitmek bilmeyen bekleyişler… Annesiyle babasını kaybettiği o yıl.

Ozan da o günlerin bir parçasıydı. Damla o dönemde yalnızca ondan değil, en yakınındakiler de dahil pek çok insandan uzaklaşmıştı. Kimseyi yanında istemiyordu. Şimdi karşısında oturan Ozan'la ilgili kötü bir şey hatırlamıyordu. Yalnızca o yılları hatırlamak istemiyordu. Son günlerde zaten yeterince düşünüyordu sevdiği birini kaybetmenin nasıl bir şey olduğunu.

“Damla?”

Ne zaman masaya inmişti gözleri bilmiyordu ama başını kaldırdı.

“Efendim?”

Ozan gülümsedi.

“Bizi dinlemiyorsun galiba.”

“Dalmışım kusura bakmayın. Yorgunum biraz.”

Batu kahvesini masaya bırakırken Damla’yı daha dikkatli inceledi.

“Tutmayayım sizi, ben de kalkayım artık,” dedi Ozan saatine bakarken. “Seni görmek güzeldi. Bir ara yine görüşelim.”

“Olur, tekrar uğra lütfen bunu saymayalım.”

Ayağa kalktıklarında bir kez daha sarıldılar. Ozan geri çekilip gülümsedi.

“Kendine iyi bak.”

“Sen de.”

Batu'yla birlikte uzaklaşmalarını izledikten sonra Damla masadaki telefonunu aldı. Ekranda yeni bir bildirim yoktu.

***

Bilge ve Özgür hafta sonunu İstanbul'da ev bakarak geçirmişti. Cumartesi günü Damla da onlara eşlik etmiş, pazar günü ise ikisi gezmeye devam etmişti. Sonunda içlerine sinen bir ev bulmuşlardı. Pazartesi sabahı üçü Damla'nın mutfağında kahvaltı yaparken emlakçıdan gelecek telefonu bekliyordu.

“Bir an önce şu imzayı atıp, Erdek’e dönelim artık. Orada da çok iş var.”

Damla hemen sağında oturan Bilge’ye dirseğiyle dokundu.

“Kızım iki günde ev buldunuz. Her şey zaten yolunda ve hatta hızlı gidiyor. Sakin olur musun biraz?”

Özgür de çayını içerken başıyla Damla’yı onayladı.

“Hayatım, Damla haklı. Erdek’teki işlerimizi de halledip bu hafta sonu taşınmış oluruz.”

“Ben bir an önce kurulu düzenimize geçelim istiyorum. Erdek’te de son haftamız koliler arasında geçmişti.”

Damla gülerken, “Kıyamam sana, diren az kaldı,” dedi. O sırada Özgür’ün telefonu çaldı. Beklenen telefonla birlikte Özgür ve Bilge toparlanıp ev sahibiyle anlaşmaya gittiler.

Damla da çıkmak için hazırlanıyordu. Kazağını başından geçirirken yakası kolyesine takıldı. Damla kurtarmaya çalıştıkça zincir kumaşa daha çok dolandı. Sinirle söylendi. Günlerdir ağlamak istiyordu. Bir kere olsun hıçkıra hıçkıra ağlayabilse sanki içindeki her şey hafifleyecekti. Sonunda kolyeyi kurtardığında elinde kazağıyla birlikte yatağına oturdu ve kısa bir an öylece kaldı.

Of. Sesini duymak, yüzünü görmek istiyorum!

Bir süre sonra telefonuna baktı. Günlerdir Ali'yi kendisi aramak istiyor, her seferinde vazgeçiyordu. Aralarındaki şeyin normalleşmesini istiyorsa sadece hislerine, isteklerine göre hareket etmemeliydi. Her bildirimde dikkati kolay dağıldığı için telefonunu sessize aldı. Gün içinde beklediği telefon gelmişti ama Damla duymamıştı. Sonra da sesini duymaya cesaret edemediği için geri aramamıştı.

Aynı akşam geç saatlere kadar ofiste kalan Ali eve dönerken farkında olmadan Damla’nın sokağına saptı. Apartmanın önüne geldiğinde bunu kendine açıklamaya çalışmadı. Arabayı karşı kaldırıma çekti. Damla’nın dairesi karanlıktı. Bir süre direksiyonun başında oturdu. Yukarı çıkmayı düşündü. Telefonu eline aldığı sırada ekran aydınlandı.

Damla.

*Yoğundum sadece. İyiyiz, merak etme. İyi geceler.*

Ali mesajdaki çoğul ifadeye takıldı.

İyiyiz.

Sonra karanlık pencerelere baktı.

*İyi geceler.*

Mesajı gönderip telefonu bıraktı. Birkaç dakika sonra arabayı çalıştırdı. Damla ise karanlık yatak odasında, bir eli boynundaki kolyede, Ali’nin cevabına bakıyordu.

***

Aynı hafta cuma günü Bilge ve Özgür İstanbul'daki yeni evlerine taşınmıştı. Damla gün içinde yanlarında olamamış, işi erken bitince doğrudan onlara geçmişti. Can ve Fulya da taşınmaya yardım etmek için gelmişlerdi. Evin büyük mobilyaları ve beyaz eşyaları yerleşmiş ama her bir oda kolilerle doluydu. Damla kapıya geldiğinde kapıyı Can açtı.

“Hoş geldin ama hiç girme çıkıyoruz.”

Can, Damla'nın koluna girip onu bahçe kapısına doğru götürürken diğerleri de evden çıktı.

“Ben niye buraya geldim o zaman arkadaşlar?”

Fulya, Damla’ya sarılırken bir yandan konuşuyordu.

“Merak etme canım mola veriyoruz. Geri geleceğiz.”

“Yakınlarda güzel bir restoran gördük. Hem denemiş oluruz,” dedi Bilge.

Evden çıkmadan restoranı arayıp rezervasyon yaptırmışlardı. Dışarıdan oldukça hoş görünen mekanın içini de beğendiler.

“Umarım yemekleri de aynı etkiyi bırakır. Acıktık,” diyen Can mesleki deformasyon olsa gerek bir yandan restoranı puanlamaya başlamıştı. Masalarına oturduklarında hemen menüye bakmaya başladılar. Damla aç hissetmiyordu ama gecenin kalanında yorulacakları düşüncesiyle bir şeyler beğenmeye çalıştı. Karar vermekte zorlanınca vazgeçip başını kaldırdı ve karşısında Ali’yi gördü. Ali de ona bakıyordu. Aralarında dört beş masa vardı. Yanında Murat, başka bir adam ve iki kadın oturuyorlardı.

On gün mü olmuştu görmeyeli? On gün. Sanki saymıyorsun.

“Damla iyi misin?” dedi Fulya. Kolunu dürtüp duruyordu.

“İyiyim. Ne yapıyorsun koluma Allah aşkına?”

“Kaçıncıya seslendik sana. Sadece senin siparişin kaldı, seni bekliyoruz.”

Damla kafasını kaldırıp garsona baktı.

Hangi ara geldi bu adam?

Damla da sadece çorba sipariş etti. Can az önce Damla’nın daldığı yere bakıp Ali’yi çoktan görmüştü. Durumun ciddiyetinin farkında olduğu için uğraşmamıştı.

“Ali abi de buradaymış,” dedi. Sonra Damla'ya döndü. “Gelmişken görüşelim diye sabah aradım ben onu. Toplantıları çokmuş bugün, geç biter demişti.”

Damla da Can’a bakıp başını salladı. O sırada Ali masaya doğru geliyordu. Damla'nın avuçları, Ali yaklaştıkça terlemeye başladı. Ali geldiğinde Can ayağa kalktı.

“Ooo abim. Bu ne güzel tesadüf? İstanbul gerçekten küçükmüş.”

Ali gülerek Can’ın omzuna dokundu.

“Öyle görünüyor. Güzel tesadüf gerçekten Can.”

“Katıl bize.”

Ali’nin gözü Damla’ya kaydı. Sonra tekrar Can’a döndü.

“Birazdan tekrar şirkete geçeceğiz. Söylemiştim. İş toplantıları uzun bugün.”

“Yarın ayarlayalım ama bir şeyler.”

“Tamam, ayarlayalım.”

Ali masadakilere döndü.

“Afiyet olsun. İyi akşamlar.”

Son olarak Damla'ya baktı. Gülümseyerek, “İyi akşamlar, Damla,” dedi.

“İyi akşamlar, Ali.”

Damla, Ali'nin kendi masasına dönmesini izlerken biraz daha yanlarında kalmasını istediğini fark etti. Kısa bir süre içinde Murat da Can ve Damla’yla selamlaşmak için masalarına uğramıştı. Sonra Ali'yle birlikte restorandan ayrıldılar. Damla yeniden önündeki tabağa baktı. Günlerdir Ali'nin sesini duymak, yüzünü görmek istiyordu. Şimdi görmüştü işte. Gülümsemişti de ona.

Yine de hiçbir şey hafiflememişti.
***